 Deel 1 van het boek van Ot en Sien. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bianca. Het boek van Ot en Sien door Jan Lichthart en Haas Scheepstra. Deel 1. Van Ot. Ot, Ot. Ot hoort niet dat zijn moe hem roept. Ot, waar ben je? Moe kijkt door het raam. Ze ziet Ot niet. Moe kijkt in de gang. Daar is hij ook al niet. Ot, Ot. Waar zit je dan toch vent? Hier, Moe. Waar is dat? In de tuin? Ja, Moe. Moe gaat daarheen. En ja, daar ziet ze Ot. Hij zit op de grond. Naast hem staat zijn paard. En hij houdt met één hand een pushabeet. Maar dat push is heel stout. Hoor maar. Push is stout, Moe. Ze wil niet. En wat wil ze niet? Niet op het paard. En ze moet hem, Moe. Ot tilt push op. En dan zet hij haar hart op de rug van het paard. Toe dan. Maar Moe vindt dat niet goed. Voel je Ot, dat mag je niet doen. Dat doet push pijn. Laat haar gauw los. Ot laat push los. Zo is het goed. Wil jij nu op mijn rug, vraagt Moe? Ja, ja, dat wil Ot graag. Moe neemt hem op haar rug. En zo draagt Ot in huis. Kijk, daar gaan ze. Is push stout? Push, push. Wat ben je nu toch stout? Kom, ga nu gauw op Ot zijn paard. Wees maar niet bang. Bruin is van hout. En kijk, hij heeft niet ezen staart. Bruin wacht al lang en staat zo stil. Wat naar nu dat hij push niet wil. Ot en Sien. Maar wie is dat daar in de gang? Ze loopt zo maar bij Ot in huis. Dat is Sien. Ze heeft een wagen en een pop. En die brengt ze mee. Die pop mag ook maar zo in Ot zijn huis. Dag Sien, zegt Moe. Dag buurvrouw. Moe is mijn paard, roept Ot. Ja, dat ziet Sien wel. En Ot glijdt al van Moe's rug. Zal ik ook eens paard voor jou zijn, vraagt Moe. Maar dat wil Sien niet graag. Ze is wat bang. Nu neemt Moe haar op de arm en geeft haar een kus. Daar is Sien niet bang voor. Wil je niet op mijn rug? Durf je dat niet? En speel je wel graag met Ot? Kom, dat is ook al goed. Ga dan maar met Ot in de tuin. Ot geeft Sien een hand. En nu gaan ze naar de tuin. Daar staat Ot zijn paard nog. Hij pakt het beet en draagt haar mee heen. Nu moet het paard is voor de wagen. Dan mag de pop rijden. Maar dat paard trekt niet. Daarom schuift Sien de wagen maar voort. Zo gaat het ook goed. En Ot springt hoog op. Nu is hij het paard. Dat is echt hoor. Wat een pret, wat een pret. Een vreemd dier. Wat zit daar aan de boom? Ot blijft staan en kijkt. Sien blijft ook staan. En kijkt ook. Dat is een vreemd ding. Hij krijgt net een klein doosje. En het kruik langs de stam. Ot laat zijn paard staan. En Sien laat haar wagen ook staan. Ot bukt zich en kijkt goed. Sien bukt zich ook en kijkt ook goed. Ze doet hem alles na. Nu steekt Ot de hand uit. En grijp naar het dier. Maar dat doet Sien hem niet na. Pas op, roept ze. Ze durft niet zo goed als Ot. Die tikt op het doosje. Daardoor valt het dier op de grond. En nu raapt Ot het op. Daar zit iets in het doosje. Wat is dat? Een kopje steekt haar uit. Ot danst in het rond. Een beest, een beest, roept hij. Sien danst ook. En ze roept net als Ot. Een beest, een beest. Gewoon naar Moe, zegt Ot. Ze gaan vlug naar huis. Wat is dat, Moe? Dat is een slak, zegt Moe. Die woont in dat doosje. Dat is haar huis. Een slakje, kom uit je huis. Laat je kopje kijken. Ik wou zo graag je kopje rest zien. Het moet zo aardig lijken. Zie je dat? Ot en Sien staan er met de neus bij. De slak steekt de kop uit het huis. Ot voelt er aan. Maar dan gaat de kop gauw weer weg. Kom, breng het dier nu weer in de tuin, zegt Moe. Die trui. Daar is trui. Ze komt uit school. Ze is al zes jaar. Ot is pas vijf en Sien vier. Dag, Moe. Dag, kind. Waar is Ot, Moe? In de tuin met Sien. Ga jij ook maar heen. Wacht, neem voor elk een stuk koek mee. En dit is voor jou. Dank u, Moe. En trui houdt Moe haar mondje toe. Moe heeft haar een kus. Trui stapt naar de tuin. Waar zijn Ot en Sien? Oh ja, daar zijn ze, bij de goot. Ot grijpt met zijn hand in het vuil. Wat ziet haar uit? En kijk, die Sien is. Haar schort is nat en vies. Dat mag je niet doen, Rob trui. Een dam, zegt Ot. Kijk, een dam in de goot. Het water kan haar niet door. Het kan haar niet door, zegt Sien. En ze roert met een stok in de goot. Maar je wordt veel te nat, zegt Trui. Nat en vuil. Kijk, je broek is Ot. En je schort Sien. Dat mag je niet doen. Kom maar gauw mee naar de pomp. Hier, ik heb ook een stuk koek voor je. Maar je moet eerst schoon zijn. Eergeef ik het je niet. Ot en Sien gaan met Trui naar de pomp. Als ze schoon zijn, krijgt elk een stuk koek. Dat smaakt best hoor. Maar in de goot was het toch ook prettig. Een verhaal. Juff heeft verteld, zegt Trui. Heel mooi. Het was van een gijt. Meh, roept Ot. Hij kent wel een gijt. En hij doet zijn hoofd op zij en springt op Trui toe. Net of haar stoot. Sien lacht erom. Maar Trui zegt, nee Ot, niet doen. Dan vertel ik het verhaal niet. Nu is Ot stil. Hij hoort met Sien naar Trui. Die vertelt. Er was eens een oude gijt. Ze had zeven jongen. De moeder was wit. En elk kind was ook wit. Ze woonde in een hut. Die hut stond bij een bos. En nu moest de moeder eens naar het bos. Moeder was weg. Maar oh, daar kwam een wolf. Hij hoort beest. Hij woonde in de hut. Maar de deur was dicht. Ik ben je moe, zei hij. Je bent moe niet, riep een gijtje. Je bent de wolf. Ik hoor het aan je stem. Die is zo grof. Nu liep de wolf hard weg. Hij stallend een stuk spek. En altijd op. Daardoor werd zijn stem fijn. En hij liep weer gauw naar de hut. Maak de deur open. Ik hoor maar. Maar een ander gijtje riep. Je bent moe niet. Je bent de wolf. Je poten zijn zwart. En die van moe zijn wit. Weer liep de wolf weg. Hij stak zijn poten in het water. En toen in een zak met mail. En nu ging hij nog eens naar de hut. Klop klop. En hij stak zijn voet onder de deur. Doe open. Ik ben je moe, riep hij. En hij stak zijn een verhaal voor volg. De deur ging open. En daar was de wolf. Hij deed de bek een wijd open. En hij keek heel kwaad. Wat waren de gijtjes bang? Eenkroop in de kast. Eenkroop in de stoof. Eenkroop in de turfpak. Eenkroop achter de kast. Eenkroop onder een stoel. Eenkroop onder de tafel. En eenkroop in de klok. In de klok vroeg Ot. Hoe kan dat? Dat wist trouw niet. Maar Juf zei toch dat er één in de klok geroop. En toen vroeg Ot. Toen kwam de wolf. En had er zes op. Oh die stoute wolf. En toen liep hij weg. En toen kwam de moeder thuis. Maar oh wat schrok die. Oh oh ze zijn dood. Nee, nee, ze zijn dood. Dat riep ze maar al door. Toen keek het gijtje dat in de klok zat om een hoekje. En het zag zijn moe. Toen sprong het op de grond. En het zei aan zijn moe wat de wolf gedaan had. Nee, nee, riep de moeder. Wat spijt me dat? Wat spijt me dat? Maar ze ging met haar kind naar het bos. En daar lag aan de kant de wolf. Maar die sliep. En zijn buik ging op en neer. En toen haalde de gijt gauw een mes. En ze sneedt een wolf zijn buik open. En toen sprongerde ze. Gauw naar huis zien. Je moe wacht. Je moet eten. En wij ook. Vader is er al. Kom op. Toen ging zien gauw naar huis. Een man met een aap. Tra kwam alweer van school. Wat ben je laat, zijn moe? Daar is een man met een aap moe. Mag ik nog eens gaan kijken? Een man met een aap moe. Een man met een aap moe. Mag ik nog eens gaan kijken? O, die komt straks wel hier. Dan kun je hem goed zien. Roep ot ook maar. Ot, ot, een aap. Daar was ot al. Waar is de aap nu, moe? Vroeg hij? Moe keek eens in de straat. Trouw ging mee. En ot ging ook mee. Daar kwam de man aan. Een aap zat op zijn arm. Het dier had een touw onder een hals. Hij droeg hem pet. En het had een rood rokje aan. Dat leek zo leuk. De man zette de aap voor het raam. Ot liep er naartoe. Maar moe nam hem gauw bij de arm. Neen mijn kind, zei ze, de aap bijtje als je te dicht bij hem komt. Blijf maar hier bij mij. De aap keek en keek. Hij zag niets blij. En hij trok al maar met zijn neus. Omhoog, zei de man. Toen klomde aap langs het blind omhoog. Dat ging heel vlug. In een wip zat hij op de groot van een dak. Hij heeft vier handen, zei moe. Zie je wel, Trouw? Ja, ja. En een staart ook, riep Ot. Het is een vies beest, moe, zei Trouw weer. Hij krabpt zich. De man trok aan het touw. De aap gleed omlaag. Hij sprong weer op de arm van de man. Ot gaf een cent. En de man ging verder. Ot is stoud. Wat doet Ot daar? Hij bent Poes een touwende hals. Poes zit wel stil, maar ze kijkt toch bang. Sien staat daarbij, met de pop in de arm. Ze vindt het niet lief van Ot. Niet doen Ot, zegt ze. Ja, zegt Ot. Poes is een aap. Ze moet omhoog. En hij zet Poes tegen de stam van de boom. Poes zit stil en kijkt. Toedan, zegt Ot, omhoog, in de boom. En hij trekt aan het touw. Poes sluipt een eind weg, maar ver kan ze niet. Ze zit aan het touw vast. Weer zet Ot haar tegen de stam. Toedan zegt hij. En hij trekt Poes aan de start. Oh, Ot, dat mag je niet doen, zegt Sien. Ja, ze zal, zegt Ot, omhoog, omhoog. Daar komt Moe aan. Ze ziet wat Ot doet. Voet. Ze ziet wat Ot doet. Voet je, zegt ze. Je mag Poes geen kwaad doen. Dat is niet lief van je. Maar ik ga het touw los. Dan doet Poes pijn. Poes is stout, Moe. Nee, zegt Moe. Jij bent stout. Poes is toch geen aap. Pas maar op of ik ben jou een touw om je been. Dan ben jij een aap. En dan jaag ik je naar het dak. Sien lacht. Ze loopt hard weg. Aan een touw, daar houdt ze niet van. Wat denkt Poes? Poes moet van Ot een aapje zijn. Nu bind hij haar al met een touw. Maar Sien zegt, oh, je doet haar pijn. Dat arme dier, toe laat dat naal. Ot laat het niet. En wat denkt Poes? Ot is een plaag. Sien is een snoes. Ot en trui. Ot en trui staan voor het raam. Op straat. Daar komt een man aan. Zou dat vader zijn? Het is vader niet. De man gaat voorbij. Wat blijft vaderlang weg? Trui loopt naar buiten. Ze kijkt in de straat. Vader is nog niet te zien. Komt vader al, vraagt Ot. Hij is nog in huis. Nee, roept Trui. Ze roept heel hard. Anders hoort Ot het niet. Trui is buiten. Trui drukt een neus tegen de ruit. Hij neus wordt plat. Wat lijkt dat gek? Ot lacht erom. Hij drukt zijn neus ook tegen de ruit. Nu moet Trui wel lachen. Trui geeft Ot een kus. Die kus is niet echt. Ot voelt hem niet. Wat doe je nu, vraagt een stem? Trui schrik daarvan. Ze ziet op. Oh, daar is vader. Hij loopt hem toe. Dag vader, zegt ze. Dag kind. Daar heb je Ot ook. Dag vader, roept hij. Dag baas. En vader stapt met Trui en Ot in huis. Op vaders knie. Ot klimt op vaders knie. Daar zit hij zo graag. Toevader, zegt Ot. Hop, hop. Moet ik al weerpaard zijn, vraagt vader. Doe dan maar. Naar grootmoe. Naar grootmoe, zegt Ot. Daar gaat het heen. Ot springt op en neer. Wat gaat dat echt? Ot lacht wat hij kan. Hij vindt het zo lekker. Vader zingt. Trup, trap, trup, trap. Eerst gaat het in stap. Hop, hop, ho, ho, hop. Nu voort in galop. Het paartje loopt mooi. Het krijgt ook wat hoi. Dan doet vader net of hij Ot op de grond werpt. Dat vindt Ot juist zo prettig. Hij weet wel dat vader het niet doet. Vader houdt hem goed vast. Nog weer, zegt Ot. Hij wordt niet moe. Maar vader wel. Nog één keer, zegt vader. En dan is het uit. Daar gaat het weer. Als die rit uit is, moet je naar bed, zegt moe. Einde van deel 1 Opname door Bianca In Utrecht Op 4 juli 2009 Deel 2 Van het boek van Ot en Sien Deze LibriVox-opname Behoort tot het publieke domijn. Opname door Bianca Het boek van Ot en Sien Door Jan Lichthart En Haas Scheepstra Deel 2 Ot is lief. Nu al naar bed, moe. Het is nog zo vroeg, zegt Ot. Vroeg? Het is juist laat. Even op de klok zien hoe laat het is. Kijk maar eens. Ot kijkt naar de klok. Maar hij kan nog niet zien hoe laat ze wijst. Moe schenkt een glas melk in. Drink eens, zegt ze. En hap eens van je brood. Dan wordt je groot en sterk van. Zo praat moe met Ot. En dan trekt ze hem de klieren uit. Vader leest nu de krant. Truis speelt eerst nog met haar pop. Dan eet ze haar boterham op. Het wordt ook tijd voor haar. Hoor, daar piep de deur. Wie komt daar binnen? Wel, het is Poes. Ot ziet haar. Poes, Poes, wil je wat melk? Mag het moe? Ja, dat mag. En Ot geeft Poes wat van zijn melk. Moe zegt moe. Dat is lief van je. Poes lust heel graag melk. Nu ziet Ot zijn paard. Mag het paard mee naar bed, moe? Het paard naar bed? Het paard moet op stal. Toen maar moe, mag het? Moe lacht. Mag het vader, vraagt Ot. Ja, vent, zei jij je paard maar in bed. Dat kan best. En Ot is blij. Een school in de tuin. Trui is met Ot en Sien in de tuin. Ot zit op het hekje om de bleek. Sien staat daarnaast. En Trui staat voor Ot en Sien. Ik ben de juf, zegt Trui. Pas nu goed op, dan zal ik je verschenen. Maar eerst moet je recht zitten. Handjes voor. Handjes in de zij. Handjes op de rug. Ot en Sien doen wat Trui zegt. Mooi. Zegt nu eens na. ABC. Dat doen ze ook. En nu. ABC de kat gaat mee. Dat doen ze weer. Ot lacht niet en Sien ook niet. Ze doen heel goed hun best. En dan zegt Trui. ABC de kat gaat mee. De hond blijft thuis. Piep zegt een muis in het voorhuis. Ot en Sien kennen het versje wel. Nu mag Ot eerst alleen. Hij komt voor de klas. En hij zegt het versje vlug op. Ja, zegt juf. Het is wel goed, maar het is te vlug. Kom jij eens hier zien. Zeg jij, het is op. En die zegt met haar lieve stem. En die zegt met haar lieve stem. Het versje heel mooi op. Knap, zegt de juf. En nu gaat de school uit. Ik moet zelf naar school. Het is haast twee uur. Die wijze poes. Ze zijn in school. Ot, Sien en Pop. Bruin staat naast Sien. Hij doet ook mee. Trui roept. Muu mooi. 1, 2, 1, 2. Ze neemt als juf haar rok wat op. Ik speelde hier niet voor gek. Van een mus en van een vlinder. Trui zal weg. Ot en Sien zijn alleen. Wat doen ze nu? Ot loopt op het pad om de bleek. Hij zoekt een mooi steentje. Sien zoekt er ook eentje. Piep piep. Wie doet dat? Oh, daar heeft een mus. En daar zijn er nog meer. Kijk, kijk, die pikt. Zoekt ze ook steentjes. Sien, zegt Ot. Hij sluipt er zacht naartoe. Haast is Ot erbij. Hij neemt zijn pad in de hand. Nog één stap. Oh, daar vliegt de troep weg. Eén zit er op een tak in de boom. Ze schilpt wat ze kan. Lacht ze Ot uit. Ik klim in de boom, zegt Ot. Dan vang ik de mus toch. En hij grijpt de stam alweer. Maar de mus vliegt weg. Een vlinder. Ze loopt daarheen. De vlinder vliegt weg. Vlap, vlap, vlap doet hij. Je ziet het wel, maar je hoort het niet. Nu is het dier hier en dan is het daar. Kijk, daar zit hij weer op een bloem. Pas nu opzien. Pof. Daar ligt Sien op de grond. En de vlinder vliegt door de lucht. Doet Ton. Dicht bij de boom staat een Ton. Hij staat in de hoek. En die Ton is heel hoog. En de vlinder vliegt er niet inzien. Ze zijn nog te klein. Maar nu schopt Ot eens tegen de Ton. Boom, boom, klinkt het. De Ton is ook leeg. Til mis op, zegt Ot. Sien wil het wel doen, maar ze kan het niet. Ot is veel te zwaar. Daar staan ze nu beide bij de Ton. Ot legt zijn handen om de rand. Hij springt op. Hij wil waarin zien. En Sien doet het hem na. Daar valt de Ton om. En daar ligt ze nu op de grond. Dat komt ervan. Mooi, mooi, roept Ot. Ze is leeg. Nou, kruip ik haar in. En hij doet wat hij zegt. Zijn hoofd steekt hij in de Ton. Nu legt hij zijn handen erin. Nu zijn knie. Nu nog een knie. Zie zo, daar ligt hij. Maar die nare Ton ligt niet stil. Zo rolt hij hem weer. Maar dat helpt niet. En hij valt onver in de Ton. Help, help! Sreelt hij. Maar Sien helpt niet. Ze lacht hem uit. Nu kruipt Ot goud terug. En hij lacht ook alweer. Maar hoe komt hij nou in die Ton? Hij gaat op de grond zitten. Vlak voor de Ton. En dan schuift hij wat terug. Ja, dat gaat. Daar zit hij al. Een mooi huisje voor die twee. Ot en Sien in de Ton. Rik, tik, tik. Valt haar wat? Rik, tik, rik, tik, rik, tik. Zo gaat het al door. O, hé, het regent Ot. Dat is niets. Ik word hier niet nat en jij ook niet. Ja, kijk, je voeten. Ot schuift nog meer in de Ton. Sien trekt haar beentjes wat op. Zo gaat het wel. Nu worden ze niet meer nat. Dat is leuk. Het regent en ze worden niet nat in hun huisje. Wat is dat? Valt er een dropje door de Ton? Ze is vast niet dicht. Nu, één zo'n dropje dat is niets. Daar word je niet nat van. Ot en Sien, kom gauw in huis. Je wordt nat. Zo roep moe. Nee, moe, we zijn in ons huis. We worden niet nat. In huis? We zijn in de Ton. Moe gaat in Sien. Ze loopt door de regen. Waar zijn Ot en Sien? Ze ziet ze niet. Waar ben je, roep moe? Hier in de Ton. Dat is ons huis. Wil u er ook in? Moe bukt zich. Jawel, daar zitten die twee puters. Nu zegt moe, blijf dan maar zitten. Maar voor mij is dat huis wat te klein. Nog een verhaal. O, zo mooi. Ot laat zijn paard staan. Als hij van een verhaal hoort, dan is hij erbij. Hoe was het dan, trui? Toen nou. Er was eens een witte flinder. Die heb ik gezien, roept Ot. En er was ook een zwarte flinder. Die heb ik nog niet gezien. Wees nou stil, Ot. Hoor maar goed toe. De ene flinder was zo wit als sneeuw. Dat was sneeuwitje. De ander was zo zwart als pik. Dat was pik zwartje. Ze speelde prettig samen. Als de zon mooi scheen, dan waren ze blij. Ik vlieg naar de zon, zei de witte. Ik ook, zei de zwarte. Wie u het eerst is? Dat was goed. Daar vlogen ze al. Nu was de ene het hoogst en dan de ander. Maar de zon was zo heel, heel ver. Het ging toch niet. En O, W, daar viel al een dropje. Waar nu heen, een huis hadden ze niet. Waar nu heen, een huis hadden ze niet. Kijk mijn mooi zwart pak eens. En kijk mijn mooi witpak eens. Ik weet wat, kom maar mee. Pik zwartje vloog naar een rode tulp. Rode tulp, mogen we in je kamer? De rode tulp zag de twee vlinders. Jij mag er wel in, maar die witte niet. Die maak mijn huis vuil. Oog, dat is niet waar, lieve rode tulp. Maar de rode tulp vond het toch niet goed. Nu is het niet goed. Nu is het niet goed. Nu is het niet goed. Nu is het niet goed. Toch niet goed. Nu, als nee, weet je er niet in mocht, dan wap ik zwartje ook niet. Dat was lief van het dier zijn moe. Ja, hij moe. En toen vroeg Oot nog een verhaal vervolg. En toen, toen ging het naar een witte tulp. Witte tulp, mogen we in je kamer? Het is zo nat in de lucht. En mijn wit pak wordt zo vuil. De witte tulp keek naar de twee vlinders. Jij mag er wel in, maar die zwarte niet. Die maakt mijn huis vuil. Oog nee, lieve witte tulp. Dat is niet waar. De witte tulp wou het toch niet toestaan. Nu, dan was nee, weet je er ook niet in. Dat was net zo lief, he moe. Ja, mijn schat. En toen vroeg Oot weer. Toen was daar een plant. Die had heel veel grote blaren. Ik weet wat. Ik weet wel, driepik zwartje. Kom maar gauw hier. Het kleine ding kroop onder een groot blad. En toen deed Sneewetje het ook. Wel, wat zaten ze daar lekker. Nu konden ze niet nat worden. En het was zo leuk. De regen deed van Rik, Tik, Tik op het blad. En de dropjes vielen er af. Maar de twee vriendjes bleven droog. Daar is geen de zon weer. Toen was ook gauw het spel weer aan de gang. Wat ging het mooi? Nog mooier dan zo pas. En weet je waarom? Sneewetje. En weet je waarom? Sneewetje dacht, wat heb ik een lief vriendje? En pik zwartje dacht, wat is die sneewetje lief voor mij? En nu is het uit. De man met het orgel. Eens in de week komt er in de straat van Oot en zien een orgel. Hoor, daar is het weer. Wat speelt het mooi? Mag ik kijken, Moe? Vraagt Oot. Dat vindt Moe goed. De jongens en meisjes. Ook grote mensen blijven staan. En zelfs een oude grootvader. De man draait aan een kruk. Het orgel speelt. Nu is gaat het hard. En dan weer zacht. De jongens en de meisjes zingen mee. Weet je wat aardig is? Voor het orgel staan drie poppen. Zijn dat echte mannen? Zijn ze niet dood? Eén ervan slaat met een stokje op en neer. Kijk, hij slaat ook met zijn hand. En hij draait met zijn hoofd. De twee op de hoek dansen. Linksom, rechtsom en dan in het rond. Oot en Sien, Piet en Min doen het na. Daar komt een vrouw met een bakje. Ze gaat van deur tot deur. Nu is ze bij de deur van Sien haar Moe. Sien mag een cent in het bakje doen. Dan komt de vrouw bij de moeder van Oot. Oot legt ook een cent in het bakje. En nu trekt de man het orgel verder. Mag ik mee, Moe? Vraagt Oot. Ik ook. Vraagt Sien. Een heel klein eindje. Dat mag. Bij de school. Het orgel gaat verder en verder. Oot en Sien lopen maar al mee. Ze worden niet moe van het horen. He, daar is de school. De jongens en meisjes zijn juist op de speelplaats. Is dat trouw niet? Trouw, trouw, roept Oot. Trouw komt bij het hek. Je moet gauw naar huis gaan, zegt ze. Nee, zegt Oot. Wij gaan ook naar school. Wie is dat? Vraagt Juff. O, Juff, dat is mijn broertje. En dat meisje dan? Is dat je zusje? Nee, zegt Oot. Dat is Sien. En hoe heet jij? Vraagt Juff. Ik heet Oot. Mag ik ook naar school? Wou je zo graag? Hoe oud ben je? Juff lacht. Ze doet het hek open. Kom maar eens hier, zegt ze. Oot stopt door het hek en Sien volgt ook. Ze is wel wat bang, maar ze gaat toch mee. Al de jongens en de meisjes van de klas lopen om de twee kleintjes heen. Trouw lacht erom dat Oot zo durft. Hij is niets bang. Juff klapt in de handen. En alle gaan naar binnen. Ook Oot en Sien. In de school. De jongens en de meisjes zitten op hun plaats. Juff staat met Oot en Sien voor de klas. Alle kijken naar hen. Ze vinden het zo aardig dat die twee kleintjes in school zijn. Vind je het hier mooi? Vraagt Juff. Ja, zegt Oot. En hij kijkt om zich heen. En jij Sien? Die kijkt Juff aan en lacht een beetje. Maar ze zegt niets. Wat wou je nu hier, Oot? Vraagt Juff. Jij moet een verhaal doen. Wat is dat een leuk ventje? Hou je zoveel van een verhaal? Trouw doet het verhaal in huis dat jij in school doet. Trouw krijgt een kleur. Juff kijkt daar aan en knikt daar toe. Dat vind ik mooi van Trouw, zegt Juff. Ken je ook een versje? Ja. En Oot zegt. Draai je het wildje nog eens rond, klapper eens in de handjes. Handjes omhoog, handjes omlaag, en Oot doet er alles bij. Eerst draait hij de handen om elkaar heen, dan klappt hij in de handen en zo verder. Mooi zegt Juff, maar het is te vlug. Ja, zegt Oot, het is te vlug. Nu lacht de hele klas weer. Jij bent een baas, zegt Juff. Wil je een print? Juff neemt voor elke print uit de kast. En dan mag Trouw mee om de twee naar huis te brengen. Einde van deel twee. Opname door Bianca in Utrecht op 10 juli 2009. Deel drie van het boek van Oot en Sien. Deze LibriVox-opname behoort tot het publieke domijn. Opname door Bianca. Het boek van Oot en Sien door Jan Lichthardt en Haas Scheepstra. Deel drie. Een vreemde hond. Oot wou graag alleen op straat. En dan ga ik ver wegmoe, zei hij, maar dat mocht hij niet. Ik ben bang dat je het huis niet weer kunt vinden, zij moe. Je mag alleen in de tuin. Daar mag je gaan zover je wilt. Nu, dat was ook goed. Ga je mee, poes, zei Oot. Hij nam poes op de arm. Nu ging hij in de tuin. Dat was een grote stad. Eerst een straat door. Die straat liep om de bleek. En dan nog een straat door. Heel, heel ver. Die straat liep weer om de bleek. En dan nog. Wacht, daar komt poes wel in. Dat was een mooi hok voor haar. Ben je niet blij met zo'n mooi huis, poes? Poes zijn niet. Oot praten voor haar. Ja, poes. Opeens dacht Oot, ik ben een hond. Woef, woef, riep hij. Hij liep op handen en voeten. Poes moest uit het tom. Dat was nu het hok voor de hond. Zo speelde Oot een poos. Moe dacht, ik moet eens naar Oot zien. Hij blijft zo lang weg. Ze keek in de tuin. Ze zag Oot niet. Ze riep. Er kwam geen antwoord. Moe ging in de tuin. Ze liep om de bleek. Woef, woef. He, moe schrikte ervan. De hond sprong uit het tom. Hij pakt een moe bij de rok. Wat een grote hond zijn moe. Daar ben ik bang voor. Lust de hond een koekje. Maar dan moet hij mij ook niet bijten. De hond lachte. Hij stond bij de benen. En hij ging met moe in huis. In den regen buiten. Oot en Sien spelen voor het huis in de straat. Zo pas was het orgaleer weer. Daar hebben ze een poos naast haar kijken. Maar ze mochten niet mee toen het orgel verder ging. Wat moeten ze nu doen? Van de stop springen, zegt Oot. Kijk, hij kan het wel. Eerst van de laagste tre, en dan van de tweede. Sien doet het hem na. Niet 1 keer, maar wel 10 keer doen ze het. Al weer regen? Jawel, de droppels vallen. Ik wil er een in mijn mond vangen, zegt Oot. Sien wil het ook. Daar staan ze, met de mond ver open. De pet van Oot ligt op de grond. En de hoed van Sien hangt aan het kort op haar rug. De droppjes vallen op hun hoofd, op hun wangen, op hun neus. Sien in de mond, hoopt Oot. Hij komt bij Sien en laat haar kijken. Sien ziet wel zijn tong en zijn tanden en zijn lippen, maar van het kleine droppje ziet ze niets. Zie je het niet? Dan ga ik haar nog eenvangen. Oot gaat weer staan, net als sop pas. Daar komt zijn moe. En daar is ook de moeder van Sien. Nu moeten ze in huis. Dat is jammer. Oot en Sien vinden het zo aardig in de regen. Danse in het water. Nu de regen over is, mag Oot weer naar buiten. Sien is er ook al. Wat nu? Over de grootspringen, zegt Oot. Daar staat nu water in. Er staat ook een plasje op straat. Het is niet diep. Sien loopt er op de tenen door. Dat vindt ze prettig. Ze wordt er niet nat van. Kijk, Oot, durf jij dat? Sien loopt er weer door. Voetje voor voetje. Dat durf ik best. Hij loopt er ook op de tenen door. Durf jij het plat voetje zo? Het gaat al erger en erger. Eerst lopen ze er nog zachtjes door. Dan gaat het hard. Op het laatst staan ze naast elkaar in het water te dansen. Wat hebben ze een pret? Trui komt uit school. Die ziet wat Oot en Sien doen. Kom maar ook in, zegt Oot. En het danst met Sien in het rond. Gauw haar uit, zegt Trui. Je wordt kletsnat. Oot wil haar niet uit. Hij vindt het veel te prettig. Eerst moet Trui moe roepen. En als die ziet wat Oot en Sien doen, moeten ze in huis. Die kinder, zegt Moe. Je kunt ze nooit alleen laten. Oot moet droge kausen aan hebben. En Sien vast ook. Met hun drieën. Het is zondag. De zon schijnt heerlijk. Het weer is mooi. Vader gaat met Trui en Oot de deur uit. Moe moet thuis blijven. Die kan niet mee. Ik moet op het huis passen, zegt ze. Loopt het huis anders weg? Dag Moe, zegt Trui. Dag Moe, roept Oot. Dag Moeder, zegt vader. Dag, zegt Moe. Zo komt even in de deur staan. Daar gaan ze heen. Vader in het midden. Trui en Oot elk aan een kant. Trui loopt rechts van vader. Oot loopt aan de linkerkant. Vader geeft ze elke hand. Trui kijkt nog eens om. Moe knikt daar toe en lacht. Ze vindt dat ze daar zo aardig met hun drieën heen stappen. Moe gaat in huis. Een boosje lopen de drie stil door. Dan trekt Oot zijn hand uit die van vader. Oot loopt graag alleen. Nu, dat mag wel. Als hij maar netjes loopt. Maar dat doet hij juist niet. Oot klimt eens op een stoep. Pas op, zegt vader. Die stoep is zo hoog. En zie je dat hekje wel? Oot klimt stoep op, stoep af. Dat is erg druk voor vader. Hij moet alder op de kleine vent passen. Trui loopt netjes naast vader. Die is ook al wat ouder. Naar ten vijver. Kom, geef mij nu ook weer eens een hand. Oot moet ik je krijgen. Oot loopt al hard vooruit. Hij lacht wat hij kan. U kan me nooit krijgen, roept hij. Kan ik het niet? Wacht maar, ik pak je wel. Vader laat Trui los. Hij loopt op na. Die hoort hard weg. Maar daar heeft vader hem al. Zal je nu mooi lopen? En niet op alle stoepen klimmen? Dat is goed. En zo gaan ze weer verder. Nu gaat het naar de vijver. Daar zwemmen eentjes in. Vader en Trui en Oot staan aan de kant. Vader heeft een zak met korsten van brood bij zich. Roep ze maar, zegt hij. Eentje, eentje, roept Oot. Daar komen de eenden al aan. Mag ik wat brood, vraagt Trui. Ik ook, vraagt Oot. Vader geeft het. Nu werpen Trui en Oot stukjes brood aan de kant in het gras. De eenden klimmen op de wal. Ze vechten haast om het brood. Oot gooit een stukje in het water. Kijk die eende is. Ze zwemmen heel hard. Ze schieten er op af. Kijk, kijk, zegt Trui. Daar staat er één op zijn kop. Nog een boosje blijven ze staan. De zak met brood is nu leeg. De eenden kijken nog. Dan gaan ze weer in het water. Nu er geen eten meer is, zwemmen ze weg. Vader gaat met Oot en Trui naar huis. Zondags vreugd. Wat is het mooi hier in Planssoen? De lucht is blauw, het bos is groen. Vol bloemen staat het zachte gras. De zwanendrijven op hun plas. Het is zondag. Vader is dus vrij. Daarom zijn ook de eentjes blij. Op reis. Daar lopen Oot en Sin. Wat zijn ze ver van huis? Waar moeten ze naar toe? Hier langs, zegt Oot. Sin gaat met hem mee. Oot weet hem weg niet meer. Hij kijkt eens rond. Moet je naar huis, vraagt een groot meisje. Ja, naar huis, zegt Oot. In welke straat woont je? In welke straat wonen we? Vraagt Oot? Hij weet het niet. Sin weet het ook niet. Hoe heet je, vraagt het meisje weer? Oot. En hoe nog meer? Ootje. Het meisje lacht. En hoe heet jij, vraagt ze aan Sin? Sin en Sintje, zegt Oot voor haar. Nog een paar mensen blijven staan. Die kinderen weten de weg niet, zegt het grote meisje. En ze weten ook niet waar ze wonen. Waar woont je, vraagt een oude vrouw. Bij Trui, zegt Oot. Wie is Trui? Trui gaat naar school, zegt Oot. Het zal zijn zusje zijn, zegt de vrouw. Is Trui je zusje, kleine vent? Ja, mijn zusje. Ik woon bij mijn zusje, zegt Oot. Dag, Oot, zegt daar opeens een stem. Oot kijkt op. O, daar is Juff. Wel, wel, ben je verdwaald? Nee, zegt Oot. Ons huis is weg. Weer naar huis. Juff kwam van school. Haar weg liep door de straat waar Oot en Sin stonden. Dat trof goed. Kom, zegt Juff. Ik zal je huis wel weer eens opzoeken. Juff neemt de twee bij de hand. Waar wou je naartoe, vraagt ze. Naar huis, zegt Oot. Ja, we gaan nu naar huis. Maar toen je van huis ging, waar wou je toe naartoe? Dat weet Oot niet. En Sin weet het ook niet. Ver weg, zegt Oot. Op reis, vraagt Juff. Ja, op reis. En wat zal je Moe wel zeggen? Moe weet het niet. Jawel, Moe zoekt naar je. En als ze je niet vindt, schrijt ze. Maar Moe weet het niet, zegt Oot weer. We hebben het niet gezegd. Juist. En daarom weet je Moe nu niet waar je bent. Ze ziet je nergens. En ze is vast heel ongerust. Wie komt daar aan? Wat loopt die hart? Daar komt Moe, zegt Oot. Ja, daar komt Moe. En daar is ze al. Kinder, kinder, waar was je toch? Moe lacht nu weer. Maar ze veegt toch haar tranen af. O je vrouw, dank u wel. Ik dacht al dat ik ze nooit weer zou zien. Ja Sin, jouw Moe zoekt ook al naar je. Die is ook zo ongerust. Moe gaat gauw met Oot en Sin naar huis. Van een hoop zand. Oot mocht niet alleen op straat. Nee, dat mag niet zijn Moe. Ik heb je nu weer. Als je nog is verdwaald, dan zie ik je vast nooit meer terug. Je moet in de tuin spelen of in de kamer. Het is ook prettig in de tuin. Daar ligt een hoop zand. Oot heeft een schop. Daarmee kan hij graven. Eerst schept hij een hoop zand in het pad. En dan schept hij het van het pad weer bij de hoop. Ik maak een diep gat, denk hij. Heel, heel diep. Dat moet hij eerst aan Moe zeggen. Hij loopt naar haar tuin. En dan schept hij het van het pad weer bij de hoop. Maar eerst aan Moe zeggen. Hij loopt naar haar tuin. Zal ik een diep gat maken, Moe? Heel diep? Ja, Fenn, dat is goed. Oot gaat aan het werk. Hij steekt de schop diep in het zand. En dan tilt hij de schop op en werpt het zand op zij. Zo komt de gauw een gat. Oot stapt er eens in. Het gat is al zo diep als zijn knie hoog is. Even moet Oot erin dansen. Wat is dat leuk? Kom, nu een overspringen. Oog, daar rolt hij van de hoop af. Doet hij zich zeer? Kijk, hij lacht. Het zand is zacht. Als je erop valt, doet het geen pijn. Oot speelt nog een poos prettig in het zand. Sien met het juk. Daar is Sien met haar juk. En ze heeft haar emmers ook bij zich. Moe zegt Oot. We doen een zand in. Het zand is melk. En jij met een melkvrouw. Oot schept met zijn schop een emmer vol. Sien voelt met haar handen de ander. Sien neemt het juk op als de emmers vol zijn. Daar draagt ze de melk heen. Ze loopt om de bleek. Dan komt ze bij Oot terug. Tingeling, tingeling. Ze doet of ze aan een bel trekt. En dan zegt ze zelf. Tingeling, tingeling. Dag melkvrouw, zegt Oot. Doe de melk hier maar in. Oot houdt zijn pet op. Dat is de melkkant. Sien werpt er wat zand in. Dag man, zegt Sien. Dag melkvrouw. Sien stapt weer om de bleek. Ze is gauw weer terug. Ze trekt nog eens aan de bel. Tingeling, tingeling. Nee, de man wil geen melk meer, zegt Oot. Mag ik ook eens met het juk? Dan krijg jij de schop. Nu wordt Oot een melkboer. Eerst schept hij zijn emmers vol melk. Dan loopt hij er mee rond. En roept, melk je vrouw. Melk je vrouw. Maar niemand wil melk van hem. Sien zegt, ik heb je zelf melk. En zo gooit een schep zand in de hoogte. Dan wil Oot geen melkboer meer zijn. Als hij toch niets verkoopt. Nee, dan wil hij het niet. En gauw gaat hij weer aan het schepen. En loopt Sien weer met het juk. Oot en Sien gaan op reis. Daar zijn Oot en Sien weer. Hoor je wel wat ze zeggen? Oot zegt, dag. En Sien zegt, dag. Oot zegt, dag. Dag. En Sien zegt, dag. Gaan ze weer op reis? Ja, maar niet ver. Ze gaan naar Sien haar moe. En nu moeten ze ons toch gedag zeggen. We hebben zo vaak van Oot en Sien gehoord. We zijn erbij geweest dat ze een slak vonden. Ja, en dat trouw een verhaal deed. Juist. En ook al toen de man met de aper was. Oot was later zo stoud. Hij deed poes een tal om den hals. Je weet vast nog wel dat er een orgel in de straat kwam. En dat Oot en Sien toen naar school gingen. In de school zijn ze ook geweest, hè? Ze liepen ook in de regen. Toen vingen ze dropjes in de mond op. En oh ja. Toen hebben ze ook in het water gedanst. Oh, oh, ze waren verdwaald. Goed dat je ze net vond. Ja, ja. We kennen Oot en Sien wel. En nu gaan ze weg. En zeggen ze ons gedag. Oot heeft zijn pet al in de hand. Hij en Sien wuiven. Poes vindt het niet prettig. Want dan is ze zo alleen. En weet je nu wat die zo lang doet? Kijk maar. Einde van deel 3. Opname door Bianca in Utrecht op 16 juli 2009. Deel 4 van het boek van Oot en Sien. Deze LibriVox-opname behoort tot het publieke domijn. Opname door Bianca. Het boek van Oot en Sien. Door Jan Lichthart en Haas Scheepstra. Deel 4. Oot met Poes. Oot is alleen. Trouw is naar school. Moeder is aan haar werk. En Sien is ook niet bij Oot. En buiten lopen mag hij niet. Want het regent. Dat is niet prettig. Oot is alleen in de kamer. Wat moet hij nu doen? Hij trekt zijn paard om de tafel. Dan neemt hij het beet en tult het van de grond. Zo loopt hij weer mee om de tafel. Zou trui haast komen? Oot kijkt door het raam. In de straat lopen geen jongens en geen meisjes. Alles is nat. De stoep is nat. De straat is nat. De huizen zijn nat. De droppels vallen me al door. Mouw, mouw. Oot kijkt om. Daar is Poes. Moet hij mee spelen. Kom Poesje, kom. Zegt hij. Mouw, mouw. Klinkt het heel fijn. Wou je zo graag? Kom maar hier. Oot pakt Poes beet. Hij zet hij op de tafel. Dan strijkt hij haar over zijn rug. Hij legt zijn wang tegen het lijf van Poes. Poes vindt het prettig. Ze spinnt zacht. Dat is een aarde gezicht die twee. Ja ja, nu zijn ze goede vrienden. Oot strielt ons Poesje met zijn wang. En dat zal Poes wel prettig vinden. Maar al die liefheid duurt niet lang. Hier zijn ze nog de beste maatjes. Toch kijk eens gauw de verdere plaatjes. Wat Oot doet en wat Poes doet. Kom Poes, we gaan wandelen. Oot neemt Poes op zijn arm. Een paar keer stopt hij om de tafel. En dan gaat hij nog eens voor het raam. Het regent niet zo hard meer. Het regent niet zo hard meer. Het regent niet zo hard meer. Het regent niet zo hard meer. Maar trouw komt er nog niet aan. Wil je rijden Poes, vraagt Oot. Ja? Oot gaat op de knieën liggen. Hij zet Poes op zijn rug. En hij kruipt op de knieën en op de handen voort. Poes blijft een poosje stil zitten. Gaat het prettig, vraagt Oot. Vlug kruipt hij verder. Vlugger en vlugger. Poes zet haar nagels in zijn buis. Ze kan zich haast niet vasthouden. Nog harder gaat Oot. Hij springt als een paard. Dat harde rijden vind Poes niet prettig. Ze springt op zijn vloer. En nu loopt ze hard weg. Oot pakt haar nog juist bij de staart. Hij trekt haar terug. Wat is dat? Poes keert zich opeens om. Ze slaat met haar pot op Oot's hand. En ze brompt erbij. Dat doet pijn. Oot laat Poes los. Hij kijkt naar zijn hand. Daar komt bloed uit. Oh, oh, daar komt bloed uit. En Oot begint te huilen. Hoe het afliep. Moe komt in de kamer. Wat is haar vent? Ben je gevallen? Vraagt ze. Oot zit nog op de grond. Hij schrijft heel hard. En hij kijkt meteen naar zijn hand. Moe hurkt bij hem neer. Ze neemt Oot's handbeet. Ze ziet al wat er gebeurd is. Oh, oh, bloed je hand zo? Heeft Poes je gekrapt? Ja, die Poes. Zal ik het bloed afvegen? Kom maar eens mee. Moe neemt een schoon lapje. Dan gaat ze met Oot naar de pom. Ze was de hand goed schoon. Er komt geen enkel drop je bloed meer uit. De pijn is al haast over. Oot houdt nog een beetje. Moe droogt zijn tranen af. En dan winst ze een lapje om zijn hand. Nu nog een draad erom, zegt Moe. Dan zit het lapje goed vast. Heb je Poes al kwaad gedaan? Nee, Moe. Zowel weg. En toen trok ik haar aan de start. Ja, mijn kind. Daar houdt Poes niet van. Dat moet je niet weer doen. Wie komt de kamer binnen? Oh, daar is treu. De school is uit. Nu kan Oot met treu spelen. Eerst krijgen ze elk een boterhand. Als treu zo hard gelet, dan moet ze ook een boterhand hebben. Zegt Moe. Poppetjes knippen. Op straat is het nog nat. Daar kunnen treu en Oot niet spelen. Ze moeten in de kamer blijven. En Moe moet nog aan het werk. Wat moeten wij dan doen? Moe vraagt treu. Mogen we poppetjes knippen? Dat mag. Moe geeft ze elk een paar oude kranten. En dan nog elk een schaar. Treu en Oot zitten bij de tafel. Oot kijkt naar treu. Die knipt eerst een repapier af. Dat fout ze op. En dan knipt ze met de schaar stukjes van het papier weg. Nu fout ze het papier weer open. Wat aardig? Kijk, de poppetjes geven elkaar een hand. En ze blijven goed op de tafel staan. Ze dansen. Kijk maar, zegt treu. Ze doet de poppetjes op en neer. Het lijkt of ze dansen. Treu knipt nog veel meer. Oot kijkt naar treu. Ze doet nog veel meer. Oot fout ook het papier. En hij knipt erin. Maar er komt niets van. Dat vindt Oot niet prettig. Ik doe het niet langer, zegt hij. Zal ik je een steek maken? Vraag treu. Ja, ja. Treu neemt een groot stuk papier. In een wip fout ze daarvan een steek. Die krijgt Oot op. Hij dans door de kamer. Daar is Moe. Oot stek op. In de bleek. Oot en Sien zijn in de tuin. In de bleek staat een rek. En op het rek hangt de was. Die moet hard droog worden. Oot en Sien lopen achter elkaar om de bleek. Oot met zijn paard. En Sien met haar wagen. Al door om de bleek is niet prettig. Oot doet het hekje open. En gaat er eens op. En Sien gaat hem na. Over het gras kan het paard van Oot niet rollen. Het valt om. Oot laat het arme paard liggen. Wat doet hij nu? Kijk Sien, kun jij dat? Oot kruipt op handen en voeten onder het linnen door. Sien kijkt er naar. Oot is helemaal weg. Daar komt zijn hoofdheer voor de dag. Hij lacht die goud. Kom ook hier Sien. Sien kruipt onder het linnen. Wat gaat dat mooi? Maar achter elkaar. Ze lachen hard van de pret. Kinder, kinder roept moe. Dat kan toch niet? Ja, zegt moe. Kijk maar moe, het kan best. En hij kruipt vlug verder. Nee, nee, zegt moe weer. Dat kan niet. Al mijn schoon linnen wordt vuil. En het is nog niet eens droog. Dat mag je niet doen. Kom maar gauw uit. De kinders gaan met moe in huis. Sien gaat weg. Sien gaat uit om te eten. Moedertje spelen. Het rek staat nog in de bleek. Het linnen is er af. Er hangt alleen nog een schort over. Trouw speelt met Oot en Sien. Ik ben de moeder, zegt Trouw. En jullie zijn mijn kinderen. Maar wat moet nu ons huis zijn? Wacht, dat rek. Kom maar mee. Dat mag niet, zegt Oot. Je mag niet onder het rek. Sien, dat mag niet van moe. Daar is moe juist. Mogen we onder het rek, moe? Dat is zo'n aardig huisje. Ja, nu het linnen er af is, mag het. Zal ik er nog een schort over hangen? Dat wil Trouw heel graag. Moe komt met een schort. Dat hangt zijn netjes aan de andere zijde over het rek. Trouw en Oot en Sien gaan naar onder. Ze kunnen wel rechtop staan. Zo hoog is hun huis. Kijk, zegt Trouw. Daar is een venster. En ze wijst onder het schort. Daar kun je onder door zien. En daar heb je nog een venster. En er zijn ook twee deuren in ons huis. Dit is de voordeur. En dat is de achterdeur. Oot loopt de voordeur uit. En Sien de achterdeur. Kinders, kinders, roept Trouw. Gauw in huis. Het is buiten zo koud. Van taartjes en taarten. De kinderen spelen nog onder het rek. Moe mag ik buiten? Vraagd Oot. Moe mag ik ook buiten? Vraagd Sien. Nee, kinderen. Zie je niet dat het regent? Hoor, het valt op ons dak. Nee, Moe, het regent niet. Oot loopt weer de voordeur uit. En Sien wil achter hem aan. Nee, zegt Trouw. Je bent stoute kinderen. Als je niet naar mij hoort, doe ik het niet langer. Kom Oot, ga hier zitten. En jij hier Sien. De stoelen zijn er niet in dit huis. Maar op het gras zit het lekker zacht. En je mag hier ook wel wat liggen op de vloer. Dit is geen gewoon huis. We moeten eten, zegt Trouw. Ik zal eerst bakken. Jullie mag straks kijken. Zolang ik weg ben, moet je netjes zitten blijven. Van moeder had Trouw een vingerhoed. Een kopje en een plankje. En dan gaat ze naar de hoop zand. Ze vult de vingerhoed stijf met zand. Ze zet hem op het plankje. Dan tikt ze er even tegen. Nu ligt ze hem op. Daar staat al een taartje. En als er kleine taartjes genoeg zijn, bakt ze met het kopje groter. Oot en Sien zitten er nu met de neus bij. Snuif maar eens op. Lekker, hè? Nee, je mag er niet aanraken. Je mag alleen ruiken. Nu is het plankje vol. Het gebak gaat naar binnen. Alle drie smullen lekker van de zandtaartjes. Het is warm. Hé, wat is het warm? De zon schijnt zo fel. En daar waart geen windje. Oot zit met Sien weer eens in de ton. Daar is het heel warm in. Maar daar denken de kinderen niet aan. Oot wordt heel warm en Sien ook. Ik trek mijn buis uit, zegt Oot. Hij kruipt uit de ton. Nu maakt hij knop na knop los. Daar ligt het buis al op de grond. Hé, dat is lekker. Zo met de blote armen. Dat is lang zo warm niet. Trek je jeurk uit Sien. Goed, zegt Sien. Oot moet haar helpen. Op de rug kan zij zelf de haken niet losmaken. Het valt Oot ook niet mee. Maar hij rukt en rukt tot ze alle los zijn. Nu eerst de ene mouw uit, dan de andere. En daarna doet Sien de jeurk naar beneden. Ze stapt eruit. En nu staat Sien in haar rokje. Ze slaat de blote armen over elkaar. Oot heeft gelijk. Het is lekker zonder jeurk. Nu kunnen ze goed spelen. Ik pak je. Ik pak je. Roept Oot. Ze lopen hard achter elkaar aan. Worden ze er niet erg warm van? Kijk maar eens naar hun voorhoofd en naar hun wangen. Daar staan droepjes zweet op. Het is heel erg. Ja, ze zijn nog warmer dan zo pas. Toen zaten ze stil in de ton. En nu draven ze zo hard. Oot wordt heel moe. Ik weet wat zegt hij. Ik trek mijn bovenbroek ook nog uit. Hij maakt de broek los. Maar oog, de pijpen gaan niet over de schoenen. Oot zit op de grond. Sien trekt en trekt aan de broek. Nee, het gaat niet. Dat is naar. Nu blijft hij nare broek om zijn voet te zitten. Zo kan hij niet eens lopen. Sien laat de broek los. Het helpt haar toch niet of ze al trekt. Dan ook de schoenen uit. Roept Oot. Ja, ook de schoenen. Zegt Sien. Ze gaan vlug aan het werk. De veeters zitten wel heel vast. Maar toch liggen naam Poos de schoenen naast het buis. En dan volgt de broek ook. Oot lacht wat hij kan. Hij springt hoog op. Wat kan hij nu hard lopen? En heerlijk, heerlijk is het. Niet zwarm. Trakt je schoenen ook uit Sien? Dat wil Sien wel. Oot moet haar helpen. Daar staan ze beide met de schoenen uit. Oot in zijn onderbroek en Sien in haar rokje. Leuk, leuk. Het is nog erger. Nu de kouzen nog uit, hoopt Oot. Daar zit hij alweer op de grond. Sien moet nog eens helpen. En als Oot de kouzen uit heeft, is de beurt aan Sien. O, wat prettig. Blote armen en blote benen. Nu vinden ze het niet warm meer. Maar het lopen in het pad valt niet mee. Daar liggen steentjes. En als je met de blote voeten daarop trapt, doet het pijn. We gaan in de bleek, zegt Oot. Dat is zachter. Dat is prettig aan de voeten. Het gras is een beetje cool. En dat is juist zo lekker. Een poos spelen Oot en Sien in het gras. Ze worden er toch nog warm en moe van. Ik ga slapen, zegt Oot. Ik ben toch al uit de kleren. Ik ook, zegt Sien. Maar ik heb geen handsop. Kun je niet zonder handsop slapen? Sien zal het proberen. Oot kruipt in de ton. Sien gaat in het gras liggen. Een poos is het heel stil. En, het blijft stil. De oogjes van die twee zijn dicht. En, ze blijven dicht. Ze slapen. Moe vindt ze. Vader en trui komen ook kijken. Ze lachen als ze de kinderen zien. Moe vindt het haast jammer dat zij ze wakker moet maken. Maar ze kunnen daar toch niet blijven liggen. Wie is de wijste? Daar liggen ze met hun drietjes. En alle met blote knietjes. Maar wat voor ons busje niets gaat. Dat kan voor ons snoesje welkwaad. De vierde is wijzer. Al is het ook heet. Zij heeft zich toch maar niet uitgekleed. Einde van deel vier. Opname door Bianca in Utrecht. Op 26 juli 2009. Deel vijf van een boek van Oot en Sien. Deze is een boek van Oot en Sien. Deze is een boek van Oot en Sien. Deze LibriVox opname behoort tot de publieke domein. Opname door Bianca. Het boek van Oot en Sien. Door Jan Lichthardt en Haas Scheepstra. Deel vijf. Sien is ziek. Sien ligt in bed. Haar moeder zit daarvoor. Wat zijn de koontjes van Sien rood? En wat gaat haar borst op en neer? Schilt er wat aan? Is ze ziek? Ach ja. De kleine lievelde. Ach ja. De kleine lieve Sien is ziek. Het slapen in de bleek was misschien niet goed voor haar. Ze was zo warm. Ze kan ook wel van wat anders ziek geworden zijn. Drinken moe zegt ze met een zachte stem. Even doet ze de oogjes open. Die kijken zo vreemd. Moe neemt een kopje water. Ze legt zacht haar hand tegen de rug van Sien. Ze ligt haar wat op. Sien zit nu in bed. En ze drinkt haastig. Moe legt haar weer neer. De kleine handjes liggen op het laken. Die grijpen nu naar dit en dan naar dat. En met het hoofd woelt Sien in het kussen. Moe zit stil bij het bed. Na een poos wordt Sien wat rustiger. Ocht is toch zo jammer dat die schat ziek is. Het is nu zo still in huis en haar moeder en haar vader zijn zo bezorgd voor Sien. De dokter komt binnen. Hij neemt de kleine hand van Sien in de zijnen. Hij hoort naar haar adem. Moe kijkt de dokter aan. Hoe is het? vraagt ze. Iets beter. De koorts gaat al over. Moe is blij. Sien is weer beter. Wie is het meisje dat daar op de schoot van haar moeder zit? Ken je haar niet? Dat is Sien. Ja, haar neus is wel wat smal. Haar wangen zijn bleek en haar ogen zijn zo groot. Maar het is Sien toch. Kijk, ze lacht. Ja, ze kan alweer lachen. De ziekte is over. Sien is weer beter. Trui en Ot komen binnen. Dag, zegt Trui. Dag, zegt Ot. Wil je ook spelen? Ja, Sien wil graag spelen. Maar ze kan nog niet, zegt haar moeder. Kijk maar. Ze zet Sien op de vloer. Sien kan pas alleen staan. Voetje voor voetje kan ze wat lopen. Ze is nog niet weer sterk. Hoe komt dat? vraagt Ot. Ik ben ziek geweest, zegt Sien. En kun je dan niet lopen? Nee hé, buurvrouw, zegt Trui. Sien is heel erg ziek geweest. Ze is nog zwak. Wanneer kun je weer lopen? vraagt Ot. Sien lacht maar. Ze is blij dat ze Ot en Trui ziet. Wanneer ze weer kan lopen? Wanneer ze weer kan lopen? Ze weet het niet. Ze kijkt haar moeder aan. Wanneer, moe? Met een week, zegt moeder. Dan mag je weer met Ot spelen. Maar je mag niet weer de kleren uittrekken. Goud kopje gaat uit wandelen. Moe, moe. Juff heeft weer verteld. Zo komt Trui uit school. Moe is aan het werk in de keuken. Kom maar hier, zegt ze. Ot is er ook bij. Trui begint. Er waren eens een vader en een moeder. En die hadden één kindje. Het was een meisje van vier jaar. Sien, zegt Ot. Nee, haar echte naam was Marie. Maar ze had zulke morgeel haar net goud. En daarom heten ze goud kopje. Op een keer haalde haar moeder melk uit de buurt. Goud kopje lag nog in bed. Maar het duurde zo lang eer haar moeder. En toen ze de keuken kwamen. En toen ze de keuken kwamen. En toen ze de keuken kwamen. En toen ze de keuken kwamen. Maar het duurde zo lang eer haar moeder terugk Entertainment. En daarom klom goud kopje uit bed. Ze ging in de achterdeur staan en keek naar buiten. De zons, geen lekker. Achter het huis was een wijn. En achter de wijn was een bos. Kom, ik ga wandelen, dacht goud kopje. Het is zulk mooi weer. En straks regent het misschien. Goud kopje liep over de wijn naar het bos. De bomen zeiden, goud kopje, goud kopje. Goudkoppje, goudkoppje, wat heb je gedaan? In je ponnetje buiten en geen kaosjes nog aan? Maar goudkoppje kon de bomen niet verstaan. Ze begreep niets van hun gepraat. En daarom liep ze maar al verder. Goudkoppje komt bij een vijver en op te wij. Goudkoppje kwam bij een vijver. Daarin zwom een wit eentje met gele jongen. Dat meisje wil mijn kindjes plagen, dacht het eentje. En het sloeg met de vleugels en het kwaakte heel hard. Goudkoppje kende het eentje wel, ze zei. Eentje, eentje, snaatengekje, houd toch eventjes je bekje. Oh, zei het eentje, ben jij het? Waar wou je naartoe, goudkoppje? Naar de overkant, is hier geen brug? Nee, maar ik zal je wel helpen. De eent trok een groot blad af. Daar ging goudkoppje op haar knietjes oplichten. En toen trok het eentje haar over het water. Nu was goudkoppje weer op een wij. Daar liep een oejevaar, die kende goudkoppje ook wel. Wat eentje, vroeg ze hem. Kikkers, zei hij. Geef mij ook een paar, ik heb zo'n honger en ik heb ook erg gedorst. Kikkers, die kun je niet eten, wacht maar. De oejevaar stak zijn bek diep in het water. En herhaalde er een beker met melk uit. En van onder zijn rechter vleugel viel een beschuit. En van onder zijn linker vleugel viel een zakje met suiker. Goudkoppje ad en dronk tot ze genoeg had. Dag oejevaar, zei ze toen. Ik dank je wel. Nu ga ik wat spelen. Goudkoppje gaat eerst spelen en dan slapen. En niemand kan haar vinden. Op de wij vloog een mooie vlinder. Ik pak je, ik pak je, Riep Goudkoppje. Goed, zei de vlinder, pak mij maar. Je kunt mij toch niet krijgen. De vlinder ging op een bloem zitten. Zagjes liep Goudkoppje erheen. Haast was ze erbij. Juist zou ze toeslaan. Daar vloog de vlinder weer weg. En zo ging het door tot de avond toe. Goudkoppje werd moe. Ze ging in het gras zitten. Kijk, de bloempjes liet haar kopje al hangen. Ze gingen slapen. Goudkoppje leid zich neer. Een poosje later sliepen ze. Goudkoppje en de bloempjes. En hoe ging het in huis? Oog, oog, haar vader en moeder schrijden zo. Goudkoppje was pas weg. Toen kwam moeder met de melk. Ze zag dat Goudkoppje niet meer in bed was. Ze heeft zich zeker verstopt, dacht moeder, dat kleine ding. Piepeens, Goudkoppje, piepeens, zei ze. Maar Goudkoppje piepte niet. Toen liep moeder door het huis. En ze zocht overal. In de kast, op zolder, achter de trap. Goudkoppje was nergens. En toen begon de moeder hard te huilen. Haar lief kind was weg. De vader kwam thuis. Die begon ook te schrijden. En ze zochten weer overal. En ze zocht op straat. En de mensen in de straat zochten mee. Want ze kende Goudkoppje zo goed. Maar niemand was er die Goudkoppje vond. Goudkoppje komt weer om. Ja, toch, één was er. En dat was een oud vrouwtje. Ze hield zoveel van het lieve kind. Ze zocht ook overal. En ze zocht ook op de wijn achter het bos. Gelukkig, daar lag Goudkoppje tussen de bloemen. Wat was het oude vrouwtje blij? Heel zacht nam ze Goudkoppje op. En ze droeg haar naar de stad. Alle mensen waren al op bed. In één huis was nog licht. Dat was het huis van Goudkoppje. De vader en de moeder zaten bij de tafel. Die armen mensen. Ze schrijden me al door. Het vrouwtje kon ze zien door een reed van het gordijn. Ze waren niet naar bed gegaan. Ze konden toch niet slapen. Het vrouwtje deed heel zachte deur open. Ze leid Goudkoppje achter de trap. En toen ging ze zacht weer naar buiten. Ze keek weer door het venster. Zouden ze Goudkoppje wel vinden? De moeder ging opstaan. Ik wil nog eens zoeken, zei ze. Het helpt toch niet, zei de vader. Maar de moeder zocht weer. Hier is ze, hier is ze, riep ze. En ze droeg Goudkoppje naar binnen. Wat is ze er, riep de vader, waar was ze? Achter de trap. En daar had je al zo vaak gekeken. En ze lag er toch. Wat waren die mensen blij? En het oude vrouwtje was ook blij. Ze ging gauw naar huis. De volgende morgen moest Goudkoppje alles vertellen. Zou je ook weer weg lopen, vroeger moeder? Nee, zei Goudkoppje, ik zal wat nooit weer doen. Gefonden. Toen ze haar kopje nederlij, toen zongen de bloempjes van de wijn. Wie heeft Goudkoppje hier gebracht? Blijf maar bij ons de hele nacht. Maar de oude vrouwtje zei nee, nee, Goudkoppje moet naar moeder heen. Wat er uit Ot zijn zak kwam. Ot moet naar bed. Moe helpt hem bij het uitkleden. Eerst het buis uit. Dan de schoenen. En dan de broek. Wat is die broek zwaar, zegt Moe? Hoe komt dat? Van de zak, zegt Ot. Moe voelt in de broek zak van Ot. Eerst neemt ze er een platte steen uit. En dan een ronde steen. Wat wil je daarmee doen? Ze zijn zo mooi, zegt Ot. Die ene is zo mooi plat, en die andere is zo mooi rond. Moe voelt nog eens in de zak. Er is nog meer in. Daar heeft ze een knikker. Nu komt er een kerk van een fles uit. Dan volgt een stuk blauw glas. Daar kun je door zien, zegt Ot. En dan is alles blauw moe, kijk maar eens. Ot neemt eerst zelf het glas in de hand. Hij kijkt daardoor. Nu hebt u een blauwe neus, Moe. En ook een blauwe mond. Moe legt alles op de tafel. Wat zit daar nog? Dat voelt zo zacht en zo weak. Moe haalt het voor de dag. Als ze ziet wat het is, roept ze. Ba, een muis. En ze gooit het dier gauw op de grond. Ze is er vies van. Kind, kind, hoe kom je toch aan die muis? En wat doe je daarmee in je zak? Moe kijkt heel gek. Vader en trouw lachen. Poes krijgt het muisje. Ot stond op een stoel. Maar hij klimt er nu vlug af. En hij raapt het muisje op. Hij valt het beet of het een peer of een appel is. Het is zo'n aardig dier, Moe. Ik wil het graag houden. En Ot stopt het weer in de broekzak. Neen kind, dat kan niet. Zo'n vies dier. Zo'n muis in je zak. Gooi gauw weg. Vader lacht maar. Toen Moe mag ik ze houden, vraagt Ot. Moe vindt het niet goed. Hoe kom je eraan, vraagt ze. Van Poes, zegt Ot. Poes had een muis in de bleek. Ze had haar in de bek en ze brommde. Soms liet ze de muis los. En dan pakte ze haar weer. En toen heb ik de muis gepakt. Wacht, we zullen haar weer aan Poes geven, zegt Moe. Poes, Poes. Ot staat alweer met de muis in de hand. Hij zou het dierd je graag weer in de zak steken. Kijk, Moe, ze heeft ook oren. En kijk eens wat een lange staart. Daar is Poes. Geef die het muisje nu gauw, zegt Moe. Ot neemt het bij de staart. Poes slaat haar met de poten tegenaan. En daarna loopt ze er vlug mee weg. Een koopman met kersen. Moe, je bruine kersen. 12 cent in een pond. Koop, koop. Moe, je bruine kersen. 12 cent in een pond. Dat roept een man in de straat. Ot hoort het in huis. Hij roept de man na. Koop, koop. Moe, je bruine kersen. Ot loopt naar het raam. Daar is de man met de kar. Wat een boel kersen. Een kar vol. Kijk, ze is glimmen. Hoor, daar roept de man weer. En Ot roept hem weer na. Koop, koop. Moe, je bruine kersen. 12 cent in een pond. Koop, koop ze maar. Het is goeie waar. Moe komt uit de keuken. Is hier een koopman in huis? Vraagt ze. Nee, zegt Ot. Er is een man met kersen in de straat. Koop die kersen, Moe. Toen maar, Moe. Ze zijn zo duur. 12 cent in een pond. Oh nee, Moe, dat is niet duur. Moe lacht. Ze gaat naar de deur. De man staat juist voor hun huis. Ot loopt vlug naar de kar. Zijn ze goed, koopman? Vraagt Moe niet zuur? De koopman geeft Ot een paar. Die hapt ze gauw op. Lekker, lekker, zegt Ot. Heel lekker, Moe. Nu, dan moet Moe maar een half pond hebben. Als trouw uit school komt, krijgt die ook een handje vol. Van een spin. Kijk, daar zit een spin in haar web. Wat is dat, een groot beest? Ot blijft staan. Dat beest moet hij goed zien. Wat zit die spin stil? Zou ze dood zijn? Ot steekt zijn hand uit. Zal er de spin beet pakken? Dat durft hij toch niet goed. Ot kijkt om zich heen. Ligt er niet een stokje op de grond? Hij pakt een strootje. Daarmee raakt hij even aan de spin. Eh, ot schrikt. Wat loopt die spin vlug? Ze loopt over het web. Dat is net een ladder. Kijk, kijk. Daar hangt de spin aan een draad. Waar haalt ze die draad vandaan? Dat weet op niet. Wat is dat? De spin klimt weer omhoog. Kijk, ze klimt tegen de draad op. Waar blijft de draad? Eet de spin die op? Nu is de spin weer bij haar web. Ze rust even uit. Dan loopt ze verder over de draadjes van het web. Ze loopt naar het midden. Daar zit ze weer heel stil. Net als zo pas. Nog een poosje blijft ot kijken. De spin beweegt zich niet. Ot kijkt heel lang. De spin is nog even stil. Dat verveelt ot. En hij rijdt weg op zijn paard. Einde van deel vijf. Opname door Bianca in Utrecht op 1 augustus 2009. Deel zes van het boek van ot en zin. Deze LibriVox opname behoort tot de publieke domain. Opname door Bianca. Het boek van ot en zin. Door Jan Lichthart en Haas Scheepstra. Deel zes. Ot en zin in de tuin. Mooi, mooi, daar is zin. Ze mag weer bij ot in de tuin. Ot is heel blij. Ben je niet meer ziek? Vraagt hij? Nee, zegt zin. Ik ben weer beter. Moet je nu zacht spelen? Kom dan maar. Ot geeft zin een hand. Hij stapt met haar om de bleek. Wat is hij lief voor zin? Moo staat voor het raam in de keuken. Ze ziet wel wat ontdoet. Ze lacht om de maas. Maar ze vindt het heel aardig van hem. Kijk, daar ligt de ton nog. Zegt ot. Maar je mag haar niet in. En daar is de boom. En daar is het hek. Maar het rek is weg. Ot laat zin alles zien. Nu loopt hij met haar naar de hoek van de tuin. Wat zoekt hij daar? Hé, zegt ot. Waar is het web nu? Hier zat laatst een mooi web met een spin erin. En nu is het er niet meer. Kun je een web zien? Nee, zegt het meisje. Ze weet niet wat Ot meent. Ken je dan een spin? Vraagt Ot weer? Ja, zienken wel een spin. Loopt daar iets? Kijk, daar heb je erin, roept ot. Maar het is die van laatst niet. Deze is lang zo groot niet. Toen kijk nou gauw, anders is ze weg. Zien kijkt eens even. Ze trekt haar hoofd gauw weg. Hé, een spin. Het is een gek beest, zegt ze. Ze is haar bang voor. Van bloempjes en van een vreemd dier. Zullen we bloempjes plukken? Vraagt Ot uit de bleek? Ja, zegt zien. Dat vindt ze wel aardig. Ze gaan in de bleek. Veel bloempjes staan er niet. Alleen een paar kleine witte. Je weet wel. Met een rood randje en een geel hartje. Een muis, een muis, roept Ot opeens. Kom hier, zien, een muis. Zien kijkt met Ot naar het beest. Wat een vreemd dier is dat? Dat is geen muis. Het dier kijkt naar Ot en zien. Ot bukt zich. Hij grijpt daarnaar. Wip, wat een sprong. Wat een sprong. Wip, wat een sprong. Ot schrik daarvan. Nu zit het beest weer stil. Het is geen muis, zegt Ot. Hij heeft geen staart. Ot grijpt daar nog eens naar. Alweermis. Het dier wipt met één sprong een eind weg. Niet doen, zegt zien. Het beest kan bijten. Laat het lopen. Nee, zegt Ot. Ik pak het. Zien moet er toch ook om lachen. Het springt en springt al verder. De kinderen lopen er achteraan. Ot doet een greep. Daar heeft hij het dier. Hij laat het zien kijken. Gek, het heeft geen haar. En ook geen oren. En wat zijn de ogen groot? En wat zijn de poten lang? En wat is het lijf koud? Voel maar, zegt Ot. Zien raakt daar even aan met haar vinger. Gooi hem weg, zegt ze. Ot zet het beest op de grond. En nu spreekt het gauw weg. Alweer een raar beest. Ot en zien gaan weer bloemen plukken. Zullen we doen wie er het meest vindt? Vraagt Ot. Dat vindt zien best. Ze gaan druk zoeken. Ze lopen heen en weer over de bleek. Ze plukken af wat ze maar vinden. Waar zit er nog één? Ze zien geen enkel bloempje meer. Kijk, kijk, roept zien. Alweer een raar beest. Ot komt erbij. Hij ziet de dier ook. Het is lang en zwart met streepjes. Op de kop staan een paar steeltjes. Die gaan heen en weer. En het dier kraapt heel zacht voort. Het is geen hip beest, maar een kruip beest. Ot raakt even aan de steeltjes op de kop. Wat grappig. De steeltjes gaan weg. Waar blijven ze? Wacht, even met een stokje eraan. Nu crimt het beest helemaal in. Het wordt net een bal. Het is een slak, zegt Ot. Maar ze is haar huis kwijt. Even pakt Ot het dier beet. Wat is het weken glad? Hij laat het gauw weer vallen. Moe, moe, roept Ot. Moe komt. Wat is er, vraagt ze. Een raar beest moe. Dat is een slak, zegt moe. Als er het dier ziet. Een naakte slak. Die is geen huis. En hier was zo pas ook een ander gek dier, zegt Ot. Kijk, daar hipt het nog. Dat is een kikker, zegt moe. Een kikker? Die moet Ot goed zien. Daar heeft Trui van verteld. Ot kan niet wachten. Moeten we haast eten, moe? Vader en Trui zijn nog niet thuis. Je moet dan wachten. Dat kan ik niet. Moe zegt niets. Daar komt Trui. Moeten we nu eten, moe? Je moet nog even wachten. Vader is er nog niet. Ik kan niet wachten, moe. Moe zegt weer niets. Daar is vader. Nu eten we hem, moe? Ja, nu is het zover. Moe brengt het eten op tafel. Alles schriken aan. Moe maakt Ot zijn bord klaar. Pas op, Ot. Niet zo haastig, zegt ze. Ot koudt de boontjes niet goed. Hij slikt ze bijna in hun geheel door. Dat kribbelt in de keel. En hij doet ook wat pijn. Daar heb je het al, zegt Moe. Nu moet je hoesten. Wees toch niet zo ongeduldig. Als de bonen op zijn, volgt de pap. Pas op, Ot, zegt Moe weer. De pap is heel heet. Je moet even wachten. Maar Ot kan niet wachten. Hij steekt vlug een lepel vol pap in de mond. Dat bevalt hem slecht. Au! Au! Au! schreeuwt hij. Dat komt ervan. Als je niet kunt wachten, zegt Moe. Eigen schuld. Ja, kleine man. Dat komt ervan. De pap kan juist heet uit de pan. En Moe zei dat je wacht is oud. Dan werd de pap een beetje koud. Maar Otje lief had geen geduld. En brand zijn mondje. Eigen schuld. Van een haantje en een hennetje. Als het eten gedaan is, zegt Moe. Ik weet een verhaal. O Moe, dat moet u vertellen, zegt Trui. Ja Moe, vertellen. Toe Moe, zegt Ot. Er waren eens een haantje en een hennetje. Het was in begin van de zomer. Ze liepen in de tuin. Kijk eens, zegt het haantje. Er zijn al bessen. Ja, zegt het hennetje. Maar ze zijn nog niet rijk. Ik eet er toch van. Dat moet je niet doen. We moeten wachten tot ze rijp zijn. Wachten? Dat kan ik niet. En het haantje pikte van de groene bessen. De hen stond erbij. Ze schunnen met hun kop. Vader lachte even. Trui ook. Ot begreep er nog niets van. Na een uur had het haantje al pijn in de maag. Het hennetje lei er een pap op. Toen ging de pijn over. Meen je dat het haantje nu had leren wachten? Miss hoor. Het was in de zomer. En heel warm. Het haantje en het hennetje liepen op een akker. Het was er erg heet. En nergens was wat schaduw. Wat hadden ze een dorst? Ze zagen een plas water. Vlug liep het haantje erheen. Pas op, zei het hennetje. Je mag niet drinken als je zo warm bent. Je moet eerst wachten. Wachten? Ik kan niet wachten, zei het haantje. En het dronk van het koude water. Oog, oog, wat kreeg het toen een pijn? Het haantje kon haast niet meer naar huis lopen. Het hennetje had een gouden dokter. En toen duurde het wel 3 dagen voor het weer beter was. Vader en trui lachten weer. Ot lachte ook een beetje. Van een haantje en een hennetje. Vervolg. Het hennetje dacht. Nu zou mijn haantje wel kunnen wachten. Maar het was nog mis. Het hennetje dacht. Nu zou mijn haantje wel kunnen wachten. Maar het was nog mis. Het was al in den herfst. Op een keer kwam de meid buiten. Er was wat eten over. Dat brachten aan het haantje en het hennetje. Kijk, zei het hennetje. Het is nog heet. Het dampt nog. We moeten even wachten. Oog, je hebt altijd van wachten. Ik kan niet wachten. Weet je dan niet meer van de groene bessen en van het koude water? Dit eten is toch niet groen en ook niet koud? En het haantje had ervan. O, ou, schreeuwde het. Net als Ot, lacht het trui. Ot zijn niets. Moe vertelde verder. Oog zei het hennetje. Nu is het al herfst. En het haantje is nog niet wijzer. Het hennetje moest weer om de dokter. Het duurde wel een week voor het haantje beter was. Kon het nu een poosje wachten? Ik wou dat het waar was. Het werd winter. Op een nacht kwam er een laag ijs op het water. Kijk, kijk, zei het haantje. Daar loopt al een mus op. Ik wil er ook op. Wacht toch, zei het hennetje. Het ijs is nog niet sterk. Je zakt het door. En dan ga je dood. Dan word je niet weer beter. Nee hoor, ik kan niet wachten. Het haantje stapt op het ijs. Oog, hey, daar zat het er al onder. En? En toen was het dood. Het kon geen wachten leren. Ik ben geen haantje moe, zei ot. Vader en trouw lachten. En moeder nam haar jongen in de armen. Nee vent, zei ze. Jij kunt wel wachten leren. Dat weet ik wel. Trouw kan touwtje springen. Moe, mag ik een springtaal? Dat vroeg trouw toen ze op een keer uit school kwam. Een springtaal? Waarom wil je dat zo graag hebben? O, moe, heel veel meisjes op school hebben naar één. En ik kan ook al een beetje springen. Ik heb zo pas het touw van Marietje nog gehad. Mag het, moe? Een echt springtaal is zo duur. Het kost wel vier stuifers. Kun je niet met een gewone touw? Op zolder hangt nog een eind. Zal ik dat voor je halen? Dat wou trouw graag. Moeder klom op zolder. Ze bracht een liedje. Moeder klom op zolder. Ze bracht een lang touw beneden. Het was ook wel wat dik. En er waren ook geen mooie houten handvatsel aan de einden. Trouw was er toch blij mee. Er waren wel meer meisjes die ook zo eentje hadden. Het kan best, moe. Kijk, dan doe ik het eind een paar malen op mijn hand. Juist mijn kind. Trouw probeerde even in de kamer. Het ging al goed. En nu maar op straat, zijn moe. Komt u dan even kijken, moe? Even in de deur? Trouw ging naar buiten. Dadelijk begon ze te springen. Ze kon wel al vijf slagen doen voor ze afwas. Ziet u het wel, moe? Moe stond in de deur en lachte. Haar trouwtje werd al zo een flink meisje. Van trouw, ot en zien. Ot en zien liepen ook in de straat. Wat had trouw daar? Dat moesten ze zien. Wel wat grappig. Trouw sprong maar al over een trouw. Ot begon ook te springen. En hij draaide erbij met zijn handen. Mag ik ook eens? Vroeg hij? Ik ook? Vroeg zien? Die stond ook al te dansen. Het is heel moeilijk, zei trouw. O, dat is niet, zij ot. Ik kan het best. Trouw gaf hem het trouw. Ot pakte het beet en sloeg met zijn handen. Maar het trouw kwam niet eens over zijn hoofd. Het was te lang en te zwaar voor hem. Je moet het om je handen doen. Zo. Trouw deed het nog eens voor. Zien stond er met een wijsgezichtje bij. Ze keek en keek. Ze was straks ook graag eens. Ot deed wat trouw zei. Nu ging het beter. Hij kon het trouw al over zijn hoofd slaan. En als er dan voor hem op de grond kwam, sprong hij erover. Zo had trouw. Nee, je doet het niet. Trouw? Nee, je doet het niet goed. Het is te moeilijk voor je. Ja, zij ot. Het is te moeilijk. Nu mocht Sien eens. Ze probeerde maar even. Het trouw was te zwaar en te dik voor haar. Het is ook te moeilijk voor jou, zij ot. Dat dacht Sien ook. In, spin, de bocht gaat in. Trouw leerde elke dag beter springen met het trouw. Ze kon nu al zo ver lopen als ze wou. En dan was ze nog niet af. Ot gaf niet veel om het touwtje springen. Maar Sien wel. Die wou het graag leren. Van haar moeder had ze nu een dund trouw. Dat was niet te zwaar en ook niet te lang. Ze keek goed hoe trouw deed. En dan sloeg ze wat met het trouw over het hoofd. Maar verder kwam ze niet. Op een keer zijn moe, kun je niet boog springen trouw? Ja moe, maar wie moet dan draaien? Moe bond op de plaat het touw aan de kruk van de deur. En toen draaide ze zelf. Trouw mocht springen. Die kon het in lopen en uit lopen. In, spin, de boog gaat in. Uit, spuit, de boog gaat uit. Zo zong ze. En als een poosje achter elkaar sprong, dan zong ze weer. Marie, Jannetje, zo zwart als roet. Ging uit wandelen zonder hoet. En de zon scheen op haar bolletje. Daarom kochten een parasoletje. Ot moest erom lachen. Sien keek met grote ogen. Ze stond me al te wippen. En ze bewogen haar ene voetje op en neer. Ze vond het zo mooi. Nu moet Sien ook eens zijn, moe. Eerst moed ze leren roeien. Kom maar eens hier, meisje. Moe bewogen touw laat. Moe bewogen touw laat. Moe bewogen touw laat. Moe bewogen touw langzaam heen en weer. Sien moest er telkens over springen. Dat gaat al best, zijn moe. Sien was blij. En Ot liep weg. Een heer en een dame. Ot kwam goudgrug. Wat hield er daar in de hand? Een oude paraplu? Mag ik die moe? Wat wou je ermee doen? Hebben moe? Moe lachte. De paraplu was niets meer waard. En als Ot die zo graag wou hebben, dan mocht dat wel. Trouw moest naar school. Ze liep springend weg. Moe ging aan haar werk. Ot en Sien moesten maar samenspelen. Maar wat? Held mij eens, zij Ot. Waan, vroeg Sien? Ik wilde paraplu los hebben. Dat ging niet gemakkelijk. Moe moest helpen. Die stakte paraplu op. En nu gingen Ot en Sien wandelen. Oh wat heerlijk. Het begon te regenen. Nu was het pas echt. Sien tilde haar rokje op. Anders leepte haar mooie jurk door de modder. En nu was Sien een dame. En Ot was een heer. En die wandelde samen. En ze zongen. Marie-Janetje, zo zwart als roet, ging uit wandelen zonder hoed. En de zon scheen op haar bolletje. Daarom kocht ze een parasoletje. Daar gaan ze heen. Voor goed? Nee, ze komen wel weer om. Einde van deel 6 Opname door Bianca In Utrecht Op 10 augustus 2009 Deel 7 Van het boek van Ot en Sien Deze LibriVox-opname Behoort tot het publieke domijn. Opname door Bianca Het boek van Ot en Sien Deze LibriVox-opname Het boek van Ot en Sien Door Jan Lichthardt en Haas Scheepstra Deel 7 Sien kan het al. Trui speelt met Ot en Sien. Eerst zijn ze een poosje in de tuin geweest. En toen op straat. Zo pas was het orgeler. Dat is alweer verder. Wat moeten ze nu doen? Zullen we nog eens touwtje springen? Vraag Trui. Ja, zegt Sien. Nee, zegt Ot. Trui haalt toch het touw uit huis. Daar is ze al terug. Wie moet het eerst draaien? Toe, Ot, draai jij nou eerst. Ot lacht. Draaien, ja, dat is wel leuk. Hij pakt een eind van het touwbeet. Trui neemt het andere eind. Sien, jij mag eerst springen. Zegt Trui. Ik kan het niet. Zegt Sien. Ze gaat toch voor het touw staan. Ot en Trui slaan het touw omhoog. Sien springt op. Miss. Het touw komt tegen haar benen aan. Af, zegt Sien zacht. Nee, niet af, zegt Trui. Het was de schuld van Ot. Die slaat te hard. Trui en Ot draaien even. Ot moet het draaien nog leren. Nu gaat het al beter. Zie zo. Nu moet je nog eens zien. Ze staat weer voor het touw. Pas goed op, zegt Trui. Als ik drie zeg, begin het. Trui telt. Eén, twee, drie. Het touw suist omhoog. Hip. Mooi, zegt Trui. Hip, hip. Sien lacht. Ze kan het al. Van Marijannetje. Nu weer verder. Trui zingt daarbij. Marijannetje, zo zwart als roet, ging uit wandelen zonder hoed. Af, zegt Trui. Zegt Trui. Ja, Sien is af. Trui mag springen. Sien moet met Ot draaien. Daarvoor is ze wel wat klein. Ze wil wel, maar ze kan niet. Dat is niet prettig voor Trui. Moo, moo, roept Trui voor het venster. Moo, wil u even draaien? Moo heeft het zo druk, maar ze komt toch buiten. Een enkel keertje zegt ze. Daar gaat het. Trui zingt onder het springen. Een, twee, drie. Mijn zusje heet Marie. En als ze geen Maria heet, dan heet ze. Een, twee, drie. Dat zongen wij ook, toen ik nog een meisje was, zegt Moo. Trui springt maar door. Nu zingt ze van Marijannetje. En daar achteraan. Uit, spuit, de boog gaat uit. En meteen springt ze uit de boog. Ze is al zo'n moo. Ze moet een poosje rusten. De meisjes bij school zingen nog een versje, zegt Trui. Kennt u dat ook, Moo? Als je maar eerst zegt welk versje dat is. Ja, dat weet ik juist niet. Dan weet ik het ook niet. Nu, Moo, dan nog eens van Marijannetje. Dat vind ik zo mooi versje. Goed. En Moo draait weer. En zingt weer. En Trui springt weer. En allemaal van Marijannetje. Veel te goed. Moo is druk bezig met de was. Wie kijkt daardoor het fensterglas? En hoor, wat vraagt dat meisje daar? Of Moo is draai, je wil voor haar? Een enkel keert je dan, zegt Moo. En Moo gaat heus naar buiten toe. Marijannetje. En Morijantje. Moet eigenlijk Morijantje zijn, zegt Moo. Morijantje, zo zwart als goed. Nee, Moo, zegt Trui. Het is Marijannetje. Nee, het is Morijantje. Nee, het is Marijantje. Een Morijantje is zo zwart als Roed. Want een Morijantje is een negertje. En een negertje is een zwart kindje. De drie kinderen kijken moeder aan. Ze begrijpen er niets van. Maar Moo zegt verder. De negers wonen in een land hier heel ver vandaan. Ze zijn zwart. De vaders en de moeders en de kinderen. Wat vies, zegt Trui. Waarom wassen ze zich dan niet? Ze zijn niet vuilmeisje. Ze zijn niet vuilmeisje. Ze zijn niet vuilmeisje. Hun vuil is zwart. Ze hebben een zwart gezicht en zwarte handen. En ook zwarte benen en armen. En een zwart lijf. Ze zijn helemaal zwart. Maar ze zijn wel goed schoon. En in hun land is het heel warm. De zon schijnt er vuil. De kindertjes dragen haast geen kleren. Ze lopen bijna naakt. Ze hebben weinig aan haar lijf. En dik was ook niets. Trui, ot en zien moeten lachen. Dat lijkt hun wel leuk toe. Zo wilden ze ook wel lopen. Waarom worden we zo koud zich Trui? Net zo naakt als... als... Trui weet niet wat ze verder zeggen zal. Als een slak, zegt Ot, die is ook zwart. Dat is ook een neger. Nog een neger. Ot zijn buis werd zo vuil. Dat vond Moen niet mooi. Wat er aan te doen? Een nieuwe buis was zo duur. En die vreef ze met een borstel over het buisje. Wat werd het er mooi van? Ot kreeg het buis aan. Het is net als nieuw, zijn moe. Dat vond Ot ook. Hij was er wat blij mee. Ot ging spelen met zien. Ze sprong er weer eens van de stoep. En daar werden ze warm van. Sien veegte de droppjes zweet af met haar schortje. En Ot met een mouw van zijn buis. Ha, ha, lacht te zien. Dat is zo mooi. Dat is zo mooi. Ha, ha, lacht te zien. Je neus is zwart. En je wang ook. Zwart? Dat zou Ot is vlug afvegen. Hij vreef flink met een mouw over zijn gezicht. Is het zo schoon, vroeg hij? Nee, nee, lacht te zien. Je bent nog zwartder dan zo pas. Dan maar in huis. Wat lacht de vader en moeder? En wat lacht de trui? Moe liet Ot in de spiegel kijken. Toen moest hij ook lachen. Je bent een neger, riep trui. Ja, zijn moe. Hij is zwart, maar het kan er weer af. En dat is gelukkig. Anders bleef hij een moriaantje. Kaatsen met een bal van lapjes. Kaatsenbal. Ik vang je al met één. Hand met twee. Hand van clipper de klap. Van voetje getrap. Van rommel de bom. Van kerom. Ja, kerom. Ik vang je nog niet doen. Zo wordt er telkens door af. Nu moet jij zien, zegt trui. Zien kan het al een beetje. Maar niet met één hand. Ze doet alleen met beide handen. En dan kan ze de bal wel driemaal vangen. Och, dat is mis. De bal rolt over de grond. De beurt is nu aan Ot. Maar hij wil liever niet. Hij vind kaatsen niet prettig. Goed, dan mag trui. Daar gaat het weer. Alweer af bij kerom, zegt trui. Ze neemt het bal in de hand en knijpt hem. Het is maar een bal van lapjes. Moe heeft hem gemaakt. Zo'n bal stuit niet best. Vader zit voor het raam. Ot roept. Dag, vader. Vader knikt hem toe. Ot kijkt naar binnen. Hij kan niet goed door het venster zien. Het is hem te hoog. Maar wat doet hij nu? Hij trekt zijn ene klomp uit. Daar gaat hij met beide voeten op staan. Nu is hij groter. Dag, vader, roept hij weer. Vader knikt hem nog eens toe. Maar vader kijkt nog het meest naar de meisjes. Hij maakt een plannetje. Wat? Raad eens. Die moe. Och, wat is trui blij? Wat een mooie kaatsbal is dat toch. En wat wil die best? Trui hoeft maar zacht te gooien. En dan stuit de bal toch een heel eind weer om. Wat kan ze nu ver van de muur staan? Moo, moo, roept trui voor het venster. Moo, ik kan ook al van keer om. Vader en moeder lachen. Moe komt even buiten. Ze moede is naar trui kijken. Die kaatst maar toe. Het hele versje is uit. En ze is nog niet af. Wilt u ook eens, moe? Vraag trui. Moe lacht. Zou ze het nog kunnen? Ze heeft het in zo lang niet gedaan. Moe probeert het. Ze zingt. Kaatsenbal, ik vang je al. En als dat versje uit is, zingt ze verder. Je vrouw kattreintje zat achter het gordijntje. Wat deed ze daar? Ze kanden haar haar. Ze wasten haar handjes. haar mond en haar tandjes. Ze droogden ze weer af. Ze zetten ze in de zij. Ze knielden erbij. Toen ging ze weer staan. Van voeren of aan. Van clipper de klap. Van voetje getrapp. Van rommel de bom. Van kerom. Die moe, wat kan die nog kaatsen? En ze doet er alles bij. En wie heeft nu die mooie balvertruig gekocht? Wat Ot in de tuin ziet. Ot is in de tuin. Hij houdt de hand op de rug. Zo loopt hij rond. En hij kijkt in alle hoekjes. En onder alle blaadjes. En onder alle blaadjes. Waar hij naar zoekt. Hij wil eens kijken of er weervreemde dieren zijn. Maar hij ziet er geen. Er lopen wel spinnen. En op de blaadjes zitten vliegen. Dat zijn vluggebeestjes. Kijk, daar zitten er twee op één blad. Ot beweegt zijn vinger zacht naar de vliegen. Weg zijn ze. Waar blijven ze zo gauw? Daar heb je haar een. Ze snort in het rond. Ot hoort de vliegwel. Maar hij ziet ze niet. Kijk, ze zit alweer op het blad. Is dat dezelfde? Ot weet het niet. Al die vliegen lijken zo veel op elkaar. Nu zal hij eens goed proberen. Hij wil een vlieg volgen met zijn ogen. Oh, het is alweer mis. Daar hipt de kikker ook nog. Wip, hij springt achter de ton. Weg is hij. Kijk, ook een slag met een huisje op haar rug. En hij ziet er niet. Kijk, ook een slag met een huisje op haar rug. Zal hij ze in de hand nemen? Nee, slagje. Je wil liever kruipen, zegt Ot. En hij laat de slag met rust. Van een spin en een vlieg. Kijk, daar heb je weer een mooi web. Wat is zo'n web toch aardig? Dat moet Ot eens goed zien. Wat fijne draadjes. Wat een grote spin. Ze is nog groter dan die van laatst. Daar is Ot toch wel wat bang voor. Het is ook zo'n groot dier. Dat is zo'n groot dier. Het is ook zo'n groot dier. Wat is dat? Snort er een vlieg tegen het web? Ja, kijk, ze kleeft aan het net vast. Zie ze in z'n rukken en trekken? Zal Ot haar een beetje helpen om los te komen? Eerst wil hij eens wachten of ze het zelf ook kan. Ot staat dicht bij het web. Hij is nieuwsgierig, hoe het zal aflopen. Daar komt de spin ook. Ze loopt hard naar de vlieg. Wat kan ze vlug voort over het web? Het is grappig. De spin wil zeker ook kijken. Wat is dat? Oh, de spin wil de vlieg vast niet in haar web hebben. De vlieg maakt het mooie web stuk. Gooi ze er maar uit, zegt Ot. Toe dan, doe het nu. De vlieg beweegt niet meer. Ze is heel stil. En de spin zit erbij. Die beweegt wel. Ze bijt in de vlieg. Bijt je hem? Maak je hem dood? Dat mag je niet doen. Toe laat het. Ot slaat naar de spin. Die loopt vlug weg. En de vlieg? Daar gaat ze. Einde van deel 7. Opname door Bianca in Utrecht op 10 augustus 2009.