Alagariyat

નાનપણમાં હિન્દીની ચોપડીમાં એક વાર્તા આવતી કે એક લાકડીને વચ્ચેથી તોડવી ખૂબજ સહેલી છે પણ જો આવી એક એક લાકડી સાથે મળી જાય તો કયા બાપડામાં ત્રેવડ છે કે એમાં એક તાંતણો પણ અલગ થાય.

આપણા માટે આ વાર્તાનો સાર ખબર છે શું નીકળે છે?! એ જ કે એક એક લાકડી એટલે આપણાં જેવા લેખક જેને કોઈવાર લેખનના બદલામાં ઓછી અશરફી આપવાનો ભાર, ઓછા માનનો ભાર જેવા નાના મોટા ભારથી તોડવામાં આવે છે તો આ જ સમય છે કે સૌ લેખક સાથે મળીને આ ભારને તોડીએ અને ગુજરાતી લેખનને ઉપર લાવીએ.

શું લાગે છે કે પંજાબી, ઉર્દૂ કે મરાઠી જેવી પ્રાદેશિક ભાષાના ગીત કે લેખન જેવા કે ગડ્ડીયાં ઊંચીયાં રખીંયા, ગુલાબી સાડી આણી લાલી લાલ લાલ અને મેં આ લીક્ખૂં તૂ આ જાયે, મેં બૈઠ લીક્ખૂં તૂ આ બૈઠે જ ટ્રેંડમાં આવે છે. આ ભાષાઓની સમજણ ના હોવા છતાં એની લાગણી કેમ સમજાય છે જાણો છો?

કારણ કે આ બધી ભાષા લખનારા લેખકોએ આ દિશામાં વિચાર કર્યો કે મારી ભાષા ન સાંભળવા લોકો પણ મારી લાગણીને સમજે, મારી ભાષાને પ્રેમ કરે તો આપણે કેમ નહીં?

આ ભાષાનું યુધ્ધ નથી પણ આ સમજણનો વિષય છે. દુનિયાની નજરમાં ભાષાને મોટી બનાવવી, લેખકને ઉમદા માન અપાવવું.