*Η ιστορία του Λόγου*
Μια νύχτα, ένα διαστημόπλοιο εμφανίστηκε στον ουρανό ενός πλανήτη που δεν είχε ξαναδεί διαστημόπλοιο. Εμφανίστηκε σαν ένα λαμπρό, νέο αστέρι που ταξίδευε σιωπηλά στον ουρανό.
Τα μέλη της πρωτόγονης φυλής που κάθονταν μαζεμένοι στις Ψυχρές Λοφοπλαγιές σήκωσαν το βλέμμα τους από τα αχνιστά νυχτερινά ποτά κι έδειξαν με τρεμάμενα δάκτυλα, κι ορκίζονταν πως είχαν δει ένα σημάδι, ένα σημάδι από τους θεούς που σήμαινε πως έπρεπε να ξεσηκωθούν και να πάνε να σκοτώσουν επιτέλους τους κακούς Πρίγκιπες των Πεδιάδων.
Στους ψηλούς πύργους των παλατιών τους, οι Πρίγκιπες των Πεδιάδων σήκωσαν το βλέμμα τους και είδαν το λαμπρό αστέρι, και το ερμήνευσαν σαν ένα αλάθητο σημάδι των θεών τους που σήμαινε πως έπρεπε να επιτεθούν στις καταραμένες Φυλές των Ψυχρών Λοφοπλαγιών.
Και οι Κάτοικοι του Δάσους σήκωσαν το βλέμμα τους στον ουρανό και είδαν το σημάδι του νέου αστεριού, και το είδαν με φόβο και ανησυχία, γιατί, αν και δεν είχαν ξαναδεί ως τότε τίποτα παρόμοιο, ήξεραν πολύ καλά τι προμήνυε, κι έσκυψαν τα κεφάλια τους απελπισμένοι. Ήξεραν πως όταν έρχονταν οι βροχές, αυτό ήταν ένα σημάδι.
Όταν τέλειωναν οι βροχές, αυτό ήταν ένα σημάδι.
Όταν σηκώνονταν άνεμοι, αυτό ήταν ένα σημάδι.
Όταν έπεφταν οι άνεμοι, αυτό ήταν ένα σημάδι.
Όταν γεννιόταν στη χώρα τα μεσάνυχτα με πανσέληνο ένα κατσίκι με τρία κεφάλια, αυτό ήταν ένα σημάδι.
Όταν γεννιόταν στη χώρα κάποια ώρα το απόγευμα ένα εντελώς φυσιολογικό γατί ή γουρούνι χωρίς καμιά επιπλοκή στη γέννα, ή ακόμα ένα παιδί με ανασηκωμένη μύτη, κι αυτό συχνά ήταν ένα σημάδι.
Έτσι λοιπόν δεν υπήρχε καμία αμφιβολία πως ένα νέο αστέρι στον ουρανό ήταν ένα σημάδι ιδιαίτερα σημαντικό.

Κάθε νέο σημάδι σήμαινε το ίδιο πράγμα -- πως οι Πρίγκιπες των Πεδιάδων και οι Φυλές των Ψυχρών Λοφοπλαγιών ήταν έτοιμες να βγάλουν τα μάτια τους και πάλι.
Και αυτό από μόνο του δεν θα ήταν και τόσο άσχημο, αν οι Πρίγκιπες των Πεδιάδων και οι Φυλές των Ψυχρών Λοφοπλαγιών δεν διάλεγαν κάθε φορά να βγάλουν τα μάτια τους στο Δάσος, και ήταν πάντα οι Κάτοικοι του Δάσους που έχαναν περισσότερο από αυτές τις συναντήσεις, αν και, απ΄όσο μπορούσαν να καταλάβουν, αυτοί δεν είχαν καμία σχέση με το θέμα.
Και μερικές φορές, μετά από κάποια ιδιαίτερα άσχημη συνάντηση, οι Κάτοικοι του Δάσους έστελναν έναν αγγελιοφόρο στον αρχηγό των Πριγκίπων των Πεδιάδων ή στον αρχηγό των Φυλών των Ψυχρών Λοφοπλαγιών για να ζητήσει να μάθει τον Λόγο γι αυτή την ανυπόφορη συμπεριφορά.
Και ο αρχηγός, όποιος κι αν ήταν, έπαιρνε κατά μέρος τον αγγελιοφόρο και του εξηγούσε τον Λόγο, αργά και προσεκτικά, και με μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες.
Και το τρομερό ήταν πως ήταν ένας πολύ καλός Λόγος. Ξεκάθαρος, λογικός και ισχυρός. Ο αγγελιοφόρος κρεμούσε το κεφάλι του κι ένιωθε λύπη, κι αισθανόταν χαζός που δεν είχε καταλάβει τι σκληρό και πολύπλοκο μέρος ήταν ο πραγματικός κόσμος, και τις δυσκολίες και τα παράδοξα που έπρεπε να ενστερνιστεί κανείς αν ήθελε να ζήσει σ΄αυτόν.
«Τώρα καταλαβαίνεις;» έλεγε ο αρχηγός.
Ο αγγελιοφόρος κουνούσε το κεφάλι του βουβά.
«Και καταλαβαίνεις πως πρέπει να γίνουν οι μάχες;»
Άλλο ένα βουβό νεύμα.
«Και γιατί πρέπει να γίνουν στο Δάσος, και γιατί είναι για το συμφέρων του καθενός, συμπεριλαμβανομένων και των Κατοίκων του Δάσους;»
«Εε...»
«Μακροπρόθεσμα»
«Ε, ναι»
Και ο αγγελιοφόρος καταλάβαινε τον Λόγο, και γύριζε στους ανθρώπους του στο Δάσος. Αλλά καθώς πλησίαζε, καθώς περπατούσε μέσα στο Δάσος, ανάμεσα στα δέντρα, συνειδητοποιούσε πως το μόνο που θυμόταν από τον Λόγο ήταν το πόσο τρομερά ξεκάθαρο φαινόταν το επιχείρημα. Ποιο ακριβώς ήταν δεν μπορούσε να το θυμηθεί καθόλου.
Κι αυτό, φυσικά, ήταν μια καλή παρηγοριά όταν έρχονταν την επόμενη φορά οι Φυλές κι οι Πρίγκιπες κόβοντας και καίγοντας τα δέντρα, σκοτώνοντας τον κάθε Κάτοικο του Δάσους που συναντούσαν μπροστά τους.