 Będę mówić o wydarzanie współczesniczących. Pamięć zestaw narzędzi, który pozwala nam je organizować. Też będzie na wykładzie. Gdy w wydarzeniu sztuka, powiem Wam o Borderlands, którym uczestniczyłem w ostatnich latach. To jest Borderland, to jest wydarzenie współczesniczące, gdzie organizacja Borderland przynosi tylko toalety, wodę, pewne ciężkie maszyny i elektryczność. Czasami wykładamy nawet kable. Wszystko inne od scen budowli do toalet budują ci, którzy tam przychodzą. Robimy to co roku i wiele ludzi zostaje po 8 albo 10 dni, nawet do 18. Podobnie jak do kampu, każdy płaci ze uczestnictwa, nawet u członkowie organizacji i płacą tyle samo z reszta. Zaczęło się z pewnym konkretnym celem. Ten cel to zrobić prototypy naszych snów i pozwolić naszej wyobraźni i się uwolnić. Eksperymenty to cel, który jest bardzo ważny w Borderland. Chodzi o organizację i społeczeństwo, gdzie rozdział między nimi się rozmywa. Pokaże Wam, czym Borderland jest. Polega na tym, żeby przerzucać rzeczy z jednego miejsce na drugie, budować infrastrukturę, zostawiać po sobie ślad, w tym przypadku świątynia. To współczesnictwo w tym, żeby budować centralną wierzę świątyni, to sztuka, to rozmowy w kuchni, to tańce, to medytacja o północy. Jest bardzo wiele ludzi duchowych przeżyć. W tym przypadku palimy stary, stary fortepian. Kto grał i był to dobry koncert. Borderlands to prezenty, nic nie sprzedawane na Borderlands. Ludzie przynoszą swoje rzeczy i rozdają, tworząc dobrą atmosferę. Borderlands to jest improwizowany zespół metalowy, to inżynieria, to sikanie. Jeżeli to widzisz, to bolony wychodzący z toalety. Z tego powodu, że wiele toalet jest dekorowanych przez ludzi, którzy tworzą to, tworzą sztukę, żeby wyglądało fajnie. I to przyjacieństwo, przyjeźdź. I to społeczność internetowa. Teraz będę o tym mówić. Zrobiliśmy kilka własnych narzędzi do Borderlands. Inne znajdziliśmy, Dreams & Realities i Lumio, to są te, na których się skupię. Zrobiliśmy, już sami zbudowaliśmy Dreams & Realities. Lumio to coś od grupy w Nowej Zalandii. Jest jeszcze Preetix i Key Cloak, ale skupię się na tych trzech narzędziach. Zanim do tego dojdę, to chcę pokazać coś inny, takie inne wydarzenie współczesnictwa, Burning Man. Burning Man jest czymś takim, co daje Playa. O co czym chodzi? Jest takie tam wrażenie, że bardzo szybko można znaleźć dokładnie to, czego się chce po prostu chodząc. Nawet nie wiedząc, że się tego chce. Jest wiele powodów, dla których to jest całkiem powszechne. I myślę, że jednym z tych powodów, że Black Rock City, w porównaniu do nowoczesnego miasta, które jest bardzo regularne, to, że jest gęstą siecią. Chodząc z jednego punktu do drugiego, przez Burning Man widzi się bardzo wielu ludzi, dużo więcej niż we współczesnym mieście. Jest wiele więcej wiedzy, które się dostaje. Krótko mówiąc, sieć jest gęstsza i różnie się tym od zwykłego życia. Powiem o kilku ważnych zasadach projektowania, które były dla mnie ważne w projektowaniu narzędzi. Z mojego doświadczenia powiem, że jest możliwe stworzyć połączone społeczność, przez stworzenie mapy gęstej społeczności. Są trzy kroki. Pierwszy to zwiększyć gęstość kolizji, żeby poprawić połączenia, w końcu zrobić mapę ścieżek, żeby ludzie potrafili znaleźć to, co chcą. Chcę stworzyć nam lepsze narzędzia, żeby to zrobić. Pokażę wam coś innego. Szybko stworzyło nie tylko jedno drogę, nie nawet kilka drogów. To był dźwiękny dynamiczny, dźwięk milionów roślin, przez centralizm Hylantów. Szybko nie mogłoby zdecydować się na dokładny drog, przed tym, co się stworzyło. No, jedwabny szlaku kupiec nie mógł definiować sobie dokładnie trasę i musiał poruszać się po innych połączeniach. Jeżeli jedna ścieżka była zablokowana, to można było przejść przez inne ścieżki. Ludzie tutaj mogliby... To może być znajomy dla was tutaj, dlatego że to jest tak, jak przesyłane są pakiety przez internet. W jaki sposób powstaje taka sieć? Często mówi się, że te sieci powstały z powodu handlu, ale prof. Michael Farshetti, od którego pochodzi ten slajd, twierdzi, że ma to związek z migracją owiec. Możecie nie wiedzieć, do czego do dąży, ale zaufajcie mi. Na wiosnę, nomadziej wypuszczają stada owiec i te owce szukają najlepszej trawy i wybierają się na pastwiska wysoko w górach. No i czasem spotykają się owce z jednej z drugiej strony góry i tam wiedzą trawę lotem. No i wtedy spotykają się również pasterze z jednej i drugiej strony góry. No i wtedy wiedzą, że istnieją i pojawia się część takiej sieci połączenie. Michael Farshetti wykonał symulacje, które udowodniły, że właśnie tak się stał. Znaczy nie zaczęło się od handlu, tylko handel był możliwy dzięki takim mechanizmowi. Więc to, czego możemy się z tego nauczyć, to, że takie połączenia nie są planowane, tylko powstają dzięki czemuś innemu. To w jaki sposób możemy sprawić, że nasze sieci mają większą gęstość za pomocą tych narzędzi onlinowych do planowania wydarzeń. A co może spowodować, że nasze sieci się uformują i na Bordewandzie nasze owce, nasze marzenia, to jest sztuka. W jaki sposób możemy wykorzystać sposób, w jaki ta sztuka nas łączy i nasze projekty nas łączą i te wydarzenia nas łączą po to, żeby wzmocnić naszą społeczność i zrobić, żeby była bardziej połączona. Więc zrobiliśmy platformę. To jest taki wewnętrzny Kickstarter, ale bez żadnych pieniędzy, tylko tokeny. Symbolu. Każdy z uczestników wrzuca na platformę swoje narzenie i ma swojego przewodnika. I ten przewodnik pomaga mu spełnić swoje marzenie. W tej chwili używamy tej platformy też po to, żeby rozdzielić budżet. Działa to tak, że każdy dostaje 10 takich biletów, tokenów i to nie są prawdziwe pieniądze. To nie jest żadna kryptowaluta, to jest po prostu głosowanie. I wszystkie te projekty są rozmieszczane na mapie, to znaczy już nic z nimi sami je rozmieszczają. Muszą przez to interagować między sobą, po to, żeby jedna mała grupa miała wykonać takie rozmieszczanie. No i to może być chaotyczne, ale dzięki temu to też spiększa ilość połączeń, bo ludzie muszą ze sobą rozmawiać. Więc tak wygląda platforma Dreams. Widać, że jest bardzo podobna do platform crowdfundingowych, takich jak Kickstarter. Tak wygląda pojedyncze marzenie. I to jest widokadmienia. Można na przykład włączyć grantę. Można zobaczyć na dokumentację dotyczącą bezpieczeństwa i tak dalej. Żeby zaopropować takie marzenie przed przyznaniem grantu, to ktoś inny musi dokonać jego recenzji, żeby zobaczyć, czy jest zgodny z zaleceniami i czy budżet ma sens. Recenzuje się przez zostawiania komentarze i wybieranie takich potworów. No i każdy może przyjść i na przykład zaznaczyć takiego potworka, który mówi, że jakiś materiał jest niepotrzebny, albo że budżet nie jest kompletny. No i potem trzeba uspokoić takiego potwora, żeby pójść dalej. Ten sposób, który umujemy takie kolizje między ludźmi i ludzi pomagając sobie nadzajem. Potem mamy fazę grantów, gdzie uczestnicy, każdy z nich daje innym swoje tochane spól i dziesięciu. No więc jak to wygląda po czterech latach? W 2016, w mniej więcej 70% naszego budżetu trafiło do tych projektów uczestników, no ale ponieważ koszty infrastruktury nie skalią się liniowo, w tej chwili, w tej chwili, to jest tylko 50%. No ale to jest ciągle dość dużo. I w tym roku rozdzieliliśmy jakieś 120 tysięcy euro do jakichś 190 projektów i projekty dostały od 100 euro do 10 tysięcy dla największych projektów. No i tutaj tak zmieniało się uczestnictwo w tym procesie grantów. Na początku to było 20%. Teraz jest już koło 50%. Czyli mniej więcej tak jak wybory w USA, to bardzo źle dla wyborów, ale tak, ale, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak, tak. Pomyślmy, co to, co to znaczy, że w zasadzie połowa uczestników spędziła czas, żeby pomyśleć o innych projektach. No więc jeżeli połowa, połowa uczestników popatrzyła na inne projekty, to znaczy, że w waszym obozie te osoby, które są tylko w waszym obozie mogą wiedzieć coś o 100 innych projektach. No i to znaczy, że już było jakieś interakcje pomiędzy ludźmi przez internet. No i w ten sposób zwiększa się ilość relacji pomiędzy różnymi obozami i jest znacznie większa gęstość relacji i teraz możemy skorzystać z tych relacji do innych rzeczy trochę jak właśnie te połączenia w jedbadnym szlaku, gdzie można na przykład planować logistykę no i w jakiś inny sposób korzystać z tych połączeń. No i tutaj jest przykład w jakiś sposób, no, zastosowaliśmy te zasady, żeby zwiększyć ilość połączeń. W pierwszym roku zauważyliśmy, że dziesięć procent uczestników dawało swoje tekwene do własnego marzenia, no i to pewnie było albo ich własne marzenie, albo marzenie do jakiegoś innego obozu. No więc ograciliśmy tę liczbę do siedmiu i dzięki temu można było, trzeba było bardziej rozdzielić te tekwene, więc ludzie zwykle nie robili tak, że używali tylko siedem tokenów, a resztę marnowali, tylko dawali to innym ludziom. No potem zmniejszyliśmy tę limit do pięciu i wynik jest mniej więcej tym samym. Powiedzieliśmy o tym, w jaki sposób zwiększyć ilość kolizji i zmusić ludzi do większej racji interakcji i do stworzenia gęstszej sieci, no ale co teraz może... To znaczy, że mamy wiele połączeń, ale one są takie nietrwałe, więc teraz co możemy zrobić, żeby je utwalić i żeby mogły być wykorzystane, na przykład do infrastruktury. W jaki sposób możemy lepiej wykorzystać te połączenia, tak żeby, no ludzie zaczęli korzystać z tych połączeń. Na jedwodnym szlaku ważne ścieżki były wzmacniane przez kamienne struktury, szczególnie te ścieżki, które były ważne, wiele osób wniesło, zrobiło kamienne struktury dlatego, że były potrzebne miejsca, gdzie ludzie mogli korzystać z nich i dzięki temu w ten jedwabny szlak mógł przeżyć te połączenia, mógłby przeżyć. Nasz cyfrowy caravanserej to jest Lumio, Lumio jest stworzone przez wspaniałych ludzi z Nowej Zylandii, bardzo ich rekomenduję szczególnie, jeżeli musicie podjąć wiele decyzji razem, to bardzo dobra platforma. Chciałbym powiedzieć o tym, które funkcjonalności tutaj najbardziej nam pomogły, kiedy mamy taką społeczność i wiele interakcji. Musimy formować podgrupę, musimy w jakiś sposób przeglądać i linkować pomiędzy rzeczami. To dziwne, że Facebook na to nie pozwala. Mieliśmy to kiedyś, nazywało się forum i teraz ludzie jakoś o tym zapomnieli. Chcemy móc przenosić konwersację i ropielać je. Chcemy mieć konwersację, do których można wrócić później. Chcemy móc prosić o radę i robić decyzję. I przede wszystkim musimy mieć jakąś umowę społeczną na tej platformie, coś na co wszyscy ludzie się zgadzają. Facebook nie ma prawie niczego z tych rzeczy. Dlatego Facebook się do tego nie daje w koronacji grup. Więc tak to wygląda. Ta konkretna grupa na Borderland jest bardzo ważna. Tu robimy decyzję za pomocą metody procesu porad. Po prostu może zmienić rzeczy, kiedy potrzebuję. Część Borderlands to próby i to także dotyczy naszej organizacji i procesu decyzywnego. Nasz proces zarządzenia to połączenie demokracji. Gdy ktoś, kto co robi, ktoś robi to ma decyzję. Mamy bardzo dobre zdarzenia z książki, która nazywa się Borderlands Governance and Decision Making Online. Ale te metody, te cyfrowe narzędzia nie byłyby możliwe do użytku w organizacji, która ma 3 tysiące osób. To jest przykład jak infrastruktura Borderland jest otwarcie planowana. To jest przykład budowy sieci elektrycznej i różne grupy. To są informacje, gdzie będę umieszczony. Jeżeli potrzebują więcej mocy, co mogą się zgłosić i powiedzieć o tym, to wszystko jest otwarte nawet dla świata zewnętrznego. Proces porad to jeden z moich ulubionych przykładów. Jeden z członków uważał, że to nie jest uczciwe, że jego syn nie mógłby wejść za darmo, gdy jego urodziny wypadały w pierwszy dzień wydarzenia. Taka była zasada, że jeżeli masz 12 lat albo mniej, to możesz wejść za darmo. On uważał, że będzie bardziej sensownie żeby 12-latkowie, którzy zaczęli mieć 12 lat w tym samym roku też mogli wchodzić za darmo. Więc on wyszedł do grupy i rozpoczął dyskusję. Więc ostatecznie to była jego decyzja i ostatecznie wybrał inną propozycję niż to, które miałem na początku, ale ostatecznie mógł zrobić to, co chciał i rozwiązać problem, który miał. Jeżeli uważasz, że ten proces jest całkiem dziwny i że to jest praca dla X, Z, to może nie, ale bardzo często działa. Ale nie mogę tego w tej chwili wyjaśnić ze względu na czas. Polecam obejrzeć nasze wykłady na talk Borderlands SE Advice. Może tam znajdziesz opowiedź na swoje pytania albo może się ze mną skontaktować. Więc jak bardzo uczestniczą członkowie w tworzeniu naszej społeczności? Więc na niebiesko są pokazani użytkownicy, którzy przynajmniej raz uczestniczyli w tworzeniu naszej grupy. Mniej więcej 3600 użytkowników zarejestrowanych w platformie. Na czerwono widać widać użytkowników, którzy byli aktywnie przez ostatnie 30 dni. W każdym momencie około 20% użytkowników byli aktywni przez trzy miesiące wcześniej. Chcę coś Wam pokazać ciekawego tutaj. W 2018 straciliśmy miejsce na wydarzenie kilka tygodni przed datą. Więc zaczęliśmy dolegocjować z pięcioma różnymi miejscami bez pytania z zarządu, żeby rozwiązać ten problem, który miała społeczność. Ostatecznie znaleziono miejsce i miesiąc przed wydarzeniem wszystkie plany musiały zostać zmienione tak, żeby posywały do nowego miejsca, czyli musieliśmy bardzo szybko wzmózć nasze moce, żeby poradzić sobie z tym wydarzeniem, z tym od stron organizacyjnej. I tutaj widzimy strzałkę, gdzie pisze o negocjacji. Bardzo widać, że uczestnictwo wzrosło, gdy próbowaliśmy rozwiązać ten problem ze strony organizacyjnej. Więc to, co się dzieje, to ludzie używają sieci, które są stworzone przez prototypowanie marzeń, a potem używają ich do współczesnictwa. I tutaj jest różnica, na tym polega, gdy my się różnimy od innych współczesniczących wydarzeń. Są trzy różne aspekty współtworzenia. Jest proces, infrastruktura i tworzenie. Burning Man właściwie tylko pozwala współtworzenie od strony sztuki. Można wymyślać sobie, co chcemy, jeżeli chodzi o otworzenie sztuki, ale nie można współtworzyć procesu, ani infrastruktury. I to jest taka przeszkoda, którą próbujemy obejść, żeby umieścić się w środku na przycięciu tych wszystkich okręgów. Gdy poprawimy połączenia, gdy wzmocnimy połączenia, zwracając do jedna długosznaku, gdy ścieżki już tam są na miejscu, musimy je narysować na mapie, bo gdy nowa osoba, która wejdzie w naszą sieć, musi się zorientować. Więc oczywiście ludzie zaczynają rysować mapy od Chin do Europy. Jak my to robimy w tym kontekście? Staramy się. Budujemy narzędzie, które nazywa się Realities. Jest to połączenie wiki i managera zadań. Co się da zrobić? Możemy zrobić potrzeby jak mod, jak władza i możemy zdefiniować odpowiedzialność, która łączy się z potrzebą. Każda z zadań ma kogoś, kto jest odpowiedzialny za zrobienie tego i kogoś, kto jest przewodnikiem. Jeżeli ten, który ma to zrobić, nagle wypada, to przewodnik może znaleźć nową osobę i sprawdzić, czy osoba odpowiedzialna rzeczywiście robi. Możemy znaleźć zależności między odpowiedzialnościami. Po pierwsze, potrzebujemy zrobić decyzję. Musimy wiedzieć, kto jest zależny od ciebie. To jest dobry sposób, żeby dowiedzieć się, kogo mam zapytać, radę, jeżeli robi jakąś, jeżeli podejmuje decyzję. Możemy zajść do Realities i zobaczyć, jak decyzja wygląda. To jest wciąż nowy proces i w tym roku był całkiem dobrze używany. Druga rzecz, to jest taka, że jeżeli spojrzymy na mapy zależności, to ktoś w organizacji może rozumieć, co tam się dzieje. Możemy znaleźć krytyczne odpowiedzialności, które są bardzo ważne. To jest mały graf, jest bardzo eksperymentalny i jeszcze niedokończony, ale po pierwsze, możemy widzieć ludzi, możemy zobaczyć na zewnątrz pierścienia. Wewnątrz pośrodku są odpowiedzialności, które są przed kogoś podjęty. W samym środku te, które nie są jeszcze podjęte przez nikogoś. I tutaj widać, że przewodnicy mogą przewodzić bardzo wielu ludziom. A to są odcinki, które odpowiadają zależnością. Tam na rogu widać, że coś jest bardzo ważnego, coś jest krytycznego. Da się je spojrzeć i znaleźć punkty, które są ważne i które trzeba uważać. Jedne z nich w przybliżeniu. Peter jest za to odpowiedzialny i trzeba upewnić, że Peter może zrobić swoje zadanie. Po co to jest? Jeżeli mamy rozproszone organizacje i stwierdzimy, że nie mamy normalnych hierarchii i wybieranych ludzi, którzy mają podejmowe decyzje, to okazuje się bardzo ciężko mieć wykres organizacji, bo trudno jest zrozumieć, co robi kto. No i w końcu schematy organizacji w zasadzie nie są prawdziwe i przeważnie wyglądają rzeczywistości, mniej więcej tak. No dobrze, to już jak już mamy mapę ścieżek, to teraz podsumowując, na początku zwiększam liczbę kolizji, potem wzmacniamy połączenia i potem tworzymy mapę ścieżek, które stworzyliśmy. Podsumowując, no zaczęliśmy projekt PartyCPO, który właśnie zbiera różne takie pomocne narzędzia, takie jak Dreams Realities, Luneo i inne. Korzystama z fundusze, które dostaliśmy w zeszłym roku na te projekty i przekażemy je kilku innym projektem, które również robią interesujące rzeczy, jeżeli chodzi o kulturę partycypacji. W tej chwili wiemy o co najmniej ośmiu różnych wydarzeniach, którzy używają przynajmniej niektórych z tych narzędzi. Mamy Niemcy, Izrael, Austria, sytuacja Norwegia. Możecie zobaczyć, że te pomoręczowe kropki to wydarzenia, które nie używają platformy Dreams, nie używają tej samej metodologii, czyli tego samego pomysłu. Podsumowując, chciałbym też wspomnieć ochowną 3 tysiące, co jest kwietną platformą, która robi podobne rzeczy, ale w inny sposób, bo też można zdefiniować zasobę wydarzenia i miejsca i w jakiś sposób korzystać z nich, na przykład, żeby zrobić festiwę. Polecam Wam również sprawdzić tą stronę. Inne interesujące narzędzie to jest DuoCrate. To jest otwarty manager zadań z jakimiś dodatkowymi funkcjonalistiami, które sprawiają, że jest dobry właśnie do takich partycypacyjnych organizacji. No i to jest wszystko. Możecie wejść na ten adres, żeby zobaczyć mój projekt partycypio, jest też reproduktorium GIT-owa. Jestem również dostępny pod tym adresem e-mail, możecie tam zadawać mi pytania i to wszystko z mojej strony. Dziękuję Wam bardzo. Dziękujemy. Czy są jakieś pytania? Mów proszę bliżej mikrofonu. Dziękuję za wykład. Jedna rzecz, która jest dla mnie niejasna, ale powiedziałeś, że jesteście zdecydwalizowani i na nikogo się nie głosuje. No dobrze, to co jeżeli ktoś powie na przykład, że chce się zająć zasilaniem, a nie ma żadnego doświadczenia. Dwie rzeczy. Po pierwsze, mamy właśnie tą pozycję przewodnika, czyli jest ktoś, kto wie jakie umiejętności są wymagane i może porozmawiać z tą osobą, no i powiedzieć, no słuchaj, nie wiem czy możesz to zrobić. Oprócz tego, żeby podjąć jakąś decyzję, to musisz najpierw poradzić się innych. To znaczy, takie osoby, taka osoba musi porozmawiać z wszystkimi innymi osobami, które są zaangażowana, no i oni jej szybko zauważą, że to nie jest dobre osoba i zmienia ona kogoś innego. A to nam się zdarzało kilka razy, żeby powiedzieć, że to kledzie się dość szybko. Ty sobie jeszcze pytania? W jaki sposób dowiadujemy się, kto jest zainteresowany, jakie są te zależności, kogo trzeba zapytać, radę? To jest trochę magiczne. Mówią, że każdy może zdecydować na temat wszystkiego, ale no to nie jest takie proste, dlatego, że musisz rozumieć te rzeczy. No i to też jest jakieś zabezpieczenie, dlatego, że trudno jest zacząć robić decyzję bez poznawania najpierw ludzi i tej organizacji, ale reality pomaga trochę w tym, przez zdefiniowanie tych zależności, dzięki temu można zobaczyć, kto jest zaangażowany i spytać tę osobę. Czy możesz podać przykład rozwiązywania konfliktów? Czy było jakaś kłótnia? Rozwiązywanie konfliktu jest absolutnie niezbędne, inaczej wszystko się rozwali. Jeśli ktoś podejmie decyzję, a ktoś się inny zrobi inną decyzję, nie zgodzą się, no to mamy konflikt i musimy go jakoś rozwiązać. Mamy proces eskalacji, który zaczyna się od tego, które rozmawiają i próbują zrozumieć, co nimi kieruje i dlaczego są w tym konflikcie. Potem eskalujemy do jakiegoś niezależnego mediatora i który rozmawia pojedynczo z tymi osobami i próbuje jakoś rozwiązać ten konflikt, ale można eskalować jeszcze dalej na poziom trybunału, gdzie osoby znajdują kogoś, kto ich reprezentuje i znajdujemy trzecią osobą. No a na koniec eskalujemy do zarządu, ale nigdy nie doszliśmy nawet do etapu trybunału. No ale to jest też społeczeństwo hippiesów. Oni są dobrze w takim wylozowaniu, jeżeli trzeba. Ale czy mamy jakieś pytanie z internetu? Nie wygląda na to. Czy ktoś jeszcze chciałby coś wiedzieć? Następne pytanie. Zrozumiem, że macie zarząd. Co jeżeli zarząd znika? Czy wydarzenie dalej się to, czy też nie będzie? Nie rozumiem w jakiś sposób może zniknąć. Rozumiem, że masz na myśli, że mogą odejść. Borlund jest organizacją non-profit, zorganizującą w Szwecji. Jeżeli zarząd odejdzie, to ludzie, którzy uczestniczyli w ostatnim wydarzeniu, organizują walne zgromadzenia i wybierają nowy zarząd. Najważniejsi są członkowie i jest zebranie wszystkich co roku, gdzie wybierają zarząd. Jest jeszcze jedna osoba. Jeśli ludzie mogą wybierać, czym się chcą zajmować. Czy zauważałeś, że ludzie zwykle wybierają to samo w kolejnych latach, czy raczej jest dużo rotacji? No to zależy od ludzi. Na przykład ja byłem w wiele różnych rolach i zajmowałem się wieloma różnymi rzeczami, ale niektórzy lubią się zajmować ciągle tym samym. Osobiście, myślę, że ludzie powinni nie zajmować się tym samym przez więcej niż 3 lata pod rząd. Nie wysyłamy rakiety na księżet, więc nie potrzebujemy osób, które zajmują się tyle czasu tym samym. Lepiej, żeby organizacja miała więcej świeżej krwi, ale to jest tylko moja opinia. Byłem w tym roku na Bordełgdlandzie, byłem już kilka lat temu. Jak doszedłeś do tego etapu w ciągu kilku lat? Jak doszliście do tego etapu? Podliliśmy decyzję w 2015, żeby pójść w tym kierunku na czeroczne słodkaniu. Nie mieliśmy żadnego planu, żeby też zrobić online, nie mieliśmy jeszcze dreams. Po prostu chcieliśmy w tym kierunku. Było to dla nas interesujące. No i dalej to jakoś poszło. Na samym początku był okres, kiedy ludzie bardzo ewangeliczni, bardzo przekonywali do tej książki Reinventing Organizations i próbowali zainplementować dokładnie ten protokół opisany w tej książce, ale to nie było dla nas pomocne. Powiedzieliśmy, że nie używamy tego, co zdefiniowała tej książce, czyli turkustowej organizacji. Zabroliśmy używać tego słowa. Czasem jest tak, że coś nie działa. Kiedy nie mamy żadnego systemu, powiedzieliśmy, że każdy może zdecydować o wszystkim i już. No i rzeczy zaczęły się psuć. Więc zaczęliśmy myśleć, w jaki sposób naprawić to, czy tamto. Jedna najważniejsza rzecz, żeby to działało, to zaakceptować, że mogłoby nie być Borderlandów i to jest w porządku. I jeżeli nie będzie Borderlandu, to znaczy, że organizacja tego nie chciała. A jeżeli bych chciała, to popracuje i uda się to. Na koniec to jest tylko wielka imprezna na polu. Jeżeli nie będzie to niekoniec świata. To mogłoby być o wiele trudniejsze, gdyby były wyższe stawki. I jeżeli są wyższe stawki, to musisz o wiele bardziej uważać, żeby się nie psuły. No, ale my mamy ten luksus. Pewnie macie też problem, kiedy rzeczy się skalują i organizacja robi się duża. Kiedy jest małe, to jest łatwo, ale może się dobrze nie skalować. Nie, nie? Nie? Nie zrozumiałam? Ok, no dobra. Dziękujemy bardzo za to, by nas powiedzieć. Dziękujemy za opowiedzenie na motym. Prosimy o klaski.