 Na twee wereldoorlogen in minder dan een eeuw zochten veel mensen naar een manier om te voorkomen dat een dergelijke vermoesting nog een zou plaatsvinden. Eén idee, geoppert door de Franse ambtenaar Jean Mornais en overgenomen door de toenmalige Franse minister van buitenlandse zaken Robert Schuman, was het samenbrengen van de industrieën die werden gezien als de stuwen de krachten achter oorlog, kolen en staal. De Europe ne se fra pas d'un coup ni dans une construction d'en sang. Elle se fra par des réalisations concrètes, creant d'abord une solidarité de fête. In 1951 tekenen zes landen, Frankrijk, Duitsland, België, Italië, Luxemburg en Nederland, het verdrag van Parijs. Waarmee de Europese gemeenschap van Kolen en Staal werd opgericht, die werd bestuurd door het eerste supranationale organ, de hoge autoriteit. De ambities van de Europese leiders rijkte echter verder en daarom ondertekende zij op 25 maart 1957 het verdrag van Rome, waarmee de EEG, de Europese Economische Gemeenschap en Euratom de Europese Gemeenschap voor Atomenergie werden opgericht. In 1968 stelde de minister-president van Luxemburg Pierre Werner voor om een gemeenschappelijke munt in te voeren. Het rapport Werner geproduceert in 1970 riep er toe op om binnen tien jaar in etappes een monetaire unie te verwezen lukken. Maar een jaar later devaluereerde de Verenigde Staten de dollar. Daarna deed zich een oliecrisis voor en het plan van Werner verdween in de LA. In plaats van een monetaire unie introduceerden sommige landen in Europa daarom de zo genoemde valutaslang, die grenzen stelde aan wisselkoerschommeling, zowel ten opzichte van een aantal Europese valuta's als ten opzichte van de dollar. Tussen de invoer ik van de slang in 1972 en de afschaffing ervan zeven jaar later, vonden er een groot aantal koersaanpassingen plaats en was het een kom-en-gaan van deelnemende en uitredende landen. In 1979 werd het treven naar een economische en monetaire unie nieuw leven ingeblazen. Het Europese monetair stelsel werd gecreëerd en de Europese munteenheid, de EQ, werd in het leven geroepen. De EQ was echt al slecht een veertuele munt die alleen dienst deed als rekenenheid. Binnen het Europese monetair stelsel kwamen de lidstaten overeen hun valuta's binnen een marge van 2,25% rond een speelkoers te houden. Dat was het begin van het wisselkoers stelsel. De regeringen van de lidstaten vonden dit niet altijd even gemakkelijk. Tussen 1979 en 1987 vonden er maar liefst 37 wisselkoersaanpassingen plaats. In 1986 tekenende de lidstaten de Europese acten, waarbij de eerste substantiële wijzigingen in het verdrag van Rome werden aangebracht. Het doel van de Europese acten was om voor 1993 een echte interne markt te creëren, gebaseerd op vrij verkeer van goederen, mensen, diensten en kapitaal, zonder enige heffingen of belemmeringen. In 1988 werd de toenmalige voorzitter van de Europese Commissie Jacques Delors, voorzitter van de Commissie wie er bevindingen de basis zouden gaan vormen voor het verdrag van Maastricht. Het Delors rapport voorzacht een drie-fase-plan om een economische en monetaire unit te verwezenlijken. In de eerste fase lacht de nadruk op intensievering van de samenwerking tussen centrale banken. Deze fase begon op 1 juli 1990, toen het kapitaalverkeer in de Europese gemeenschap volledig werd geliberaliseerd. Op 7 februari 1992 werd in Maastricht het verdrag betreffende de Europese Unie ondertekend, met daarin het kader en de verdere stappen om een goed functionerende economische en monetaire unit te verwezenlijken. In het verdrag werd 1994 aangewezen als het begin van de tweede fase. Deze fase zou leiden tot economische confergencie en tot de instelling en procedures die nodig waren om deze te bereiken. Het verdrag bevatte de confergenci-criteria, waaraan de lidstaten zouden moeten voldoen, om in aanmerking te komen voor invoering van de gemeenschappelijke munt. In de tweede fase werd het Europese Monetair Institut opgericht, dat op 1 januari 1994 in Frankfurt met zijn werk begon. Het EMI verrichtte al het voorbereidende werk dat nodig was om de ECB in staat te stellen de verantwoordelijkheid voor het monetaire beleid opzicht te nemen. In mei 1998 kwamen de regeringsleiders en de ministers van Financiën van de EU in Brussel bijeen om te beslissen welke landen een voldoende mate van confergencie hadden bereikt en dus konden deelnemen aan de Monetaire Unie. Ook werd de eerste president van de ECB benoemd, Willem Duisenberg, en de overige leden van de eerste directie van de bank. De ECB werd op 1 juni 1998 opgericht als opvolgster van het EMI, waarvan het kantoorgebouw in Frankfurt overnam. Samen met alle nationale centrale banken van de lidstaten van de Europese Unie vormt de ECB het Europeestelsel van centrale banken. In de nacht van 31 december 1998 werd de euro geboren en werden de wisselkoersen van de deelnemende valuta's onherroepelijk vastgelegd. De derde fase begon op 1 januari 1999, toen de gemeenschappelijke Munt van Start ging en de verantwoordelijkheid voor het Monetaire Beleid door de nationale centrale banken werd overgedragen aan de Raad van Bestuur van de Europese Centrale Bank. Drie jaar later, op 1 januari 2002, werd de invoering van de nieuwe bankbilletten en munten uitgebreid gevierd. Mensen verdrongen zich bij de geldautomaten om tot de eerste te horen die het nieuwe geld in hun portemonnee hadden. Drie jaar lang was de euro al de officiële valuta van banken, bedrijven en de financiële markten geweest. Maar nu was het iedereen scheld.