madoumuziek

Madou debuteert in 1981 met  ‘Witte nachten’ - zuiver Belpopgoud. Madou is tijdloos en redelijk cult, een verdwenen groep die na 40 jaar scherp blijft en nu terugkeert met ‘Ronquières’. Niemand die bij ons mooier kan kerven dan Vera Coomans. Denk aan de weemoed van Marianne Faithfull of het timbre van Beth Gibbons van Portishead. Of aan Arno in het Nederlands. ‘Madou heeft helaas te kort bestaan om een muzikale kleur te ontwikkelen’, aldus de Nederlandse krant Trouw in 1997. Daarom wordt Madou na vier decennia - eindelijk - vervolgd. Madou is herrezen dankzij de volgende generatie. De motor is Thomas Devos. Zoon van Jan Devos-tekstschrijver van Madou- en Vera Coomans en muzikaal bekend van rumplestitchkin en Tommigun. Hij bracht vers materiaal aan dat het vuur liet heropflakkeren en maakte nieuwe arrangementen voor oude songs. Peter Van Laerhoven (Berlin, Woven Hand, Fien Troch) zorgt voor opname en mix en ook Louis, zoon van Wiet Van de Leest, de componist van Madou, doet mee.