 Hello there, and welcome to all of you, we're joined today by me, Łukasz Dudka and prof. Agnieszka Szarkowska, as well as Marek Smytana and Artur Marganiec, and our wonderful sign language interpreter, Veronica Szymańska. Agnieszka, the screen is yours. Thank you Łukasz. I'd like to start with asking our interviewees, our guests, to introduce themselves. No dobrze. Co mógłbym powiedzieć o sobie? Precuję jako programista. Po pierwsze, po drugie też działałem przez wiele lat w sprawach kuchych, w sprawach napisów, dostępności, tłumaczeń języka migowego w telewizji. Organizowałem też różne festiwale związane z językiem migowym. To już było, też dawno, dawno temu uczyłem na UW, języka migowego byłem lektorem, ale to był taki krótki etap w moim życiu. To robię wszystko. Ja obecnie pracuję na Uniwersytecie Warszawskim, jestem koordynatorem lektoratów, też jestem lektorem polskiego języka migowego. Ukończyłem studia magisterstwa, to jest na studiach magisterstw i chwilologii polskiego języka migowego. Zawsze dorastałem w środowisku głuchych, zawsze działałem w tym środowisku, organizowałem różne imprezy, festiwale i też do dzisiaj działam. Też działam w Instytucie Spraw Głuchych i też tłumaczę podręczniki szkolne na PJM dla Szkoły Podstawowej Głuchych. Jeżeli chodzi o mnie, no to najpierw nauczono mnie metodą oralną języka fonicznego i dopiero później poznałem język migowy, więc na początku to była rehabilitacja, aparaty słuchowe i nie znamem wtedy w ogóle języka migowego. Do 23 roku życia, tak było, a później zainteresowałem się środowiskiem głuchych, wszedłam w to środowisko i bardzo się zainteresowałem. Tak naprawdę Marek mnie uczył języka migowego, poznałem wielu głuchych znajomych i od nich też czerpałem właśnie ten język. Można powiedzieć, że to był taki bardzo mocny, taka cezura w moim życiu, do tego momentu byłem w świecie słyszących, od tego momentu dołączyłem do świata głuchych. Tak naprawdę codziennie komunikuję się i fonicznie w języku polskim i w PJM. Jak idę do urzędu, załatwiam jakieś sprawy z moją rodziną, no to rozmawiam po polsku i czuję, że to jest dla mnie ok, to jest dla mnie normalne, nie mam barier. A PJM to jest moje życie towarzyskie w domu, z przyjaciółmi, wtedy migam. Jakby mam takie dwie strefy w swoim życiu. Też jak dorostałem, nosiłam tylko aparaty słuchowe, a jak miałem 21 lat to też zrobiłam operację na implant słuchowy. Jak nosiłam aparaty to słuchałem bardzo mało, musiałem bardzo kontrolować, czytać ust, żeby się dowiedzieć coś i komunikacja wtedy była bardzo trudna. Cały czas musiałem po prostu stoprać swoje uwagi i na to poświęcać, a z implantem jest już lepiej, ale to już było późno, kiedy ten implant się pojawił. Jeżeli chodzi o mnie, to ja w swoim życiu codziennym używam języka migowego, w pracy, w domu, wśród przyjaciół. Cały czas migam, a jak kontaktuję się ze słyszącymi, to wtedy na piśmie, na telefonie piszemy na przykład. Jeżeli ktoś powie do mnie coś tak krótko, to ja jestem w stanie się domyślić i zrozumieć, mogę wtedy odpowiedzieć, pokiwać głową, albo coś dłuższego to piszemy. Kiedyś właśnie jak próbowałem mówić fonicznie, to zajmowało to dużo czasu i szybciej było jednak zrobić na kartce. Z moją rodziną mówię fonicznie, bo ona jest przyzwyczajona do mojego głosu. Mój głos jest taki trochę znikształcony, ale dzięki temu, że rodzina jest do niego przyzwyczajona, to potrafią zrozumieć. Też jeżeli mam jakieś przyjaciół służące, które często ze mną się spotykają, to mogą się przyzwyczalić do tego głosu, ale obce go nie rozumieją, więc piszemy na kartce. I nie, nie używam ani aparatów, ani implantów, kompletnie żadnych dźwięków.