 Parse septuagesima quinta operis de civitate dei, hek transcripcio a societate li bri voce fatta, bono publico uzu i est. Liber un de vigesimus. Caput primum, quod in questione kwam de finibus bonorum et malorum filosofica disputatio ventilavit, ducentas octo ginta et octo sectas esse posse varro per spexerit. Quoniam de civitatis utriusque terrene, shilicet et celestis debitis finibus de inceps mici video disputandum, prius exponenda sunt, kwantum operis huius terminando rastio patitur, argumenta mortallium, quibus sibi ipsi beatitudinem facere in huius vitae infelicitate moliti sunt, utab eorum rebus vanis spes nostra quipi, quid diferat, kwam deus nobis dedit et res ipsa, hoqest vera beatitudu, kwam dabit, non tantum octoritate divina sed adivita etiam razione, qualen propter infidelis possumus adibere, clarescat. Definibus enim bonorum et malorum multa et multipliciter interse filosofi disputarunt, kwam qestionem maxima intenzione versantes invenire conati sunt, quid eficiat hominem beatum, illud enim est afini saponi nostri, propter quod apetenda sunt acetra, ipsumauten propter se ipsum, et illud afini semali, propter quod vitanda sunt acetra, ipsumauten propter se ipsum, finem boni ergo nunca dicimus non quo consumatur uta non sit, sed quo perficiatur uta plenum sit, et finem mali non quo ese desinat, sed quo usque nocendo perdukat. Fines it aque isti sunt summum bonum et summum malum. De quibus inveniendis aque hinhaka vita summum bono adipisendo, vitanda autem summum malo, multum sicut edixi, laboraverunt, qui studium sapienzie in secoli huyus vanitate professi sunt. Nek tamen eus quan vis diversis errantes modis, nature limes intantum abitinere veritatis deviare permisit, ut non ali inanimo, ali incorpore, ali inutroque, fines bonorum ponerent et malorum. Eks qua tripertita veluta generallium distributione sectarum, marcus varro, in libro de filosofia, tam multum dogmatum varietatem diligenter et subtiliter scrutatus advertit, uta ducentas octo ginta et octo sectas non quae yamesent, sed quae ese possent, adibens quasdam differencias facilime perveniret. Quod uta brevite rostendam, inde oportet incipiam, quod yse advertit et posuit in libro memorato, quatu resse quedam, quae homines sine magistro, sine ullo doctrine adminiculo, sine industria vel arte vivendi, quae virtus dicitur et proculdubio dicitur, velut naturaliter apetunt aut voluptatem, qua delectabiliter movetur corporisitum. Aut quietem quafit uta nunlam molestiam corporis quisque paciatur, aut utranque quantamen uno nomine voluptatis epikurus apellat, aut universaliter prima nature, in quibus et heksunt et alia, vel in corpori ut membrorum integritas et salus at quae incolumitas eius, vel inanimo utasuntea quae vel parva vel manja in hominum reperiuntur ingenius. Hek iditur quatur idest voluptas quies utrunque prima nature, idasunt in nobis uta vel virtus quam apostia doctrina inserit, procter hek apetendasit, aut ista procter virtutem, aut utraque procter seipsa, ak pe roq fiiunt hink duode cim sekte, per hank enimrazzionem singula triplicantur, quad qum in una demonstravero, dificile nonerit id in ceteris invenire. Qum ergo voluptas corporis animi virtuti aut subditur, aut prefertur, aut yungitur, tripertita variatur diversitate sektarum, subditur aute virtuti quando in usum virtutis assumitur. Pertin et quippe aut virtutis officium et vivere patrie et procter patriam filios pro creare, quorum neutrum fii ripotest sine corporis voluptate, nam sine illa nec cibus potusque sumitur ut vivatur nec concubitur ut generazio propagetur. Qum vero prefertur virtuti, y apetitur propter seipsa, virtus autem assumenda creldur propter illa, id est ut nihil virtu sagat nisi ada consequendam vel conservandam corporis voluptatem. Qwe vita deformis est quiden, quippe ubi virtus aservit domine voluptati, quan vis nullo modo hec dicendasit virtus, sed tamen etiam ista horribilis turpitudo habut quosdan filosofos patronus et defensores suos. Virtuti por voluptas yungitur, quando neutraearun propter altram sed propter seipsas ambe appetuntu. Quapropter sicut voluptas vel subdita, vel prelata, vel yungta virtuti tres sectas facit, ita quies, ita utrunque, ita prima nature, alias ternas invinyuntur afficere. Pro varietate quippe humanarum opinionum virtuti aliquando subduntur, aliquando preferuntur, aliquando yunguntur, aksic at duodenarium sectarum numerum pervenitur. Sed iste quoque numerus duplicatur adivita unna differencia, socialis vidilelicet vitae, quoniam quiesquis sectatur aliquam istarum duodenium sectam, profecto alt propter sed tantum id agit, alt etiam propter socium, cui debet hoq velle quo de sibi. Quacirca duodenium sunt eorum qui propter sed tantum unam quanque tenen damputant, etalia duodenium eorum qui non solum propter sed sic vel sic filosofandum es sed cernunt, sedetiam propter alios quorum bonum appetunt sicut suum. He autem secte viginti quoqor idrim geminantur addita differencia ex akademicis novis et fiunt quadraginta ochto. Ilarum qui pe viginti quoqor unam quanquem sectarum potest quiesque sic tenere aqa defendere ut cetam, quem advonum defenderun stoici quod hominis bonum quo beatus eset inanimi tantum modo virtute consisteret, potest alios ut incertam sicut defenderun akademici novis, quod eis et sinon cetum, tamen veri simile vi debatum. Viginti quoqor ergo fiunt pereos qui eas velut acertas propter veritaten, etalia viginti quoqor pereos qui is easdem quanvis incertas propter veri similitudinem secendas putant. Rursus qui a unam quanquem istarum quadraginta ochto sectarum potest quiesque secui habitu et ceterorum filosoforum, i tenquem alios potest habitu cyunicorum, ex ak etiam differencia duplicantur et anonaginta secs fiunt. Deyinde, qui earum singulas quasque, ita tueri homines posssunt atque sectari, ut aut othiosam diligan vitam sicut hi qui tantumodo studis doctrinae vacare voluerunt aquevaluerunt, aut negotiosam sicut hi qui cum filosoforentur tamen administratione rei publice regendisque rebus humanis ocupatini. Dissimi fuerunt, aut exutroque genere temperatam, sicut hi qui partim erudito othios, partim necesario negotios alternansia vitae su tempora tribuerunt, propter hasa differencias potest etiam triplikari numerus iste sectarum et ad dujentas octoginta ochto perduci. Hek devaronis libro, quantum potui breviter ac dilucide posui, sententias eius meis explikans verbis. Cuomodo autem refutatis etceteris unam eligat, quam vult esse akademicorum veterum, quos aplatone institutos usqueada polemonem, qui abillo quartus eius holam tenuit, què akademia dicta est, habuis secerta dogmata vulte videri, et ob hoc distinguit ab akademicis novis, quibus incerta sunt omnia, cod filosofia genus ab archesila ocepit sucesore polemonis. Eam quesectam idest veturum akademicorum, sicut dubitatione ita omni errore carere arbitretur, longum est per omnia demonstrare. Nektamen omni eksparte res omitenda est. Removet ergo prius ilas omnes ediferentias, què numero multiplicavere sectarum, quas idio removendas putat, quia non ineis est finis boni. Neque enim eksistimat ulama filosofia e sectam est sedicendam, què non eodistet aceteris, quod diversos habiat finis bonorum et malorum. Quando quiden nulla est homini causa filosofandi, nisi utbeatus sit, quod autembeatum facit y est finis boni. Nulla est iditur causa filosofandi, nisi finis boni. Quamo brem què nullum boni finim sectatur, nulla filosofia secta dicenda est. Qumergo caritur de sociali vita utrum sit tenenda sapienti ut sumum bonum, quofit homo beatus, ita velit et curet amici sui, què madmodum sumum, an suet tantum modo beatitudini skausa facit quid quid facit. Non de y sumo bono questio est, sed de asumendo vel non asumendo sociu ad huyus partecipationen boni, non propter se y sed propter e undem socium uthe yus bono ita gaudiat sikut gaudet suo. Eten, quom caritur de akademicis novis, quibus incerta sunt omnia utrum ita sint res habende in quibus filosofandum est, an sikut aliis filosofis plakuit, certas heas aveere deveamus, non caritur quid in boni fini sectandum sit, sed de yus boni veritate quod sectandum videtur, utrum sit nekne dubitandum. Hoqest ut ita planius eloquar, utrum ita sectandum sit ut quid sectatur diqat esse verum, an ita ut quid sectatur diqat verum sibi videti etiem si forte sit falsum, tamen uterque sectetur unum ad quidem bonum. In illa etiam diferentia quega dibetur ex habitu et consuetudine cionicorum, non caritur quiznam sit finis boni, sed utrum in illo habitu et consuetudine sit vivendum ei, quid verum sectatur bonum, quod libet ei verum videtur esse atque sectandum. Denike furunt quicum diversa se queren turbona finalia, ali virtutem, ali volutatem, e undem tamen habitu et consuetudine mteneband ex quo cionici appellabandur. Ita illod quid quid est unde filosofii cionici di cernuntur acetiris, ad elegendum acctenendum bonum quo abeati firend uti qu'nil valebat. Namsi ali quad ad hoc interesse, profecto idem habitus eundem finem secui cogeret, et diversus habitus eundem secui finem non sineret. Caputalterum Quo modu remotis omnibus diferentis, quae non secte sed questiones sint, ad tripertitam summi boni definitionem varro perveniat quarum tamen una sit eligenda. In tribus quo quae illis vitae generibus, uno shilicet non señiter sed incontemplazione vell inquisitione veritatis otzioso, altero ingerendis rebus humanis negottioso, tercio ex utroque genera temperato, cum queritur quid quorum sed potius eligendum, non finis boni habet controversiam, sed quid quorum trium dificultatem vell facilitatem aferat ad consequendum, vell retinendum finem boni id inista questione versatur. Finis en imboni cum adeum quisque pervenerit, protinus beatum facit, in ozio autem literato vell in negozio publico, vell quando utrunque vicibus agitur, non continuo quisque beatus est. Multiquipe in quolibet quorum trium possunt vivere, et inapetendo boni fine quo fit quomo beatus errare. Alia est iditur questio de Finibus bonorum et malorum, que unem quankom filosoforum sectam facit, et alia sunt questiones de sociali vita, de incontazione akademicorum, de vestitu et victu cunicorum, de tribus vitae generibus, otioso aktuoso ex utrunque modificato, quorum nulla est in qua de bonorum et malorum finibus disputatur. Proin de quoniam marcus varro has quatur adibens differencias, id est ex vitae sociali, ex akademicis novis, ex cunicis, ex isto vitae generi tripertito ad sectas ducentas octo ginta octo pervenit, et si que alia possunt similiter adici, remotis eis omlibus quoniam desektando summo bono nullam inferunt questioenem et idio secte nexunt nec vocandesunt, adillas duodicim in quibus queritur quod sit bonum hominis quo assekuto fit beatus, ut ex eis unam veram ceteras palsas ostendatese revertitur. Nan remotu il tripertito genere vitae dua partes huyus numeri detrauntur et secte nonaginta secs remanent, remotu a vero diperencia ex cunicis adita ad dimidium rediguntur et quadraginta octo fiont, aufera musetian quod ex akademincis novis adibitum est, rusus dimidia pals remanent id est viginti quattur, desociali quo co vita quod acceserat similiter auferatur, duodicim sunt relicoe quas ista differencia ut viginti quattur fierent duplicaverat. Desis ergo duodicim nihil dici potest quur secte non sint habende. Nihil quip pe alliod ineis queritur quoniam finis bonorum et malorum, inventis autem bonorum finibus profecto e contrario sunt malorum. He autem ut fiant duodicim sethe il la quattur triplicantur, volutas quies utrunquem et prima nature, què primigenia varro vocat. Hec quip pe quattur dum singilatim virtuti alliquando subduntur, ut non propter se ipsa, set propter officium virtutis apetenda videantur, alliquando preferuntur ut non propter se ipsa, set propter hec adipisenda velconservanda necessaria virtus putetur, alliquando yunguntur ut propter se ipsa, et virtus et ista apetenda credantur quaternario numerum triplum reddunt et adaduodicim sethas perveniunt. Hec illis autem quattur rebus varro tres tollit, volutatem silicet et quietem et utrunquem, non quod eas improbet, sed quad primigenia illa nature, et voluptatem in se habiant et quietem. Quid ergo opus est ex his duabus tria quedan facere, duo silicet, cum singilatim apetuntur voluptas aut quies, et tertium cum amba e simul, quando quidem prima nature et ipsas et parater ipsas, alliamulta continuant. De tribus ergo sectis e placet diligenter es tractandum, quenam sit potius e ligenda. Non enim veran plus quam unam vera ratio e se permittit, sive in his tribus sit sive alicubi alibi, quod post videbimus. Interim de his tribus quomdo unam varro eligat, quantum breviter aperteque posumus diseramus. Iste nempetres secte it afiunt, cum vel prima nature propter virtutem, vel virtus propter prima nature, vel utraque it est et virtus et prima nature, propter se ipsas sunt ekspetenda. Caput tertium, de tribus sectis sumum hominis bonum quarentibus, quam eligendam varro definiat sequence vetris academie antioco autore sententiam. Quidergo istorum trium sit verum atque sectandum isto modo persuadere conatur. Primum, quiam sumum bonum in filosofia non arboris, non pecoris, non dei sed hominis queritur, quid sit ipsa homo queren dumputat. Sentit quipe in eius natura duo esse quedam, corpus et animam, et horum quidem duorum melius esse animam, longeque prestabilius omnino nondubitat. Sed utrum anima sola sit homo utta ita sit ei corpus tankam ecus equiti, ecus enim non homo et ecus, sed solus homo est. Idio tamen ecus dicitur, quod aliquomodo se habet adecum. Anna corpus solum sit homo aliquomodo se habet sed animam, sicut poculum adapotionem. Non enim kalix et potio quam continet kalix simul dicitur poculum, sed kalix solus. Idio tamen quod apotioni continende sit akomodatus. An vero neg anima sola neg solum corpus, sed simul utrunque sit homo cuyus sit pars una sive anima, sive corpus. Illealten totus ex utrunque constet, ut homo sit. Sicut duosequus juntus bigas vocamus, quorum sive dexter, sive sinister pars est bigarum, unum vero eorum quokomodo se habet adalterum bigas non dicimus, sed ambos simul. Quorum autem trium hoq elegit tertium hominenque neg animam solum neg solum corpus, sed animam simul et corpus esse arbitratur. Proinde sumum bonum hominis quo fitabiatus ex utryusque rei bonis constare dicit, et anime silicet et corporis. Akperok prima illa nature propter se ipsa existimat ekspetenda, ipsanque virtutem, quam doctrina inserit, velutartem vivendi quae inanime bonis est excelentisimum bonum. Quapropter eaden virtus id est ars agende vitae, quum aceperit prima nature, quae sinia illa erant, sed tamen erant etiam quando eis doctrina aduk derat, omnia propter se ipsa apetit simulque etiam se ipsam, omnibusque simul et se ipsa utitur, e ofine ut omnibus delectetur etque perfruator, magis minusque utakweque interse mayora etque minora sumt, tamen omnibus gaudens etque edam minora si necessitas postulat propter mayora vel adipisenda vel tenenda contemnens. Omnium autem bonorum vel animi vel corporis nihilsibi virtus omnino preponit. Haek anim bene utitur etse ipsa et ecetiris quae hominen facium beatum bonis. Ubi vero ipsa non est quam libet multasint bona, non bono eius sunt cuius sunt, akperok nec eius bona dicenda sunt, cui male utenti utilia esse non posssunt. Haek ergo vita hominis quae virtute et alis animi et corporis bonis sin equibus virtus esse non potest fruitur beata esse dicitur. Si vero et alis sin equibus esse virtus potest, vel ulis vel pluribus beatior. Si autem prorsus omnibus ut nullum omnino bonum desit vel animi vel corporis beatisima. Non enim hoqest vita quad virtus quaniam non omnis vita sed sapiens vita virtus est. Et atame qualis cunque vita sin e ul la virtute potest esse, virtus vero sin e ul la vita non potest esse. Haek de memoria dikserim at coerazione et essi quide tale aliud est in homine. Sunt enim haek et ante doktrinem sin e hiis autem non potest esse ul la doktrina akperok nec virtus quae disitur. Bene autem curere pulkrum esse corpore viribus ingentibus praevalere et etetera hojusmodi talia sunt utet virtus sin e hiis esse posit et ipsa sine virtute. Bonasuntamen et secundum istos etiam ipsa propter se ipsa diligit virtus. Utitur quailis et fruitur e vitam beatam etiam sosialen peri bentesse quae amikor un bona propter se ipsa diligat sikut asua e isque propter ipsos hocavelit quodsi bi. Sive indomo sinnt sikut cognux et liberi et quikunque domestici sive in loko ubi domus est eius. Sikut esturbs utasunt hii quii cives vocantur. Orbetoto utasunt gentes quas ei sosiatas humana cognugit. Sive in ipsa mundo quicensetur nomine ceili et terre sikut esse dikunt deus quas volunt amikos esse homini sapienti quas nosfamiliarius angelos dicimus. De bonoro autem et e contrario malorum finibus negant un lo modo intandum et hank interse et novos akademikos afirmant esse distanziam neg eorum interse quitquam sive cunico sive alio quolibet habitu et viktu in his finibus quas verosputant quisque filosofetur. Extribus por ilis vitae generibus otioso aketuoso et quod ex utroque compositum est ho catertium sibi placere asseverant. Haek sensisse at quedo quisce akademikos veteres varro asserit auktore antioco magistro ciceronis et suo quem sane cicero in pluribus fuisse stoicum quam veterem akademikum vult videri. Sed quid ad nos quil potius de rebus ipsis judicare debemus quam promagno de hominibus quid quisque senserit cire kaput quartum de sumo bono et sumo malo quid cristianisensiant contra filosofos quis sumo bonum in se sibi esedic serunt. Siergo coeratur anobis quid civitas dei de his singulis interrogata respondiat ak primum de finibus monorum malorunque quid respondebit aeternam vitam esse sumo bonum aeternam veeromortem sumo malum propterillam proinde adipisendam istanque vitandam recte nobis esse vivendum propterquod scriptum est justus exfidee vivit quoniam neque bonum nostrum jam videmus unde portet ut credendo queramus neque sumo bonum recte vivere nobis ex nobis est nisi credentes adiuvet et orantes quid et ipsam videm dedit qua nost abilo adiuvandus esse credamus ili altem quid in ista vitam fines bonorum et malorum esse putaverunt sibi incorpore sibi inanimo sibi inutroque ponentes sumo bonum aque sibi invol Patient sibi in virtUTe sibi in nutritional sibi ingguete sibi in virtUTe sibi in Judith sibi invol. Vienna, sibi in vitamin sibi ingcaske in primis natura sibi ingcaske this latest it says Ipsis beatif call ʻIrrrīzit hos veritas per prophetam dīcentem, dominus novit cogitātiones hominum, vel sīgut hoqat testimonium posuit apóstulus paulus, dominus novit cogitātiones sapientium, cuoniam vane es sunt. ʰiz en im suficit kwanto vis eloqentiai flumine vitae hujus miserias eksplikāre, kwan lamentatus est cicero in konsolazione de morte filia sīgut potuit, sed kwantum est kwad potuit. ʰaqippe koe dikuntur prima nature, kwando ubi kuomodo tam bene se habere in haq vitaa posunt, ut non subincertis casibus fluktuent. ʰiz en im dolor kontrarius voluptati hoe in quietudo kontraria quieti in korpus kadere sapientis non potest. ʰembrorum certe amputātio vel debilitās hominis ekspuniat inkolumitātem de formitas pulkritudinem imbecilitās sanitātem. ʰires lassitudo movilitātem torpor auta tārditas, ed quid horum est kwad neqiat in karnim sapientis irruere. ʰstatus koqe korporis aqquemotus, kum decentes et congruentes sunt internature prima numerantur, sed quisi aliku amāla valetudo membra tremore konkutiat. ʰquid si usku adaponendas interra manus dorsi spina kurvetur, ʰet hominem kwodam modo quadrupeden faciat, ʰonne omnem ʰstatuendi korporis et amovendi speciem dekusque pervertet. ʰquidipsi us animi primigenia quē apellantur bona, ʰubiduo prima ponunt propter comprendsionem percepcionenque veritatis sensum et intelectum, sed qualis quantus queremenet sensus si utali ataciam fiat homo surdus et ecus. ʰatio vero et intelegentia querecedet ubisopietur si aliku amorbo eficiatur insanus, frenetici multa absurda kum dikunt vel faciunt plerunque abono suo proposito et amoribus aliena, immo suo bono proposito moribusque contraria, sive illa cogitemus, sive videamus, si digne consideremus lacrimas tenere vix posumus, alforte neg posumus, quid dikam dehiis quē demnum patiuntur incursus. ʰubi habent absconditam vel obrutam intelegentiam suam, quando secundum suam voluntatem et anima eorum et korpore malinius utitura spiritus, et quix confidit hoq malum in haq vita e venire non posse sapienti, deinde perceptio veritatis in haq carne quali saut quanta est, quando sicut legimu in veracis libro sapientie corpus corruptible agravatanimam et deprimi terrena in habitatio sensum multa cogitantem, ʰimpetus porro vel apetitus aqtionis, si hoq modo recte latine apellantur ea quēm greci voqat hormēn, quia et ʰpsam primis nature deputant bonis, nonne ʰpsa est quō geruntur etiam insanorum illi miserabiles motus et facta, quē horremus, quando pervertitur sensus razioque sopitur? Porro ʰpsa virtus quē non est interprima nature, quoniam eis postea doktrina introduciente supervenit, qum si bi bonorum culmen vindicet a humanorum, quid hic agit nisi perpetua bella convitiis, neq exterioribus sed interioribus, neq alienis sed a plane nostris et propris, ʰaksime illa, quē grece sofresiune latine temperansia nominatu, quā carnales frenantur libidines, ne in quāque flagitia mentem consentientem trahant, neq enim nulum est vitium, qum siqut dicit apostolus, caro concupisit at versu spiritum, qui vitio contraria virtus est, qum siqut idem dicit spiritus concupisit at versu skarnem, ʰak enim inquit invicem at versantur, ota non ea quē vultis faciatis, quid autem pacere volumus, qum perfici volumus fine sum mi boni, nisi utakaro at versu spiritum non concupiscat, neq sit in nobis hokavitium, qum tra quod spiritus concupiscat, quod in hokavita quan visavelimus quani an facere non valemus, id saltem in adiutorio dei facimus, nekarni concupisienti, at versu spiritum spiritus succumbente kadamus, etada perpetrandum pekatum nostra consensione per trahāmur, ab sitergo ut quandiu in hokabello intestino sumus, jam nos beatitudinem ad quan vincento volumus pervenire, adeptus esse credamus, et quis est usque adeo sapiens ut kontra li bidines nunlum habiat omnino conflictum, quid illa virtus quē prudencia dicitur, non netota vigilancia sua bona dicerni tamālis, utin illis appetendis istisque vitandis, nunlus error obrepat, ak perok et ipsa nos imālis vel mala in nobis esse testatur, ipsa enim docet malum esse ad pekatum consentire, bonunque esse ad pekatum non consentire li bidini. illud tamen malum, qui nos non consentire docet prudencia, facit temperansia, nec prudencia nec temperansia tollit huica vitae, quide justizia, quius monus est sua quicu et tribuere, un defit in ipso homine quidam justus ordo nature, ut anima subdat ordeo, et anima et caro, ak perok deo et anima et caro. non demonstrat ineo se aduk opera e laborare potius quam in huius operis jam finere quiesere, tanto minus quippe anima subdat ordeo, quanto minus deum in ipsis suis cogitattionibus concipit, et tanto minus anima subdat o caro, quanto magis adversus spiritum concupisit. quam diu ergo nobis inest haek infirmitas, haek pestis, haek langor, quomodo nos jam salvos, et si non dum salvos, quomodo jam beatos ila finali beatitudine dicere audebimus. Jam vero ila virtus, quius nomen est fortitudo, in quantacun ques apientia evidentissima testis est humanorum malorum, què compellitur patientia tollerare. quae malas toici filosofi miror quafronte mal non esse contendant, quibus fatentur si tanta furint, uthea sapiens vel non posit, vel non debat sustinere, cogi eum mortem si bi met inferre, aque ex haek vita emigrare. Tantus autem superbi est upor estin hi sominibus, dik se habere finem boni, et ase ipsis firi beatos putantibus, uthe sapiens eorum ho kest quale memirabili vanitate describunt, etiamsi eks cecetur, ob surdescat, ob mutescat, membris debilitetur, doloribus crucietur, et si quid alliu detallium malorum, dici autocogitari ipotest incidati neum, quo si bi mortem cogatur inferre, hank in his malis vitam constitutam, eum non pudiat beatam vocare. O vitam beatam, quae ut finiatur mortis quaret auxilium, si beata est maniatur inea, quomdo ista non sunt mala, quae vinkunt fortitudin is bonum, eum denque fortitudin em non solum si bi ceder, verum etiam delirare compellunt uthe am denvitam et dedikat beatam et persuadeat est fuggiendam, quis usque adeo cecus est ut non vidiat quod si beata est fuggiendan non est. Set aperta infirmitatis voce fuggiendan fatentur, quid egitur causa est quur non etiam miseran fracta, utrum obsecro kato ille patientia an potius impatientia se peremit. Non enim hoq feciset, nisi victoriam cesaris impatienter tuliset, ubi est fortitudo, nemphe cesit, nemphe succubuit, nemphe usque adeo superata est, ut vitam beatam dere linkaret, deseraret, fuggaret. An non erat jam beata, misera ergo erat, quomodu egitur mala non erat, qua evitam miseran fuggiendanque faciebant, quapropter etiamipsi qui mala esta est se confessi sunt, sicut peripatetici, sicut vetres akademici, quorum setan varro defendit, tolerabilius quidem loquntur, sed eorum quoque mirus est terror, quod in his malis et si tam gravia sind, ut morte fuggienda sind abipso sibimet illata, qui haq patitur, vitam beatam tamen estse contendunt. Mala sunt inqit, tormenta akwe cruciatus corporis, et tanto sunt peiora, quanto potu erintese mayora, quivus utakarias exhaka vita fuggiendum est, quavita obsecro, haq inqit quae tantis agravatur malis. Certe ergo beata est in eisdem ipsis malis, propter quae dicis esse fuggiendam, an ideo beatam dicis quia lichetibi ab his malis morte dissedere, quid si ergo in eis alicuo divino judicio tenereris, neq permit tereris mori, nequn quam sine illis esse sinereris, neq petung saltem miseram talem diceres vitam. Non iditur propteria miseran non est, quia cito relinquitur. Quando quidem si sempiternasit, ethiam abste ipso misera judicatur. Non ita quae propteria quoniam brevis est, nulla miseria debet videri, aut quod est absurdius, quia brevis miseria est, ideo ethiam beatitudo apellari. Maña vis est in eis malis, quae cogunt hominem secundum ipsos ethiam sapientem sibimet alferre quod homo est, qum dicant et verum dicant, hanc esse nature primam quodam modo et maximam vocem, ut homo concilietur sibi, teria mortem naturalit terfugiat, ita sibi amicus, ut esse se animal et inhaka cognunxione corpuri se atque anime, vivere velit ve menter atque apetat. Maña vis est in eis malis, quibus este nature vincitur sensus, quo mors omnimodo omlibus viribus conati busque vitatur, et ita vincitur, uta quae vitabatur, optetur, apetatur, et si non poturit alliunde contingere, ab homine ipso sibimet inferatur. Maña vis est in eis malis, quae fortitudinem faciunt homicidam, sitamen aduque dicenda est fortitud, quae ita his malis vincitur, ut hominem quem secut virtus regendum tu en dunque sushepit, nomodo non posit per patientiam custodire, sed ipsa insupercogatur ocidere. Debet quidem etiam mortem sapiens ferre patienter, sed a quae acidit alliunde. Secundum istus altem si eam sibi ipsa inferre compellitur, profecto fatendum est eis non solo mala, sed intollerabilia etiam mala esse, quae hoq eum perpetrare compellunt. Vita igitur quae istorum tam maniorum, tanque gravium malorum, alt premitur oneribus, alt subiacet casibus. Nu lo modo beata diceretur, si homines quee hoq dicunt, secut victi malis ingravescentibus, quem sibi ingeruntam mortem, seduntin felicitati, ita victi certis razionibus, quem quae erunt beatan vitam, dignarentur cedere veritati, et non sibi putarent inista mortalitate fin e sum miboni esse gaudendum. Ubi virtute sipsa quibus heik certe nihil melius, acque utilius in homine reperitur, quanto maiora sunt adiutoria contra vim periculorum, laborum, dolorum, tanto fideliora testimonia miseriarum. Si enim vere virtute sunt, quae nisi ineis quibus vera inest pietas, esse non posssunt, non se profitentur hoq posse, ut nullas miserias patiantur homines, in quibus sunt, neque enim mendaches sunt vere virtutes ut hoq profiteantur, sed ut vitahumana, quae tot et tantis huju seculi malis esse cogitur misera, spe futuri seculi sit beata, sikut et salva. Quomodo enim beata est, quae nondum salva est, unde et apostulus paulus non de hominibus imprudentibus, impatientibus intemperantibus etinicuis, sed de his quisecundum vera pietatem vivrent et idio virtutes, quas haberent veras haberent aid, spe enim salvi factisumus, spe salten quae videtur non est spes, quod enim videt quis, quid et sperat, si salten quod non videmus esperamus vera patientiam expectamos, sikut ergo spe salvi ita spe beati factisumus, et sikut salutem ita beatitudin non yam tenemus presentem, sed expectamos futuram, et hoq per patientiam, quia immalis sumus, quae patienter tollerare debemus, donek inilla veniamus bona, u biomnia erunt quibus inefabiliter delectemur, nigil eritautem quod yam tollerare debemus. talis salus quae in futuro erit seculo, yeritetiam finalis beatitudo, quam beatitudinem isti philosofi quod inim non videntes nollunt credere, yxibi kon antur falsissimam fabrikare, quanto superbiore, tanto mendaciore virtute. Finis partis septuagesime quinte. Pars septuagesima sexta operis decivitate dei, heq transcriptio a societate librivoce facta bono publico uso est. Caput quintum. Dei sociali vita, quae kum maksime ekspetendasit, multis opensionibus sepe subvertitur. Quod autem sociale in vita voluntessis apientis, nos multo amplius aprobamos. Nam unde ista dei civitas, quva hujus operis ece jam unde vicesimum librum versamus immanibus, vel incoaretur exortu, vel progrederetur excursu, vel aprenderet debitos finis, sinon estet socialis vita santorun. Sedin hujus mortalitatis aerunna, quotet quantis abundet malis humana societas, quis enumerare valiat, quis estimare suficiat. Audiant aput komikos suos hominem kumsensu atque kumsensu omnium hominum dicere, duxi uxorem, kwam ibi miseriam vidi, nati fili, alia cura. Quid itidem illa quae in amore vicia kum memorat idem terentius, injuria suspiciones enimicitie, belum pax rursum, nonne res humanas ubike impleverunt, nonne etinamikorum honestis amoribus plerunque contimbunt, nonne his usque quakue plene sunt res humane, ubi injuria suspiciones enimicitias, belum mala certa sentimus, pacem vero incertum bonum, kwoniam corda eorum kum quibus eam tenere volumus, ingoramus, et si hodie nosse possemus, qualia cras futura e sent utique ne shiremus. Qui porro interse amiciores solent esse vele debent, kwam qui una etiam continentur domo. Et tamen quis inde securus est, kum tanta sepe mala exeorum ocultis incidis extiterint, tanto amariora kwanto pax dulci orfuit, kwai vera putata est, kum astutisime fingeretur, propter quod omnium pectorasic attingint, ut kogat in gemitum, quod hait dulius, nul sunt ocultiores incidiae kwam he, ko e latent insimulatione ofici, autinali quor necessitudinis nomine. Nam eum quip alam est adversarius, facile kavendo vitare posis. Hoke vero ocultum intestinum a ca domestikum malu non solum existit, verum etiam oprimit ante kwam prospicere atque explorare potueris. Propter quod etiam divina voxilla eta inimici hominis domestici eius kum maño dulure cordis auditur, quia et si quisque tam fortis sit, ut ecuo animo perferat, vel tam vigilans ut providu concilio kaviat, quia aversus eum molitur amicitia simulata, eorum tamen hominum perfidorum malo, kum eos e sepessimos eksperitur, si ipse bonus est, graviter excrucietur necesest, sive semper mali furint, et se bonus finxerit, sive inista malitiam exbonitate mutatisint. Si ergodomus kum mune perpugium in his malis humani generis tutan onest, quid civitas, koe quanto maio rest, tanto forumeius litibus et civilibus et criminalibus plenius, etiam si quiescant non soloum turbolente, verum sepius et cruent eonest, a cabella civilia, a quorme ventis sunt alicuando libere civitates, apericulis nunquam, caput sextum, de errore humanorum judiciorum kum veritas latet. Quid ipsa judicia hominum de hominibus koe civitatibus in quantali betapace manentibus de esse non posunt, qualia putamos esse, quam misera, quam dolenda, quando quidem hi judicant qui concientias eorum de quibus judicant cernere nequeont. Unde sepe coguntur tormentis in nocentium testium ad alienam causam apertinentem quirere veritatem. Quid kum in sua causa quisque torquetur et kum quairitur utrum sit nocens cruciatur et innocens luiit pro incerto shellere certisimas penas non quia ilud kum misisse de etegitur sed quia non kum misisse nechitur akperok ignoransia judicis plerunque est calamitas innocentis. Ed quod est intolerabilius emagisque planjendum rigandunque si fia ripostit fontibus lacrimarum kum proptere judex torque atacusatum neocidat neciens innocentem fit per ignoransia miseriam utta et tortum et innocentem ocidat quem ne innocentem ociderat torserat. Si enim secundum istorum sapienciam elegerit exacavita fugere quam adiutius ila sustinere tormenta quod non kumisit kum misisse sedicit quod amnato et ociso utrum innocentem judex ociderit aduk neciit quem ne innocentem neciens ociderat torsit akperok innocentem et utsirat torsit et dum neciret ocidit in his tenibris vit socialis sedibit judex ila sapiens an non sedibit sedibit plane constringit enim eum et aduk oficium pertrait humana societas quam deserere nefas ducit hokenim nefas esse non ducit quod testes innocentes incausis torquentur alienis quod hiqui arguntur vi doloris plerunque superati et dese falsa confessi etiam puniuntur innocentes cumiam torti furint innocentes quod et si non morto puniantur inipsis vel exipsis tormentis plerunque punoriuntur quod aliquando etipsi quih argunt humane societati fortasse necrimina impunitasint prodesse cupientes et mentientibus testibus reoque ipso contra tormenta durante imaniter neq patente probare quod obiciunt non valentes quan vis vera obiecherint ajudice neci ente damnandur haek tot etantamala non deputat esse pekata non enim haek facit sapiens judex nocendi voluntate sed neccesitate neciendi etamen qui acogit humana societas neccesitate etiam judecandi haek est ergo quam dicimus miseria certe hominis et si non malitia sapientis an vero neccesitate neciendi atque judecandi torquet insontes punit insontes et param estilli quod non estareus si non sit insuper et beatus quanto consideratius et hominedinius aniosit inista neccesitate miseriam et anque odit in se et si pie sapit clamat adeum de neccesitatebus meis eru e me capu septimum de diversitate linguorum qua societas hominum dirimitur et de miseria bellorum etiam quae justa dicuntur post civitaten vel urvem secuitur orbis terre incuo tertium gradum ponunt societatis humane incipientes adomo et quae inde adurbem de inde adurbem progrediendo venientes quae utique secut acuorum congerius quanto maiorest tanto periculis plenior incuo primum linguorum diversitas hominem alienatabomine nam si duo sibi met etiam fianth obviam neque preterire sed simul esse alicua necesitate cogantur quorum neuter linguam novit alterius facilius sibi muta animalia etiam diversi generis quam ili cumansint homines anbo sociantur quando enim quae esentiunt interse comunicare non posunt citatem lingue nihil prodest ada consociandos homines tanta similitudo nature ita ut li bentius homo sit cum cane suo quam cum homine alieno Atenim opera data est ut imperiosa civitas non solo miugum verum etiam linguam suom domintis gentibus per pacem societatis imponeret per quam non deese et immo et abundaret etiam interpretum copia verum est sed hoq quam multis et quam grandibus bellis quanta strage hominum quanta effusione humani sanguinis comparatum est quibus transactis non est tame eurum de malorum finita miseria quam vis enim non e furint neque desint hostes ekstere et nationes contra quas semper bella gestasunt etageruntur tamen etiam ipsa imperi latitudo peperit peioris generis bella socialia, shilicet et civilia quibus miserabilius quatitur humanum genus sive cum beligeratur ut aliquando conquiescant sive cum timetur ne rursus exurgant quorum malorum multas et multiplices clades duras et diras necessitates si ut dinium est elo quivellim quam quam ne quakam sicutres postulat posim quis erit prolixe disputationis modus sed sapiens inkiunt justabella gesturus est quasi non si se hominem meminit multo magis dolebit justorum necessitatem sibi extitisse bellorum quia nisi justa estent e gerenda non estent akperok sapienti nun la bella estent iniquitas enim partis adverse justabella ingerit gerenda sapienti quae iniquitas utique homini estadolenda quia hominum est et si nulla eksea bellandi necessitas nasheretur haekita quemala tam mania tam horrenda tam seva quis quis quum dolore considerat miseriam fateatur quis quis altem vel patitur ea sine animi dolore vel cogitat multo utique miserius ideose putat beatum quia et humanum perdidit sensum caput octavum quod amicitia bonorum secura esse non possit dum aperikulis quae in haka vita sunt trepidari necesesit si altem non contingat quedam ignorantia similis dementie quetamen in huius vitae misera condicione sepe contingit vel amicus esse quii inimicus est vel inimicus quii amicus est quid nos consolatur in haka humana societate erroribus erum nisque plenissima nisi fides non ficta et mutu adilexio verorum et bonorum amicorum quos quanto plures et inlocis pluribus habemus tanto lonjus quatius quemetuimus ne quid eis contingat mali de tantis malorum ageribus huius assekuli. Non enim tantumodo solicitisumus ne fame ne bellis ne morbis ne captivitatibus afligantur ne ineadem servitute talia paciantur qualia nek cogitare suficimus verumetiam ubitimor est multo marior ne imperfidiam malitiam ne quizianque mutentur et quando ista contingut tanto utique plura quanto illi sunto plures et in nostram notitiam perferuntur quibus cor nostru flagris uratur quis potest nisi qui talia sentit advertere mortu os quipe audire malemus quanvis et hoc sine plure non posimus audire quorum enim nos vita propter amicitia solacea delektabat unde fieripotest ut eorumors nullam novis injirat mestitudinem quam qui proibet proibet si potest amica colloquia interdikat amicalem vel intercidat affectum humanarum omnium destitudinum vinculamentis imitis tupore disrumpat aut sik eis utendum censiat ut nulla ex eis animum dulcedo perfundat quod si fieri nullu modu potest etiam hoc quopacto futurum est ut eis novis amaramors non sit cuius dulcis est vita hink enim est et luctus quodam non inumani cordis quasi vulnus autulcus cui sanando adibentur officiose consolationes non enim proptere non est quod sanetur quoniam quanto est animus melior tanto ineo citius facilius ques sanatur cum ejitur etiam de carissimorum mortibus maxime quorum sunt humane societati officia necesaria nunc mitius nunc asperius afligatur vita mortallium mortus tameneus quos diligimus quam velafide velabonis moribus lapsus hoc est inipsa anima mortuos audire seu videre mallemus qua ingenti materia malorum plena esterra propter quod ascriptum est nunc mit non tentatio est vita humana superterram et propter quod ipsa dominus aid vee mundu a bascandalis etiterum quoniam abundavit inquit iniquitas refrigeshet caritas multorum exquofit utbonis amicis mortuis gratulemur et acum morseorum nos contristet nos acertius consoletur quoniam caruerunt malis quibus inac vita etiamboni homines vel conteruntur vel depravantur vel inutroque periclitantur caput nonum de amicitia santorum angelorum que homini in hoc mundu non potest esse manifesta propter pallaciam demonum in quos inciderunt qui multus asibi deus colendus putarunt in societate vero santorum angelorum quan filosofi illi qui nobis deus amicos esse voluerunt quarto constituerunt loco velutad mundum venientes aborbeterrarum utsic quodan modo complecterentur etacelum nullo modo quide metuimus ne tales amicii vel morte nos sua vel depravazione contristent sede qui nobis non ea quah homines familiaritate miscentur quodetiam ipsum aderumnas huius pertinet vitae et alicuando satanans sicut legimus transfigurat se velut angelum lucis ada temtando seus quos ita vel erudiri opus est mania dei misericordia necesaria est ne quisquam cum bonos angelus amicos se habereputat habiat malos demones fictos amicos e osque tanto nocensi ores quanto astu ti ores aca fallaci ores paciatur inimicos etacui mania ista dei misericordia necesaria est mania humani miserie quae ignoransia tanta premitur ut facile istorum simulatione fallatur et ilos quidem filosofos inimpia civitate quideos asibi amicos est sedigzerunt indemones maliños incidisse certisimum est quivus tota ipsa civitas subditur aeternum cum eis habitura suplicium exeorum quippe sacris velpotius sacrilegis quivus eos colendos et exludis in mundisimis ubi eorum crimina celebrantur quivus eos placandos putaverunt eisdem ipsis autoribus et exaktoribus talium tanto runque dedekorum satis abeis quii colantur apertum est decimum quis fructus santis de superata huius vitae tentazione pariatur sed neque santi et fideles unius veridei sumicoe cultores abeorum fallacis et multiformi temptazione securi sunt in hoc enim loco infirmitatis et diebus malinis etiamista solicitudo non est inutilis e curitas ubi pax plenisima atque certisima est desiderio ferventiore coeratur ibi enim erunt nature munera hoc est coe nature nostre abomnium naturarum creatore donantur non solo un bona verumetiam sempiterna non solo minanimo quisa natur persapientiam verumetiam incorpore ibi virtutes non contra un la vitae vel mala coe coe certantes sed habentis victoriae premium eternan pacem quam nullus adversarios inquietet ipsa est en imbeatitudo finalis ipsa perfeccionis finis qui consumentem non habit finem icautem dicimur quidembeati quando pacem habemus quantulam coe hic haberipotest in vita bona sed haeca beatitudo illi quam finalem dicimus beatitudini comparata prursus miseria reperitur hank ergo pacem qualis hic potes tesse mortales homines in rebus mortalibus quando habemus si recte vivimus bonis eius recte quando vero eam non habemus etiam malis coe homo patitur bene utitur virtus sed etun cesta vera virtus quando etomnia bona quibus bene utitur et quid quid in bono usu bonorum et malorum facit et se ipsam adeum finem refert ubi nobis talis etantapaxerit e se non posit capotun decimum de beatitudini pacis eterni in qua santis affinis est idesta vera perfectio quapropter posemus dicere fines o bonorum nostorum esse pacem secute eternam dicimus vita presertim quia ipsi civitati dhei de qua nobis estista operosissima disputatio in santu dicitur psalmo lauda ieruza lemdominum col lauda deum tum sion quoniam confirmavit seras portarum tuarum benedixit filios tuos inthe quiposuit fines tuos pacem quando enim confirmate fuerintesere portarumeius jammin illam nulus intrabit necabilla ulus exibit aqperok fines eius eam debemus hic intelligere pacem quam volumus demonstrare finalem nametipsi us civitatis misticum nomen idesta ieruza lem quadet ante jaman dicimus visi o pacis interpretatur sed quoniam pacis nomen etiamin his rebus mortalibus frequentatur ubi utique non est vita etern proptere afinem civitati suius gubierit sumum bonumeius eternam vita maluimus conmemorare quam pacem de quo fine apostulus ait nunke vero liberati apecato servi auten facti deo abetis fructum vestrum insantificationem finem vero vita eternam sed rursus quia vita eterna abeis quii familiaritatem non abet kumascripturis asantis potest acibi etiam malorum vita vel secundum quozdam etiam filosofos propter anime immortalitatem vel secundum etiam fidem nostram propter penas interminabiles impiorum quii utique ineternum cruciare non poterum nisi etiam vixer ineternum profecto finis acivitati suius incuo sumum habebit bonum vel pacs in vita eterna vel vita eterna impace di cendus est ut facilius abomlibus posit intelligii tantum est en impacis bonum utetiam in rebus terrenis at quemortalibus nihil gratius sole ataudiri nihil desiderabilius concupixi nihil postremo meilius inveniri de quosi aliquanto di utius loqui voluerimus nonerimus quantum arbitor onerosi legentibus et propter finem acivitati suius de quanobis sermo est et propter ipsam dulcedin impacis què omlibus cara est caputo duodecimum quodetiam bellantium sevizia omnesque hominum inquietudines cisafinem cupiant pervenire sine cuius apetitu nulla natura sit quodemekum quisquis res humanas naturamque comunem utquem intuetur aniosit sicutenim nemo est qui gaudere nolit ita nemo est qui pacem habere nolit quando quidem etipsi qui bella volunt nihil aljud quan vincere volunt gloriosam ergo pacem bellando cupiunt pervenire nam quidest aljud victoria nisi subiectio repuniantium quodemekum factum fuerit pacserit pacis iditur intenzione gerunture tabella abisetiam qui virtutem bellicam student exercere imperando atque puniando unde pacem constat belli estse optabilem finem omnis enim homo etiam belli gerando pacem requirit nemo autem bellum pacificando nametili qui pacem in quasunt perturbari volunt non pacem oderunt sedean pro-arbitrio suo cupiunt comutari non ergo utsit paks nollunt sed ut ea sit quan volunt denique etsi perseditio sed ea bellis separaverint cum eis ipsi conspiratis vel coniuratis suis nisi qualem cungquem speciem pacis teniant non eficiunt quod intendunt pro-inde latrones ipsi uta vehementius etetutius infestis int paci eteterorum pacem volunt habere sociorum sed etsi unus sit prepollens viribus eta conscience ita cavens utanulli socios se comitat solusque incidians eta prevalens quibus poturit opresis et extintis predasagat cum eis certe quas ocidere non potest et quas vult latere quad facit qualem cungquem umbran pacis tenet sua cum uxore et cum filis et si quas alios ilik habit studet profecto esse pacatus eis quipe adanutum ob temperantibus sinedubio delectatur nam si non fiat indiñatur corripit vindikat etadomus a sue pacem si ita necesisit etiam saviendo componit quam sentit esse non posi quidam principio quad ipse indomo sua est cetera i neadem domestica societate subiectasint ideoque si oferetur eis servitus a plurium vel civitatis vel gentis ita utsik eis servirent quem adumodum sibi domi sue serviri evolebat non seiam latronem latebris conderet quem conspicum sublimaret quem eadem in illo kupiditas etamalitia permaneeret pacem itaque quem suis omnes habere kupiunt quos adarbitrium sum volunt vivere nam et con quibus bellum gerunt suos facere si posint volunt eisque subiectis leges sue pacis imponere sed faciamu saliquem quale macanita poetica et fabulosa narratio quem fortasse propter ipsam insociabilem feritatem semiominem quam hominem dicere maluerunt quam visergo hujus renium dires peluncia fuerita solitudo tanque malitia singularis ut exak ei nomen inventumsit grece nanque malus cacos dicitur quod illevocavatur nulla cognux ei blandum ferret referretque sermonem nullis filis vel aludret parvulis vel grandiuskulis imperaret nullo amici colloquio frueretur nec vulcani patris quo vel hing tantum non parum felici orfuit quia tale molnstrum ipsenon genuit nichil quicuam daret quid quid velet et quando poset quem velet auferret tamen in ipsa sua pelunca solitaria cujus ut describitur semper recenti cede tepebat humus nichil aljud quam pacem volebat incu anemu illi molestus esset nec eius quietem vis ulius terrorve turbaret cun corpore deni quesuo pacem habere cupiebat et quantum habebat tantum bene illi erat quando quid membris obtemperantibus imperabat et ut sua mortalitatem adversum se ex indigentia rebelantem a caseditonem famis ad disociandam atque excludendam de corpore animam concitantem quanta poset festinatione pacaret nec abat vorabat et quam vis imanis acferus paci tamen sue vitae acsalutis imaniter acferociter consulebat acferoc si pacem quam in suas pelunca atque inese ipso habere satis ajebat etiam cum alius habere velet nec malus nec monstrum nec semi homo vocaretur corporis forma et atrorum ingium vomitus abeo deterebat hominum socitatem fort non nocendi quiditate sed vivendi necessitate se ajebat verum istenon furit vela quad magis credendum est non talis furit qualis poetica vanitate describitur nisi enim nimis acusaretur cacus parum hercules talis ergo homo sives semi homo melius utdixi creditur non fuisse sicut multa figmenta poetarum ipsa enim servissime fere unde ille partem habuit feritatis namet semiferus dictus est genus proprim quad ampace custodium coeundo gingendo pariendo fetus fovendo adquenutriendo cum sint ple reque insociabiles et solivagge non shilicet utoves cervi columbes sturni apes sed utaleones lupi vulpes aquile noctue coe enim tigris non filis suis mitis im murmurat et apacata feritate blanditur quis milbus quantum libet solitarius rapiniis circum volet non cognugium copulat nidum congerit ova confovet pullos alit et quasi cum sua madre familias societatem domesticam quanta apotest pace conservat quantum agis homo fertur quodam modo nature su legibus adineundam societatem pacenque como minibus quantum inipso est omlibus obtinendam cumetiam mali pro suorum pace belligerent omnesque si posint suos facerevelint uto uni cungti et cungta deserviant coo pacto nisi in eius pace vel amando vel timendo consentiant sicenim superbia odit nanque cum sociis e qualitatem subillo sed imponere vulta sociis dominazione suma pro illo odit ergo justam pacem dei et amat iniquam pacem suma non amare tamen qualem cungquem pacem nullomodo apotest nulliu sqipe vitium ita contra natura mest ut naturea e dele atetiam extrema vestigia ita coe pacem iniquorum impacis comparatione justorum ille videt neg pacem esse dicendam qui novita preponere recta pravis et ordinata perversis coodautem perversum est etiam hoq necesse est utin aliqua et ex aliqua et cum aliqua reerum parte pacatum sit exquibus est vel exquibus constant aliquin nihileset omnino velut si quisquam capite deor sumpendiat perversus est uti coe situs corporis et ordom embrorum quia id cood desu per esse natura apostulat subterest et cood illa subter vultesse desu per factum est conturbavit carnis pacem ista perversitas et idio molesta est veruntamen anima corporis suo pacata est et pro eius assolute satagit et idio est coi idoleat coe si molestis eius exquibus edisceserit quandiu compago membrorum manet non est sinne coadam partium pace cood remanet et idio est aduq coi pendiat et cood terrenun corpus interram nititur et vinculo coa suspensum est renititur in sue pacis ordinem tendit et locum coore quiescat coadam modo voce ponderis posit yan coe examine acasine ullo sensu apace tamen naturali sui ordinis non recedit velcum teneteam velcum fertur adeam si enim adibeantur cricamenta at coe curatio coe formam cadaberis disolvi di labi coe non sinet aduq pacs coedam partis partibus yungit totan coe molem applicat terrenu et convenienti acperoc modo pacato loco si altem nulla adibeatur cura condendi sed naturali cursui relinquatur tamdiu quasi tumultuatur identibus exhalationibus et nostru incovenientibus sensui idem enim est coad imputure sentitur donek mundi conveniat elementis et ineorun pacem paulati particula tinque discedat nullo modo tamen inde aliquid legibus summi illius creaturis ordinaturisque subtraitur acuo pacs univercitatis administratur quia etside cadavere maioris animantis animalia minuta nascantur e adem lege creaturis coe coe corpuscula insalutis pacce suis animulis aserviun etsii mortuorum carnes abaliis animalibus devorentur e asdem leges percuta difusas adasalutem geniris cuiuscu e mortallium congroa aliquidus pacificantis coe coa versum trahantur etterebus quibus cunque yungantur et irres coaslibet convertantur et commutentur inveniunt finis partis aseptu agesime sexte