Krzysztof Borzycki i Czarne Róże

Krzysztof Borzycki i Czarne Róże 🖤🌹

Czasem księżyc spada z nieba i wbija w serce srebrny nóż. Czasem myśli jak kamienie toczą się lawiną, a brzozy rozpuszczają warkocze, żeby grzebieniem wiatru rozczesać dzień.

Bywa, że kamienie płyną z gór, a strumienie myśli i słów wodospadem spływają z powiek. Martwe oczy, martwe serce. Żywy człowiek.


Piszę obrazami. Z okruchów pamięci, z zapachu jesiennego lasu, z miejsc, do których wracam we śnie. Z tego, co przeżyłem, co utraciłem i czego jeszcze nie przestałem szukać.

Moje słowa i melodie rodzą się przy gitarze. Czasem zostają niemal nagie, czasem ubieram je w aranżacje tworzone z pomocą współczesnych narzędzi, również AI. Ale historia, którą opowiadają, nie została wygenerowana.

Nie obiecuję łatwych odpowiedzi ani szczęśliwych zakończeń. Bywa tu melancholijnie, przewrotnie, czasem z uśmiechem przez łzy.

Jeśli w którejś z tych piosenek odnajdziesz własne wspomnienie, może przez chwilę pójdziemy tą samą drogą.

Wracam po siebie