 Werknemers die ziek thuis hebben vaak te maken met psychische problemen zoals burnout, overspanning en depressie. En helaas weten we nog onvoldoende over hoe we ziektevoorzuim kunnen voorkomen en hoe we de begeleiding van werknemers die ziek zijn kunnen verbeteren. Dit is ook een heel complex proces waarbij meerdere betrokkenen eigenlijk moeten samenwerken. Zoals de bedrijfsarts, de leidinggevenden, de psychologen en andere zorgverleners. In dit onderzoek wilden we meer inzicht krijgen in het proces van terugkeer naar werk. Hoe heb jullie dit onderzocht? We hebben werknemers die ziek thuis zitten meerdere keren geïnterviewd en we hebben gevraagd naar wat de oorzaak is van hun ziektevoorzuim. En wat volgens hen nodig was om weer terug te keren naar de werkvloer. Wat opviel was dat de werknemers die wij hebben geïnterviewd geen van allen noemden dat een psychische aandoening de oorzaak was van hun verzuim. Wat wel als prominente oorzaak werd genoemd was een te hoge ervaren werendruk. En hierbij werd feitelijke werendruk genoemd dat ze mensen voor langere tijd te veel werk opgelegd kregen. Maar zij noemde ook dat zij zichzelf eigenlijk een hoge werendruk oplegden door meer te doen dan strik noodzakelijk. Hierbij speelt het heel goed willen doen en een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben en ook dat zij gaven werknemers aan dat zij een gebrek aan zelfinsicht hadden in hoe zij functioneerden en waar hun grenzen eigenlijk liggen. Zaren jullie ook verschillen tussen werknemers die lang en kort verzuimde? Nou, werknemers die langer dan zes maanden thuis zaten noemden dat zij eigenlijk hun werk niet goed meer paste bij hun persoon. Dat kwam bijvoorbeeld omdat zij wat hun werk veranderde en daardoor vonden zij de inhoud van hun werk niet meer leuk. En dit speelde mee in de oorzaak van het verzuim, maar het belemmerde eigenlijk ook de terugkeer naar het werk. Het geeft aan dat we in bij de reintegratie van werknemers met psychische problemen ons veel meer moeten richten op werkgerrelateerde aspecten naast het behandelen van de psychische aandoening. Daarnaast zou de reintegratieprofessionals vooral aandacht moet besteden aan het verbeteren van zelfinsicht van de werknemers en de werknemer ook leren om hun grenzen te bewaken in de werksituatie. Ook zou de reintegratieprofessionals en leidinggevenden in gesprek moeten blijven met hun werknemer over waar hun interesses liggen en wat hun behoeftes zijn. En tot slot vinden wij dat er meer aandacht zou moeten komen voor een goede match tussen iemand werk en iemand sterke kanten en interesses. En niet alleen op een moment dat er sprake is van ziekteverzuim, maar daarvoor al om voorzuim te kunnen voorkomen. In de tweede onderzoek hebben we ons verdiept in de kennis van experts. Er zijn verschillende professieelgroepen die veel te maken hebben met mensen die uitvallen, regenspsychische problemen en die ook een rol hebben in het terugbrengen van deze mensen naar werk. Bijvoorbeeld de dreisarts, de huisarts, leidinggevenden en psychologen. Nou, wij hebben gedacht die mensen hebben specifieke kennis en ervaring en achterliggende verdachte van het onderzoek is ook als je die nou is combineerd in een kaart brengt, misschien krijgen we dan wel een vollediger beeld van wat er nodig is om mensen die uitvallen regenspsychische problemen terug naar werk te begeleiden. Nou, de belangrijkste conclusie was dat deze vier groepen professionals vrijwel exact dezelfde dingen noemden. En met name de rol van de leidinggevenden als cruciaal belangrijk sprong daaruit eigenlijk. Die bevinding, dat ze allemaal hetzelfde noemde, dat bevestigt ook wel dat dit de dingen zijn waar het om gaat die echt belangrijk zijn bij een goede en snelle terugkeer naar werk van werknemers met psychische problemen. Tegelijkertijd is het natuurlijk wel de vraag hoe komt het nou dat al die professionals kennelijk weten hoe het moet en wat er nodig is om het beste hun werknemers weer terug naar werk te begeleiden en dat er in partijk toch zoveel mensen langduurig thuis zitten met psychische problemen. Het zou kunnen duiden op een implementatieprobleem dus dat de professionals wel weten hoe het moet maar dat ze in dagelijkse praktijk toch lastig vinden om dit ten uitvoer te brengen en dat zouden we in toekomstig onderzoek moeten bekijken.