ਗੁਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਖ਼ਾਲਸਾ

ਜ਼ਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਰਨ ਤੱਕ,ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਾਮ ਤਕ ਅਾਦਮੀ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜ਼ਨਮ ਲਿਅਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ,ਦੁਨੀਅਾਂ ਤੇ ਅਾੲੇ ਹਾਂ ਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ।ਸਮਾਂ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੂੜੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵੇਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹਨੇਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ੲਿਹ ਸਿਲਸਿਲਾ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾਂ ਹੈ। ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ ੲਿਸ ਹਨੇਰ ਸਵੇਰ ਵਿਚ ੲਿਕ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਅਾਨ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।ਸਾਲ਼ਾਂ ਬੱਧੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿੱਘ ਮਾਣਣ ਵਾਲ਼ਾ ਪਲ ਵਿਚ ਹੀ ੳੁਸ ਚੈਨ ਦੀ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਖੈਂਰੂ ਖੈਂਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਨੇ। ਰੋਣ ਦਾ ਸਿਲਸ਼ਿਲ਼ਾ ੲਿਹੋ ਜਿਹਾ ਚਲਦਾ ਕਿ ੲਿਹ ਮੁੱਕਣ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਮਾਂ ਨਾਲ਼ ਵਿਸ਼ੜਨਾ ੲਿਕ ਵਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।ਮੌਹ ਮਾੲਿਅਾ ਦੀ ੲਿਸ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ੲਿਨਸਾਨ ੲਿਸ ਕਦਰ ਗਿਰਫਤ ਵਿਚ ਅਾੳੁਂਦਾਂ ਹੈ।ਕਿ ਫਿਰ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਪਾੳਂਦਾ।ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਬੀਤਦਾ ਜ਼ਾਦਾ ਹੈ।ਯਾਰੀਅਾਂ, ਦੋਸਤੀਅਾਂ, ਪਿਅਾਰ,ਨੋਕਰੀ,ਪੈਸਾ ਕਮਾੳੁਣ ਦੀਅਾਂ ਲਾਲਸਾ ੲਿਹੋ ਜਿਹੀ ਸੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲ਼ਾਂ ਸਕੂਲ ਫਿਰ ਕਾਲਜ਼ ਫਿਰ ਯੂਨੀਵਿਰਸਟੀ, ਡਿਗ਼ਰੀ ਫਿਰ ਥਾਂ ਥਾਂ ਦੇ ਧੱਕੇ ਜੇ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਗੲੀ ਤਾਂ ਪੌਂ ਬਾਰਾਂ ਜੇ ਨਾਂ ਮਿਲੀ ਫਿਰ ਦਰ ਦਰ  ਦੀਅਾਂ ਠੋਕਰਾਂ ਵਕਤ ਦਾ ਤਕਾਜ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਜੀਵਨ ਸਾਬੀ ਨਾਲ ਹੈ। ਜੇ ੳੁਸ ਦੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਮਿਲ਼ ਗੲੀ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਅਾਖਰੀ ਸਾਹ ਤਕ ਘੁੱਟ ਘੁੱਟ ਕੇ ਜੀਣ ਲੲੀ ੲਿਨਸਾਨ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।ਸ਼ਬਾ ਖੈਰ ਹੋ