Profile
Name:
Μανούσο Μπουρμά.
Channel Views:
9,948
Total Upload Views:
287,672
Age:
102
Joined:
Mar 17, 2009
Latest Activity:
2 weeks ago
Subscribers:
379
Αφήνουμε την θύρα μας ανοιχτή στην αμαρτία. Δε βουλώνουμε τα' αυτιά μας να μην ακούσουμε τις Σειρήνες. Δε δενόμαστε από φόβο στο κατάρτι μιας μεγάλης ιδέας, μήτε παρατούμε το καράβι και χανόμαστε γρικώντας, φιλώντας τις Σειρήνες. Παρά εξακολουθούμε την πορεία μας, αρπάζουμε και ρίχνουμε τις Σειρήνες στο καράβι μας και ταξιδεύουν κι αυτές μαζί μας .
Τούτη είναι σύντροφοι, η καινούρια Ασκητική μας!
«Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες, σας δίνω μια ευχή: Σας εύχομαι να 'ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο η δική μου και να 'στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ».
ΠΡΩΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΕΛΛΗΝΑΣ
Ύποτάζω την ύλη, την αναγκάζω να γίνα καλός αγωγός του μυαλού μου. Χαίρουμαι τα φυτά, τα ζώα, τους ανθρώπους, τους θεούς σαν παιδιά μου. "Όλο το Σύμπαντα το νιώθω να σοφιλιάζει απάνω μου και να με άκλουθάει σα σώμα.
Σε άξαφνες φοβερές στιγμές αστράφτει μέσα μου: «"Όλα τούτα είναι παιχνίδι σκληρό και μάταιο, δίχως αρχή, δίχως τέλος, δίχως νόημα.» . -- Το ρόδο-- Είδα το ρόδο · φράχτης πρωταρχικός της αρμονίας, γαληνά μελούμενο. Η δίχως πείσμα τελειότητά του γαλήνεβε το αηδόνι, το ξαγριεμένο μέσα στη λαμπράδα τη στροβιλιστή του κελαδισμού του. Και το διάστημα περιτύλιξε τον αγέρα με τελειότητα παλατιού και πια αδύνατο να σύρει φωνή. --- Η Έξοδος ---- Να φύγεις, επιτέλους, να φύγεις προς τις δόξες, προς τις δροσούλες, (σίγουρη πιά η προσδοκία, μοιραίες πιά οι ορμές), να γλυστρήξεις απάνου στο δροσάτο χρουσομένο καλοκαίρι, ωσότου ν ασκώσεις μπροστά στα κύματα τη χαρούμενη πιτηδιοσύνη των ορμητικών μυώνων του ένστικτου να σφεντονίσεις, να σφεντονίσεις άφοβα τα πλούτη και τις κραβγές, ανάμεσα από την αβγή την κεντρική ενός παράδεισου, να βουλιάξεις αλάκαιρος και να ξαναγενηθείς ολοκάθαρος εφτυχισμένος, γρίγορος, αστρικός ανάλαφρος και χωρίς φίλο; ---- Τούτοι οι λόφοι------ Αγνότητα; μοναξιά; Νάτους, εκεί πέρα, σταχτιοί. Σταχτιοί ανέγγιχτοι που μήτε το χαμένο βήμα πάτησε ποτέ, υπέροχα ανάλαφροι. Σταχτιοί, ομάδι με το Τίποτα και μελαγχολική ωραία που ο αγέρας τη δέχεται σαν ψυχή, ορατή από την πολή πίστη στο σκοπό της: η προσδοκία Νάσαι, νάσαι, κι ακόμα πιο μακριά, για τον καπνό για τα μάτια τα πιο αφηρημένα, ένα Τίποτα προφυλαγμένο: ανέγγιχτο σταχτί απάνου από τρυφερή ξηρασία, σταχτί τούτων των λόφων!
Τούτη είναι σύντροφοι, η καινούρια Ασκητική μας!
«Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες, σας δίνω μια ευχή: Σας εύχομαι να 'ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο η δική μου και να 'στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ».
ΠΡΩΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΕΛΛΗΝΑΣ
Ύποτάζω την ύλη, την αναγκάζω να γίνα καλός αγωγός του μυαλού μου. Χαίρουμαι τα φυτά, τα ζώα, τους ανθρώπους, τους θεούς σαν παιδιά μου. "Όλο το Σύμπαντα το νιώθω να σοφιλιάζει απάνω μου και να με άκλουθάει σα σώμα.
Σε άξαφνες φοβερές στιγμές αστράφτει μέσα μου: «"Όλα τούτα είναι παιχνίδι σκληρό και μάταιο, δίχως αρχή, δίχως τέλος, δίχως νόημα.» . -- Το ρόδο-- Είδα το ρόδο · φράχτης πρωταρχικός της αρμονίας, γαληνά μελούμενο. Η δίχως πείσμα τελειότητά του γαλήνεβε το αηδόνι, το ξαγριεμένο μέσα στη λαμπράδα τη στροβιλιστή του κελαδισμού του. Και το διάστημα περιτύλιξε τον αγέρα με τελειότητα παλατιού και πια αδύνατο να σύρει φωνή. --- Η Έξοδος ---- Να φύγεις, επιτέλους, να φύγεις προς τις δόξες, προς τις δροσούλες, (σίγουρη πιά η προσδοκία, μοιραίες πιά οι ορμές), να γλυστρήξεις απάνου στο δροσάτο χρουσομένο καλοκαίρι, ωσότου ν ασκώσεις μπροστά στα κύματα τη χαρούμενη πιτηδιοσύνη των ορμητικών μυώνων του ένστικτου να σφεντονίσεις, να σφεντονίσεις άφοβα τα πλούτη και τις κραβγές, ανάμεσα από την αβγή την κεντρική ενός παράδεισου, να βουλιάξεις αλάκαιρος και να ξαναγενηθείς ολοκάθαρος εφτυχισμένος, γρίγορος, αστρικός ανάλαφρος και χωρίς φίλο; ---- Τούτοι οι λόφοι------ Αγνότητα; μοναξιά; Νάτους, εκεί πέρα, σταχτιοί. Σταχτιοί ανέγγιχτοι που μήτε το χαμένο βήμα πάτησε ποτέ, υπέροχα ανάλαφροι. Σταχτιοί, ομάδι με το Τίποτα και μελαγχολική ωραία που ο αγέρας τη δέχεται σαν ψυχή, ορατή από την πολή πίστη στο σκοπό της: η προσδοκία Νάσαι, νάσαι, κι ακόμα πιο μακριά, για τον καπνό για τα μάτια τα πιο αφηρημένα, ένα Τίποτα προφυλαγμένο: ανέγγιχτο σταχτί απάνου από τρυφερή ξηρασία, σταχτί τούτων των λόφων!
About Me:
ΑΝΘΡΩΠΕ! Nα ποιο είναι το πρώτο σου χρέος:
Με αντρεία, με σκληρότητα στερέωσε απάνω στο σαλευόμβνο χάος το καταστρόγγυλο, το καταφώτιστο αλώνι του νου, ν αλωνίσεις να λιχνίσεις, σα νοικοκύρης, τα σύμπαντα.
Καθαρά να ξεχωρίσεις κι ηρωικά να δεχτείς τις πικρές γόνιμες τούτες, ανθρώπινες, σάρκα από τη σάρκα μας, αλήθειες:
α) Ό νους του άνθρωπου φαινόμενα μονάχα μπορεί να συλλάβει, ποτέ την ουσία•
β) Μ όχι όλα τα φαινόμενα, παρά μονάχα τα φαινόμενα της ύλης•
γ) κι ακόμα στενότερα: όχι καν τα φαινόμενα τούτα της ΰλης, παρά μονάχα τους μεταξύ τους συνειρμούς•
δ) κι οι συνειρμοί τούτοι δεν είναι πραγματικοί, ανεξάρτητοι από τον άνθρωπο• είναι κι αυτοί γεννήματα του άνθρωπου•
ε) και δεν είναι οι μόνοι δυνατοί ανθρώπινοι• παρά μονάχα οι πιο βολικοί για τις πραχτικές και νοητικές του ανάγκες.
Μέσα στα σύνορα τούτα ο νους είναι o νόμιμος απόλυτος μονάρχης. Καμία άλλη εξουσία στο βασίλειο του δεν υπάρχει.
N.K.
ΠΡΩΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΕΛΛΗΝΑΣ
"Ad tuum, Domine, tribunal appello" (Στο δικαστήριό σου ασκώ έφεση, ω Kύριε). "Με καταραστήκατε, Αγιοι Πατέρες, εγώ σας δίνω την ευχή μου. Εύχομαι η συνείδησή σας να είναι τόσο καθαρή όσο η δική μου και να είστε τόσο ηθικοί και τόσο θρησκευόμενοι όσο είμαι εγώ".
Hometown:
Μεγάλο Κάστρο-Κρητη
Country:
Greece
Companies:
"Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβούμαι τίποτα. Eίμαι ελεύθερος."
Interests:
ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΙ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟΙ ΜΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣστάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα. Από τους ανθρώπους, ζωντανούς και πεθαμένους, πολύ λίγοι βόηθησαν τον αγώνα μου. Όμως, αν ήθελα να ξεχωρίσω ποιοι άνθρωποι αφήκαν βαθύτερα τ' αχνάρια τους στην ψυχή μου, ίσως να ξεχώριζα τον Όμηρο, το Βούδα, το Νίτσε, τον Μπέρξονα και το Ζορμπά. Ο πρώτος στάθηκε για μένα το γαληνό κατάφωτο μάτι, σαν το δίσκο του ήλιου, που φωτίζει με απολυτρωτικιά λάμψη τα πάντα· ο Βούδας, το άπατο κατάμαυρο μάτι όπου πνίγεται και λυτρώνεται ο κόσμος· ο Μπέρξονας με αλάφρωσε από μερικά άλυτα φιλοσοφικά ρωτήματα που με τυραννούσαν στα πρώτα νιάτα· ο Νίτσε με πλούτισε με καινούριες αγωνίες και μ' έμαθε να μετουσιώνω τη δυστυχία, την πίκρα, την αβεβαιότητα σε περηφάνια· κι ο Ζορμπάς μ' έμαθε ν' αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι το θάνατο.Αν ήταν στη ζωή μου να διάλεγα ένα ψυχικό οδηγό, έναν Γκουρού, όπως λένε οι Ιντοί, ένα Γέροντα, όπως λένε οι καλόγεροι στο Άγιον Όρος, σίγουρα θα διάλεγα το Ζορμπά. Γιατί αυτός είχε ό,τι χρειάζεται ένας καλαμαράς για να σωθεί: την πρωτόγονη ματιά που αδράχνει ψηλάθε σαϊτευτά τη θροφή της· τη δημιουργικιά, κάθε πρωί ανανεούμενη αφέλεια να βλέπει ακατάπαυτα για πρώτη φορά τα πάντα και να δίνει παρθενιά στα αιώνια καθημερινά στοιχεία — αγέρα, θάλασσα, φωτιά, γυναίκα, ψωμί· τη σιγουράδα του χεριού, τη δροσεράδα της καρδιάς, την παλικαριά να κοροϊδεύει την ίδια του την ψυχή, σαν να 'χε μέσα του μια δύναμη ανώτερη από την ψυχή, και τέλος το άγριο γάργαρο γέλιο, από βαθιά πηγή, βαθύτερη από το σπλάχνο του ανθρώπου, που ανατινάζουνταν απολυτρωτικό στις κρίσιμες στιγμές από το γέρικο στήθος του Ζορμπά· ανατινάζουνταν και μπορούσε να γκρεμίσει — και γκρέμιζε — όλους τουςφράχτες — ηθική, θρησκεία, πατρίδα — που άσκωσε γύρα του ο κακομοίρης ο φοβητσιάρης ο άνθρωπος, για να κουτσοπορέψει ασφαλισμένα τη ζωούλα.
Movies:
Οι Κινέζοι έχουν μια παράξενη κατάρα: «Την κατάρα μου να 'χεις και να γεννηθείς σε μια ενδιαφέρουσα εποχή.» Γεννηθήκαμε σε μια ενδιαφέρουσα εποχή, γεμάτη αλλοπρόσαλλες απόπειρες, περιπέτειες και σύγκρουσες· σύγκρουσες όχι μονάχα, όπως άλλοτε, ανάμεσα στις αρετές και στις κακίες, παρά — κι αυτό 'ναι το πιο τραγικό — ανάμεσα στις ίδιες τις αρετές. Οι παλιές αναγνωρισμένες αρετές αρχίζουν να χάνουν το κύρος τους, δεν μπορούν πια να επαρκέσουν στο θρησκευτικό, ηθικό, πνεματικό, κοινωνικό αίτημα της σύγχρονης ψυχής. Θαρρείς κι η ψυχή του ανθρώπου μεγάλωσε και δε χωράει πια στα παλιά καλούπια. Στα σπλάχνα της εποχής μας, στα σπλάχνα κάθε συγχρονισμένου ανθρώπου, είτε συνειδητά είτε ασύνειδα, ξέσπασε ένας εμφύλιος πόλεμος, χωρίς έλεος, ανάμεσα στον παλιό, παντοδύναμο άλλοτε μύθο, που ξεθύμανε μα πολεμάει απελπισμένα να ρυθμίσει ακόμα τη ζωή μας, και στο νέο μύθο, που μάχεται, αδέξια ακόμα κι ανοργάνωτα, να κυβερνήσει τις ψυχές μας. Γι' αυτό κάθε ζωντανός άνθρωπος σήμερα σπαράζεται από τη δραματική μοίρα του καιρού του.Και περισσότερο απ' όλους ο δημιουργός. Υπάρχουν ευαίσθητα χείλια κι ακροδάχτυλα, που, όταν ζυγώνει η καταιγίδα, νιώθουν απάνω τους μερμηδίσματα, σαν να τα τσιμπούν χιλιάδες βελόνες· τέτοια τα χείλια και τ' ακροδάχτυλα του δημιουργού.
Music:
----Για μερικούς ανθρώπους ο θάνατος είναι απαράδεχτος. Δεν μπορώ ν΄ανεχτώ να ζουν τόσοι τιποτένιοι και να χάνεται μια τέτοια "εντελέχεια". Ποτέ δε σιχάθηκα τόσο τη μοίρα κι αυτούς που πιστεύουν σε "Θεό", ποτέ δεν αγρίεψα με τόση εωσφορική σιγουράδα. Οταν συλλογίζουμαι τώρα την Ελλάδα και τους ανθρώπους που την κατοικούν και τους πιθήκους που εξευτελίζουν το Πνέμα, καπνίζει η κεφαλή μου. Μού ΄ρχεται ν΄ανοίξω τη μαύρη πόρτα και να φύγω. Απάνω στην κοπριά του κόσμου κάθεται ο νους μου, σαν τον Ιώβ, και φωνάζει: είναι άδικο, είναι άδικο, δεν το δέχομαι---------
Books:
...»Glaubst du nicht an den Menschen?« schrie ich ihn an.»Reg dich nicht so auf, Chef. Nein, ich glaube an nichts. Wenn ichan den Menschen glaubte, würde ich auch an Gott glauben, sogaran den Teufel. Und das ist mir zuviel des Guten. Die Sache wirddann kompliziert und ich finde mich nicht zurecht.«Er schwieg, nahm seine Mütze ab, kratzte sich wie ein Rasenderden Kopf und zerrte an seinem Schnurrbart, als hätte er vor, ihnauszureißen. Er wollte etwas sagen, beherrschte sich aber wieder.Er sah mich schräg aus den Augenwinkeln an und legte los:»Der Mensch ist eine Bestie!« schrie er und stieß grimmig seinenStock in den Kies. »Eine große Bestie. Euer Hochwohlgeborenhaben davon keine Ahnung, alles hat in deinem Leben geklappt.Aber frage mich nicht! Eine Bestie, sage ich dir, ist der Mensch.Hast du ihm was Böses angetan, so respektiert er dich und zittertvor dir. Hast du ihm etwas Gutes getan, so kratzt er dir die Augenaus. Du solltest immer Abstand bewahren. Ermutige die Men-schen nicht, sag ihnen nicht, dass wir alle gleich sind, dass wir alledie gleichen Rechte haben, denn sie werden sofort dein Recht mitFüßen treten, sie reißen dir dein Brot vom Munde fön und lassendich elend krepieren. Abstand bewahren, Chef! Ich meine es nurgut mit dir.«»Ja, glaubst du denn an gar nichts«, sagte ich ärgerlich.»Nein, ich glaube an nichts, wie oft soll ich dir denn das sagen! Ichglaube an nichts, an niemand. Ich glaube nur an mich. Nichtetwa, weil ich vielleicht besser bin als die anderen, davon istkeine Rede. Auch ich bin eine Bestie. Ich glaube an Alexis, denn nurihn habe ich in meiner Gewalt, nur ihn kenne ich. Alle anderensind Gespenster, sage ich dir. Mit seinen Augen sehe ich, mitseinen Ohren höre ich, mit seinen Gedärmen verdaue ich. Wennich sterbe, stirbt alles. Die ganze Alexis-Welt geht zugrunde!«»So ein Egoismus!« sagte ich spöttisch.»Da kann ich nichts machen, Chef! Es ist so. Bohnen habe ichgegessen, von Bohnen rede ich; Alexis bin ich, wie Alexis redeich.« Ich schwieg. Wie Peitschenschläge trafen mich seine Worte.... N.K
Subscriptions
(14)
Subscribers
(379)
Andere Kanäle
|
Αφήνουμε την θύρα μας ανοιχτή στην αμαρτία. Δε βουλώνουμε τα' αυτιά μας να μην ακούσουμ...
|
Videos: 46
Channel Views: 9,948
Subscribers: 379
|
|
----Ο ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ -----...
|
Videos: 187
Channel Views: 20,960
Subscribers: 423
|
|
"Maria Zoi/
Official Channel" |
Videos: 41
Channel Views: 6,285
Subscribers: 90
|
|
Kαθ'οδόν..έξω απο κάθε Χάρτη...
|
Videos: 405
Channel Views: 194,617
Subscribers: 3,253
|
|
|
Videos: 35
Channel Views: 31,513
Subscribers: 227
|
|
ΖΩΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ
LIVING HELLENIC TRADITION |
Videos: 113
Channel Views: 69,723
Subscribers: 2,315
|
Channel Comments
Απλώνω το χέρι, φουχτώνω το μάνταλο της γης, ν' ανοίξω την πόρτα να φύγω, μα κοντοστέκουμαι στο φωτεινό κατώφλι ακόμα λίγο
Όποιος πεινά το δίκιο του και διψά την αλήθεια του
γνωρίζει ακριβως τι σημαίνει αυτο.
Καλη Χρονιά φίλε μου με υγεία αγαπη και ψυχή άγρυπνη . :))
σαν τα λουλούδια τσ' άνοιξης το δώδεκα ν' ανθίσουν!
Καλή Χρονιά, Χρόνια Πολλά!
οι άλλοι φταίνε, που φταίμε εμείς,
οπότε αν φταίμε ή κι αν δεν φταίμε
πάντα θα λέμε πως φταίτε Εσείς .``
Απλώνω το χέρι, φουχτώνω το μάνταλο της γής, ν'ανοίξω την πόρτα να φύγω, μα κοντοστέκουμαι στο φωτεινό κατώφλι ακόμα λίγο, δύσκολο, δύσκολο πολύ, να ξεκολλήσουν τα μάτια, τ'αυτιά, τα σπλάχνα από τις πέτρες και τα χόρτα το κόσμου λες: Είμαι χορτάτος, είμαι ήσυχος, δε θέλω πια τίποτα, τέλεψα το χρέος και φεύγω, μα η καρδιά πιάνεται από τις πέτρες κι από τα χόρτα, αντιστέκεται, παρακαλάει:
"Στάσου ακόμα!»