Sięgając Szczytów

Obieram kierunek na szczyty satysfakcji, szczęścia i spokoju. Osiągnięcie nie jest celem, istotą jest sięganie. Proza życia nie musi być nużąca, jeśli wprowadzi się do niej poezję. Metaforyczne odniesienia do prostoty i zwyczajności, która nas otacza. Wymaga to zatrzymania się w wirze codzienności i wyjścia za próg. Wymaga pochylenia się nad źdźbłem trawy, złożenia ukłonu lasom, oddania czci zielonym połoninom i zaśnieżonym szczytom. Wymaga wyjścia poza strefę komfortu.

Kiedy zrobi się to szczerze, rozpoczyna się poezja życia. 
Jej najpiękniejsze wersy zachowają się.
Pod powiekami.