 Als je bedenkt dat er per jaar vier miljoen delikte worden gepleegd, vier miljoen misdrijven worden gepleegd, kan je een beetje uitrekenen hoeveel slachtoffers er zijn, worden één miljoen aangifters gedaan elk jaar en de gevolgen van die misdrijven voor de slachtoffers die zijn enorm ingrijpend en het al wat mij dan altijd aanspreekt is dat er niet minder dan 50.000 mensen zijn, een heel voetbalstadion vol die ieder jaar postdramatische stressstoringen overhouden omdat ze misdrijven slachtoffer zijn geworden. Ik denk dat de samenleving ontzettend veel geld kost. We hebben weleens uitgereken dat de arbeidsproductiviteit van die mensen enorm achteruit gaat. Mensen worden tegengewerkt daardoor in hun loopbaanontwikkeling en dat kost de samenleving enorm veel geld en daarom zou het verstandig zijn als de overheid wat meer zou investeren bijvoorbeeld in slachtofferhulp, want dan zijn die gevolgen van de misdrijven voor de slachtoffers beter weg te nemen en dat zou economisch enorme voordelen opleveren. Je kunt dus eigenlijk met een geringe investering, kun je groot rendement behalen. Als je dan bedenkt dat op dit moment maar één op de drie slachtoffers die echt hulp nodig hebben, ook daadwerkelijk hulp krijgt, dan snappen jullie dat daar enorme winst nog te behalen zou zijn. Daardoor leveren wij ook een bijdrage vanuit de wetenschap. Dat is het ontwikkelen van risicotaxatieinstrumenten. Dat houdt in dat als een slachtoffer zich meldt bij de politie, dat het de bedoeling is dat wij een instrument aanrijken waardoor de politie kan bepalen. Hoe groot de kans is dat datzelfde slachtoffer nog een keer slachtoffer wordt en een andere functie van die risicotaxatieinstrumenten is dat de politie aan de hand van een klein vragenlijstje gemakkelijker zou kunnen voorspellen of de kans groot is dat het slachtoffer daadwerkelijk traumatische gevolgen van dat delict ondervindt. Daarmee denken wij dat we een belangrijke bijdrage kunnen leveren aan het terugdringen van de maatschappelijke schade die criminaliteit nou eenmaal teweeg brengt. Dat vinden wij buitengewoon belangrijk. Het laatste punt wat er dan ook moet gebeuren is dat het strafrechtelijk systeem moet worden aangepast om beter in te spelen op de behoefte van slachtoffers. Eén van de middelen die daartoe ontwikkeld zijn is de invoering van het Spreekrecht. Een jaar of vijf geleden hebben slachtoffers in Nederland het recht gekregen als slachtoffer geworden zijn van een ernstige delict om bij de rechter ter terechtzitting hun verhaal te vertellen. Gewoon te zeggen wat hun is overkomen en hoe dat delict, dat misdrijf hun leven heeft op zijn kop gezet. Daar hebben we onderzoek naar gedaan en het blijkt dat dat buitengewoon goed werkt voor die slachtoffers. Daardoor wordt het verwekingsproces aanmerkelijk bevorderd en ook dat neemt dus de maatschappelijke schade, de kosten van criminaliteit voor de samenleving in belangrijke maat weg. Dat soort risicoanalyse worden nu helemaal niet gemaakt? Je wordt helemaal niet gemaakt op individueel niveau en dat komt gewoon omdat de meeste instrumenten die er zijn, die zijn veel of onaukeurig en als een grotere nauwkeurigheid moet worden bereikt dan kost het te veel tijd. En dat is het grote probleem dat de politie is al overbelast, heeft moeite om aangiften in voldoende mate op te nemen en die hebben eigenlijk dus niet de ruimte om met uitvoerige psychologische risicotaxatiemodellen te werken. En met deze risicomodellen zou er op korte termijn meer en beter aandacht kunnen geven aan slachtoffers. Ja, ik denk dat je, het belangrijkste is dat daarmee slachtofferecidieven kan worden teruggebracht. En dat is een onbekend fenomeen. De meeste mensen weten wel dat een relatief groot deel van de criminaliteit gepleegd wordt door een relatief klein deel van de daders omdat er heel veel veelplegers zijn. Maar wat mensen veel minder weten is dat er ook slachtofferecidieven is en dat een klein deel van de slachtoffers in feite wordt getroffen door een heel groot deel van de criminaliteit omdat ze één persoon dan vaak slachtoffer wordt van soortgelijke delikte. En dat is een verschijnsel wat onbekend is, maar wat wel wetenschappelijk aangetoond is en met dit soort risicotaxatie instrumenten hopen wij erachter te kunnen komen om van tevoren te kunnen voorspellen. Hoe je van tevoren kunt voorspellen, welke slachtoffers een grote kans lopen om herhaald slachtoffer te worden.