μουσικοκοινωνικό
ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΑΛΙΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ
( ΕΝΑ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ Δ. ΞΑΠΛΑΝΤΕΡΗ ΜΕ ΤΟ Γ. ΝΤΑΛΑΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΜΕΤΟΙΚΟ ΤΟ 1971)

ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΑΛΙΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ
ΠΩΣ ΝΑ ΣΤΕΓΝΩΣΕΙ Ο ΚΑΗΜΟΣ
ΣΤΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΜΟΥΡΑΓΙΟ
ΑΛΛΟΥ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ ΛΥΓΜΟΣ

ΠΙΚΡΟ ΤΟ ΜΑΝΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ
ΑΝΑΒΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΦΩΤΙΑ
ΑΝΘΡΩΠΕ ΣΕ ΡΩΤΩ ΚΑΙ ΠΕ ΜΟΥ
ΚΑΤΑ ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ Η ΧΑΡΑ

ΔΕΝ ΕΧΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΑΣΤΕΡΙΑ
ΝΑ ΜΑΣ ΖΕΣΤΑΝΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΔΥΟ ΜΑΣ ΧΕΡΙΑ
ΜΑΣ ΠΗΡΕ Η ΝΥΧΤΑ ΤΗ ΜΙΛΙΑ



Θρήνος (Γεώργιος Βιζυηνός)

Εις το ρεύμα της ζωής μου
διατί να σ' απαντήσω;
Δι' εμέ αφού δεν ήσο,
διατί να σε ιδώ;
Και με έκανες απαύστως
στεναγμούς να αναπνέω,
και γελάς, διότι κλαίω
δι' εσέ και θρηνωδώ.

Πάσχω να σε αποφύγω,
προσπαθώ να σε μισήσω,
και μακράν μακράν να ζήσω
από σε, σκληρά ψυχή.
Να σωθώ προτού με θάψει
η ανεύσπλαχνός σου γνώμη,
πλην, αχάριστη, ακόμη
η ψυχή μου σε ποθεί.

Απ' εμέ το βλέμμα στρέφεις,
φεύγεις, κρύπτεσαι, μ' αρνείσαι,
αλλ' εδώ εντός μου είσαι,
αιθερόπλαστος μορφή.
Συ και μόνη κυριεύεις
την οδύνην, την χαρά μου,
συ την τύχην μου, το παν μου
και αυτήν μου την ζωήν.

Εις τον κήπον σου οπόταν
μοναχή τα άνθη λούεις,
και του ρύακος ακούεις
τον γλυκύν μουρμουρισμόν,
φέρε φέρε καν εις μνήμην
ένα φίλον της ψυχής σου
και, σκληρά, αναλογίσου
μια στιγμή το παρελθόν.

Αποχωρισμός Γεώργιος Βιζυηνός( ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ)

Α' Η μάννα

Φουρτούνιασεν η θάλασσα και βουρκωθήκαν τα βουνά!
είναι βουβά τα αηδόνια μας και τα ουράνια σκοτεινά,
κι η δόλια μου ματιά θολή.
Παιδί μου ώρα σου καλή!

Είναι η καρδιά μου κρύσταλλο και το κορμί μου παγωνιά!
σαλεύ' ο νους μου, σαν δενδρί, που στέκ' αντίκρυ στο χιονιά,
και είναι ξέβαθο πολύ,
παιδί μου ώρα σου καλή.

Βοΐζει το κεφάλι μου σαν του χειμάρρου τη βοή!
ξηράθηκαν τα χείλη μου και μου εκόπη κι η πνοή,
σ' αυτό το ύστερο φιλί,
παιδί μου, ώρα σου καλή!

Να σε παιδέψ' ο Πλάστης μου, κατηραμένη ξενητιά!
Μας παίρνεις τα παιδάκια μας και μας αφήνεις στη φωτιά,
και πίνουμε τόση χολή,
όταν τα λέμ' «ώρα καλή».

B' Το παιδί Γεώργιος Βιζυηνός

Φυσά βοριάς, φυσά θρακιάς, γεννιέται μπόρα φοβερή!
με παίρνουν, μάννα, σα φτερό, σαν πεταλούδα τρυφερή,
και δεν μπορώ να κρατηθώ,
μάννα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Βογγούν του κόσμου τα στοιχειά, σηκώνουν κύμα βροντερό!
θαρρείς ανάλυωσεν η γη, και τρέχ' η στράτα, σα νερό,
και γω το κύμα τ' ακλουθώ,
μάννα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Όσες γλυκάδες και χαρές μας περεχύν' ο ερχομός,
τόσες πικράδες και χολές μας δίν' ο μαύρος χωρισμός!
Ωχ! Ας ημπόργα να σταθώ...
μάννα μην κλαις, θα ξαναρθώ.

Πλάκωσε γύρω καταχνιά κι ήρθε στα χείλη μ' η ψυχή!
Δος με την άγια σου δεξιά, δος με συντρόφισσαν ευχή,
να με φυλάγη, μη χαθώ,
μάννα, μην κλαις, θα ξαναρθώ.




ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΡΙΑ ΛΙΤΑΝΕΙΑ


Καί δέν ήταν ένας καί δέν ήταν δυό
κι ακλουθούν χιλιάδες
κι απ΄τήν πολιτεία κι από τό χωριό ,
άντρες καί παιδιά καί γέροι καί μανάδες.

Καί ανηφορίζει καί αγκομαχά,
ο λαός ποτάμι.
Σέρνεται, κοχλάζει, βόγγει κι αλυχτά
ματωμένο χράμι.

Καί φωτιές ανάβει , και λυπητερές
ψαλμουδίες λέει
καί κρατάει τή γνώση , πέτρες κοφτερές
και χτυπάει και κλαίει.

Κι είναι η ιδέα κι είναι η ζωή
καταπροδομένη
κι είναι ένας Ιούδας, μελανό πρωί ,
όλη η Οικουμένη.
ΑΡΙΑΣ
ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΙΛΙΟΜΑΤΩΜΕΝΗΣ ΓΗΣ ΜΑΣ , ΣΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ.
ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΛΛΑΔΑ.
Η ΕΛΛΑΔΑ , ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ .