 Hoogstuk 18, van een ongelukse vogel, door George. Deze Librivox-opname behoort het publieke domijn, voorgelezen door Anna Simon. Hoogstuk 18, alles behalve koddige avonturen van Edewardt. Toen Edewardt zijn bewust zijn herkreeg, was alles rondom hem stil. Nadat hij zijn verwarde gedachten wat verzameld had, bracht hij zich zijn lot gevallen van de vorige avond en de bijna afgelopen nachten binnen. Hij had een dorst die hem de keel als het ware dicht sroyde. Werktuiglijk bracht hij de verhand aan de veldvles. Hij wilde die aan de lippen brengen, toch bedacht opeens dat hij de laatste durpel had gegeven aan de ongelukkige, die nog weinig uren te voeren, even als hij op de grond ligt uitgestrekt. Hij herinnerde zich te beloften door hem aan de stervende gedaan, welicht zou hij zijn niet kunnen vervullen. Zou het ogenblik genaderd zijn dat hij de ongelukkige, die hij zo even nog de ogen toedrukte, moest beneden. Zou hij zo kunnen sterven als de jongeling, die zijn laatste adem gaf, met de gedachten aan Haag, welke hij weliswaar moest achterlaten, toch die hem lang zou bewenen. Dit sterven ver van Haag, hoe smarterlijk voor de gewonden krijg ik, had toch iets zoets. En Edewardt, hoe zou hij deze wereld moeten verlaten? Zo afscheid van de aarde nemen, dit mocht niet. Hij gevoelde dit. Door deze overtuiging gesterkt kwam zijn krachtige wil boven. De sombere en onheilspelende gedachten, die zich van zijn brein hadden meeste gemaakt, moesten wijken voor de straal van hoop, die zijn neergedrukte stemmen kwam verdrijven. Hoewel zware vermoeidheid zijn ledematen strammaakte en de koude hem verkleumde, en afschoned bloedverlies hem had uitgeput. Hij tachte op te staan. Met bijna boven menselijke inspanning gelukte hem dit. Toen hij uit zijn verdoofing ontwaakte, had hij de aard zijn herwonden willen nagaan en die wat verbinden. Doch de duizend is, had hem niet veroorloofd dit naar eis te doen. Of schoon hij een stekende pijn aan de gewonden schouder voelde, schenemde wonen niet gevaarlijk toe, en werkelijk was hij meer pijnlijk dan onrustbaarend. Had hij aan zijn gevoel toegegeven, dan waren hij op dezelfde plaats neergezegen, zonder zich om zijn verdere lot te bekommelen, waar een blik op de laatste gebeurtenissen verdreef opnieuw die moederloosheid. Hij bedacht dat hij een plicht had te vervullen. Er leefde, zo hoopte hij, een vriend voor hem, en daarom boven een vrouw die hem lief had. Hij had voor zijn ogen een misdaad zien bedrijven die, hoewel een nachtelijk duistig, in zijn onmiddellijke nabijheid was gepleegd. Mocht hij zo ook een geheim met zich begraven? Zo de menselijke gerechtigheid nimmer op het spoor der misdaad kwam, zou welicht het geweten, dus schuldig hem met nameloze volteringen pijnigen, maar hij wilde de beval niet overlaten aan de straf van het geweten, maar voor hij welicht doof zou zijn. Alles verenigde zich, om hem aan het leven te doen hechten. Te veel belangen boeren hem daar aan. Hij besloot de nodige krachten te garen, ten einde zijn kampstrijd met het noodlot te vervolgen, en verwaardigde het omliggend terrein met geen blik. Hulp was hier niet te verwachten, hij moest zichzelf verhelpen. Om niet in zijn handelingen belemmer te worden, was het noodzakelijk zijn wond te verbinden. Hij sleepte zich dus voort naar een pomp die aan het eind der straat stond. Het heldere water verfriste hem zowel in als uitwendig, dacht hij dat zijn wonden volstrekt niet zorgwekkend kon genoemd worden. Schoonzij hem in zijn bewegingen bleef hinderen, kon hij tans gemakkelijker voortgaan, en als eerst poedig bekommelde hij zich er niet meer om. Nog altijd was hij besluitenloos, want hij had geen spoor gevonden van zijn chef. Zelfs zijn er herhaalde navragen, had het tot niets geleid. Zijn eskadron was dus ook hier niet aanwezig. Hierover nadenkende schoot hem te binnen, dat de raad hem door de plejes gegeven om vermond de stad te bereiken, wel veilig, maar bij dieper doordenken niet te verkiezen was met het oog op zijn militaire betrekking. Hij achte het niet raadzaam zich in deze kleding bij zijn koers te vervoegen. Al waren dit in zijn nabijheid, want zijn aankomst had de grootste verdenking kunnen baren, en het bewreemde hem zeer dat hem niet eerder het gevaarlijke hiervan onder het oog was gekomen. Maar wat is een half jaar dienst? Het was Edeward wel te vergeven dat hij in het eerst niets daarin had gezien. Hij had echter zijn plicht gedaan, tenminste hij door dit bewust zijn met zich om, en besloot voorlopig van verdere pogingen af te zien. Toch antwerpen verlaten, dat ging ook niet, hij kon de beide bevals niet vergeten. Eens waren zij hem ontsnapt. Nu zou hij hun de straf doen ondergaan, die zij zo rechtmatig verdienen. Hij herinnerde zich dat hij kort na bij hun woning in het gewool was geraakt en zijn bezinning had verloren. Hij besloot die plaats op te zoeken. Hij hoopte het huis gemakkelijk terug te vinden, want goed had hij zich dit in het geheugen geprennt. De stad scheen iets meer tot rust te komen, hoewel alles nog in de weer was, en het schieten zich nog in de verte liet horen. Op de plaats waar hij zich bevond heerste de grootste rust. Het viel Edeward niet moeilijk zich van twee goede pistolen te ver zien, onder Aarzelen sloeg hij de mantel om van een man die geen pijn meer gevoelde. Spoedig had hij de woning teruggevonden, die hij geen ogenblik uit de oog wilde verliezen. Toch besloot Vooraaf een enkele formaliteit te vervullen, die hij aan zijn hongerig gemaag verplicht was. Tot zijn grote tevredenheid ontdekte hij een bakkerswinkel, verschafde zich een brood en zonder zich om de verwondering van de bakker te bekomen, begon hij dit bepaald te verslinden. Daarna plaatste hij zich voor het huis, dat hij als de woning van de beval beschouden. Verschinnende keren werd de deur geopend en zag hij personen in en uit gaan, maar zijn gehate vijand verscheen niet. Bedaard wachten hij, maar na urenlang op de deur getuurd te hebben, begon hij er moed wat op te geven. Hij dacht eraan andere ploond braven, toen tot zijn grote zelfverdoening de deur weder geopend werd en hij tot zijn heimelijke vreugde het wild herkende dat hij zo lang achtervolgd had. Edeward week achteruit, het geen zeer voorzichtig was, daar Jacques de beval behoedzaam rondblikte en haastig voortliep. Het denkbeeld kwam bij Edeward op om zijn vijand neer te schieten, voordat hem opnieuw mocht ontsnappen, maar hij liet dit even spoedig varen als het bij hem was opgereden. Hij begon met de beval op enige afstand te volgen. Uit de weinige aarzeling die de wandelaar in het kiezen van zijn weg aan de dag legte was op te maken dat hij met zijn morgenwandeling enig doel had. Dit was ook het geval. Edeward zag hem stil houden voor een aanzienlijk huis in een van de vrijste weken der stad, waar hij tegen woorden geweest op zekere bijeenkomst die wij eens het genoegen hadden bij te wonen, dan zou hem dit huis zeker bekend zijn voorgekomen. Nu zag hij met de leurstelling zijn boezenfriend de deur ingaan, nadat de klopper even in beweging was gebracht. De deur ging dicht en daar stond Edeward wedig, besluitenloos. De voorzichtigste weg waren geweest te wachten totdat de beval zou verschijnen, maar wilde hij eens tot handelen komen, dan was het, zo dacht hij, zeer gevaarlijk de beval op straat te verantrusten. Daarbij bleek het hem dat dit huis niet geheel pluis was, want smorgens, ergens aan te kloppen en voordat de klopper nog in rust is, de deur te zien openen, zulk een prompte bediening is niet alledaas. Vertrouwende op de pistolen en niet minder op zijn moed, besloot hij de beval te volgen. Hij had zich aan het hoofd gezet, te booswicht te doen boeten voor de ellende welke hij had moeten verduren, maar dit was een roekeloze taak. Terecht voorzacht hij dat het niet gemakkelijk zou zijn de beval in zijn mag te krijgen. Zijn oorspronkelijk plan om hem in zijn eigen woning te overvallen, was hem niet raadzaam voorgekomen, daar de beval te veel op zijn hoede zou zijn. Nu hij zijn prooi zo dicht in de nabijheid had, vreeste hij haar te zien ontsnappen. Hij handelde naar zijn ene eerst opwelling. Had hij meer nagedacht dan zou de voorzichtigheid hem teruggehouden hebben, maar hij volgde slechts de inspraak van zijn hart en zonder aarzelen liep hij naar de deur. Een ogenblik hield hij de klopper in de hand, alvorens die te laten vallen. Was de stap niet wat al te gewaagd, was het te verantwoorden, zich zo in de mel van de tijger te begeven. Hij weerde al die gedachten van zich af en liet de klopper los, bevreesd dat hij lange overpijnzing bevremding mocht opwekken. Het was hem, als op de slag, door de klopper veroorzaakt, alle verdere aarzeling afsneed. De deur werd geopend en voor zijn ogen vertoonden zich een diepe gang. Lang hegte hij niet hieraan zijn opmerksamheid. Hij zag voorstand naar de man die hem de deur geopend had en zeer onthutst was, een onbekende voor zich te hebben. Alvorens de partier lang met zichzelf kon reden twisten, had Edeward hem bij de keel gegeven, zodat hij geen geluid kon geven en hem een pistool voorgehouden. Geen kik, begrepen, was de lakonieke vermaning. Hij had de bediende zo hevig aangepakt dat deze verschillende tinten op zijn gelad liet aanschouwen. Daar het volstrekt niet in de bedoeling van de ontijdige bezoeker lag, noodeloos een mensenleven op zijn geweten te hebben, zei hij op stellige toon. Ik zal je loslaten, maar geen geluid of ik schiet je op de plaats dood. Hier is de deur, je begrijpt dat niets mij kan weerhouden. Nu liet hij de arme drommel los, die reeds wachtelde. Altijd het bekoord, waar is de man gebleven die hier straks is binnengekomen, sprak Edeward, terwijl hij een voorzicht geblikken de gang weerb, de bediende aarzelde. Het oog van Edeward was zo gebiedend en zijn handelwijzen zo vast beraden, dat de portier na een dreigende beweging van zijn ondervraagig zich haast te antwoorden. Hij is hier een huis. Dat weet ik, maar waar is de kamer waar hij op dit ogenblik zich bevindt? De portier beschreefde ons bekende zaal, waar wij de beide broeders al eens bezig hebben gezien. Wat doet hij hier? Komt hij er altijd alleen? Nee, negen personen komen hier gewonnen te samen, maar Heden wacht ik slechts één persoon meer. Dus hij is nu nog de enige. De bediende verzekerde dit. Dan wacht hij zeker nog de ander, zal die spoedig komen? Deze vraag werd feitelijk beantwoord door het bewegen van de kloppoch buiten aan de deur, en een straal van hoop verlichte het geluid van de bediende. Dit ontging natuurlijk de vorstende blik van Edeward niet. Stuur hem weg, gelasde Edeward, die zich achter de deur plaatste, wel overtuigd dat de portier hem niet zou verraden en zich niet door tegen zijn orders te handelen in het gevaar zou stellen een kogel af te wachten. De trouwe bediende deed zoals gezicht was. Wel wilde de nieuwgekomende doorgaan, maar de portier die in dodelijke angst verkeerde, verklaarde hem dat hij over een uur verwacht werd. Waarom de bezoeker vertrok? Geen hond kan trouwer aan zijn meester zijn dan deze diener oog ontschijnlijk aan zijn vreemde gebieder was, dankzij het ontzag dat een bediende heeft voor wat lood, waarachter een weinig buskruid zich bevindt, dat door een praktisch ingericht mechaniek in brand kan worden gestoken. Edeward vervolgde zijn verhoor. In de zaal vind ik dus de beval alleen. Dat weet ik niet, zeiden de bediende, met een hand op het hart. Edeward dreigde hem opnieuw, dacht de portier beduigde zo overredend zijn ontwetendheid dat Edeward begreep dit zelf te moeten onderzoeken. Maar al was de beval alleen, toch bleef de toestand netelig. Wat moest hij met de knecht beginnen? De onderworpenheid zou niet langer duren dan de tijd dat het romp van de pistool op hem gericht was. Ging Edeward alleen de gang door, dan bleef er van de gehoorzaamheid niet over. De terugtocht was hem dan afgesneden en de goede man had ruimschoots gelegenheid de gele buurt bij elkaar te roepen. Het plan van Edeward was niet meer en minder dan zijn vijand te gaan opzoeken in de zaal waarin deze zich bevond. Ontmoet hij meer personen, dan zou één vijand meer er niets aan doen. En waren het al te gevaarlijk, dan kon hij altijd nog terug. Als de beval echter alleen, dan kon hij de portier erbij wel in bedwang houden. Zijn besluit was poedig genomen. Ga mij voor naar die kamer, geboot Edeward. De man gehoorzaamde met bevremding, toch zonder tegenspraak. Zij volgde de bekende weg en het portier hield vraagend voor de deur stil. Ga mij voor! De bediende aarzelde. Edeward verfristte hem met de loop der pistool die hij hem in de haals plaatste. Sederend maakte de portier de deur open. Ga binnen! Vluisterde Edeward. Nou was de deur geopend, of Edeward duwde de man erin en overzag snel het vertrek. Gelukkig bespeurde hij slechts twee personen. Hoewel er terugtocht hem, dankzij naar voorzorgen, verzekerd was, vond hij het nu onnodig, daarvan gebruik te maken. Wat moet je? hoorde hij stem binnen zeggen. Vol verbazing zag de heerder's huizen, want deze was het met wie de beval in gesprek was. Zijn bediende met doodsbleke kaken het vertrek binnenkomen, waar hij Edeward nog niet had opgemerkt. Voordat de man, door de angst bijna sprakeloos, zijn lippen in beweging kon stellen, trat Edeward binnen. De sleutel stak achter in de deur, maar dat het over boden gevonden zou te sluiten. Edeward vond in degendeel zulke maatregel zeer gepast, draaide de sleutel om en stak hem in de zak. Nog lang niet waren de beide heerl van hun verrassing bekomen toen Edeward zijn twee overgehaalde pistolen op de tijdelijke bewoners van het vertrek aanlegde. Ze wilden opstaan, met het kennelijke voornemen zich meester te maken van hun vuurwapenen, die op een kleine tafel niet ver van hen verwijderd lagen. Maar een... Geen stapverig! kluisterde hen aan de plaats. Pas had Jacques de beval het gezicht van de onbeschaamde indringen gezien of een rilling voer hem door de leden. Hij begreep dat die man niet zonder doel in de woning was gekomen. De weinige woorden door Edeward uitgesproken waren trouwens meer dan voldoende om te doen begrijpen dat iemand die op zulke een wijze binnenkwam voor niets zou terugdijnzen. Hun voorzorgen waren dus nog onvoldoende. Echter waren deze nu niet zo groot als gewoonlijk geweest, daar de troepen de stad verlaten en zij niet op ene gevaar voor hun per inkomst gereken hadden. Weinig hadden de beide sprekers vermoed dat zij slechts met de pistool in de hand veilig zouden zijn. Maar wat wilde die man? Slecht de beval kon dit vlou vermoeden. Ga daar zitten, vroeg de Edeward de knech toe, terwijl hij hem een stoel wees. Zo, ik moet je kunnen zien! Hierop nam hij de wapenen welke de heren tot hun veiligheid hadden meegebracht. Legde die met de zijnen naast zich op de tafel en ging toen zitten, zonder het drital uit het oogte verliezen. Waarschijnlijk zou deze zitting iets van een vriendschappelijke peinkomst gehad hebben, wanneer het gezicht van zaktebeval een weinigje anders had gestaan. Meneer, zo richtte Edeward het woord tot polieu die hij nog nooit had ontmoet, hoewel ik wat vreemd uw huis binnenkom, dit is immers uw huis, voegde hij op luchtgeton erbij, heb ik met u niet uitstaande. Dat ik mij uw wapenen een ogenblik toeigen, is niet om ze tegen u te gebruiken. Ik zal ze uw spoedig teruggeven en u zelfs aan uw lot overlaten. Ik verzoek u zo lang ik met deze waardige man. Hier zag hij het bewaal schamper aan, mij wat bezig houdt, een kleine morgenwandeling te doen, als ik mijn eigen veiligheid vereisde, de beide getuigen van mijn tegenwoordigheid in het oog te houden. Gij zult mij toestemmen dat dit niet geheel overbodig is, als ik let op de blik die hij straks op uw mooie pistolen hebt geworpen. Ik zal mij in geen excuses verdiepen over de zondelingenwijze waarop ik u in verziet te breng. Iemand die zo binnenkomt, maakt geen verontschuldigingen. Sta mij echter toe met uw vriend te spreken, en van hem zal het afhangen, of hij lang dan wel kort van mij zult last hebben. De bewaal had op zijn vervolger willen toespringen, als hij niet in bedwang was gehouden door zijn eigen pistolen. Bolieu zag meer verwonderd dan beledigd de handelende personen aan. Hij moest zich wel onderwerpen. Meneer de bewaal, begon Edeward, is gisteren de koele avond lucht u goed bekomen. Het was nogal aardig in de stad. Geloof mij, zo grappig, dat het niet nodig was, de avonturen van de afgelopen nacht nog met één te vermeerderen. Gij schijnt echter van een ander gevoel er te zijn geweest. De aangesprokenen weerp op zijn ondervraagig een blik, zoals de panter op zijn prooi, voor hij die gaat bespringen. Uit eerbied voor uw familie, vervolgde Edeward meer ernstig, wil ik niet verder dit onderwerp ons beide bekend aanroeren, maar ik zeg u, dat gij niet lang meer te leven hebt. Bolieu maakte een beweging. Ik herhal u, Meneer, laat mij met hem alleen spreken. Het is beter dat gij er niet in mengt. Hij vervolgde nu, zit tot zakwendende. Gij hebt er dood verdiend en gij zult. Hij behoogte de vol zin niet te volleinden. De valenkleur van de beval gaf genoegzaam te kennen, dat deze zijn bedoeling begreep. Met minachting vervolgde Edeward. Beef maar zo niet. Ik zal u niet verradelijk neerschieten. Gij kunt u verdedigen, vervolgde hij naar enig aarzelen. Ik wilde wel eens weten wie gij zijt, die hier zulk een hoogwoord voert. Voegde heerders huizes, die zijn toren niet langer kon bedwingen. Dit doet niets ter zaken, hernan Edeward. En wat het hoge woordvoeren aangaat, elk één kan zulk een woord voeren, winnig haar zijn recht weten gronden op zulke bewijsstukken. En hij wees op zijn pistolen. We loof mij op uw woord als eerlijk man geen veranderlijkheden te plegen, vervolgde hij tot Bolieu. Dat is de enige wijze om die ellendeling van een ogenblikkelijke dood te redden. Ik zal dan mijn wapen en wegleggen. Bolieu beloofde zulk's, door de noodzakelijkheid gedwonen. Na dezelfde belofte van de portier te hebben geëist, begaf Edeward zich naar een hoek van de kamer, toen hij een ongewone beweging hoorde. Snel zag hij om en bespeurde zijn veilend, die van dit korte ogenblik gebruik maakte, om laag hartig de vlucht te kiezen. Daarop had Edeward niet gereken, hij had immers de sleutel der kamerdeur in de zak. Toch men herinnert zich de deur in het behangsel, waardoor wij Bolieu eens zagen binnenkomen. De vluchteling volvoerde zijn opzet in tussen niet zo gauw, of Edeward was hem te hielen nadat de deur was toegevallen. Zover gekomen wilde hij de beval niet weer zien ontsnappen. Hij had reeds te vele gevaren getrotseerd, om zijn pogingen te zien mislukken. Voordat de verbaasde toeschouwers recht wisten wat er gebeurde, waren beide verdwenen. De beval eilde voort als ging hij op een vast doel af. Edeward weerp, hoewel hij hem naliep, instinctmatig alle deuren dicht, maar zorgde de vluchteling te volgen zonder hem uit het oog te verliezen. Dit huis scheen geen afmetingen te hebben, want gangen en kamers renden zij door. Eindelijk kwamen ze in een grote zaal. De beval liep dwars door de kamer, regelrecht op een hoek aan, zonder zich meer om zijn vervolger te bekommeren, hoewel hij, voordat binnengede van de zaal, telkereisen angst had omgezien. Deze wijze van vluchten veronderuste Edeward, die met recht wanhoopte, ooit weder zoek een goede gelegenheid te vinden om oude en nieuwe schulden te verrekenen. Tot zijn geruststelling haalde hij de vluchteling meer en meer in. Hij meende hem reeds bereikt te hebben. Toen jackte we val op eens door een kleine duur die zeer voorzichtig in de lambrisering verborgen was verdween. Bijna gelijk tijdig bereikte Edeward de opening, maar te laat, want ze werd hem vlak voor het gezicht dichtgeworpen en daar stond hij geheel alleen in het vreemde huis dat hem een labyrinth toescheen. Hij tracht de kleine deur te openen, minder in de hoop de beval nog in te halen dan om de woning te verlaten waarin hij niet veel of er ligt te veel gastvrijheid te wachten had. Zonder dus veel tijd te verliezen met nutteloze overdenkingen, sloot hij voor eerst zorgvuldig de andere deur van de kamer, nam één van de banken die langs de zijden stond en begon tegen het duurtje te ramijen. Veel inspannen kost het niet om de deur te openen. Ze is geen meer verborgen dan hecht te zijn. Nou was die weg hem gebaand of hij snel de vol hoop door de nauwe opening. Hij bevond zich in een smalle, de hoge gang. De vochtigheid van die doordocht gaf te kennen dat men weinig gebruik daarvan maakte. Niet gewend aan de duisternis die er heerste ging hij ter stond de gang door en liep een wenteltrap af. Hij stuid op een ijzere massa die naar zijn berekening ook een deur moest zijn. Scharnier of sleutelgat had zij intussen niet. Bewegen, daar was geen denken aan. Al wedig was de booswicht hem ontsnapt. Wanneer op dit ogenblik in de eenzame straat waarin het schamelen schijnbaar niet bewoonde huizen stond, één der bewoners van die afgelegene straat bij toeval het oog op de vermonden deur gevestigd had, dan zou hij zeer verwonderd zijn geweest wanneer hij de deur die zeer dat onheugelijke tijden gesloten was geweest, had zien openen. Een man in grote haast en verwarring, het huisje verlaten en blootshoofd de straat doorlopen. Niemand had echter het oog gericht op het oude huisje en de gehele buurt zou blijven verklaren dat het onbewoond was. Daar stond Edward nu. Zijn toestand was niet benijdenswaard. Bijna ongewapend, haalt nog altijd het mes, hem door de playes gegeven, was hij opgesloten, want van beide zijden was hem de uitweg afgesloten. Hoewel Bolieu beloofd had, wat de strijd met de beval aanging onzijdig te blijven, zou hij ongedeerd niet iemand die zo de verborgenheden van haar woning onthuld had laten vertrekken. Edward was hiervan zeer overtuigd, zijn toestand was hagelijk. Zolang evenwel de ijzere deur dichtbleef, was hij veilig, wanneer de zaal tenminste niet meer uitgang had. Erg op zijn gemak was Edward niet. Hij sloot de deur in het behangsel zo goed mogelijk, en was er op bedacht eilings de plaats te onflieden, daar de beval zeer goed met versterking terug kon keren langs de weg waarheen er vertrokken was. En Edward wilde nog zo garen wat blijven leven. Hij doorzocht de zaal, klopte tegen de wanden, maar nergens bespeurde hij een andere uitgang. Opeens hoorde hij kloppen aan de deur die hij uit voorzorg gesloten had. En eens van enig antwoord werd het meer dringend, en een stem buiten gelasde hem open te doen. Daar Edward zich wel wachten, tekenen van leven te geven, verdwenen de personen die zich voor de deur bevonden. Hoewel ze zich verwijrenden, durfde Edward de deur niet openen. Hij vreeste dat men iemand mocht achtergelaten hebben om ze te bewaken. Daarbij schoot hem een verschrikkelijk denkbeeld te binnen. De andere uitgang kon de eigenaar van het huis niet onbekend zijn. Zo deze de deur liet bewaken en langs de andere weg naden. Was hij onherroepelijk verloren? Zijn eerste voornemen onder de deur te barrikadieren kwam een onuitvoerbaar voor. De kamer was te groot en de meubels waren betrekkelijk te licht. Radeloos liep hij de zaal op en neerig. Hij verloog naar het venster. Dit was na zijn schatting zes elboven de straat. Een uitsprengen was moedwillig de dood zoeken. Aan de andere zijde kwamen de vensters op een binnenplaats uit. Door de straat ontsnappen zou, wanneer de avond of nacht was, hoogst gevaarlijk zijn. De straten waren te zeer bevolkt om ongedeerd te kunnen ontvluchten. Hij wist wel dat mij niet ongemoeid iemand zes elzen laten aftalen uit een huis waarvan de eigenaar al onbekend was. De andere kant bood nog minder heil aan. Hij besloot voorlopig niet te vluchten. Wille hij echter in dit huis blijven, dan moest hij zijn belagers in de waan brengen dat hij ontvlucht was. Hij rukte dus de gordijnen van de ramen, bondte aan okandig en bevestigde het geheel aan de poot enig secretaire die tussen twee vensters stond. Toen schoof hij het raam open en weerp de geïmprofiseerde touwladder het venster uit. Niet gaarne waren hij daar langs afgeklommen. Zonder zich verder om iets te bekomen, vloog hij naar een kast waarin de sleutel stak, verborgt zich hierin en met zijn mes gewapend wacht hij de verdere gebeurtenissen af. Zijn haast was niet overbodig, want nou was hij in zijn schelplaats of, zoals hij verwacht had, de deur in het behangstel werd geopend en twee mensen vertonen zich in de zaal. Met één oogopslag ontdekten zij het openstaande venster. Ze snelden erheen, zagen de weg waar langs de ontvluchteling had plaatsgehad en begrepen alles, dat wil zeggen, niets. Onsnapt, ripolieuw, want deze was de ene. Maar goed, beschoud, wat kan die jongen ons ook schelen? Dat roepen zijn weg, verraarden kan hij ons niet. En buitendien, hij schijnt niets ontdek te hebben. De beval is zeker door de geheimen deur gegaan. Besluitenloos, zagen zij het venster uit. Sloten dit, gingen toen naar de deur die Eduard gesloten had en op zijn grote geruststelling verwijderdden zij zich. Eerst, toen hij niets meer vernam, begon hij ruimer adem te halen. Weliswaar, was hij nog niet geret, maar zijn list was gelukt. Zij had hen in de waan gebracht, dat hij gevlucht was en hierdoor zou het hem veel gemakkelijker vallen te ontkomen. Hij waagte zich nog eens voor het venstig. Krijgsvolk zag hij niet meer, tenminste niet zijn wapenbroeders. Door haar gewapenen was geen gebrek. Die jongen met je ne en kessels waren dadelijk na het ontruimen van de stad door de krijgsmacht de poorten ingerukt. Hoewel het klein geweeervuur had opgehouden, vernam Edeward onophouderlijk de zware doffe slagen die aan verwijderd geschut vuur doen denken. Wat er nu weder gebeurde, hij had zo gaar ne geweten welk lot zijn krijgsmakkers beschoeren was. De straten waren gevuld met allerlei mensen. Hij trakt zich daarom snel terug. Meer onafgebroken vochten de zware slagen die hij er eens een geruime tijd had horen dreunen, ook aan de op. Hij wist voor eerst geen planten beramen. De andere uitweg te vinden was zeer moeilijk. De kamers welke hij had doorlopen, hadden hem een dolhof toegeschenen, zodat de weg waar langs hij gekomen was, hem zeer gevaarlijk voorkwam, en die, waar langs zijn vijand verdwenen was, kon hem niet dienen. Er bleef al zo niets over dan zijn schelplaats op te zoeken, bedaard de avond af te wachten, en dan, door de duisteren is begunstigd, werkelijk de vlucht te nemen. Voor het ogenblik was het ontsnappen door het venstig, al had hij zelfs een sterke touw ladderg hem onmogelijk. Het bevreemde hem reed, dat het uitwerpen van zijn samengeknoopte gordijnen niet de aandacht van de voorbijgaars getrokken had. Toen was de straat minder bevolkt geweest. Nu durf hij zich nauwelijks aan het venster te vertonen. Hij nam zich voor het enige plan dat het redding kon leiden te volgen, en hoewel met tegensin koop hij in zijn kast, wel overtuigd dat zijn leven in dit huis niet veilig mocht genoemd worden. Werkeloos bleef hij daar. Wat kon hij beter doen dan luisteren en pijnzen? Enige uren wacht hij al dus door, dat die uren hem eeuwen toeschenen zal iedereen gevoelen. Onophoudelijk en met stijgende verbazing hoorde hij het dof gedreund van kanonschoten op enige afstand gelost. Het vuur werd levendigig. Wat gebeurde er toch? Zijn werkeloosheid was hem ondraagelijk. Hij vergat het gevaar, verlieed zijn schuilplaats en snelde naar het venstig, vastbesloten liever alles te wagen dan hier lang, geheel onkundig van alles, te blijven. Dag, een blik door het venstig, overtuigde hem opnieuw van het onmogelijke om aan die opwelling gehoord te geven. De gehele stadsschene in rep en roerig en onophoudelijk bulderde het geschut. Pijntend staarde hij uit het venstig. Hij kon zich maar geen rekenschap geven van het geen nuwedig, de stad met zoveel schrik en ontsteltenis vervulde. Op een schiam en licht op. Hij begreep het doel van die onheilspannende slagen en begon de oorzaak van al het remoer te beseffen. Aan het einde van de straat zag hij zware rookwolken opstijgen. Een roodachtig schijnsel verlichte de nabijge lege huizen en de velle gloed van vlammen weerkaatste in de venstiglazen en der omliggende woningen. Honderden mensen stonden daarop ingepakt, om de noordige hulp te bieden. Hij zag de vlammen opstijgen die schenen te spotten met de pogingen der omstanders ons te blussen. Intussen hoorde men in de verte het geschut onafgebroken dreunen. Hij gevoelde van waar die doffen slagen kwamen. Hij begreep welke mortieren de bommen uitbraakten welke hij sissend de lucht hoorde doorklieven. En hij moest werkenloos blijven. Hij zag zeker voor de tiende maal radeloos in de kamer rond, vastbesloten de tocht uit het venster te wagen in de hoop dat het volk in de straten te veel met het onheil dat Stadtrov mocht begaan zijn om op hem de aandacht te vestigen. Maar waar hij ook rond zag, nergens mocht hij iets vinden dat echt genoeg genoemd kon worden om hem te houden. En langs zijn gordijnen naar beneden te gaan, evengoed kon hij het venster naar beneden springen. Een wisse dood tegemoet te gaan was een grote dwaasheid. In zeker opzicht had het kort dat hij vervaardigd had aan het doel beantwoord. Meer mocht hij er niet van vergen. Plotseling vernam hij een oorverdovend garaas. De vloer waarop hij stond schudden, de muren wachelden, de glazen in de vensters en een stuk en rinkelend vielen de scherven op de straat. Alles scheen te sidderen. Een oogomblik dacht hij dat de dak boven hem instorten. Een donderende knal volgde. Wat moest dit zijn? Het was hem maar al te spoedig duidelijk. Een hevig gejammer droomt tot zijn oren door. Nog niet had hij het gevaar in alle omvang kunnen bevatten. Toch spoedig dwarrelde een hevige rook door de deuropening en een sterke lucht vulde de kamer. Een bom was geslagen in de woning, maar hij zich bevond. De grote uitgebreidheid van de woning was oorzaak dat de zaal waarin Edward zich ophield in het eerst geen andere schade onder ging. Weldra stond het huis in brand. De vlammen moesten snel toenemen, want binnen een korter tijd vulden een dikke rookmassa de kamer en spoedig beletten ze hem de omringende voorwerpend te onderscheiden. Hij snel in de grootste wanhoop naar de deur, toch juist vandaar kwam de verstikkende rook. Hij verplaatste zich aan het venstig, ten einde frisse luchtesschepen en niet door de rook verstikt te worden. Maar als men de brand niet spoedig meester werd, zouden de vlammen ook deze vleugel van het huis aantasten en zijn verterf was dan onvermijdelijk. De brand was snel ontstaan en schenen vervaarlijke voortgang te hebben. De overzijde van de straat was vel verlicht. Het koude zweet brak hem uit. Het bloed steeg hem naar het hoofd. Hij begon de moed op te geven en zitterde voor het woedend element dat veld won en spoedigd dat deze verwijderde kamer zou doordringen tot een vormeloze klomp te maken. De gedachte aan de huivering wekkende dood die aan verbijden woelde hem door het hoofd. Hij gevoelde het noodlottige van zijn toestand en hij besloot de wisse dood te ontsnappen en de minder onvermijdelijke te verkiezen. Tot het uiterste gekomen bond hij de gordijnen weer ervast. Wierp ze door het venstig en maakte zich gereed daar langs af te dalen. Er was tenminste enige kans ongedeerde grond te bereiken en zelfs wanneer de verbindingen niet tegen haar zwaarte bestand mochten zijn en haar naar beneden mocht storten en met min of meer ernstige kwetsuren af te komen. Hier stond hem niets anders dan de dood in de vlammen te wachten. Juist wilde hij deze wanhopige daad voelvoeren en als hij wel licht het einde van zijn avontuurlijke loopbaan gevonden hebben toen hij tot zijn grote bevreemding voetstappen en stemmen hoorde. Hij zag verrast naar de kant van waar het geluid kwam toch de rook die zich als een zware massa in de camera't samengepakt belette hem iets te zien. Hier heen hoorde hij zeggen. Instinctmatig gevoelde hij dat er redding kwam opdagen. Op het geluid afgaande volgde hij de personen die hij niet kon onderscheiden. Hij tracht hem te bereiken, overtuigd dat het gevaar te dringend was dan dat hier vijandschap te duchten zou zijn. Hij naderde de groep en juist toen hij deze had bereikt zou hij door de meer genoemde deur welke naar de gang voerde verdwijnen. Terwijl hij met die liden de gang doorging zag hij een man die een meisje dat bewusteloos was voortoog, vooraf gegaan door een ander. Hij mocht hun gelaadst trekken niet onderscheiden, maar volgde hen op de voet. Ook zij daalde de trap af en kwamen voor de ijzere deur die Edeward voor weinige uren de doortocht belette had. Maar de man die vooruit ging, beter bekend met de gelegenheid, drukte op een veer. Een slot kwam tevoorschijn. De sleutel draaide knarsend in het verroesde slot en een opening vertoonden zich, maar door het dritaal verdween gevolgd door Edeward. Die vreesde de deur voor zich te zien sluiten en onmiddellijk achter hen liep. Hij, die de deur geopend had, wilde ze weder sluiten, maar kon een kreet van verbazing niet onderdrukken toen hij de vreemdeling aanschouden. De ander, die zijn kostbare last had nedengelegd, zag Mede verschrik op en Edeward herkende in hem dezelfde met wie hij de beval in gesprek had gevonden. Het is geen, alsof alle fanschap opgehouden had. Ieder voor zich begreep dat geen ander doelde hier vergaarde personen geleid had dan het vege leven te redden. Geen woord werd gesproken. De buitendeur werd geopend en op zijn onuitsprekelijke blijdschap bevond Edeward zich in de vrije lucht. Zonder zich verderom zijn lotgenoot te bekommeren, snelde hij voort. Hij was gered. Gered. En tijdig. Want nou had hij enigens reden gedaan of met een luid gekraak startte het dak ineen. De vlammen, hoewel eerst om de kap gebinten lekkende, hadden die geheel vernieuwd. Een dwauwzee van vonken steeg knappend en knetterend omhoog door de ogen ontflood hij dit toneel van ellende en verwoesting. Bolieu, want die was de ongelukke, wilde zijn dochter opheffen. Ontzettend stoof hij terug. Een dodelijke bleekheid had haar wangen ontkleurd. Zonder beweging lag zij nedig. Hij zag zijn kind strak aan, streek over het kelle gelaad van de doden, en met een gesmoord geel viel hij naast zijn enig kind nedig. Op hetzelfde ogenblik schoot een projectiel door de lucht en hoog in het luchtruim boven de plaats waar de ongelukkige, vernietigd was neergezonken. Sloeg dit uit één als wilde het aanschoulijk voorstellen wat de ramsalige van alles wat hij bezat beroefd had. Die man werd zwaar gestraft. Zijn huis was een prooi der vlammen. Zijn kind het offer zijn er eerzicht geworden. De bommen naast de richting haar door de bediening der mortieren gegeven door het grillig toevall geleid, hadden de schuldige in een ontschuldige getroffen. Hij, die zich mede moest verwijten dit toneel van dood, verderf en verwoesting over de stad gebracht te hebben, was zelf ook het offer van die ellende geworden. Einde van hoogstuk 18. Hoogstuk 19 van een ongeluksvogel door George. Deze liever volksopname behoort het publieke domein, voorgelezen door Anna Simon. Hoogstuk 19. De dauw van geluk die over de familie van Beem drupte. De ouders van de heer van Beem waren bijzonder gelukkig met een gunstige uitslag van de visite door hun zoon afgelucht. Zodra hij thuis was gekomen en hij op de hoogt had gebracht van de snelle voorderingen die hij gemaakt had bij zijn stormende Hansen aanval op het maagelijk hart van Louise, viel het gelukkige tweetal hem schrijend om de hals en dankte de hemel die hun toestond zulk een kind het hunnet te noemen. Het welk bewees, dat geen grijn ondankbaarheid in hen aanwezig was. De gelukkige ouders besloten de jonge dame te inviteren ten einde een meer intieme kennismaking te bevorderen en de poorten voor het geluk van hun kind te openen. Het plan nadere beschikkingen te nemen betreffende genoegens aan de bevallige gast te verschaffen werd onmiddellijk een schriftelijke invitatie aan Bidder opgesteld en diezelfde dag nog ontving Louise een brief van de volgende inhoud. Vreulen. Zou het ge ons de onschatbare vreugde willen aandoen morgen bij ons de dag te komen doorbrengen. Weliswaar zal het ons geen gemakkelijke taak zijn u de zuiveren en reinen genoegens aan te bieden welke uw kiezen smaakwaardig zijn maar toch hopen wij u zo te recepieren dat gij geen beroozelt voelen opwellen onder onze dakgebinten een ogenblik te hebben vertoefd. Gij zult, zo hopen wij, uw veel geachten en edelaardige vader verzoeken mede te komen. Onder zijn vaderlijke hoede zult gij hoop ik, ongedeerd, onze woning binnen treden en enig ogenblikken doorbrengen in het gezelschap van mijn hartelijk geliefde ouders die zeer verlangen zich in de conversatie met u te mogen verheugen. In stille hoop verbijdt u antwoord. U bereidt willige dinaag, kaa je vaks van beem. Dit opstel kreeg onze Luise juist toen zijn ogenblik aan de beide strijders wijden. Liks nu dat bespotterlijk ding eens, spakt Luise, terwijl ze de fraaie brief die geschreven was op groen papier met twee duifjes in zilver. Haar vader toe rijkte. Hij drukte de bril tegen de ogen als goldenten benoeming tot grootkruis der orde van de toren en het zwaart en last de brief met een ernst even koddig als de brief zelf. Aller hartelijkst, aller liefst! Dit waren de uitroepen waarmee hij hoofdschuddend de lectuur vergezelde zelfs het fragment uw veel geachte vader ontdrukte hem de woorden, braver jongen terwijl hij zijn kind weemoedig aanzag. Toen hij de brief gelezen met veel aandoeningen hoofdschudden nog eens gelezen had, voudde hij hem hoogst voorzichtig dicht. Maar hoe vindt ge die op eenstapeling van zotheden? Zotheden? Er haalde de heer Van Duin op een toon als dacht hij na of dit woord tot een dode of levende taal behoorde. Ik geloof, dat mijn aanstaande man krankzinnig is, zei de Luise, die de lieveling Haars vaders onophoudelijk aanbedietelde. Zo veel hartelijkheid doet mij aan, betuigde hij. Ja, mij ook, voornamelijk mijn lach spieren, voegde Luise erbij. Gescheid niet naar waarde te willen oordelen van dit edeljong mens, zo'n hartelijke uitnodiging. Luise bedwong zich om haar goede vader niet al te quaraardig te maken. De dienst maagd kwam zeggen dat de bediener nog altijd op antwoord wachten. Bedank, voegde Luise de meid toe. Bedanken, de oude heer, werd kreeft kleurig. Bedanken, stotten hij, volstrak niet. Mijn dochter, zowel als ik, zullen van de allerheuze invitatie gebruik maken. Van de allerheuze invitatie, zegt dat duidelijk aan de knecht. De meid vertrok. De onverbillelijke vader was zeer boos, dreigend tond hij en gescheint mijn geduld te beproeven. Maar pas op, er komt eens een eind aan. Pas op, meisje, gekend mijn besluit. Ik verzeker u dat. U verzet is vluchtenloos, schreeuwde van Duin. Gekund, wilde Luise ootmoedig in het midden brengen. Gezult gaan en gezulte jonker huwen. Gezult. Na deze afdoende communicatie verborgen de man zijn hoofd in de handen. Erg veel baten hem die grimmigheid niet, want zijn dochter bleef bij haar besluit volharden. Die tonelen waren te al dages om enige indruk te kunnen achterlaten. Hij zag in dat, wilde hij zijn zin hebben, hij de verkeerde weg insloeg. Er volgde dus een verzoeningstafereel. Hij had het zo niet gemeend. Hij was al driftig. En Luise besloot mede te gaan. Bij na de inzicht begreep zij ook dat dit haar enige afleiding verborgen. Zorgens reden vader en dochter weg. Het weder was koud en guurig, maar zij hadden daarvan weinig last. Met inwendige tevredenheid zag van Duin het geluid van zijn dochter een vrolijker tint aannemen toen zij de plaats nadenden door hun gast hier bewoond. En uittuifelde niet of zijn gunsteling zou de laatste spoelen van koppigheid bij zijn dochter verdrijven. Het rijtuig redt het eiteren hek door. Voordat het de bewoning bereikt had, stovend vader, moedig en zoon reed gezamenlijk de deur uit om de gasten plechtig in te halen. De oude heer van Beem had zich in een blauwe rok met grote kopere knopen gestoken. Mevrouw was in gele zijde gehuild en trots de koude vrij laag gekleed waardoor een vrij knokerig benen stelste zich aan het oog vertoonden. Zou het stoffen laarsjes aan die haar ondraagelijke volt erin veroorzaakten. Maar wat doet een moeder niet voor haar kind? De zoon eindelijk naderde met een grote bloemenruiker in de hand, waaruit een gehele korf bij en voldoende voetsel zou kunnen putten. Hulpvaardig hielp hij de langverwachte gast uit het rijtuig en bood haar met een afgodisch lachje zijn bloemenruikig, die zijn gelaten een eind meedesleepte. De ouders heette haar welkom in hun woning en de tedere moedig drukte zelfs een kus op het voorhoofd van het lieve kind, zoals zij Luise daadelijk begon te noemen. Een dejourneest ontgereed, en daar Luise die morgen niet veel ontbeten had, had zij met zulke graagte dat het dritaal elke stukje met de vredenheid nastaarde. De goede vrouw zag onophoudelijk in het kopje van haar aarde gasje zoals zij zich bij afwisseling uitdrukten en vervolgde het arme kind met een stortvoet van beleefdheden. Aller aangenaamst is het ons in kennis te komen met uw engelachtige dochter, zei de heer van B. Hoe zal ik woorden vinden om mijn dankbaarheid te betuigen voorrecht dat ons de beurt valt u in onze woning te mogen aanschouwen? volgde Kaya Faks erbij. Tot antwoord als Luise genootzaakt een pastijdje te nuttigen dat haar durme vrouw van B. werd opgedrongen. De ouders vonden het een goed denkbeeld de jonge lui zich samen te laten accumuseren en van B. begon dus op hoog ernstige toon zich met zijn gast in een gesprek over zijn broeikasten te verdiepen. Wat geeft hij gunstig weder vandaag? zei de mevrouw tot de jonge dame die zat te trillen van de koude. Gij hebt gelijk waar de moedig meende de jonker het schijnt buiten bijzonder aangenaam te zijn waardoor hij bewees dat hij nog niet lang buiten geweest was. Gij woont zeer verhoorlijk na ik van mijn zoon gehoord heb sprak de huisvrouw. Wat eenzaam verklaarde Luise gemelijk. Het is ook niet goed van mijn zoon dat hij u niet wat meer in uw eenzaamheid bezoekt. De jongeling wilde in het midden brengen dat niets vuuriger door hem werd gewenst maar papa van Duin verliet zijn broeikastendiscussie om snel erbij te voegen. Niets zal ons aangenaamer zijn dan de jonker dagelijks te zien. Alleen zou het ons smarten zolk een zoon van zulke ouders te rukken zowel mijn dochter als ik menen dit uit de grond van ons hart. De dochter tock een gezicht dat nadevadelijke bewoordingen weer ongepast kon genoemd worden. Dit is wel zo. Het zou ons innig aandoen onze goede zoon veel te moeten missen. Pracht mevrouw in het midden. Ik moet op zijn eer zeggen. Al is hij er zelfs bij. Hij is een braaf mens die zijn ouders nog nooit in terraan heeft doen storten. Deze zinsneden lokte weder een algemeen gebaanspel uit. Het weder was onder deze en dergelijke gesprekken wat beter geworden. En door mevrouw werd voorgesteld de jonge lui hun eigen weg te laten gaan. Haar zoon zou de jonge dame de plaats eens laten zien. Hoewel die er nu niet haar waardig uitzag, vervochten zij knipoogend, waarna het gezelschap op stond. Van Béham liet zijn gast inmiddels zijn verzamelingshilderijen zien, waarvan de lelijkste in haar soort ontzagelijk veel mooier was dan de eigenaar in de zijne. Mevrouw ging reuzachtige beschikkingen voor het diner maken wandelden het terras af. Hoe heet deze plaats, voeg Luise, nadat beide een hartnekkig stilswijgen hadden bewaard. Rozenlust was het eerst de eenvoudige antwoord. Zijd gij hier de gehele winter? Ik haat het stadsgewool, antwoorden van Béham op een cis en de toon, zoals een wijsgeer, wiens voorouders tot in de vierde mannelijke linie van het leven kwamen, wiens woning drie malen boven zijn hoofd werd in brand gestoken, en die altijd door de gehele bevolking van het uitspansel verguist en mishandeld werd, met galachtige bitterheid moet uitroepen, ik haat de mens. Hoewel ik zinters uit filomelen gekweel moet derven, zoek ik schadelooistelling in ons orangerie, die ik mij heb uitgekozen voor mijn mijmeringen. Mijmerd gedand zoveel? Was er nog een natuurlijke vraag van Luise? Mijmeren? Oh, sprak Kajfax, terwijl zijn ogen zich heel wit vertoonden, en hij een zuchtloosde die in schroefvormige richting ten hemelsteeg. Het is hier ook wel wat koud om te mijmeren. Na deze ontboesming liep Luise een poos zwijgend voort. Omwillekeurig dacht ze aan een gelijk soortige wandeling, en alweerig kwam haar vrolijke logeer her voor de geest. Mijn waane niet dat ze de arme edewaard vergat, al mocht ze ervan uiterlijk blijkgeven. Geen ogenblik was de jongeling haar uit het geheugen. Daar ze bij haar vader nooit troost zou vinden, trachten zij in dienst tegenwoordigheid het beeld dat haar zo trouven gezelde te verdrijven en nam zij een onverschillige houding aan. Dag, niet te min, was hij vastbesloten zo lang hij leefde, hem toe te behoren. De ogenblik twijfelde of Luise dacht aan niemand, dan aan hem. Zijn voortdurend mijmeren had haar dan eindelijk getroffen. Hij gevoelde dat hij veld won. Nadat zij zo een geruimetijd hadden voortgewandeld, kon hij niet naalaten het voorhub zijn haar liefde te vragen terwijl zijn arm de gedaante van een nauw herkenbare oe aan nan. Mag ik u mijn arm opfreren? Luise, die uit haar gepijns ontwaakte, gaf te kennen dat ze best alleen kon lopen waarop de arm, moedeloos, zijn lijnrecht de pose hernam. Daar de afzondering met haar niet dat aanboot, wat hij en zijn scherpszine ouders ervan hadden voorgespiegeld, richtte hij zijn sreden naar de Orangerie. Zij vochten zich dadelijk bij de verdere familie. Meneer van Duin stond hoerloos een boompje te bekijken. Meneer en mevrouw van Beem zagen de kander zonder reden lang aan. Toen de beide gelieven, zoals de hartelijke gastvrouw noemde, binnentraden, huppelde mevrouw naar en toe, rijkte Luise vriendelijk de hand en wenkte haar zoon toch een stoel te geven. Ze moest mededelen hoe zij alles vond, hoe zij de dag verder wilde doorbrengen, en men ging naar de kamer waar men gedigineerd had. Behandig wist de jonger het gesprek op de muziek te brengen, ten einde wedig een grote verzameling complimenten te kunnen maken over Luise's verheven pianospel. Ja, sprak hij, op menig concert heb ik mij niet zo geamuseerd, als gedurende de weinige minuten, dat hij aan het klawier hebt gezeten. Het is jammer, dat mijn zoon de muziek heeft laten varen, voerde mevrouw aan. Hij speelde al zo aardig, en zingen, de lijster kon mij niet meer aan doen. Wilde hij ons niet eens op een aria onthalen, voeg Luise, zo ongekunsteld mogelijk. Oh, antwoordde de jonger, het had nimmer. Op nadrukkelijk verlangend van de gehele vergadering trommelde Luise drie polka's, welke de heer van Beem zeer troffen. Deze speelde eertijd met veel enthousiasme, en zijn speel had de eigenaardigheid dat hij met meesterlijk talent de beide pedalen wist te gebruiken. Een noodlottig ongeval had hem echter van het muziceren afgebracht. Op zekere avond speelde hij voor een grote scharen, toen opeens, ook noodlottig toevall, een zeer zware passage, hij met kracht de voet op het rechter pedaal wilde drukken, en met zijn laars tussen de beide pedalen ingelipte. Wat moeite hij ook aanwende, hij kon onmogelijk zijn voet terugtrekken. Zijn stevel bleef tussen de pedalen gekneld. De tonen verstier van onder zijn handen en slechts zijn woestrollende ogen en zijn vingers die als weerhaken op de noodlottige klende benen wezen gaven te kennen tot welke een treurige toestand de muziek zijn onvermogen werd begrepen. De gastheer geholpen door zes krachtig gespeerde armen omvatte de ongelukkige, terwijl enige anderen het klaar vier tegenhielden. Met vereende pogingen gelukte het hen de leider te bevrijden die de laars langzaam voelde glippen en overstelpt van pijn in de armen van zijn redderszonk terwijl de laars gapend tussen de pedalen bleef hangen en alle aanwezigen stilste blikken op het rechter bein van het dilettant weerpen. Sedert heeft van Beem nooit voor een piano gezeten. Hij besloot nu de platenverzameling van de zoondeshuizen te bezien welke de moeite waard was. Intussen spraken de twee nesters van het gezelschap op het hier vertrouwelijke voetmetelkander. Van Duin deelte een gastheer de dwazeliefde van zijn dochter mede, maar toch beloofde hij de handzijner dochter aan de zoon. Hij wilde ze niet goed schikst dan ik beger het, sprak hij dreigend. Zo naderde het etensuur, het gewichtige etensuur waarin de hoop van de minnende kajafaks geheel kon uitgeblazen worden. Het liefst had de gastrouw haar gasten voortdurend aan het eten gehouden. Zolang men eet en drinkt, verveelt men zich zo licht niet. Dit stond bij haar vast, en zij duchte zo zeer dat haar gasten zich mochten vervelen. Nou was het de ser opgedragen of de heer van Beem's senior verees van zijn stoel, nam een glas kantemerlen in de rechterhand, liet ze vol schenken, tock een gelegenheidsgezicht en begon recht gelukkig en vererend is het ons, u hier aan de dis geschaard te zien. Pauze, alle blikken waren op de reden naar gericht. Niet alleen verbindt ik hieraan iets aangenaams, maar Tevens heeft dit ogenblik iets plechters. Hij fing een aanmoedigende blik van zijn vrouw op en door die pantomiem versterkt, vervolgde hij. Reedslang heeft ons ouderlijk verlangen gehaakt naar het ogenblik dat onze geliefde zoon bij een gelukkige, gezellige haard een schadeloosstelling mocht vinden voor het verlies van de ouderlijke, een verlies dat hem vroeg of laat te wachten zou staan en dat een lieve jonge vrouw zijn levenspad met bloemen mocht omzomen. Het hoef niet gezegd te worden dat hij die reden voering van buiten had geleerd. Ik ben nu tot dit gelukkig tijdstip genaderd te zijn en in het kort. Het is op dit ogenblik dat ik u, ook uit name van mijn grade, de hand uw dochter vraag voor onze zoon. Ik verzeker u dat zij in ons ouders zal vinden die zich dubbel gelukkig achten zulk een schoon dochter als de hunnen te mogen begroeten. Niet waar Berta, voegte hij erbij. De heer Van Duin begreep dat na zulk een hartelijke welgemeinde en treffende aanspraak de ogen vochtig moesten worden. Hij haalde diep adem als neep de verrassing hem de keel dicht. Toen stond hij op na een blik op zijn dochter geworpen te hebben die, in gedachte verdiept, een synezappel opengemaakt en vrij machineel geluisterd had naar de boeiende reden die zo nou haar geluk betrof. Luise volgde zijn voorbeeld en rees op waarna de drie zittende, gelijk tijdig als bewoog dezelfde veeg hunne kniespieren opvlogen. Gij heb mij aangedaan, bepaald Gij heb mij aangedaan, begon Van Duin. Mijn vrouw Van Beem wist de haar zoon de ogen af. Strelend, zowel voor mij als mijn dochter, zijn de woorden door u gesproken. Zij vinden in onze hartlen weer klank. Juist nu de beantwoording gastheers zo schoon begon te worden kraakte de deug en kwam de bediende binnen. Heeft u gescheld? Antwoord kreeg hij niet, maar een dritaal armen, de rechtmatige eigendom van de gehele familie Van Beem, strekten zich naar hem uit en wezen hem zo gebiedend de deug dat hij versrik de kamer uitstof en aan de deur bleef luisteren. Het kan mijn dochter niet dan hoogst aangenaam zijn in zulke een familie te worden opgenomen vervolgde hij na de stoornis. En dus met het oog op haar toekomst geef ik volgaar naar mijn toestemming tot een huwelijk dat er allen zo gewenst wordt. Het was een aandoenlijk ogenblik. Ik twijfel dus niet of mijn dochter zal ont haar besluit wel mededelen. Zij moet geheel haar vrije keus hebben. En hoe zeer mij dit huwelijk in haar eigen belang wenselijk voorkomt is het ver van mij haar te willen doen. Hiedelen man sprak me vrouw van B.M. schrijnende. Het antwoord van Luise lag voor de hand. Zij wilde echter niet zo onmiddellijk voor haar gevoel in uitkomen. Ze wist hetzelfde wat bij minnen was. Het is een veel te belangrijke zaak voor mij, sprak Luise, om zo dadelijk een antwoord te kunnen geven. Maar binnen weinig dagen ik overleg met mijn vader de mijn antwoord doen toekomen. De disgenoten vonden het zeer billig, behalve natuurlijk van duin. Wegen ze het zeldzaam geluk dat de brozenlust heerste werd besloten en vastgesteld dat de bediende die zo in discreet was binnengekomen, wegen ze ongepaste handelwijze zou weggejaagd worden. Welk besluit de knecht die nog altijd aan het deur stond te luisteren tot zijn grote ontsteltenis en diep afgereizen moest aanhoren. Nadat men nog enige tijd over en weder had gepraat en op allerlei wijze had te kennen gegeven hoe men vereerd was met de gemaakte connectie, werd aangekondigd dat het rijtuig voorstond. Van Duin mistelde nu met zijn gastheer een hartelijke handruk. Klopte de jongeling vertrouwelijk op de linkerschoudig en zag toen juist hoe mevrouw van Beem probeerde zich in de armen van zijn Luise te werpen die tijdig terugsprong. Luise maakte een eind aan al deze scènes door een neiging te maken, aan gastheer, gastvrouw en zoon dank te zeggen en mede te delen dat zij gevoelig was voor de hartelijk ontvangst bij hen genoten en zonder naar haar vader om te zien de deur uit te gaan. Weldra zaten de gasten in het rijtuig en lang nog oogde het drital het voortrond rijtuig na. Eerst toen dit de hoek was omgegaan gingen ze zwijgend het huis in. Gelukkig kind verhuisterde de vader. Gelukkig kind, lispte de moedig. De edele kajefaks verborgs zijn hoofd in de handen. Heb je nog verdriet? voeg de bezorgde vader deelnemend. Mis troostig stond de zichtende jongeling op en verliet zonder een woord te spreken met geduchte stappen de kamer. De beide ouders schudden ongewoon wederleidend het hoofd. Intussen ging het rijtuig voort. Lieve mensen zeiden van Duin toen zijn eind waren doorgereden. De dochter haalde haar schouders op. Men reed een groot hek voorbij. Een beste jongen toch? Lieve mensen haalde haar schouders op. Men reed een tweede hek voorbij. Welk een hartelijke vrouw, niet waar? Voortdurende stilte men reed een hek voorbij. De brave man begon kwaard aardig te worden en op die wijze redden zij zonder de minste woordenwisseling de lange weg gegaan. Einde van Hoogstuk 19 Hoogstuk 20 van een ongeluksvogel door George. Deze Lippifox opname behoort tot een publieke domein voorgelezen door Anna Simon. Hoogstuk 20 waarom George de Plays in zijn jeugd bijna uit klompenmakhoud moeten leren. Terwijl onze arme Joseph in zijn legersteden lachten versmachten kunnen wij eens nader in kennis komen met onze vriend de Plays. Zijn vader, eigenaar in haar wapenfabriek, was recht verheugd geweest toen hij op zekere achtermiddag een zo nat en geschenke gekregen die schaamteloos lang en veel schreeuwen en niemand anders was dan de ontsbekende George. Toen de jonge zeven jaren oud was wilde hij reed dokter worden een denkbeeld dat de zwaardefabrikant ervoor kwam. Hij ging op school, stond in de hoek sloeg de ondermeestig met het oostenlijk halfond om de oren kreeg vergiffenis voor het ongehoorde feit kwam tot de overtuiging dat er in de hel zeker veel gerekened moest worden en verklaarde op 12 jaar geleefde het aan zijn vader dat hij genoeg had geleerd. Wel verzekerde zijn leermeestig dat dit niet waar was maar de beste vader meende dat de jongen er niet om zou liegen en die kleinigheid ging genoeg te doen. Ten spijt van de onvermoeide pogingen van de leraar had de jeugdige telg meer ondeugd dan kennis opgedaan. Om te voorzien in zijn opvoeding die naar het oordeel van de oude heer nog niet voldoit was nam deze een gouverneur die naar zijn inzien en naar het inzien van de gouverneur zij alleen waren van dit gevoel zeer knap was en met zijn moedertaal over de levende en sommige doden. Juist kwam de oude heer die trots op zijn lieveling begon te worden tot het besluit dat de jongen veel aanleg voor een schone kunstbezat omdat hij de notaris had nagedekend en de vader goed vond dit afbeeldsel voor alles sprekendst uit te krijgen welk genre waarmee de gedeputeerd werd niet van het moeilijkste was daar de man reeds vrij gelijkend afgebeeld werd wanneer men genoegzaam aanleg had om een lange, zuiverrechte gedaante met een wipneus op het papier voor te stellen juist bespeurde de beste vader dit talent die verheven gaven zoals zij het noemde toen hij op zeker middag in het water viel en verdronk hoe beklagenswaardig was het lot van de armenwees toen kort daarop zijn moedig haar man volgde hoewel niet in de water het gevolg van dit dubbel verlies was dat een zeer bleek en verstandig oom die zijn volgt werd de gouverneur met dictionair en wijsheid de deur uit juich de oemeling meedoogeloos naar de kostschool stuurde de fabriek werd voortgezet ten behoeven van de kinderen de oom en volgt behartigde de zaak uitmuntend het ging zeer braaf van hem was hoewel hij voorlopig de helft van de winst in zijn zakstak het ging minder braaf was zeer onsticht was de zorgende volgt toen hij op een warme zondag zijn puur pil zag terugkomen met de opmerking dat het op zilke kostschool ongezelliger was dan hij gedacht had de waardige man hij was juist uit de kerk thuis gekomen en had een schone preek gehoord over de liefde tot de naaste waarbij de dominee zeer stichtend de liefde tot de dieren had weten te pas te brengen met dat gunstig gevolg dat hij de jeugdige verdorvenen garen op een voorbeeldeloos pak slaag zou onthaald hebben daar de oom nodeloos 3 maanden leergeld moest betalen zag hij in deze kostschool kuren van zijn puur pil weinig heil en wist hij niet beter op dan aan de begeerter van de jongen te voldoen dan aan studenten in de medicijnen te worden onder dit akkoord begrepen dat hij tevens een soort van gymnasium als voorbereiding zou bijwonen en george berustte hierin hij vertrok spoedig naar universiteit in Hanover dit levens geen hem tamelijk te bevallen met genoegen leerde hij veel nuttige wetenschappen en toen hij eindelijk aan de hoge school kwam sleet hij een vrolijk leven spoedig had hij ernstig verwickeling met zijn voogd die hard nekkig weigerde hem een voldoende somterhand erstellen tot het bestrijden van verschillende rekeningen door het gebruikmaken van paarden rijtuigend en champagne glazen hem aan huis bezorgd hij had hiervoor een reis naar de woonplaats van zijn oom over en dreigde dat als hij niet meer inkomen kreeg hij diens lieve Pollocks zou verdrinken welke verregaande ondeugendheid zijn vrouwen het op de zenuwe deed krijgen die bedreiging noopte haar haar huwelijksgezel over te halen de jongen zijn zin te geven het geen ook wel af kon met gevulde geldbuidel toog de blijest weg en juist zou hij de graad van dokter behalen toen hij bij een vrolijke partij met een vriend in onangenaamheden werd gewikkeld door de onschuldige Rijnwijn opgewonden gaf hij hem een klap om de oren waarop de aanwezigen enig verheugd dat er weer iets aan de hand was plechtig verklaarden dat het er niet bij blijven kon met grote bereidwilligheid leende de baron van schlitzendorf twee degens de vrijheer van Krabblendorf en drie andere vrijheren boten zich wel willend als getuigen aan en na een krachtig ontbijt verscheen George op de kampplaats naast een olmenbosje en recht van een schrade populier kruiste zich het staal en weldraad dronken degen van de playes even boven de heup in een lichaam dat niet het zijne was verschrikt sloeg hij op de vlucht zonder de durven omzien had het genoegen zijn volgt een mooie brief te schrijven waarin hij verhaalde dat hij wegen zijn zaak van eeg het land een ogenblik moest verlaten dit was de reden waarom hij zijn geboorteplaats niet durfte genaken zodat hij tamelijk veel geld nodig had om onder een vreemde heerschapij zijn dagelijkse consumptie te bekostigen de oom was zo hartelijk hem te melden dat hij geen centiem kreeg vast overtuigd dat de jongen spitspoef zoals hij hem noemde niet durfde terugkomen de playes was woedend op zijn volgt noemde hem een waterchinees maar besloot zijn vraag uit te stellen en zelf zich te redden held weinig talers in zijn portemonnee en deze mensstukken waren in verrassend korte tijd verdwenen niet van plan de hore dood af te wachten besloot hij in dienst te treden maar bij nader inzien kon hij niet van zich verkrijgen soep kreteltjes te eten daarop besloot hij een kantoor te zoeken maar hij vreeste dat door dagen achtereen op een deuf kantoor geplakt te zitten hij zijn hersenen in ellendig voetsel zou omzetten te duur gekocht toen kwam hij op de gelukkige inval zich aan de schone kunsten te wijden hij tacht zich te engageren aan een theater al waar hij zich voor een beroemde toneelspelig uit lijfland uit gaf dit verlockte de directeur hij debuteerde in een stuk waarin hij twee mensen op vreedaardige wijze om het leven moest brengen het zei deze dramatische inhoud zijn voeging opwekte of dat hij beducht was een maaltijd van hem aangeboden appelen te kunnen doen hij verliet het tempo van Thalia zonder het te bekomen om de lauren die hij nog niet geplukt had hij besloot nu zich enige geld te verschaffen door het onderwijs in de schermkunst ten dien einde toog hij naar de naast bijgelegene stad en gaf schermlessen wel overtuigd dat iemand die in een eerlijk 2 gevecht zijn tegenstander heeft verslagen een behendig meester moet zijn ook die poging mislukte en juist wilde hij tot radeloosheid gebracht zich op het klompen maken gaan toeleggen toen hij uit zijn bitteren nood gerit werd door de aangename tijding dat zijn tijdelijke degenscheden geheel hersteld was en onbezorgd de hooghuimer verzolg eilingsgeerde hij terug naar de stad die hij zo halst over kop verlaten had die neerde bij zijn vrienden en stond plotseling voor de ogen van zijn oom daar hij meer dan jaren was begon hij als welkomstgoed rekening en verantwoording te eisen van de vogt en dankte hem voor zijn bemuyingen hoewel de playes bijna zijn studiën in de chirurgie voltooid had en al vrijvaardig recepten kon schrijven had hij de doktersgraad niet behaald en besloot in vredes naam daarvoor geen moeite meer te doen dankzij de spaarzaamheid van zijn vader had hij geld genoeg om rustig te kunnen voortleven en wellicht zou hij tot zijn vrolijke levenswijze teruggekeerd zijn wanneer hij niet in kennis was gekomen op wie hij smoorlijk verliefd werd zij was zijn dochter van een muziekhandelaar die van alle instrumenten wat en van geen van allen iets kende juist genoeg voor een handelaar in muziek en muziekinstrumenten om failliet te gaan hij merkte haar het eerst op toen zij beide een concert bij woonden waar een symphonie werd uitgevoerd die ieder prachtig vond behalve onze george en vele anderen die precies deden als of zij ze mooi vonden zijn aandacht werd getrokken door een jonge dame die met belangstelling de ingewikkelde fugaz van het schone stuk volgde tot dus verre had hij weinig naar de muziek geluisterd en zich vergenoegd met al die armen mensen te beklagen welke hun een loon aan kunst en salaris opofferden dan had hij volstrekt geen attentie meer voor de heerlijke compositie en hij kon zijn oog van zijn schone vee niet afwenden toen de laatste poin deurk was aangehouden en mochten hij de onbekende naar huis hij stond zeer verbaasd toen zij de muziekwinkel inging hij was verliefd model verliefd het koste hem geen moeite met haar een kennis te komen hij begon hier toe muziek te kopen waarin er patrijzen of konijnen die hij nu en dan schoot rolden zodat menig beest gewikkeld was in een elegie op hem of een ander gemaakt zo kwam hij met haar in gesprek en waartoe veel redeneren het duurde niet lang of de jongen lui werden het eens maar ook de vader van het meisje had al iets gehoord van de onstuime gejeugd des rijke minnaars zodat hij weigerde zijn toestemming te geven tot een huwelijk George kon niet begrijpen hoe iemand er iets kwaads in mocht vinden aan de hoge school gestudeerd en een vriend niet eens doodgestoken te hebben trots de tegenwerking van de vader vrijde het jonge paag u lustig voort en de zorgvolle oude heer onze foust zijn huis ontzicht had zonder zich juist met de duivel in te laten beloofde George het lieve meisje haar spoedig als zijn vrouw te begroeten en op een stormachtige avond plaatste hij een ladder onder het venster van zijn lieve Emma klom naar boven en wilde haar schaken doch zij vond de weg langsta ladder zeker wat te gevaarlijk en weigerde de playes wilde goedschiks heen gaan en kroop het venster door hoewel de jonge maagd door zenuwachtig de hand uit te steken en van zulke kompromiterend bezoek wilde afhouden toen zij dit zonder enig gevolg had volvoerd en George haar goede avond wensde werd besloten royaal uit de hoofd deur te vluchten ze haalde daarop de huis sleutel van het tafeltje dat naast haar vader stond riep hem een zwijgend verwel toe en verliet de kamer na in de consternatie een stoel onvergeworpen te hebben waardoor de oude heer ontwaakte zijn leeg geestede sprong hee mo mijn vader hoorde hij in het duister zeggen en tot zijn bevreemding herkende hij de zuivere stem van zijn kind hij begon alles te begrijpen trillen van verontwaardiging en zonder zich om zijn gebrekkig toilet te bekomen en snelde hij de vluchtelingen na het jonge paar vloot met overhaasting maar de vader haalde bijna de snoede verleidig in zodat deze in de treurige noodzakelijkheid kwam enige viooden het luchtruim te doen door klieven de gevolgen waarvan de geliefkoosten instrumenten de man naar de naak de kuiten dwarelden eventwel snelde hij voort en wilde zich wijsmaken dat hij het boze voornemen van de schakel en de geschakelte vereideld had toen hem een kontrabas tegen het hoofd viel zonder zich te verdiepen in een nieuwe uitvinding om zijn eigen haag tot het vervaardigen van strijkstok een dienstbaar te maken versmaden hij op dit plechtig ogenblik alle kans op voordeel en roem en wilde zijn ontstuimige loop vervolgen toen hij de deur hoorde dichtwerpen een koele nachtlucht woeien hem tegemoet en vernietigd zonk hij nedig op de instrumenten die tegen hem waren aangegeerd en juist voldoende waren voor een strijkquartet toen onze de playes met zijn kostbare last midden in de straat stand en bespeurde dat het regende begon hij ernstig te pijn zijn over de vraag hoe de zaak gloerie rijk ten einde te brengen al het rijtaag door hem besteld was door de onbegrijpelijke nalatigheid van een dronken koetsier ergens anders blijven staan nou was hij enige straat te verdig toen de oude man zijn nachtgewaad met een ernstige kleur pak had verwisseld terwijl hem veel te hoed dreigend op zijn kruin was gestoken daarop ging hij naar het politiebureau met het kwaardaardige voornemen zijn enig kind aan de ruwe handen der gerichtdienaren over te leveren alle agenten beklaagden hem levendig en schoorvoetend ging één even buiten de deur zien daar het verloren meisje in alle betekenissen vond de gehoordevaardig niet voor de deur van het politiebureau aanwezig was keerde hij schouder ophadend terug en verklaarde dat hij van hoopte de snoede verleidig op het spoor te komen na deze terug geplicht vervuld te hebben ging de geknakte man wederslapen de vluchtelingen hadden inmiddels het geluk een rijtuig te bekomen in een buurige stad hielden zij stil voor een hotel dat de wijdse titel in de rustende hert jarenlang met eerig gedragen had daar dit zo wat het enige was had de pleijes niet veel keus maar hij was met zijn gehoofd gezellin aan de eerste waar volgingen ontkomen tot zijn eer moet gezegd worden dat hij volstrekt geen verleidingsontwerpen had gesmeed hij wilde de oude heer slechts dwingen zijn toestemming te geven verder gingen zijn bedoelingen niet en of schoon zij samen soeperen beerden was deze geeikte term toch niet van geheel de omvattende betekenis die de ware zwierbol eraan hecht hij liet zijn doel Chinea aan haar lot over zij beloofd in het logement te blijven totdat hij haar nader bericht zou zenden en hij keerde naar zijn woonplaats terug vast van plan de koppige vader het zotten van dienst handelwijze onder het oog te brengen zeer verontwaardigd was de muziekhandelaag toen hij de volgende morgen ontving die al dus luiden waarde schoonpapa ik houdt veel van kort en zakelijk geef uw toestemming tot ons huwelijk dit is het beste wat u te doen staat beloof mij ons geluk niet langer in de weg te staan en gekrijgt uw dochter nog heden terug zoals zij u verlaten heeft zo jij wijgert komen op uw hoofd al de ellende wel in ga uw kind zult brengen waar gezond wel wijzer zijn en schandaal vermijden uw aanstaande zoon schandaal vermijden dat zullen we zien gelden de ziedende vader de man greep naar hoed en paraplu en wilde de brief dit overtuigend bewijs aan de politie overleveren hij bedacht echter dat in het ontvangen epistel veel logicaan lag opgesloten en dat het toch maar raadzaam was toegeven dientegenvolgen ging hij weder naar het politiebureau trok zijn aanklacht in, sprak van vergissing, braaf meisje, spijt en een dag later had hij zijn toestemming gegeven zeer geroerd door een woedvaardige en goed bestudeerde knieval George huwde Emma en dadelijk na het sluiten hun echte verbindenis keerde hij naar zijn woning terug gedurende de eerste tijd was George zeer tevreden en het geluk van het huwelijkse leven verkwikte hem hij was dol met zijn vrouw ingenomen en zij bleef hem voor de beste manhouden daar hij in tussen niet gaarne zag dat de lieve tante zijn Emma opstookte verkocht hij op zekere dag, fabriek en huis hoe hij precies er toe is gekomen op het kleine buiten naar bij het vergeten dorp te gaan wonen willen wij liever niet verhalen de reden die hem hier toe noopte was zo verremd dat niemand ze zou willen geloven en daar geloofwaardigheid een hoofd vereiste is voor iemand die een ware gebeurtenis verhaald zouden wij de risico hebben dat men aan de echteheid van de feiten ging twijfelen er wordt zoveel gelogen en ware geschiedenissen worden gemeenlijk zo ver beneden enige zwem van waarheid verhaald dat we zouden vrezen met de verterres van sprookjes op een lijn gesteld te worden zij wonen dus daar toen Edeward en Joseph in havenloze toestand voor de deur lagen uitgestrekt de playes was naar zijn geboordplaats gegaan om de nalatenschap van zijn oom te regelen die onverwachts overleden was vele avonturen hadden ze samen niet gehad de playes leefde bedaard en bestudeerde uit liefhebberij verder te geneeskunde zijn kunst had goede diensten bewezen einde van hoofdstuk 20 hoofdstuk 21 van een ongelukse vogel door George deze liepenvoxtopname behoort het publieke domein voorgelezen door Anna Simon hoofdstuk 21 moedig en zoon nu de lezig met de avonturen van George en zijn vrouw bekend is zal uit gehalte van het karakter de echterlingen wel kunnen beseffen ze waren recht gelukkig de playes hield van zijn vrouw nog meer dan een held van behaalde lauren en op het eenzame plaatje naar bij het afgelegend dorp waren zij gelukkig dan alle vorsten op al hun tronen te samen waren zij verplicht geweest hun leven in die grote afzondering te slijten dan zouden de behoorlijkheden van dit afgezonderd leven wel licht spoedig verdwenen zijn maar terwijl zij genoegzaam van middelen voorzien waren om zich vrij te kunnen bewegen was het denkbeeld zodra uit hun mocht gaan vervelen te kunnen verhuizen meer dan voldoende om het aanlokkelijke van de vrije wil boven het knellende van de noodzakelijkheid te gevoelen het avontuur van hun logees hadden hun niet alle dagens toegeschenen en de playes had niet gedacht dicht bij zijn domicili terug te vinden zijn eerste opwending was aangift te doen bij de burgemeester van het dorp daar hij intussen bedacht dat deze zeer goed sympathie voor de oproerlingen kon gevoelen besloot hij dit voorlopig uit te stellen in plaats van de kans te lopen dat zijn vensteglazen werden ingeworpen en hij door het verbitterde landvolk gedorst werd nammer hij het besluit zich met de function van esculaapte vergenoegen en daar onverbindelijke nemeses de schuldigen later iets aan te wijzen we vinden hem na drie weken bij zijn vrouw ter rug josef zat aan de ontbijtafel op een stoel die hem een zachte steun aan bood hoeveel zijn rug door de onvermoeide zorgen van de playes en vooral de gezonde natuur van de jeugd geleidig, goed genas was de wond nog niet geheeld hoe aangenaam hij gelogeerd was hoe hartelijk de gulle gast vooral hem tegenlachten maar kon hem niet tot vrolijkheid stemmen deze was geheel geweken somber staarde hij voor zich hem meer malen was hij zo in gedachten verzonken dat de playes hem enige malen moest aanspreken al voor ons enig antwoord te krijgen de reden van die treurige stemming was niet ver te zoeken drie weken bevond hij zich in de gastvrije woning en daar zijn herstel nog als spoedigging had hij wel draa zijn vorige kanten teruggekregen zijn eerste gedachte was natuurlijk aan zijn vriend geweest op wel recht waarom moest hij aan het ziekbed gekluid zo blijven zonder dienst lotgevallen te delen dit smarte hem meer dan de steekende pijn welke zijn wonen hem veroorzaakte ongetwijfeld waarom die lotgevallen ernstig anders had Edeward wel iets van zich laten horen was het hem niet mogelijk zelf te komen dan zou hij wel een middel hebben gevonden om zijn vriend enig bericht te doen te komen dat stilswijgen was dus niet alleen onverklaarbaar de deelnemende echtgenoten begrepen wat hun treurig gestemde vriend kwelde wat hem zo stil deed zijn ze lieten hem aan zijn gedachten over trouwens toch konden zij onmogelijk hem geven want even min als hij konden zij vermoeden waar zijn zwervende vriend gebleven was zij gevoelden hoe weinig balsem hun opbeuring zou geven de playes schudden dan medeleidend het hoofd en Emma weerpens sprekende blik op de zwijgende leidig als wilde zij zeggen arme jongen doorgaans zocht men hem dan af te leiden door een gesprek aan te knopen dat zijn gedachten op een ander punt vestigde Joseph zag somtijd op als iemand die potseling verschrikt en ontwaakt het zijn gepeins maar het mocht George zeldig gelukken zijn vriend af te brengen van de treurige denkbeelden die hem vervolgden de playes wist niet dat wanneer hij de oudelijke woning ter spake bracht hij alswaar het aan Joseph op zijn smartelijke overdekkingen aanbod nevend Edeward kon hem dan zijn zuster voor de geest haar geluk zou wel licht ook verwoest worden want of schooner Vede hinderpalen te overwinnen waren voordat Louise haar vader tot betere gedachten kon stemmen de slag zou zwaar zijn wanneer zij moest vernemen dat een blind stuk lood haar illusion vernietig had en Joseph duchte die harde waarheid maar al te zeer dan vergat hij zijn eigen leed op, nadat zijn gast en legde hem de hand op de schoudig Joseph, hij zei het zwaar moedig hij ziet alles te zombaar in hoewel wij nog niet op je vriendschap mogen aanspaak maken kom ik toch tot je stort je hart eens aan mij uit het verlicht zo wanneer mijn ander deelgenoot kan maken van zijn smart daar ik geloof dat de afwezigheid van je vriend niet het enige is dat je drukt kom, biegt eens op de schoenen Joseph aazelde geen ogenblik zijn vriend op de hoogte te brengen van de gevoelens die Edeward voor zijn zuster koest zetten hij openbaarde hem beide oprechte liefde die hij hopeloos noemde hopeloos, zei de George wanneer je zester het goed meent ja, dat doet zij die goede meid, riep Joseph overtuigend uit wel nu, dan is Immers nog niets verloren dat je zuster het met hem eens is hoe heb ik gedaan hierbij, zag ze hem vrouw even aan die hun glimlach niet onendrukken kon gij vergeet dat gijp een middelwaard terwijl Edeward geheel van zijn vocht afhangt en Louise buiten haar vader ook niets doen kan wat geeft haar dus uw voorbeeld voeg Joseph met enige bitterheid de playes kon daartegen niets inbrengen ga maar wat met hem in de tuin de lucht zal die onaangename gedachten wel verdrijven geef me je arm op zijn gast hersteunende ging Joseph voorzichtig de tuin in nog enige weken verliepen merkbaar nan de zieken in krachten toe en waren zijn ongerustheid over zijn boezenfriend niet van dienaart geweest dat zij alle aangename indrukken verzwakten, dan zal hij nergens gelukkiger dagen doorgebracht hebben dan in deze vreed samen landelijke woning waar aan de bewoners zo grote bekoorlijkheid wist erbij te zetten want Emma was een vrouw zoals wij iedere man eentoe wensen dat ze te zeggen aan een man die zulke een vrouw waard is op een zekere avond ging Joseph bijna geheel hersteld met zijn verzorgere dorp in dit was de eerste keer dat hij het dorp bezocht na die noodlotte genacht de zon weerpare schitterende straden in de straat en schen er behagen in te scheppen een sprekend contrast te leveren en de nacht toen Joseph voor het eerst deze straat in duisternis en nevel gehuild onder zulke gevaarlijke en indrukwekkende omstandigheden was doorgegaan nu bestraald zij de huizen die er armoedig uitzagen waardoor het vrolijke zonlicht beschenen een meer aangenaam voorkomen had langzaam wandelden zij voort een verrukkelijke dag riep de playes uit die met genoegen zich in de zuivere lucht bewoog want het was volstrekt niet koud met genoegen bespeurde de playes dat de frisse lucht zijn jonge vriend goed deed beide gaven zich aan hun herinneringen over tenminste George erbidegde even als altijd het stilswijgen van zijn gast nochtans gevoelde Joseph zich zo tevreden bij zijn gastheer die door zijn vrouw nog in vriendelijkheid overtoffen werd toch ook nu uit de laatste atomzoetheid uit zijn overpijntingen weggedreven links van de dorpstraat verheeft zich een huis waarvan de aanblik hem een huivering door de lederjoeg die woning waarin hij bijna zijn laatste snik had gelaten zo niet zijn vriend met levensgevaar hem uit de rofgierige klauwen van het gespuis gerukt had weg waren de genoegelijke visionen die een nevel van geluk om hem heen verspreid hadden de verschrikkelijke uren in die onheils spellende woning doorgebracht deden hem als altijd denken aan de grote gevaaren waar tegen Edeward de kampen zou hebben waarvoor hij misschien reeds bezweken was nu het zijn woord kon zijn mocht hij zijn redder niet helpen niet over het leven van zijn vriend waken zoals deze het zijne beschermd had terug staar hij voor zich uit onwillekeurig wende hij het oog af van de spelonk welke hem een boodschapper van naderend onheil toescheen opmerkzaam zag ook George naar boven en nauwkeurig nam hij het huis op toch zag hij niet forsend genoeg om op te merken op de boven de deur een man met een glijbend uiterlijk de oude vrouw naar het venster trok en op zijn persoon of wat waarschijnlijk er was op zijn metgezelwees maar na beide enige mate onthutst terugtraden de vermoeidheid belette Joseph verder te wandelen op aanraden van de planés die alles beproefde om hem in zijn zarmoedige overdenkingen te stoeren keerde hij terug maar elke zweem van opgeruimdheid die zijn hart sneller deed kloppen neep hem de keel dicht een ijskoude rilling voer hem door de leden hij was in de toestand van iemand die enige onheil ducht die zonder te weten wat gevoeld dat hem enig ongeluk zal treffen heb je wel goed gezien was de vraag die door de gebroken tannes ciste van een vrouw met een vuile doek om het hoofd namelijk de herberg hierstig die Edeward en Joseph wel ligt voor eeuwig onder haar woning zou geherbecht hebben heb je dan zelf geen ogen antwoordde Dirk of hij het was, want dat belovert je die twee vergeet ik nooit zijn gelaad nam een duivelachtige uitdrukking aan en werktuigelijk strieelde hij het heft van zijn mes hij ging opnieuw naar het vermonden venstig en blikte er de opening ik zou hem niet al kennen privelde hij en dreigend hief hij de vuist op tegen de niet kwaatsvermoedende Joseph dat deze er genoeg van zou gehaald hebben maar ik alleen schijnt niet hard van huid te zijn tijdelijk bij de wandelaars terugkeerden wie erp hij het blijk dicht zwijgend staarde hij zijn moeder aan het zou beter zijn geweest als je die zaak niet begonnen waard sprak hij eindelijk eens zover konden wij niet meer terug er zijn twee mensen te veel dat zal niet lang meer duren wees maar voorzichtig mijn kind ik dors naar vraag ik heb nogal met die heertjes te vereffenen maar wee wanneer ik weer toesla dan en hij zwijde met zijn arm door de lucht alsof het gegons door de beweging veroorzaakt zijn dors naar vraag zou lessen alsof de gedachte aan de vertelging van zijn vijanden balsm op zijn nog niet geheelde wonen gaf wees voorzichtig Diederik zei de oude vrouw arm kind gezult nog het slachtoffer van hun pose liste worden hoewel haar bedoeling niet al te duidelijk was is geen Dirk zijn dochter begrijpen wees niet bouwmoordig dit is de laatste kool die ze mij gestoopt hebben sprak hij terwijl hij wees naar de plaats waar de stok van Edeward was neer gedaald binnen weinig geduigend zal ik mij gevroken hebben het wijf rijkte haar een lieveling de hand en hoe verstockte zon daarrest zij ook was hoe zeer zij alle vrouwelijk gevoel had uitgeschut zij drukte hem de hand een gevoel was bij haar niet geheel uitgedoofd wel had zij alles vergeten wat goed is wel was zij zo ondaard dat alle zuivere aandondingen haar vreemd waren maar zij herinnerden zich dat zij eens moeder was geweest dat die vagebond haar zoon was zat haar zoon lief even als het staal uit de verharder vuursteen een wonk kan opwekken bracht haar door de onducht verstaalde zoon uit haar verhard gemoed soms een wonk van liefde en menselijkheid tevoorschijn ze gingen naar beneden en traden de huiskamer binnen dan was het dag en ze behoefden niet bij het schemerachtig licht van een flickerende kaars en het rodachtig gescheinsel van glimmende kolen raad te houden hoe zich van hun gasten van wileer te ondoen het middagmaal was aangericht door geen van drie want teun was mede aangezeten werd aan de harde erten aan het uitgebrades spek veel eer bewezen mij had veel te denken ik wou dat ik ze eens zo had als de laatste keer je bent ook helden gemakkelijk spreken zei teun, als ik toen had geweten dat die pistol maar een stuk speelgoed was dan had hij al lang tegen de vloer gelegen maar ik wilde liever niet de proever van nemen maar hij zou die andere gebleven zijn was de vraag van de oude vrouw terwijl ze haar lieveling de schootel aanraakte wat kan het mij schelen die zal me wel eens in de mond lopen de ander zal nu de dans niet ontkomen met ween liep hij mijn kind dat is die meneer die zoveel bluf maakt zeker omdat hij op een mooie buitenplaats woont niet zoals wij in dit lelijke hock ja, trek maar zo'n gezicht niet moedig het is dan een lelijk hock waar je zit en ik krijg grote lust die mooie meneer uit zijn mooie huis te gooien en het ene vandag dat bij de hand staat na de plechtigheid mede te nemen dan kunnen we tevens met onze logeen afrekening houden goeiendag samen klonk het opeens een dag Kriel was de groeg van Dirk terwijl hij met de voeten manken stoel naar zijn gast schoof wat zet je allemaal Hanneke Myers gezichten zei Kriel die de grote beleefdheid voor zichzelf had om die zure gezichten niet als een gevolg van zijn komst te beschouwen Kriel was een heer het verzameld gezelschap overwaard hij had een gezicht te dom om maar iets van te zeggen en een plunje waarvan de gaten en lappen tussen hier boven de oorspronkelijke stof de overhand hadden om er ook veel van te zeggen waar had je het zo op het ogenblik over vroeg Kriel deelnemend nieuwsgierig beste vriend kort en zakelijk heb ik wel plunderen en dood slaan zo was het hartelijke antwoord van Kriel die een stuk spek van de schootel nam en het tegelijk met zijn vingers in zijn mondje deed verdwijnen doe je mee inviteer de tuin waar wil je de grap uit aan eerst zeggen of je meedoet krijst het oude wijf moeder heeft gelijk doe je mee Kriel kan ernaar wezen heel krielvol nee miniquaalijk en hij wees naar het kruisnet van naden op het aanmiddag hoofd van Dirk en de sporen van de harde klap die tuin had opgefrist hij is heel geen pluisje van je steekel haar verliezen verzekerde Dirk nou top was het gruw hartig antwoord zouden we niet een paar jongens meenemen voegteun die zijn klap maar niet vergeten kon zoveel te minder krijgen we elk meende Kriel ben je dan levend te helft dan dood alles was de logische reddenering van Dirk lief kind reep het oude wijf zonder de minste reden weet je wat neem die rommel weg dan kunnen we de zaken het brede overleggen de moeder haast de zaktoek en de schoodels die wel iets van de cantelen aan oude torens hadden weg te nemen de raad begon wil je nog wat hebben Dirk ga je nou heen of niet verzocht Dirk die ongeduldig begon te worden eind van hoofdstuk 21 hoofdstuk 22 van een ongeluksvogel door George deze liepenvoxtopname behoort de publieke domein voorgelezen door Anna Simon hoofdstuk 22 waarin wordt aangetoond hoe gevaarlijk het kan zijn niet achter stoelen met hoge ruggen te kijken het wordt tijd tot Edward terug te keren als op de vlammen hem nog met haar tongen aangrepen snelde hij voort nauwelijks kon hij aan zijn redding geloven zijn gewoon bedaard denkvermogen was hem benomen de snelle opvolging van doodsgevaar en wonderdadige redding scheen hem een zinsbehoogeling toe ten nauwere nood kon hij zich het denkbeeld eigen maken dat hij dreigend gevaart en ene malen ontkomen was en toch was hij in de open lucht en bewoog hij zich vrij nadat hij ver genoeg verwijderd was van het gebouw dat hij aan de vlammen ter prooi had verlaten wijde hij enige ogenblikken aan het tourneel te hem omringden ook dit beloofde hem nog lang geen rust hoewel de overspanning waarin hij verkeerde hem vermoeidheid en ontbeering van alle voetsel nog niet deed gevoelen overal ontwaarde hij de weerschein van vlammen voor zijn ogen zag hij woningen wie er bewoners welicht geheel onschuldig waren delen in de straf die door de zielose vuurmonden over de verraderlijke stad werd uitgebraakt vol schrik, vloog de volksmassen dan hier, dan daar en onheils spellend dreunde het geschut in de verte alsof het geen genoegen nam met een reedsgestichte verwoesting alsof de vraag niet gekoeld was eindelijk verhit door zijn rusteloos lopend stond hij stil tevens stied hij op een dron mensen die een nieuw offer der verwoestingpogten te behouden en hun gevaarlijk werk volvoerden want hoewel het vuur tegen de huizen gericht was kon het niet anders of vele mensen moesten het offerg daarvan worden edeward begreep nu ten volle de oorzaak van het ongeval dat hem bijna zo noodlottig was geworden alle hoop om zich bij zijn makkers te voegen was vervlogen in deze kleding naar de citadel te lopen waarin na hij terecht veronderstelde de tijstere troepen teruggetrokken waren was een hersterschim wat kon hem anders voor de geest komen dan het hun moeig en tegen zijn grote gevaar te ontwijken en zijn vriend op te zoeken naar hem trok toch zijn hart hij besloot aan dit verlangen te voldoen en zich naar zijn ongelukke gelotgenoten begeven maar de afstand was groot en de honger begon hem te plagen die morgen had hij wel een groot stuk brood genuttigd maar eventwel werd hij verden honger om hem te kwellen van voegere omzwervingen was hem een goed hotel bekend door hij vreesd dat daar niet op zijn wenken bediend te worden zo goed mogelijk droom hij door de massa volks hoewel in andere straten bijna geen levende ziel te zien was iedereen zocht gretig enige verdiepingen boven zich in een rustige wijk gekomen kwam hij aan een onaanzienlijke herberg hij duwde de deur open en kwam in een grote gang waarna hij in soort koffiekamer binnen had zonderzicht verwaardigen het gebloemde laken op de lichten dat op het bejaardlag uitgestrekt ging hij naar een tafeltje waarop een kopere comfort stond of schoon hij nog rustig gestemd bleef was hij niet een mens om lang gedrukt te zijn onder de omstandigheden hij had in doodsgevaar verkeerd hij was gret zijn dankbaarheid was innig en oprecht maar nieuwe lotgevallen stonden hem zeerspoedig te wachten en hij zette dus de afgelopen zaak zich wel draa uit het hoofd daar dit uur aan eten gewijd zou worden liet Edeward zijn oog door de zaal door de zaalbron dwalen ten einde ergens een schelmachtig te worden toch te vergees zonderzicht lang te bedenken en door zijn hongerige maag en zijn kerktoog verheemelt de aangespoord besloot hij eenvoudig te roepen nadat hij de maag tot 5 minuten geduld had aangemaand klopte hij met een stoel op de tafel en vermit zo'k deze geezeling van de tafel niets uitwerkte ging Edeward wan hopig de zaal door opende de deur en schreeuwen door de gang is hier niemand zijn toch naar de deur had enig gevolg want een jong meisje verscheen hij verbeelde zich althans een meisje voor zich te zien hoewel haar plunje niet al te duidelijk blijkend gaf dat zij het voorrecht had tot het schoon zwak en bekoorlijk geslachten behoren belief me niets volg zij met een iets minder grammaticaal nauwkeurig dialect dan wij hier uit achting voor het geschiveeliseerd publiek verplicht zijn neder te schrijven geef mij wat eten en drinken die inig verlangden haar spijs en drank het kind zacht de gast een poos aan en scheen hem uitnemend verdacht te vinden want na dat het genoeg gekeken had sprak het vertroosend ik zal moeder roepen wat moeder riep Edeward tot het uiterste gebracht geef mij liever wat eten het kind stoof verschikt achteruit en volharder in haar besluit moeder te roepen aan welke zij behoedzaam mededeelde dat een zeer gevaarlijk mens die zeker dronken was in de zaal zat de vrouw verscheen met een witte muts waarvan de kleppen haar om de oren vladden alsof haar hoofd een luchtschip voorstelde haar uiterlijk gaf genoegzaam te kennen dat zij de moeder moest zijn van het smerige kind het welk zo even de ogen van Edeward verlusterd had eten vraagt hij, eten wie denkt nu om eten of drinken zei de schone vrouw met de handen in de heupen we hebben niets klaar geef mij maar een stuk brood en een glas bier geen brood in huis en hoe zou ik aan eten kunnen denken vervolgde de waardige kastelijnes die juist haar eten ophad en in angst gespanning over het rimoer op straat en de treurige gebeurtenissen daar laatste dagen met haar koost vergaderd zat geef mij wel wat ging gij gegeten hebt smeekte onze zwerver die alle lekker nij op zijde zetten de waardin staard een ogenblik naar haar hanenbalken en draaide Edeward terug toe Edeward wilde haar achterna gaan toch een blik op het bevet de zaalprijkte weerhield hem hij wachte overtuigd wat hij in staat zou wezen zijn doorstelesen het bevet stond uit een soort toombank waar achter drie kraanen uitstaken drie planken waarop flessen met gescheurde vette etiketten en caraffen van geript glas met vergulde letters en gebroken stoppen zich bevonden terwijl hier en daar zich een bierkruik verheef nog zonder enige glaasjes op een rij, zoals mijn naam vogelkootjes vindt de ingang van het heiligdom was veilig door een hekje waarover men kon heenstappen bij wijze van afwisseling hoorde hij nu en dan een zware dreun die alle glaasjes in het bevet deed opspringen met geen harmonieus geringkel veroorzaakte dat hij waardin deelde in het denkbeeld door haar dochter ontwikkeld wat haar zo kwalijk niet te nemen want de opinie van Edeward over moeder en kind mocht niet gunstig zijn van haar standpunt gezien kon zij in het havenloos boeren toilet met haar bezoeker, weinig, goud en zilvergeld vermoeden nog al spoedig kwam de vrouw terug met een wit poeselaar voor zo heldig laat men haar alle vlekken op kon zien zat een tafelaken en een servet in de ene hand terwijl mes, lepel en vork zich in de andere hand vertonen met zeldzame nauwlettendheid ging ze de tafel dekken welke toeverijt ze een Edeward grimmig aanzag daar zij hem noodeloos van zijn feestmaal verwijderden toen de tafelaken lach en de grote bruine vlek die in het midden prijkte verdwenen was door het servet dat er boven kwam maar zo doorzichtig was dat een wiskunstenaar onmiddellijk aan het cirkel met de omgeschreven vierhoek zou gedacht hebben ontrok zij zich aan het begierig oog van Edeward hij begon ongeduldig het bord op zeer onhoffelijke manier met de punt van het servet af te wegen toch dit verslimmerde dit zaak daar de bovenstaal laag vet een dekmantel voor verdere geheimenissen scheen in de maaltijd liet hem natuurlijk denken aan het sober maal met zijn vriend genoten dit stemde hem minder vrolijk juist kwam de hospitaar binnen met een schootel grouwe erten waarop ze gevierend een stuk spektroonde beneden zijn halfbrood en zonder zich om de verbaasde blikken van de goed doorvoeden waardin te stooren wierp hij zich op de spijzen hij nam zijn mes, planten dit in het brood en sneed er een veel betekenen brok af waarop de vrouw het niet langer kon aanzien en weg ging zo kwam met een kruik bier terug en wel draag gevoelde edward zich weer sterk daar hij wel enige ontbeeringen tegemoet zag bedacht edward dat hij wel ligt in de eerste uren niet veel meer zou te eten krijgen en om niet dadelijk weder in hetzelfde geval te verkeeren had hij zich goed geweerd aangaanen zijn persoon gerust gesteld strikt hij zich behaagelijk uit vast besloten om als waren het tijd van vrede en een zomersachtermiddag in een ongelukkig hessies landstadje met een kruik bier met aanwevindenswaarde naar keurigheid te ledigen zo pijnzende kwam hij langzamerhand tot andere gedachten hij was zo wonderdadig gespaard dat zijn laatste levensuur nog niet naar bij kon zijn er was nog iets voor hem te doen hoe zonderbaar was hij niet de enige getuigen geweest van de snode eeuwvuldaat door de beval bedreven wat zou hij in later tijd tegen de booslicht vermogen want voor een rechtbank zou hij hem niet eens kunnen dagen wat is de getuigenis van één persoon zonder bewijzen edward gevoelde zich enigszins geroepen de ellendeling te straffen wel kwam het eigen belang zijn haat erbij om hem in dit voornemen te sterken toch het grond denkbeeld was niet lauter vraag de beval had hem niet zoveel gedaan wel hij het anders op zijn leven zou hebben toegelegd zijn hoofddoel was oprecht en het vaste geloof en vertrouwen dat hij niet door een bloot toewal naar de plaats was gevoerd en de misdaad zou gepleegd worden deed hem beseffen dat hij niet zonder doel getuigen was geweest van die misdaad werkelijk drukte hem de verantwoordelijkheid en weder kwam het denkbeeld ernstig bij hem op de beval op te sporen maar opnieuw deed zich dezelfde moeilijkheid voorg waar hem te vinden en hoe in een vajandige stad waar zijn tegenstander door alles beschermd en nog wel als martelaar der vrijheid beschouwd zou worden hem te genaken als het nodig mocht zijn, niet zou ontzien hij had weinig wel behagen om zich stelselmatig aan zijn vijanden over te leveren maar altijd kwam hij tot zijn oude redenering terug liet hij nu de gelegenheid voorbij gaan dan kwam zij denkelijk nimmer wedig edoord geloofde dat bij de grote verwaing die in de stad heerste de beide bevals het niet geraden zouden vinden veel langs de straat te lopen en hij besloot hem in huis te gaan opzoeken en dan hij kan het niet zien maar men mag veilig aannemen dat als hij het terecht of ten onrechte als plicht had beschouwd hij zeker er niet toegekomen zou zijn opnieuw een tochtenwagen die hem al licht noodlotte had kunnen worden met het plan op dezelfde wijze als hij het reeds meer gedaan had zich van een paar pistolen te voorzien betaalde hij zijn harde erten en ging de straat op het vuur was minder hevig en regelrecht begaf hij zich naar de woning van de beval als hij hem ontmoet had zich van al avontuurend te onthouden zijn kameraat op te zoeken en bij deze te blijven totdat zijn staat zouden zijn beide aan de krijgsbedrijven deel te nemen zijn schouder deed hem pijn en belemmerde hem een weinig in zijn handelingen maar de wonden was, zoals hij dadelijk had ingezien van te weinig belang om er zich voor eerst om te bekomen zoals hij reeds overdacht had het was ondoenlijk op straat iets tegen de beval uit te voeren en hoe weinig kans tot slagen dit kon hebben en hoe gewaagd het was wilde zijn plan doorzetten om het list tot hem door te dringen en zich dan aan hem bekend te maken toch terecht vreesde hij dat de beval, wie naar niet veel moed toeschreef op zijn hoede en op een tweede bezoek bedacht zou zijn niet tegenstaande het gewaagde van zijn voornemen vertouden hij veel op zijn eigen persoon en op zijn goed geluk hij meenende te bezitten zij die het meeste speelbal daar voor tuin zijn denk het menig maar het minste aan zich te beklagen hij besloot zich van andere klederen te voorzien en zich te vermommen wel zou de playes denkelijk niet met de ruil van zijn klederen winnen maar hij begreep dat zijn hartelijke gast hier dit niet oevel zou opnemen hij keerde daarom naar het hotel terug weerp een geld op tafel en voeg een pak klederen met bevremding zag de beste vrouw hem aan, maar was van oordeel dat er licht een plunje te vinden was die minder waarde had dan het geld al op tafel lag ze haalde een oud versleten pak te voorschijn waarin edward gelijk hij zelf oordeelde iets van een boekhouder zou hebben hij verkleedde zich in een hoek van de zaal terwijl de vrouw hoofd schuddend weg ging vast overtuigd dat zij een der gevaarlijkste mensen onder haar dak had geherbergd nu ging edward naar het huis van zijn boezemvriend met het besluit zijn bedaardheid te behouden hij besloot de naam te gebruiken van de eigenaar der woning waar hij reed zulke onvergetelijke uren gesleten had op deze wijze zou hij enig voordeel van zijn trurige avonturen erlangen zodra hij de straat naderte waar de woning zich verhief begaf hij zich in een nauwe steeg stopte een doek van achteren tussen jas en vest trok één been wat op en vervrong zich tot een tamelijk mismaaktschepsel toen ging hij even moedig op het huis van zijn vijand aan als hij deze morgen naar de woning van bolieu gegaan was zelfs met meer moed van deze morgen was zijn plan minder door omstandigheden gemaakt terwijl hij nu alles bedaard had gewikt en gewogen men zag edward weldraag kloppen aan de deur van het huis door de beval bewoond die deur werd geopend zeg aan uw meester dat ik een dringend boodschap van de heer bolieu heb zei de edward op een snijdende toon die een gelukkige na-booting van elk accent behalve het zijne kon genoemd worden kunt jij mij die niet geven voeg te bedienen met veel erg ik moet u hier zelfs spreken ga zo lang in die kamer waarop hij er naast de zijdeur opende de mismaakte boodschappig strompelde het vertrek binnen en hoorde de deur achter zich sluiten hij sloeg daar nauwelijks acht op maar voelde toch werktuigelijk naar de twee vuurwapenen die wel in functie zouden treden de bediende ging naar boven en meldde zijn heer dat er iemand was om hem te spreken de oudste de beval die juist bezig was de kamer op haar neder te lopen zeer beducht dat hij ook een gluint kogeltje door zijn dakpannen mocht krijgen en hij was een kleinig onthutst wie? hoe ziet hij eruit het is een gebogeld mannetje in een zwarte rok hij komt van meneer Bolieu Jacques haalde diep adem alsof men een minuut lang neus en mond had dichtgeknepen laat hem boven komen spak hij op bevelende toon geheel gerust gesteld over het bezoek wat hem wachten en achterloos weerpij zich op de sofa de bediende opende weder waarin hij de boodschapper veiligheidshalve had bewaard en in na volging van zijn vierenmeester snouden hij hem toe volg mij de arme ongelukkig geboggel gevoel de grote aandrang om zo rechter worden als een lineaal en de onbeschaamde bediende met het hoofd tegen de marmeren wanden van de gang te duwen maar hij bedwoond die ongepastige waarwoordingen en volgde zijn geleidig krommer dan Eesopus ooit geweest was en met een grijns over zijn gezicht zoals de schaduwbeelden die hun lelijker hebben vertoont vol nieuwsgierigheid wat gewichters met hem zou hebben mede te delen wachten de beval de vreemdeling af wat zou onze waarde bolieus schelen voeg hij of schoon de man tot wie de vraag gericht was dit naar alle berekening ook niet zou weten die persoon was onzichtbaar de wel hij in een grote stoel bij de haart zat gedoken en was niemand anders dan onze zieke Alfred de beval wie het naderende bezoek niet genoeg scheen te interesseren om de bedoel te verlaten gezond het wel horen was het antwoord de poggel kwam binnen de bediende sloot de deur en verwijderde zich onmiddellijk daar het bij de beval niet geraden was aan de deuren te luisteren want elke bediende hier op betrapt werd op staande voet weggejaagd en zelfs was een men vertelde hier van vreemde zaken die zeker geheel ongegrond waren Edord wachtte in de moedige houding dat men het woord tot hem zou richten dat wil zeggen totdat de bediende ver genoeg verwijderd was een blik gaf hem de overtuiging dat hij met Jacques alleen was en met niet weinig voldoening bespeurde hij dat de beval niet vermoeden uit welke stof de bogel was samengesteld ten nauwre het nood schonk hij enige aandacht aan de stoel met hoger rug door het voorgevallende van deze morgen geleerd verloor hij het sloewe Jacques niet uit het oog en door zijn overzicht van het vertrek gerust gesteld dacht hij er niet aan de tegenwoordigheid van een ander levend wezen te vermoeden nog even wachten hij wat moet je was de barse vraag de bogel verloor zijn verhevendheid de komme figuur werd recht en de pistool van Edord van Bergen bedreigde ten tweede malen de verraste booswicht wat ik moet niet eens dan een woordje met u spreken de beval werkelijk of schijnbaar verschrik dijnst achteruit blijf staan waar gezijd Jacques de beval en geef geen geluid nevens de euveldade die mij onbekend zijn mijn ogen, een gruwel bedreven die u voor een rechtbank rijp voor de strop zou maken toch zout hij dankzij uur helse listen ongestraft deze nieuwe misdaad bedreven hebben, als er niet twee ogen waren geweest welke u bespieden je hebt mij daarna tot eigen veiligheid een kogel om de oren gejaagd en het is minder aan uw vriendschappelijke gezintheid dan aan een kleine beving van uw liever hand te wijten dat ik nog het grote voorrecht heb die hij zeid te mogen spreken de beval ciste van woede maar wachten zich wel naar de stoel te zien welke oogopslag Edeward die hem om afgebroken aanstaarde niet zou ontgaan zijn en dan waren zijn toestand nog hachelijker geworden zolang de bezoeker niet op hem vuurde was het niet maar dit kon zeer goed gebeuren en op die gedachte brak het angst zweet hem uit hij had zijn broeder zo gaar tot een krachtige tussenkomst aangemaand erin zijn offer rond te woelden tenminste hij meende het te begrijpen hoewel ik u al dik was als een hond had kunnen doodschieten zoals hij meer dan verdiend hebt heb ik daar altijd voor teruggedeinst meer ernstig vervolgde hij het was mij steeds onmogelijk een mens al waar hij aan boos wicht in coolend bloeden van het leven te behoven ik heb de dwaasheid gehad een eerlijk tweegevecht met een schelm te willen voeren een lafhartige vlucht is uw antwoord geweest ik ben eens bijna het slachtoffer geworden van een kiesheid die mij nu geheel overbodig toeschijnt tegenover zulk en eerloze met verachting staarde hij de bewal aan opwins gezicht, schrik en list, strijd voeren waren Ede wordt wat minder opgewonden geweest en had hij niet zo om afgewend zijn vijand aangezien dan zou hij reeds lang bespeurd hebben hoe van achter de leunstoel met hoge rug een menselijk gedaante die eerst geheel daarin gedoken was geweest zonder ene gerucht te maken zichtbaar werd en zich als een slang zacht schuifelend over het donzige tapijt voortbewoog maar Ede word was in het geheel niet verdacht op de nieuwe vijand die aan van achteren bedreigde hij hecht de onafgebroken zijn oog op de sluwe booswicht die niet dan met de grootste moeite de zegenvierende uitdrukking van zijn gelaat kon bedwingen toen hij zijn broedig hun gemeenschappelijke vijand zag belagen en met de grootste behoedzaamheid onopgemerkt naderen wel bedroog Ede word zich met schijnheilig gelaat dat een ogenblik het mom van berouw te aantreken ten einde zijn aandacht nog meer af te trekken van het geen om hem heen gebeurde na een ogenblik vruchteloos dat leugenachtig gezicht met zijn blikken door boord te hebben overtuigd hij zich dat zijn pistool naar behoeren voorzien was en spanne de haan en nu, zakt de beval is het einde van uw euveldade dag gehaapt een eerlijk twee gevecht versmaat een gevecht dat te eervol zou zijn geweest voor een schurk van uw soort nu zult hij sterven Jacques zag hoe zijn broeder vlak achter de niets kwaadsvermoedende Ede word was gekopen hij hief de handen biddend op geen menuut laat ik u met zo'n listig wild moet met zijn ogenblik waarnemen wil men niet in zijn eigen netter verstrikt worden nou had hij die woorden uitgesproken of hij voelde zich plotstelling van achter een omstrend van de grond gelicht en hoevan hopen hij een worstelde op de grond geworpen de pistool welke hij in de hand had en die alvred geen ogenblik uit het oog had verloren ging door de onverwachte schok af zoals de aanvaller ook bereken had en de kogel slug boven in de lijst van het behangsel als men met zo'n listig wild te doen heeft moet met zijn ogenblik waarnemen wil men niet in zijn eigen netter verstrikt worden herhaalde Jacques tergend op zarde toon vervolgde hij de praktijk, hoewel voor mij in haar verkieselijk waren voor u beter geweest dan de theorie hoe schoon en waardees ook is zoals de uitslag al dadelijk bewijst het adieuert je zal niet meer bij te zijde alvred, terwijl hij op de ongelukkige Edeward wees die met een schelkkoord gekneveld geheel weerloos aan hun genade was overgeleverd de broeders zagen ook aan haar vraagend aan Edeward kronde zich machteloos op de grond en tracht de vruchteloos sluip moordenaar riep hij de elleneling toe die glim lachend op zijn onschadelijk gemaakte vijandheder zag neem maar een nieuwe moord op je geweten maar doe het snel, mijn lot is te voorzien en dus koel je vraak een Satanse lach zweeft om de lippen van Jacques de beval gij vergist u, zijde hij de armen over zijn borst kruisende en Edeward naderende ik zal u geen kwaad doen ik zal u niet vermoorden ik wil geen moord op mijn geweten hebben als een spook gedaan te zou hij ons verschijnen en Alfred en wij zijn wat zenuwachtig roep François even wat is je plan? vroeg Alfred halfluid wacht maar, François verscheen die François was een persoon welke een paar regels verdient hoewel veel eer, een paar galgen de ene als reserve wanneer de andere niet solide genoeg mocht zijn hij was een dinaag welke de vertrouweling kon genoemd worden zonder dat hun woning juist een moordhol was zonder dat daar al verschijndende droevige drama's waren afgespeeld hadden toch de tweede bevals reed vede streken uitgevoerd die niet al te best het licht mochten zien te beginnen met vele ondeugendheden hun er jeugd, die reed weinig goed voorspelden tot de kuiperijen van lateren jaren was de bediende altijd hun vertrouweling geweest die man had een gezicht dat hoe onmogelijk het mogen schijnen van de vos met het lompen van de koe verenigde hij had grote, doffe grauwe ogen zijn hoofd haar was naar achteren geplakt en deed zijn plat flakken gelaad met bijna plat gehamerde neus nog wat vooruit springen daarbij zat zijn jas hem om de leden alsof die zeer het onheugelijke jaren half staag was blijven crimpen half onderdanig half familieer kwam hij binnen França, helpen meneer eens naar zijn appartement te brengen meneer is vermoeid waarheen moet wilde de bediende vragen ik zal meneer zelf de eer aandoen en naar zijn putwaar te geleiden, zei de Jacques zelfend ik u vermoorden met geen hand zal ik u aanraken dan om u goed te doen Alfred, zie eens of de bediende in de gang zijn of wacht, stuur ze uit hoe minder mensen mijn goede logeer hier ontmoet, hoe beter dit voor zijn rust zal zijn hij drukt op het woord rust, terwijl zijn broeder veel betekent het aanzicht aha, riep deze uit ik begin te begrijpen edeward werd door vier armen opgehezen en hoe hij zich op trachten te verdedigen het was onmogelijk om hulp schreeuwen zou niets baten trouwens, hieraan dacht hij niet eens Alfred de beval opende de deur en niet tegenstaande alle pogingen van edeward om los te komen werd hij de camera uitgesleurd een donkere trap afgesleept en de deur was afgedragen die beneden de begane grond was, terwijl aan het achter einde een oliepid brandde men hield stil voor een deur door een gendel gesloten, veel schien deze kelder niet gebruik te worden, want knarsend draaide de gendel in zijn tappen en de deur klemde zo dat mensen met verenende pogingen moest openen hoewel edeward wat onzacht naar beneden was gekomen, had hij dit meer te wijten aan zijn tegenstribelingen dan aan kwaad opzet de beval hield woord en niet vermoorden, zelfs niet mishandelen en zacht werd edeward op de keldervloer nedegelegd het dag ligt tong niet door en Alfred had de lantaren, die aan de wand hing, van de spijker genomen om dit somber verblijf te verlichten de knecht traat enige schreden achteruit door mij zal u geen leed geschieden herhalde Jacques eventzaand mijn hand zal u niet treffen zoals jij van plan waard mij de dood toe te zenden geen last meer van mij hebben zonder nogal de betekenis van die woorden te bevatten deed de uitdrukking van haat edeward onwillekeurig huiveren reeds in stilte had Jacques het duivelachtige plan van zijn geest gebroeder begrepen en toegejuicht uw rust zal niet meer verstoord worden duw de afgeten beval hen toe edeward begon een angstig voorgevoel te krijgen van het geen men met hem voor had het licht verdween, de deur werd dreunend verwijre de voetstappen weer klonken in de lange gang heeft meneer van een schel als hij soms iets nodig heeft hij heeft tenminste een schelkoord de broers lachten om de zotte inval en de trouwen die naag lachten mede einde van hoogstuk 22