 Μέρος το δεύτερον καί εϊκοστόν, γζενοφόντος κιούρου αναβάζεως, χέδε χαόγραφε χουπότες λιμπριβόξ κοεινωνίας πεπωγεμένε, χυπάρχε η τοεκοεινόεκ θέματι. Τεν μείνει νύκτα χού το διέγαγον. Χαμαδεθά εχεμερά ε, χοει στρατεγοει εις το ειδιμνον χωριον εγγοντο. Χοειδε ειποντο αναλαμβοντες τα χοπλα και τασκευε. Πριν δε αριστου χοωραν ειναι, απεταφρευον ει, ει, ειζοδος ειν εις το χωριον, και απεσταυρωζαν χαπαν καταλυποντες τρες πιλαας, και πλωιον εξερακλαιιας εκεν αλφιτα αγον και χιερεια και οινων. Πρωε δαναστας γυνοφον ειθιουε το επεγζοδο ε, και γυγνετα τα χιερα επειει του πρωο του χιερειου. Και εε, δε τελος εχοντον τον χιερον, χοραε αιετον αισιον ο μαντις αρεξιον παρασιος, και εγγεισται κελεουει των γυνοφοντα, και διαβαντες τε ταφρον τα χοπλα τυθενται, και εκεερυξαν αριστεζαν τας εξιεναι τους στρατιωτας σουν τωις χοπλωις, τον δε οχλον και τα ανδραποδα ο του καταλυπεν. Χοι μεν δε αλλοι παντες εξεζαν, νεον δε ο. Εδω και γαρ καλυστον ειναι, τωτον σφυλακα καταλυπεν των επιστρατοπαιδου. Επι δωι λοχαγοι και χοι στρατιωται απελει πον αυτον, αις κυνομενοι με εφεπεσται των αλλον εξιοντον, κατελυπον αυτον τους χυπερπιντε και τε ταρακοντα αιτε, και χοτωι μεν εμενον, χοι δαλωι επορευοντο. Πριν δε πεντεκάιδεκα στάδια διελελουθέναι, ενέτοιχιον αιδε νεκρόις, και τεν ουραν του κερατος πωι εζαμενοι, κατά τους προότους φανέντας νεκρούς, έθαπτον παντας χοπόζους, επελαμβανε το κερας. Επιδε τους προότους έθαψαν, προαγαγοντες και τεν ουραν αυθις πωι εζαμενοι, κατά τους προότους των αταφων, έθαπτον των αυτον τροπον, χοπόζους επελαμβανε τε στρατιά. Επιδε εις τεν χοτων χεκον τεν εκτων κομον, εινθα εκειν τω χαθρωιοι, σιου νεν κοντες αυτούς έθαψαν. Εεδε δε πειρα με ζουζες τες εμερας, προαγοντες τω στρατιομα εξω των κομον, ελαμβανοντα επιτεδεια, χοτειτις χορωιοι εν τω στες παλανγος, και εξαϊφνες χορωζι τους πολιμιους, ουπερπαλοντας καταλωφους τυνας, εκτου εναντιου, τεταγμενους επι παλανγος, χιπεας τε πολλους και παισδους. Και γαρ σπιθριδάτες και ραθινες, εκον παραφαρναμβάσδου, εχοντες τεν γυναμιν. Επιδε κατειντων τως ελαινας χοι πολιμιοι, εστεζαν απεχοντες αωτων χωζον πεντεκά δεκασταδιους. Εκτουου ερθους χο αρεξιον χομαντις των ελαινον σφαγιασδεται, και εγένετο επι του πρωτου καλάτα σφαγια. Ενθα δε ξενοφων λεγει, δω και μοι ο ανδρες στρατεγόι, επιταξα στ' τε φαλανγι λοχους φυλακας, χιν αν που δε αι, οζιν χοι επιποεθεζον τε φαλανγι, και χοι πολιμιοι τεταγμενοι, εμπιπτοζιν εις τεταγμενους και ακεράιους. Συναι δω και ταλταπάσιν. Χιυμεις μεν τωινουν εφε, προεγγεις δε τεν πρωτους εναντιους, χος με αιχεστε εκομεν, επι ουθμεμεν και ειδομεν τους πολιμιους. Εγω δε εξοτους τελεουταιους λοχους, καταχωρίζας, χαϊπερ χιυμειν δοκει. Εκτουτου χοι μεν εζιχοι προεγγον, χοδε τρεις αφελοντας, τελεουταιας ταξεις, ανά διακοσιους ανδρας, τεν μεν επιτοδεξιον, επετρεψεν εφεπεσται, απολυποντας χος πλεθρον. Σαμολας αχαιος, ταωτες ερχε τες ταξεως, τεν δεπιτοι μεσοι εχοωρισεν χεπεσται. Πυριας αρχας ταωτες ερχε, τεν δημιν επιτοι ευωνιυμωε, φρασιας αθενάιος ταωτε εφεισταιεκαιι. Προιοντες δε επει εγενοντοχοι εγγουμενοι επιναπει μεγαλωι και διουσπωροι, αστεζαν αγνωοντες ει διαβατεων εγιετοναπους. Και παρεγγιωσι στρατεγους και λοχαγους, παριέναι επιτοχεγουμενοι. Και χορξενοφων, θαωμαζας χωτι το Ισχον εγιε τεν πορεγιαν, και ταχιου ακουωνα τεν παρεγγιωεν, ελλα γνωλι ει χαεταχισται. Επιδις συνερθων λεγει σωφαινετος πρεσβουτατος ον, τωναστρατεγον, ὅτι μπουλες ουκ αξιον εγιε ει διαβατεων εστι το Ιουτων Ναπους. Και χορξενοφων, σπουδεεεεεεεεεεεεεχευ! χουπολομποών ελεξεν. Αλ εις με ενομε ο ἡνδρες, οουδένα πω κυνδινων, προξενέζαντα χοιμήν εθελούζιον, ούγαρ δόξες χορό δεωμένους χοιμάς εις αντρεειώτετα αλλά σωτερίας. Νιούν δε χούτος έχει, αμαχέι μεν ενθέντε ουκέστην απελθέιν. Εγγαρ με χαίμες διόμεν επίειτους πολεμίους, χούτος χαίμεν χοπόταν απείωμεν, χεψοντάι καί επιπεσούνται. Χοράτε δε πότερον κραίτον οι έναι επίειτους άντρας προπαλωμένους τα χώπλα, ει μεταπαλωμένους όπισθεν χαίμον επιόντας τους πολεμίους θεάσται. Είστε μεντοι χωτι τωμεν απιέναι από πολεμίον ουδεν οι καλώε αιωικε. Τω δε εφεπεσται καί τοις κακυωσιθαρρος εμπογει. Εγώ γουν χαίδιον ανεσουν χεμίσεςιν επιόντας εσουν διπλαζιωις από χοροιν. Καί του ούτους, χωτι χωτι επιόντων μεν χαίμον ουδυμέις ελπίσδεται δέξεσται χαίμας, απιόντων δε πάντες επισθάμεθα χωτι τωμεν αισουσιν εφεπεσται. Τω δε διαβάντας όπισθεν ναπος χαλεπον που αιεζασται μέλλοντας μαχαισται, άρουχι καί χαρπάζαι άξιον. Τως μεν γαρπολεμίωις εγώ μπουλωιμεν αν αιουπωρα πανταφαίνεσται χωστε από χοροιν. Χαίμας δε καί από του χωριου δε διδάσκεσται, χωτι ουκέστη με νικώζι σωτερία. Θα ομάζω δε γωγε καί τον άποστοτο ει της μάλλον φοβερόν νομίζδε η έναι τον άλλον χον διαπεπορευμεθα χωριον. Πως γαρ διαβατών τω παιδιον ει με νικαιέζουμεν τους χιπεας. Πως δα χα διαλελουθαμεν ώρε ειν πελτασται τωσοιδε εφεπονται. Εν δε δε και σωθομεν επιθαλαταν, πωςων τι νάπος χωποντος. Ενθα ούτε πλωια εστητα απαξοντα, ούτε σητος χωε τρεψομεθα μενοντες. Δε εζεει δε ειν θατων εκεει γενομεθα, θατων παλην εξιέναι επιτα-επιτεδεια. Ουκουν νιουν κραιτων εριστεκοτας μακασται ει αυριον αναριστοους. Ανδρες τα τε χεραχε εμην καλα οι τε οιονοι αιζιοι τα τε σφαγια καλυστα. Ιωμεν επιτους ανδρας, ουδε ετητουοτους, επαι εμας παντο ως ειδον, χεδεως δε πνευσαι ουδοποου αναθελουζι σκαινεσαι. Εντευθεν χωι λοχαγωι χε γευσαι εκελευον, και ουδεις αντελεγε, και χως χε γειτο, παραγγελλας διαμπαναιν χαι χεκαςτος ετουγκανε του ναπους οον. Θα τον καρ αθρώον εδοκαιι αν χουτο πέραν γενεσται το στρατεομα, ει ει κατατατεν γεφυραν χε επιτοε ναπαιι ειν εξεμεριοντο. Επιδε διεπεζαν παριον παρατεν φαλαγγα ελεγεν. Άνδρες, αν αμιμνέισκες θε, χωσας δε μάχας συντοις θεωις, χωμωσε γιοντες νενικαεκατε, και χωια πασχουζιν χωι πολεμιους φευγοντες, και τουτο ενωεζατε, χωτι επιταις θυραις τες ελαδωσες μεν. Αλχεπιστε χε γεμονιτοε χερακλαιι, και αλεελους παρακαλειτε ονομαστι. Εγιουτοι ανδρειοντι και καλον νιν ει ποντα και πολεζαντα μναιμιν εν χωις εθελαιι παρεχειν χε αυτου. Ταοτα παρελαονον ελεγε και χαμα χιουφεγειτο επιφαλαγγος, και τους πελταστας εκατεροθενποι εζαμενοι, επορευοντο επι τους πολεμιους. Παρεαγγελτο δε ταμεν δωρατα επιτον δεξιον ομον εχειν, χε ως σε μάινοι τεε σαλπινγι. Επιτα δε εις προσβολαιν καθεντας επεσθαι μπαδειν και μεδένα δρόμοε διωοκαιιν. Εκτουοτου συνθέμα παρεχειν σδεους σωτεερ χε ρακλαις χε γεμον, χοι δε πολεμιοι χιουφεμενον, νομιζοντες καλον εχειν τοχοοριον. Επι δε πλεσιασδον, αλλαλαξαντες χοι ελενες πελτασται, εθαιον επι τους πολεμιους πριντινα κελεουειν. Χοι δε πολεμιοι αντιοι χοορμεσαν, χοι θυπαιις και το στυφος τον μπιθυνον, και τρεπονται τους πελταστας. Αλλαπαιι, χιουπεντιάσδεν χε φαλαξατον χοπλειτον, τα χουπορεομεναι και χαμα χε σαλπινγς ευθενξατο, και επαιανισδον, και μεταταοτα ελλαλασδον, και χαματαδορατα καθιεσαν, εντα οθα ουκετι εδεξαντοχοι πολεμιοι αλλαεθεογον. Και κυμαζιον μεν εχον τους χιπαιας εφεπειτο, και απεκτινισαν χοσους περ ειδιοναντο χοσ ολυγωιοντες. Τον δε πολεμιον τω μεν ευωνοιμον ευθους διεσπαρε, καθοχοι ελλαινες χιπαιης εζαν. Τω δε δεξιον χατε ους φοδρα διωκομενον, επει λοφου συνέστε. Επι δε ειδον χοι ελλαινες χιπωμενοντας αυτούς, εδοκαιι ραιστον τε και ακυνδιονοτατον ειναι, εναι εδε επαωτούς. Παιανισαντες ουν ευθους επεκαιντο, χοι δουχουπαιμεναν. Και ενταλθα χοι πελτασται εδιωκον μεχρι τω δεξιον διεσπαρε, απεθανον δε ολυγωι. Τω γαρ χιπικον φοβον παρειχε, τω τω πολεμιον πολιωον. Επι δε ειδον χοι ελλαινες τω τε φαρνα μπασδου χιπικον ειτι συνέστε εκος, και τους μυθινους χιπαιας προσθουτο συναθρωις δομενους, και απο λοφου τινος καταθεωμενους τα αγυγνωμενα, απεειραιέκεζαν μεν. Ομως δε εδοκαιι και επιτουοτους ει τεον ειναι, ο ουτους οπος διουναιντω, ως με τεθαρρεκοτες αναπαουσαιντω. Συνταξαμενοι δε πορευονται. Εν τελθεν, χοι πολεμιον χιπαιης φευγουσι κατατου πρανους, ομωιος ως περ χιπω χιπαιον διεωκομενοι. Να πως γαρ αουτους χιπαιδεχετω, χο ουκ ει δεσαν χοι ελαινες, αλλα προαπετραποντω διωκοντες, οψεγαρ ειν. Επανελθοντες δε ενθαχε πρωτε συμβολεεγενετω, στε εσαμενοι τροπαιον απαυσαν επι θαλαταν περει ελειου διουσμας. Σταδιωι δεσαν χος εχζεκοντα επι το στρατοπετω. Εντευθεν χοι μεν πολεμιον ειχον αμφι τα αι αουτων, και απεγοντο και τους ουκετας και τα χρεματα, οποι εγγιναν το πρωσοτάτω. Χοι δε ελαινες προσεμενων μεν κλαιαντρον, και τα τριερευς και τα πλοια χος εχζοντα. Εξιοντες δεχαστες χεμερας σιον τωις χιποσδουγιωις και τωις άντραποδοις εφερωντο αδεως πιρους και κριθας, οινων, ωσπρια, μελίνας, σιουκα. Χαπανταγκαρ αγαθα ειχεν χοωρα πλαιν ελαιου. Και χοποτε μεν καταμενοι το στρατομα αναπαυωμενων, εξεν επιλαιγεν εναι, και ελαμπανον χοι εξιοντες. Χοποτε δε εξιωι παντο στρατομα, ειτις χωρις απελθον λαμποιτι δεμωζιον εδοξεν εναι. Εδε δε ενα παντον αυθονια, και γαρ αγοραι παντοθεν αφικνοντο εκτον ελαινιδον απολεον, και χοι παραπλαιοντες ασμενοι καταγων, ακουοντες χως οικισδοιτο πολις και λιμεν ειε. Επιμπον δε και χοι πολεμιον εδε, χοι πλαιζιον ο οικον προς εξενοφοντα, ακουοντες χωτι χουτος πολις δευτο χωριον, ερωτοντες χωτι δεοι πωιοντας φιλους εναι. Χοδα παιδεικνουιν αουτους τωις στρατιωταις. Καντουτοι κλαιανρος αφικνοιται, δυο τριεραις εχον, πλωιον δουδεν. Ετυγχαινε δε το στρατομα εξω ον χωτε αφικετο, και επιλαιγιον τυνες οικομενοι, αλλοι εις το όρος ει λεφεζαν πρωπατα πολλα. Οκνοντες δε με αφαιρεθέγιον τωε δεξιποε λεγουσιν, χως απεδρα τεν πεντεκοτωρον εχον εκ τραπεσδοντος, και κελαιουσι διασωωσαντα αουτοις τα πρωπατα, τα μεν αουτον λαμπειν, τα δε σφυζιν αποδουναι. Εωθους δεκαιινος απελαωναι τους περιεστοτας των στρατιωταον, και λεγοντας χωτι τεμωσια ειε, και τωε κλαιανδροε λεγει ελθον χωτι χαρπασδειν επιχει ρουσιν, οδε κελαιουι των χαρπασδοντα αγειν προς αουτον, και χωμεν λαμπον εγετίνα, περιτουχον δαγαζιας αφαιρεηται, και γαρ ειν αουτοε χω αγωμενος λογητες. Χοι δαλωι χοι παροντες των στρατιωταον, επιχει ρουσιν, μπαλαιιν των δεξιπον, ανακαλουντες των προδοτειν. Εδειζαν δεκαιι των τριερει των, πολωι και εφιουγον εις τεν θαλαταν, και κλαιανδρος δεφιουγε. Γζενοφον δεκαιι χοι αλωι στρατεγωι, κατε κολλιωον τε και τωε κλαιανδροε, ελεγον χοτι ουδεν ειε πραγμα, αλλά τω δωγμα αιτιον ειε τω του στρατεωματος τωταγενεσται. Χο δεκλαιανδρος χυπω του δεξιπου τε ανερεθις δωμενος, και αουτος αξεστεις χοτι εφοβαιτε, αποπλευζεις ται εφε και και ρουσιν, με δεμιν πολιν δεχεσται αουτοους χω σπολεμιους. Ερχον δε τω τε παντον των γελαινον χοι λακεδαιμονιοι, εν τωθα πονερον εδωκαιι τω πραγμα ειναι τω εις γελαισιν, και εδεον τω με πω ειε εν τωτα. Χο δουκ αν αλλος εφε γενεσται, ει μετεις εγδωσει των αρξανταβαλαιιν και των αφελωμενον. Εν δε χον εξαϊτει αγαζιας διατέλους φιλος τω εξενοφοντι. Εξχου και διεβαλεν αουτον χο δεξιππος, και εν τεωθεν επαιδε απορία ειν, συνεχαγον τω στρατεωμα χοι αρχοντες, και ειναι οι μεν αουτον παρολυγον επογιοντο των κλεαντρον. Τω εδε εξενοφοντι ουκαιδοκαιι φαολον ειναι. Αλλαναστα ας ελεξεν. Ο ανδρες στρατεωται, εμμοι δε ουδεν φαολοντοκαι ειναι τω πραγμα. Ει ειναι ουτος εχον ατεναγνωομεν, κλεαντρος απευσιν χο σπερλαιγει. Εισι μενγαρ εγγιους χαι ελαινιδες πολεις, τες δε χελαδος λακε δαυμονιοι πρωες δεκασιν. Εικαινοι δε εισι και εις χεκαστος λακε δαυμονιον, εν τα εις πολεσιν, οτι μπουλονται δε πρατασται. Ει ουνα ουτος πρωτον μεν γεμας μπιουσαντιου αποκλαιιζει. Επειτα δε τω εις αλλωις χαρμοσταις, παραγγελει εις τας πολεις με δεχεσται, ως απιστοοντας λακε δαυμονιοις και ανωμους οντας. Ετοι δε πρως αναξιβιον των ναουαρχον χουτος χω λογος περει χαιμον γεεξαιι, χαλεπον εσται και μεναιιν και αποπλαιιν, και γαρ εν τε γε αρχουσι λακε δαυμονιοι, και εν τε θαλατε των νιν χρονον. Ούκουν δε ούτε γενος ανδρος γενικα, ούτε γιωιν γεμας τως αλτους τες γελαδος απεχεσται, αλλα απευστεον, οτι ανακελεωσι, και γαρ χαι πολεις γεμον, οθεν γεσμεν παιθονται αουτοις. Εγω μεν ον, και γαρ αχου ο δεξιπον λεγειν πρως κλαιανδρον, ως ουκ αν εποιες εν αγασιας τωτα, ει με εγω αωτον κελευζα. Εγω μεν ον, απολιουο και χιυμας τες αιτιας, και αγασιαν. Αν αωτος αγασιας φεζαι εμε τι του οτων αιτιον ειναι, και καταδικασδο εμα οτου, ει εγω πετροβολιας ε αλλουτινος βιαιου εξαρχο, τες εσχατες δικες αξιος ειναι, και χυφεξο τεν δικαι. Φεμιδε και ειτινα αλλον αιτιαται, χραιναι χαιαουτον παρασχαιν κλαιανδροε κρυναι. Χουτογαραν χιυμαις απολαιλουμενοι τες αιτιας εγιεται. Ως δε νιν εχει, χαλαιπον ει ογιωμενοι ενθαι, χελαδι και επαινου και τιμαιες τεοξεσται, αντι δε του οτων, οτ ομωιοι τωις αλλοις εσομεθα, αλλαι εργοσομεθα εκτων, ελαινιδον απολεον. Με τα ταοτα αναστας ειπεν αγασιας. Εγω ο ονδρες, ομινιμι θεους και θεας, ει εμεν με τε με ξενοφοντα κελεουζαι αφελαισται των ανδρ, με τε αλλον χιυμον με δένα. Ειδοντι δε μοι, ανδρα αγαθον αγωμενον των εμον λοχετων, χιπορ δεξιπου, ον χιυμεις επιστασθαι χιυμασ προδοντα, δεινων εδοξεν ειναι. Και αφειλωμεν, ομολογο, ει χιυμεις μεν με εγδωτε με, εγω δε εμωτων, ο ος περ εγσενοφον λεγει. Παρασχεζο κρυναντι κλεανδροε, οτι αν μπουλε τα υπογεσσαι. Του του γενεκα, με τε πολεμειτε λακεδαημονιωις, σω εις δε στε τε ασφαλος, οπωι θελει χεκαστος. Σουν πέμψατε, μεν τωι μοι χιυμον, ο των ελωμενοι προς κλεανδρον, οι τινες αντι εγω παραλυπω, και λεξουσιν, χιπερ εμου και πραξουσιν. Εκτουτου εδωκεν χε στρατια, χουστινας μπουλωιτο προ ελωμενοι εναι. Οδε προελετο τους στρατεγους. Με τα τα, επορευετο προς κλεανδρον αγασιας, και χοι στρατεγοι, και χο αφαιρεθαις ανερ, χιπο αγαζιου. Και ελεγωναχοι στρατεγοι, επεμσεν χε εμας, χε στρατια προς σε ο κλεανδρον, και κελευουσι σε, ειτε παντας αιτια, κρυναντα σε ο των χρεςται, οτι αν μπουλωι. Ειτε ενατινα, ει διουο και πλειους αιτια, του τους αξιουζι, παρασχαιν σωι, χε ο τως εις κρυζιν. Ειτε οον χε μοντινα αιτια, παρεσμεν σωι χε εμαις. Ειτε δε αλλοντινα, φρασον, ουδες γαρ απεσταις, χο στις ανχε εμιν, εθέλε παιιθες ται. Με τα τα, παρελθον χο αγασιας αιπεν. Εγω εμι ο κλεανδρον, ο κλεανδρον, χο αφελόμενος δεξιπου, αγοντος του τον τον άντρα, και παι ειν κελεουζας δεξιπον. Του τον μεν γαρ οιδα, άντρα αγαθον οντα. Δεξιπον δε οιδα, χαυρεθιντα, χυπότες στρατιάς, αρχαιντες, πεντε κοντωρου, χε ειτε, σαμεθα παρα, τραπες δουν τιον, και σηλεγην, χω σοις δωημεθα, και αποδραντα δεξιπον, και πρωδοντα τους στρατιοτας μεθων εσοθεε. Και τους θε τραπες δουν τιους, απες θε ρεεκαμεν, τεν πεντε κοντωρων, και κακοι δοκουμεν αιναι διατουτων, αουτοι τετω, επι τούτο, απολολαμεν. Εκου εγαρ χω σπε χε μεις, εμείς, ως άπορον εγγεία επέσδεη αποιώντας τους ποταμούς θεεδιαμμέναι κας σοθέναι εις τέν Hελάδα. Τουτον ούν το γιούτον ούντα αφαιλόμεν. Ει δεσου έγκες ε άλλος της τόν παρασού και με τόν παρχεμόν αποδραντών, εου είσθη χωτι ουδέν αν τουτον επόγεσα. Νομίζε δε αν εμείς νιουν αποκτέναις, δι' άντρα δε ηλώνται και πονερών άντρα αγαθών αποκτένων. Ακούζα στ' αυτό το χω κλεαντρος ειπεν χωτι δεξιπων μεν ουκ επαινοιε ει τωταπεπωγεκός ειε. Ου μεντοι εφε νομιζεν ουδε παμπονερώς ειν δεξιπος, μπιαε χρέναι πασχειν αυτον, αλλακρυθέντα, ως περ και χυμεις νιουν αξιουται τες διγες τουχειν. Νιουν ουν άπιτε καταλυποντες τόν δε τόν αντρα. Όταν δε γω κελεουζω, παρεστε προσθέν κρίζιν. Αι τι ο μαι δε ούτε τένα στρατιάν ούτε αλλον ουδένα αίτι, επαι ούτος αυτος χομολογει αφελέσται τόν αντρα. Χοδε αφαιρεθέις ειπεν, εγω ο κλεαντρε, ει και ουγε με αδικουντατι αγεσται, ούτε επαιον ουδένα ούτε εμπαλον, αλλ αιπον χωτι δε μωσια ειε τα πρόβατα. Εν γαρ τον στρατιω τον δογμα, αιτις χοποτεχε στρατιά εξιωι, ειδια λαις δωιτο, δε μωσια εινα ειτα λε φθεντα. Τα οτα αιπον, εκτουτου με λαμον χουτος αιγεν, χινα με φθενγωιτο με αιδες, αλλ αωτος λαμον τωμερος διασοζευε τωις λαις ταις, παρατεεν ρετραν τα χρεματα. Προσταοτα χω κλεαντρος ειπεν, επαι τωινουν ει, καταμενε, χινα και περει σου μπουλεου σωμετα. Εκτουτου χοι μεν αμφι κλεαντρον ειε ριστωον, τεν δε στρατιαν σου νεγα γεγζινοφων, και σου νεμπουλεουε παιμψαι ανδρας προς κλεαντρον παραιτε ζωμενους περει των αντρον. Εκτουτου εδοξεν αωτοις παιμψαντας τρατεγους και λοχαγους, και δρακοντιον των σπαρτιατεν, και των αλλον χοι εδωκουν επιτεαιδιωι ειναι, δευθαι κλεαντρον κατα παντα τροπον αφαιναι τω αντρε. Ελθον ον γογζινοφων λεγει, εχεις μεν ο κλεαντρον τους ανδρας, και εστρατιασσοι χιυφαιτω οτι εμβουλου οποιαζαι και περει τωτων, και περει χωτων χαπαντων. Νουν δε σε αιτουνται και δεωνται δουν αις φυζι τω αντρε, και με κατακαιναιιν. Πολαγαρ εν τω εμπροσθεν χρονοι περει τεν στρατιαν εμοκθεσατειν. Τω τα δε σου τουχοντες οφιχσνουνται σωι αντιτουτων, ειν μβουλαιι χεγεις τω αιτων, και ειν χωι θεωι χιλεωι οζιν, επιδειξειν σωι και χωσ κοσμιωι ειζι, και χωσ εικανωι τω αρχοντι παιθωμενουι, τως πολεμιους σιντωις θεωις με φοβειςθαι. Δεωνται δε σου και τουτου, παραγενομενον και αρχσαντα αιωτων, παιιρεν λαμπαιιν και δεξιπου και σφων, των αλλον, χωιος χεκαστωσαιςτι, και τεν αξιεν χεκαστωις νεημαι. Ακουζα στωτα χω κλεαντρος. Αλλαναι τω σιω εφε, τα χουτοι χιουμιν αποκρινουμαι. Και τω τε αντρε χιουμιν διδομι, και αωτος παρεσωμαι. Και ειν χωι θεωι παραδειτωσιν, εξεγεσωμαι εις τεν ελλαδα. Και πολιου χωι λογωι χουτοι αντιωι ειζιν, ει χους εγω περι χιουμον ενιον εικουν, χως τω στρατεωμα αφιστατε από λακεδα ημονιον. Εκτουτου χωιμιν επαινουν τες απελθον, εχον τες τω αντρε. Κλεαντρος δε εθουετοεπιται πορεια, και γζιονιν γζινοφοντι φιλικός, και γζινιν γζιονε μπαλοντο. Επιδε και χεωρα αωτος τω παραγγελωμενων ειου τακτως ποιουντας, και μπαλον αιτι επισιουμει εγγεμον γενεσται αωτον, επαιμεντοι σουωμενοι αωτοι επι τρεις χεμερας ουκ εγγυγνητο τα χερα, σουν καλεζα στους στρατεγους αιπεν, εμοι μεν ουτελεθαι τα χερα εξαγειν. Φιλμεις μεντοι με αθουμειτε του οτου γενεκα. Φιλμιν γαρ χως αιωικε, δε δω τα εκκομιζα ει τους ανδρας, αλλα πορευεστε, χεμεις δε χιυμας, επειδαν εκειζε χεεκετε, δεξομεθα χως αν δινοομεθα καλυστα. Εκτουου εδοξετωις στρατιωταις δουναι αωτοε τα δεμωζια πρόβατα. Χω δεξαμενος παλιν αωτοις απεδοκε, και χουτος μεν απεπλει. Χω ει δε στρατιωται διαθαμενοι τωνασι τωνοχον εζαν συγκεκομισμενοι, και ταλα χελεεφεζαν εξεπορευοντο δια τωνο μυθυνοων. Επιδε ουδενι ενετουχον πορευομενοι τεεν ορθεν χωδον, χωστε εχοντες τι εις τεεν φιλιαν ελθαιν, εννοξεν αωτοις του ουμπολιν χυποστρεψαν τας ελθαιν μιεν εμεραν και νυκτα. Του τω δεπογεζαντες ελαμπον πολλα και ανδραποδα και πρόβατα. Και αφικοντοχεκταιοι εις χρυζοπολιν τεες χαλχεδονιας, και εκει εμεναν εμερας επτα λαφιροπολουντες. Τελος του δευτερου και εικοστοου μέρους, μέρος το τρύτον και εικοστον ξενοφοντος κιουρου αναβάζεως, χαιδε χαιχογραφε χιουποτες λιμπριβοξ κοινονιας πεπωγεμένε, χυπαρχει το κοινοεκτεέματι. Κιουρου αναβάζεως το χεπδομον. Χοζαμιν δε εντε αναβάζεως δε μετα κιουρου επραξανχοι ελενες μέχρι τεες μάχες, και χοζα επεει κυρος ετελεωτες εντε πορέα, μέχρι εις τον ποντο αφικοντο, και χοζα εκ του ποντο πες δε εξιοντες, και εκπλέοντες επωιουν μέχρι εξο του στόματος εγενοντο, εν χρυζοπόλαιι τεες αζιες, εντοε πρόσθεν λόγο εδελεωτες. Εκ του του δε φαρναβάζεως φοβουμένος τω στρατευμα, με επειτεν χαουτου χοωραν στρατευε ται, πέμψας προς αναξιβιον τον ναουργον, χοδεθιουκεν εν μπιουζαντιο εων, εδευτου διεμπιβάζα η τω στρατευμα εκ τεες αζιες, και χυπισκνέιτο πανταποιαζε εν αυτοε χοζαδεωι. και χο αναξιβιος μετεπέμψα τω τω στρατεγους, και λοχαγους εις μπιουζαντιον, και χυπισκνέιτο ει διεμπιουζαντιον, μιστωφοράν εζεσταιτω εις στρατιωτα εις. Χοει μεν δε αλλοι εφαζαν μπουλαιουζαμενοι απαγγελειν. Ζενοφονται ειπεν αυτοε χοτι απαλλαξοι τω εδε αποτες στρατιας, και μπουλαιοι τω αποπλειν. Χοδε αναξιβιος εκελευζεν αυτον στου διαβαντα επειτα χουτους απαλλατες ται. Εφε οων τω ταποιαζειν. Σευθες δε χο τραεξ, πιμπι με δω σαδεν και κελευει γενοφοντα, συμπροσφιου με εις ται, οπως διαβαιει τω στρατιωμα, και εφε οων τω ετω τα συμπροσφιου με εθεντι, χοτι οων με τα μελεεζει. Χο δε ειπεν, αλλα τω μεν στρατιωμα διαβαιεζε ται, τω του γενεκα με δε τελεει τω, με τε εμοι με τε αλλο εμεδενι. Επειδαν δε διαβαιει, εγω μεν απαλλαξομαι, προς δε τους διαμενοντας και επικαϊους οοντας, προς φερεστω, χω σαν αυτοε δω και ασφαλες. Εκτουου διαβαινουζι παντες εις τω μυουζαντιον, χο εις τρατιωται. Και μυσθον μεν ουκαιδιδου χο ανεξιβιος, εκερυξε δε λαμποντας τα χοπλα και τασκεουε, τους τρατιωτας εξιεναι. Χο σ αποπεμσον τε χαμα και αριθμον πογεεσον, εν τα ουθα χο εις τρατιωται εχθοντο, οτι ουκ ειχον αυγιουριον επισητις δε σθαι, εις θεενπορευαν, και ο κνεερός σιονες κευάζοντο. Και ο ξενοφον κλεανδροε τω χαρμοσται, ξενος γεγενεμένος, προζελθον εσπασδε τω αυτον, χω σ αποπλευζουμενος εεδεε. Χο δε αυτοε λεγει, με ποιαζε αιστα ουτα, ει δε με, εφε, αι τιεν εξαις, επι και νιουνε τινες εεδεσαι, αι τιονται, χωτι ουτα χιου εξερπει τω στρατιωμα. Χο δειπεν, αλλαιτιος μεν εγωγε ουκ ειμη του ουτου, οι δε στρατιωται ουτοι επιστησμου δεωμενοι, δι' ατουτο αυτοι μουζι προς τέν εξοδον. Αλ χομος, εφε, εγωοσοι συμβουλευο, εξελθαιν μεν χω σπωρεου σωμενον, επειδαν δεξογενε τω στρατιωμα, τω τε απαλατες ται. Τω τα τωινουν, εφε, χω ξενοφον, ελθον τε σπρος αναξιβιον, δι' απραξομεθα. Χω τως ελθοντες ελεγονταωτα. Χω δε εκελευεν χω τω πωγειν, και εξιεναι τε ταχυστεν συσκεωαζαμενους, και πρωζαναιπεν, χω σαν με παρεε εις τεν εξεταζιν και εις των αριθμον, χω τι αωτως χω των αιτιάσεται. Εν τευθεν εξαιεζαν χω τε στρατιγωι πρωτοι, και χω αλωι. Και αρδεν παντες πλεεν ολιγον εξω εζαν, και αιτεονικος, εις τεεκει παρατας πυλας, χω σχω πωτε εξωγενοιν τω παντες, συνκλαιζωνα τα σπυλας, και των μοχλον εμβαλωων. Χω δε αναξιβιως συνκαλαιζα στους στρατιγους, και τους λοχαγους ελεγεν, τα μην επιτεεδεια, εφε, λαμβάνεται εκ των αθραικιον κομον. Ειζι δε αιτοθυπω λαϊκριθαι και πιυρωι και ταλα επιτεεδεια. Λαμβοντες δε πωρευεστε εις κερρονεζον, εκει δε κοινισκος χιουμιν μιστοδοτεζει. Επακουζαντες δε τινες των στρατιω των τωτα, και των λοχαγον τις διαγγελαιι εις τω στρατιωμα. Και χοι μην στρατεγωι επιουθανοντο περειτου σεουθου, πωτερα πολεμιως ειε ειε φιλος, και πωτερα δε ατου χιερου ορους, δε οι πωρευεσθαι, εκουκλωε διαμεζες ταις τραϊκες. Εν χοε δε τωτα διελεγοντο, και τω στρατιωται αναρπασαντες τα χοπλα, θεωζι δρομωε πρωστας πιουλας, χω σπαλιν εις τωτειχος εις γιοντες. Χοδε εταιονικος και χω εις συναουτοε, χω ειδον προς θεοντας του σχοπλοιητας, σουν κλαιουζι τα σπιουλας, και των μοχλον εμβαλλουζιν. Χοε δε στρατιωται εκκοπτον τα σπιουλας, και γονχωτι αδικοτα τα πασχοι ειν εκβαλωμενοι εις του σπουλεμιους, κατασχυζε ειν τετας πιουλας εφασαν ει με εκοντες ανοιξουζιν. Αλλο ει δε εθεον επι θαλατων και παρατεν χελεν του θειχους, χυπερβαίνουζιν εις ταιν πολιν. Αλλο ει δε χοε αιτουγκανων αινδον οντες τωνα στρατιωτων, Χώσ' χωρώζιτα επί τά ισπύλα ισπράγματα, διακόπτων τεστά ισαγζίνα ιστά κλαιύθρα αναπέτα νύεζι τά ισπύλας. Χώι δε ισπύπτουσιν. Χώδ' εξενοφόν, χώσ' ειδε τά γυγνόμενα, δέζας με εφαρπαγέν τραπόιτο τωστράτομα. Καί ανέκες τά κακά γένοι τότε πόλεοι καί χεαυτόι καί τόι στρατιώταις, αίθαιι καί σούν εισπύπτει ειζού τόν πιλόν σούν τόι οχλόι. Χώι δε μπυζαντιόι, χώσ' ειδον τωστράτομα μία εισπύπτων, φευγουσιν εκτές αγοράς. Χώι μεν εις ταπλόια, χώι δε οικαδε, χώσ' ειδε ενδον ετυγχανον οντες εξο, χώι δε καθέλκον τάς τριαίραις, χώσ' εν τάς τριαίραις σώις δόντω, πάντες δε οωιοντοαπολολέναι, χώσ' εαλλιοκυλιας τες πόλεος. Χώι δε ετεονικος εις τέν ακραν αποφευγει, χώι δε αναξιβιους καταδραμών επιθαλαταν ενα χαλιεωτικο επλόιο περιεπλαι εις τένα κρόπολην, και εις τυς μεταπέμπαιται εκαλχεδόνως φρουρούς. Οι γαρ' χικανοι εδω κουν ειναι, χωι ενταε ακροπολαιι σχειν τυς ανδρας. Χωι δε στρατιωται χώσ' ειδον εγγζενοφοντα προσπιπτουζι πολλοι αυτοε και λεγουζι. Νινς εξεστιν ο εγγζενοφον, ανδρει γενεσται, εχεις πολιν, εχεις τριαίραις, εχεις χρεματα, εχεις ανδρας τωσουτους. Νιν' αν ει μπουλωιω, σιτ' εχειμας ονεζαις, και εχεις σε μεγανπογεζαι μεν. Χοδαπεκρίνατο, αλ ευγελεγεται, και πογεζο τωτα. Ειδε τούτον επισημειτε, θεστε τα χωπλα ενταξει χωσ' ταχιςτα. Μπουλωμινος αυτούς κατερεμισαι, και αυτος τε παρεγγιουια τα οτα, και τους αλους εκελεουε παρεγγιουαν, και τυθεσται τα χωπλα. Χοδε αυτοι χιουσ' αυτον τα τωμενοι, χοδε χωπλιται ειν' ολυγω εχρονο εις' οκτω εγενοντο, και χοι πελτασται, επι το κερας, εχε κατερον παρεδε δραμε εκεσαν. Τωδε χωριον χοιον καλυστον εκταξα στ' αι εστι τω τρααικιον καλουμενον, ερεμον οικιον και πεδινον. Επι ειδε εκειτο τα χωπλα και κατερεμισθεζαν, σιν καλαιι χογζενοφωνα τε ενα στρατιαν και λεγει ταδε. Χωτιμεν οργισθεθε ο ανδρες στρατιωται και νομισθετε δε εινα πασκαιν εξαπατοωμενωι ου ταυμαστο, ειν' δε τωε στ' ομω ειχ' χαριστοωμεττα, και λακεδαημονιου στετους παροντας τες εξαπατες τυμωρεζομεττα, και τεν πολιν τεν ουδεν αιτιαν διαρπασομεν, ενθυμεισθε χαεσται εντευθεν. Πολιμιωι μεν εσομεθα αποδεδεγμενωι λακεδαημονιωις και τωις συμμαχωις. Χωιους δε πολιμος αν γενωιτο ει κασδειν δε παρεστιν, χεωρακοτας και ανεσθεντας τα νιουν δε γενεμενα. Χεμεις γαρχοι αθεναιι, ει ελθομεν εις τον πολιμον τον προς λακεδαημονιους και τωις συμμαχωις, εχοντες τριερεις τα σμεν ενθαλατει, τα σδεντωις νεωριοις, ουκ ελατους τριακοζιον. Χυπαρχοντον δε πολιον χρεματον εντα επολαιι, και προζοδου ουζες κατενιαοτων αποτετων ενδεημον και τες φυπερωριας, ου μεγιον χιλιον ταλαντων. Αρχοντες δε τον νεζον, απασον, και εντεται αζιαε, πολας εχοντες πολις, και ενται ευρωοπαι, αλλα στεπολας, και αυτο το το το μυζαντιον, οπου νουν εσμεν εχοντες, κατεπολαι με εθέμεν, χουτος χωροσπαντες χιλιμες επίσταστε. Νου δε δε τιν αιωμεθα παθαιν, λακεδαημονιωις μεν και τον αρχαιον σουμαχον χουπαρχοντον, ασεναιον δε και χοι εκεινωις τωτε εζαν σουμαχοι παντον προσγεγενεμενον, τις αφέρνους δε και τον, επιθαλατε αλλον, μπαρβαρον, παντον, πολεμιον, εμηνοντον, πολεμιωτατου δε αουτοου το ανο, βασιλεως, χον ει ελθομεν αφαιρε σωμενωι, τεν αρχαιν, και αποκτενοντες, ει γνωναιμεθα, τουτον δε παντον χομου οντον, αστιτιτις χουουτος αφρον, χωστις ογεται ανχεεμας, περγενεσται, με προσθεον αμαινομεθα, με δαις χρος απολομεθα, πολεμιωι οντες και ταις πατρίζι, και τωις χεμετερωις αουτον, φιλωις τε και οικαιωις, εγγαρταις πολεζιν εις παντες ταις εφαιεμας στρατεωσομεναις, και δικαιος, ει βαρβαρον μεν πολιν οδεμιαν εθελαιζαμεν κατασχαιν, και ταοτακρατουντες, ελαινιδα δε εις χαιν προωτεν ελθομεν πολιν, ταοτεν εξαλαπαξομεν. Εγω μεν τωιν ον εοχομε πριν ταοτα επειδειν ο ουσομον γενομενα, μουρειας εμε γε κατατες γες οργιουιας γενεσται, και χιουμιν δε συμβουλευο, ελαινας οντας, τωις των ελαινον προεστε κοζι, παιθομενους, παιυρασται, των δικαιον τυγανειν. Εαν δε με δυνες θεταοτα, εμας δε αδικουμενους τες γουνελαδος με στερεσται, και νιν μοι δοκαιι πέμψαντας αναξιβιο ει παιν, χωτιχεμες ουδεν μπιαιον ποιαζοντες, παρελελυθαμεν εις τεμπολιν, αλλα εν μεν γινόμεττα παρ χιουμον αγαθοντι ευρυσκαισται, ει δε με αλλα δε λοζοντες, χωτι ουκ εξαπατοωμενους, αλλα παιυθωμενους εξερχομεττα. Ταοτα έδοξε, και παιμπουζιν χιερον ουμοντετων ελαιιον, ερουντα ταοτα, και ερουλοχον αρκάδα και φιλαιζιον αχαιον. Οι μενταοτα ουκοντο ερουντες. Ετοι δε καθαμενων των στρατιωτων, προσερκαιτα κοειρατατας σε μπαιος. Ως ουφευγων τεν, ελαδαπεριαιε αλλα στραταγιον, και επαγγελωμενους, ειτις ει πολις ει εθνος στραταγου δε οιτο, και τωτε προσελθον ελεγεν χωτι, ετοιμος ειε, εγγεις θα ουτοις εις το δελτα, καλουμενων τες αθρααικες, εινθα πολλα καγαθα λεεψοιντο, εστε δαν μολοζιν, εις αυτονιανα παρεξειν εφε, και σιτια και ποτα. Ακούζι ταοτα τωι στρατιωταις, και τα παρα αναξιμιου χαμα παγγελωμενα. Απεκρυνατο γαρχωτι παιηθομενοις αυτοις ου μεταμελεζει, αλλα ατοις τε οικοι τελεζι ταοτα απαγγελαιι, και αυτος μπουλεουζοιτο, περει αυτον χωτι διουναιτο αγαθον. Εκτουου του χωι στρατιωται τονται, κοειραταδαν δεχονται στραταγων, και εξω του τεχους απελθον. Ο δεκοειραταδας συντηθεται αυτοις εισθεν χυστεραιαν, παρεζεσται επει το στρατομα, εχον και χυρέια, και μαντιν, και σιτία, και ποτα τα εστρατιά. Επιδε εξελθον ο αναξιμιος έκλεζε τα σπιλας, και εκερυξεν ο σαν χαλωε ενδον τον στρατιωταον, οτι πεπράσεται. Τι δυστεραια, κοειραταδας μην εχοντα χυρέια, και τον μαντιν χέκε, και αλφιταφεροντες, χαιποντο αυτοι, εικουζιν ανδρες, και οινον, αλλοι εικουζιν, και ελαωνα τρεις, και σκορωδοον ανεερ, χωζον εδιουνατο μεγιστον φορτιον, και αλλος κρομμιωον. Τι καταθέμενος χωζ επιδαςμεουζιν εχιουετο. Ζενοφονται με τα πεμσαμενος κλεανδρον, εκελευε διαπράξαι, όπως εις τοτέχος εις ελθοι, και αποπλέουζαι εκ μπιζαντιου. Ελθον, το κλεανδρος, μάλα μόλις εφε διαπραξαμενος εκο. Λεγειν γαρ αναξιμιον, χωτι ουκεπιτεεδιον ειε τους μεν αστρατιωτας πλεζιον ειναι τοτέχος. Ζενοφοντα δε ενδον, τους μπιζαντιους δε στα ζιασδειν, και πονερους ειναι προς αλλεελους. Χωμος δε εις ειναι εφε εκελευεν, ει μελαις σιν αυτοε εκ πλειν. Χωμεν δε γζενοφον ασπαζαμενος τους αστρατιωτας, εις ο τουτέχους απεει εις ειναι κλαιανδροι. Ο δε κοειρατας θει μην πρωτοι χεμεραι, ουκ εκαλυεραιι, ουδε διαμετρεζεν ουδε νετοις αστρατιωταις. Θει δυστεραια, τα μην χυρεια, εις δε και παρατον μπόμον, και κοειρατας εστεφανομενος χωσθυζον. Πρωζελθον δε τυμαζιον χω δαρδανεους και νεον χω αζιναιους, και κλαιανορ χω ορχομενιους, ελεγον κοειρατατα με θιουειν. Ο σοχεγεζομενον τεστρατια, ει με δωζει τα επιτεεδεια. Οδε κελευει διαμετρευσται. Επιδε πολον ενοιδει αυτοε χωσθαι, εμερας σητον εκαστοε γενεσται τον στρατιωτον, αναλαμβον τα χυρεια απεει, και τεν στρατηγιαν απευποον. Νεον δε χω αζιναιους και φρουνισκος χω αχαιος, και φιλεζιος χω αχαιος, και ξανθυκλαιες χω αχαιος, και τυμαζιον χω δαρδανεους, επεμενον επιτε στρατια, και εις κοωμας τωναθραεκον, προελθοντες τας καταμβιουζαντιον στρατοπαιδευοντο. Και χω στρατηγωι εστα σηασδον, κλεανωρ μεν και φρουνισκος προς σεωθεν βουλωμενοι αγειν. Επιθαι γαρ αουτοους, και εδω και τωε μεν χυπον τωε δε γουναικα. Νεον δε εις χερονεσον, οιωμενως ει χυπολα και δαημονιω εις γεννοιντο, παντος αν προεσταναει τω στρατεωματος. Τι μαζιον δε πρου θυμειτο περαν εις θεν ασιαν παλιν διαβέναι, οιωμενως αν οικα δε κατελθαιν, και χω στρατηωται τωτα εμβουλοντο. Διατριβουμενου δε του χρονου πολλοιτων στρατηωτων, οιμεν τα χωπλα αποτιδομενωι κατατους χωρους απεπλεον χω σε δυναντο, οιδε και εις τας πωλεις κατεμιγνιντο. Αναξιμιως δε χαυρε τωτα ακουον διαυθευρωμενον τω στρατεωμα. Τουτον γαρ γυγνομενων ο ετω μαλιστα χαρισδεσται φαρναβασδο. Αποπλεοντι δε αναξιμιωε, εκε μπουζαντιου σουνανταε αρισταρχος ενοι κυσδικοε, διαδοχος κλεανδροε μπουζαντιου χαρμοστεες. Ελεγετο δε χωτι και ναουαρχος διαδοχος πωλος, οζον οου παρευε ειδε εις ελεσποντον. Και αναξιμιως τω εμειν αρισταρχοε, επιστέλει χωποζους ανχεωρε ενοι μπουζαντιωε, τω αν κυρου στρατεο των ουπολελει μενους αποδοσται. Ο δε κλεανδρος ουδένα επεπρακει, αλλα και τους καμνοντας εθεραπεουεν, οικτυρων και ανεκάσδον οικια δεχεστα. Αρισταρχος δε παιι ελθε ταχυστα, οικ ελατους τετρακωσιωων απεδοτω. Αναξιμιως δε παραπλεουζας εις παριον, παιμπαιι παραφαρναβασδον κατατα συμκεμινα. Ο δε παιι εις τω αρισταρχον τεχε, κοντα εις μπουζαντιον χαρμοσται, και αναξιμιον οικετι ναουαρχοντα, αναξιμιω μεν μελεζε, προς αρισταρχον δε διε πρατετω τα αουτα περειτου, κιουρου στρατεωματος, απερπρος αναξιμιον. Εκτουτω χω αναξιμιως καλεζας εξαινοφοντα, κελευαι παζαι τεχναι και μεχαναι, πλευζαι επιτο στρατοιμα χω σταχυστα, και συνεχαιντε αουτο, και συνεθρωις δειν τον διεσπαρμενον, χω σαν πλευστοις διουναι ται, και παραγαγοντα εις ταιν περεινθον, διε βιβασδειν εις ταιν ασιαν, χω τι ταχυστα. Και διδωσιν αουτο τριακοντορων, και επιστολειν, και αντρα σουν πέμπαιοι, κελευσοντα τους περεινθιους, χω σταχυστα, γσαινοφοντα προπέμψαι, τω εις χειπωις επειτοστρατευμα, και χω μεν γσαινοφον, διαπλευσας αφυκναιιται επειτοστρατευμα. Χω ει δεστατιωται, εδεξαντο, και ειουθιους, χαι ποντο ασμινων, χω σ-διαβεσομενων, εις ταις θρααικες, εις ταιν ασιαν. Χω δε σευθες, ακουσας, χαι κονταπαλιν πέμψας προς αουτον, καταθαλαταν με δωσάδεν, εδειτο ταιν στρατιαν αγειν προς αουτον. Χυπιχς χνουμενος αουτοε, χω τυ ογιετο λεγον απευσαιιν. Χω δαπεκρυναιτο, χω τυ ουδεν χωιον ται εγιε του ουτον γενεσται, και χω μεν τω ταν ακουσας ογιχετο. Χω δε χελε, νες επει αφυκοντο εις περυνθον, νεον μεν αποσπαζας εστρατοπαιδευσατο χωρις, εχον χως οκτακωσιους ανθρωπους. Τω δαλω στρατομα παν, εν τω ε αουτοε παρατοτέχος τω περυνθιον εν. Με τα τω τα ξενοφων, μεν έπρατε περυ πλωιον, χω πως χω τυ ταχυστα διαμπαγιεν. Εν δε του τω ε αφυκομενος αρισταρχος, χω εκ μυζαντιου χαρμοστές, εχον δουο τριερ εις, πεπαις μενως χυπω φαρναβασδου, τω εις τε ναου κλαιρωις απειπαι με διαγειν, ελθον τε επει τω στρατομα, τω εις στρατιωτας ειπαι με περαϊουσθα εις τέν ασυαν. Χω δε ξενοφων, ελεγεν χωτι αναξυμιως εκελευζε, και εμε προς του τω επεμσεν ενθαδε. Παλην δαρυσταρχος ελεξεν, αναξυμιως μεν τω εινουν οκετι ναου αρχος, εγω δε τε ειδε χαρμοστές, ειδε τινα χυμον λε εψωμα εν τραι θαλατε καταγιζω, τω τε υπον ο ειχα τω εις τω τειχος, τε ει δουστεραια, μετα πεπαιται του στρατεγους και λοχαγους του στρατεωματου. Εδε δε οντων προς τω τειχει εξαγγελε τις τω εξενοποντι, χωτι ει ειζε εις στου λευθε εζεται, και ε αου του τι πεζεται, και φαρναβάστοε παραδοθε εζεται. Χωδε ακουζα στωτα του σμεν προπέμπεται, αου τως δε ειπεν χωτι στου ζαιτι μπουλοιτω. Και απελθον εις τιωτω ει παραιγεν αου τω εχωι θεωι, πευρασθαι προς σευθεν αγειν τω στρατεωμα. Χεωρα γαρ' ούτε διαβαινεν ας φαλες ον, τρυερεις εχοντω στου κω λουσοντω. Ούτε πι χερονεζον ελθον κατακλαιιστέναι εμπουλαιτω, και τω στρατεωμα ειν πολει σπαναιι παντον γενες, εινθαπευθες στ'αι μην ανανκε τω εκει χαρμοσται, τω διεπιτεδαιιον ουδεν εμμελεν εχσειν τω στρατεωμα. Και χωμεν αμφι τω τεχεν, ουδε στρατεγωι και χωι λοχαγωι, γεκοντες παρατου αρισταρχου, απεγγελον οτι νιουν μην απιέναι σφας κελευει, τες δευλες δε εκειν. Εινθα και δελε μαλλον εδωκαιι εεπιβουλε. Χω ουνα ξενοφων, επαι εδωκαιι τα χιερα καλα ειναι αυτοε και τω στρατεωματι, ασφαλος προς σευθεν γεναι, παραλαμβωνα που λιουκρατεν των αθεναιον λοχαγων, και παρατωνα στρατεγων, δε καστου ανδραφλεν παραν αιονος, χω εχαστος επιστηγον, ο εκετοτες νιουκτος επι τω σευθου στρατεωμα, εχζεε κοντασταδια. Επι τυγγους εζαν αυτο, επι τυγγανει πυρωις ερεαιμωις, και τω μεν πρωτον ογετο μετα καχωρεκαιναι πω ετω σευθεν, επι δε θρυβου δε εις τω και σημαινοντων αλλελουις των περει σευθεν, κατεμαθεν, οτι του του γενικα τα πυρα, κακομενα εγιε τω σευθεν, πρωτον νουκτοφυλακον, χω πως χω ειναι φυλακες με χωρωιοντο εν τω εσκοτει, οντες μετε χω πως ειναι, οι δε προσιοντες με λανθανοιν, αλλα διατω φως καταφαναιις ειναι. επι δε εις τω πρωπενπειτων ερμεναια, χω ετουγκανε εχω, και ει παιιν κελευει σευθαιι, χω τε γζινοφων παρεστι, μπουλωμενος συγγενεσται αωτοι. οι δε εεροντω ει χω αθεναιος, ο τω στρατεωματος. Επι δε δε εφε χω τω ειναι, ανα παι δε εζαντες εδιωκον, και ολιγον χυστερον παρεζαν πελτασται χωζον διακοζιοι, και παραλαμβοντες γζινοφωντα, και τω σιον αωτοε εγον προς σευθαιι. Χω δε ειναι τυρσαι μαλα φυλατωμενος, και χυποι περει αωτειν κουκλωε εγκεχα λινωμενοι. Διαγαρτων φοβον τας μεν γεμερας εχιλου τους χυπους, τας δε νιουκτας εγκεχα λινωμενοις εφυλατετω. Ελεγετο γαρ και προσθεν τεερες χω τω ούτου πρόγονος, εν τω τε τε χω ωραι, πελω εχω στρατεωμα, χω τω ούτων των ανδρον, πολλους απολεζαι, και τας κεω αφωρα αφαιρεθαι. Επιδένγιους εζαν εγκελουζαν ειζελθαιν γζενοφοντα εχοντα δουο χους μπουλωιτω. Επιδε δένδον εζαν εσπαστοντο μεν πρωτον αλεελους και κατα ατωναθραικιον νομον, και τα ονου προυπινον. Παρενδε και με δωσαδες αφαραιθαι, παντον λεγομενοι ειναι μαλιστα νουκτος, πολλομικοοτατοι. Παρένδε καί με δοσάδες το εσέουθε, χώσπερ επρέσπευεν αυτοεπάντοσε. Επίτε δε ξενοφών ερχετολέγειν. Επέμψας πρόσεμε, ο εσέουθε, εις καλχεδόνα, πρώτον με δοσάδεν τούτονι. Δεόμενος μου στους προθιουμεθέναι, διαμέναι το στράτομα εκ τέσ αζίας, και χυπισκνούμενος μου, ει τάλτα πράξαιμη, ευποιασέν, χώσ' εφε με δοσάδες χούτος. Τάλτα ει πον, επέρετο τον με δοσάδεν, ει αλεθέ τάλτα ειε. Χω δεφέ. Αυτοις ελθε με δοσάδες χούτος, επει εγώ διεμπάνε πάλιν επίτος τράτομα εκ παριου, χυπισνούμενος ει αγωημη το στράτομα προς ε, τάλτα τεσέ φίλο εμμοι χραιζεσται, και αδελφοε, και τά παραθαλάτε μοι χωρια, χον σου χρατεις, εζεσται παρασου. Επιτουτοις πάλιν ερετο τον με δοσάδεν ει ελεγε τάλτα. Χω δε σουν εφε και τάλτα. Ίσοι νιουν εφε αφε εγεζαιτουτοι, τι σοι απεκρυνάμεν εν καλχεδονι πρωτον. Απεκρυνο χωτι το στράτομα διαβεζοιτο εις μπιουσαντιον, και ουδεν του ουτουχενικα δεοι τελειν ούτε σοι ούτε αλλοε. Αυτος δε επει διαμπαγιες, απιέναι εφεσται, και εγένετο χουτος χω σπρ σιου ελεγες. Τι γαρ ελεγον εφε, χω τε κατα σε λυμπριαν αφήκου, ουκ εφεστα χωιον τε αιναι, αλλ εις περινθον ελθοντας διαβαιναιν εις τε ασιαν. Νιουν τωινουν εφε χω γζινοφον, παρεμι και εγω, και χουτος φρουνισκος εις τον στρατεγον, και πουλουκρατες χουτος εις τον λοχαγον, και εξω εις εις τον στρατεγον, χω πιστωτωτος εγκάστοι, πλε νεονος του λακονικου. Ειουν μπουλαιι πιστωτεραν ειναι τεν πραξιν, και εκεινους καλεζαι. Τα δε χωπλα σιου ελθον ειπαι ο πλουκρατες, χωτι εγω κελευω καταλυπαιν, και αουτος εκει καταλυπων τεν μαχαιραν εις θι. Ακουζα στωτα χωσεουθες ειπαιν χωτι ουδενι αν απισταιζειν αθεναιον, και γαρ χωτι σιουγενεις ειν ειδέναι, και φιλους εουνους εφε νομις δειν. Με τα τωτα δε παι εις ελθεν χους εδει, πρωτον γζενοφων επερε τωσεουθεν, χωτι δε οιτω χρεςται τα εστρατιαε. Χωδε ειπαιν χωδε, μαιζα δες ειν πατεερμοι, εκεινου δε ειν αρχεε μελανδηται και σιουνοι και τρανιψαι. Εκταωτες ουνα τες χωρας, επι τα οδρυζον πραγματα ενοσεσεν, εκπαιζον χω πατεερα ο τως μεν αποθναις και νοσοι, εγω δε ξετραφεεν ορφανος, παραμε δοχω, τωε ννυν βαζιλαιι. Επι δε νεανισκος εγγενομεν, ουκ εγγυναμεν σδεειν εις αλλωτριαν τραπεζδαν αποβλεπον, και εκετες δωμεν ενδυφρειος αυτοε χικετες, διουνα ειμοι χωποζους διουνα τως ειε ανδρας, χωπος και τους εγπαλοντας εμας, ειτι διουνα εμεν κακονα πωιωιαν και σδωοιαν, με εις τεν εκεινου τραπεζδαν αποβλεπον. Εκτουου μοι διδοζι τους ανδρας και τους χιπους, χως χιυμες ψεστε επειδαν εμερα γενεται. Και νου εγω σδω, του τους εχον λαις δωμενος τεν εμαου του πατροοιαν χωραν. Ειδεμω ειχιυμες παραγενωιστε, οιμα ει ανασυντωις θεωις, ραι διως απολαμπέν τεν αρχαιν, ταω τες τιν χα εγω δεωμαι. Τιαν ουν εφεχογζενοφων, σιου διουναιο ει ελθωιμεν, τα ει τε στρατιαι διδωναι, και τως λοχαγωις, και τως στρατεγωις. Λεξον, χινα, χουτωι απαγγελωσιν. Χο, διπέσκετο, τω εμειν στρατιωται κυς δικαινων, τω εδε λοχαγωι διμουριαν, τω εδε στρατεγωι τετραμουριαν, και γεν, χωπωζεν αν μπουλονται, και σδεωγει, και χωριον επιθαλαται τεταιιχις μενων. Εαν δε εφεχογζενοφων τω τα πευρωομενοι με διαπραξομεν, αλλατης φοβος Απόλα Κεδαυμονιον ει, δεξα ει εις τέναι σε αωτου εαντις απιέναι μπουλαι ται παρασέ, χο δειπέ, και αδελφους γεποιαζομαι, και ενδυφριους, και κοινονους, απαγγτον χον αν δυνοομεθακτασται. Σο εδε ο γζενοφων και θουγατερα δωζο, και ειτις σοι εστιν θουγατερα ο νεσομαι τραικειονομο, και βιζανθεν οικεζιν δωζο. Χοπερ εμοι καλυστον χωριον εστι τω επιθαλαται. Τελος του τρειτου και εικουστοου μερους. Μερους τω τεταρτον και εικουστον γζενοφωντος κυρου αναβαζεως, εδε, ειχογραφε, χουποτες, λιβρυβοξκοινονιας, πεπογεμέναι, φυπαρχει τω εγκοινοε κτεματι. Ακουζαντες τωτα, και δεξιας δοντες, και λαβοντες, απεελαωνον. Και προχεημερας εγγενοντο επιστρατοπέδω, και απεγγειλαν γεκαστοι τω εσπιμψασιν. Επιδε, εμερα εγγεννετου, χωμεν αρισταρχος παλειν εκαλαιτου στρατεγους. Τω εις δεδοξετεν μεν προς αρισταρχον χοδον εασαι, τω δε στρατευμα συγχαλαισαι. Και συνελθον παντες πλεν χοι νεονος, χουτοι δε απεγγον χως δεκασταδια. Επιδε, συνελθον ανάστας γζενοφων ει πεταδε. Ανδρες, διαπλεν μεν ενθαβουλωμεθα αρισταρχος τριεραις εγχον κολλιουαι. Χωστε εις πλωια ουκας φαλες εμμπανειν. Χουτος δε χαουτος, κελευε εις χερονζον μπια δια του χερού ορους πορεουεσθαι. Ειν δε κρατεζαν τεστουτου εκειζε ελθομεν, ουτε πολλεζαιιν ειτι χιυμας φεζιν χοσπερ εμμπουζαντιωε, ουτε εξαπατεζαις στ' αιτι χιυμας, αλλα λεψαις στ' μισθον, ουτε περιοψαις στ' αιτι χοσπερ νυνι δεομενους τον επιτεδειον. Χουτος μεν ταουταλεγει, σευσθαις δε φεζιν αν προς εκεινων ιετε, ευποιαζειν χιυμας. Νυν ουν σκεψας τε, ποτερων ενθαδε μενοντες τουτο μπουλαιουζαις τε, ει ειςθα επιτεδεια επανελθοντες. Εμμοι μεν ουν δοκαιι, επει ενθαδε ουτε αργυριον εχομεν χωστε αγορασδαιν, ουτε ανοιου αργυριου εωσι λαμβανειν. Επανελθοντες ειςθα σκοωμας χωθεν χωι ετους εωσι λαμβανειν, εκει εχοντας τα επιτεδεια, αχουοντας χωτιτις εμμοναδειται, χαυρειςται, χωτιαν εμμιν δοκαιι κρατιστον ειναι. Και οτω εγε εφε τα οτω δοκαιι, αρατω τε ενχευρα, ανετεινεν χαπαντες. Απιοντες τωινουν εφε, σις κεουασδαιςθαι, και επειδαν παραγγελαιτης, επεσθαι τω εχομενω. Με τα τω γζενοφων μεν εγγειτο, χωι δειποντο. Νεονδε και παρασταρχου αλλοι, επεθθον αποτρεπεσται. Χωι δουχτυπαιεκουν. Επι τωσον τριακοντασταδια πρωελαι λιουθαζαν, απαανταε σεουθες. Και χω γζενοφων ειδων αωτον προς ελαζαι εκελευσεν. Χωπω σχωτι πλευστον ακουοντον ειποι αωτοε χα εδοκαιι συμφερειν. Επι δε προζελθεν ειπαι γζενοφων. Χε μεις πορευομεθα, χωπου μελει χεξεν τω στρατευμα τροφεν. Εκει δακουοντες και σου, και των του λακονικου, χαι ρεζομεθα χα αν κρατηστα δοκαε ειναι. Ειν οων εμιν ειγεζαι, χωπου πλευστα εστιν επιτεέδεια, χιπω σου νομιουμεν γζενης δεσται. Και χω σεουθες εφε. Αλλα οιδα κοω μας πολλας, αθρωας, και παντα εχου ουζα σα τα επιτεέδεια, απεχου ουζα σχεμον, χωζον διελθοντες αν εδεως αριστοιεται. Εγγου τωιν εφε χω γζενωφον. Επιδα φικοντο εις αωτας τεες δευλες, σχιν ελθον χω ει στρατιωται, και ει παισεωθες τωιαδε. Εγγω ου ανδρες δεωμαι χιυμον στρατεωσται σιναιμωι, και χιπιξ νουμαι χιυμιν δωζιν τω εις στρατιωταις, κυσδικαινων. Λοχαγω εις δεκαι στρατεωγω εις τα νομισδομενα. Εγγζω δε του ουτων των αξιον τιμαιεσο. Σητα δεκαι ποτα χω σπερ και νουν εκ ταιες χωρας λαμπανοντες εξεται. Οπόζα δαν χαλισκέται, αξιώζω αουτος εχειν, χινα τωτα διατιθέμενος χιυμιν των μισθον που ρις δω. Και τα μην φευγοντα και αποδυτρασκοντα, χαι με εις χικανόι εσομεθα διωκαιιν και μασταιουαιιν. Αν δε της ανθιστέται, σιν χιυμιν πεηρασομεθα χαιρουσται. Επεερετο χω γζενοφων. Πωςον δε αποθαλάτες αξιώζω εις συνεπεσταησο εις τω στρατεωμα. Χω δα πεκρίνα τω, ουδα μει πλειον χεπτα χεμερων, μειον δε πολλαχει. Με τα τα οτα εδητω τω λεγειν τω εμπουλομενοι. Και ελεγον πολλοι κατα τα οτα χωτι παντως αξια λεγειν σεουθαιες. Χαιμον γαρ ειε, και οωτε οικαδε αποπλειν τω ετω τω μπουλομενοι, δυνατον ειε. Διαγενεσταητε ειν φιλαια ουχωιοντε, ειδε οι ον ουμενους ασδεν, ειν δε τα υπολαιμια διατριπειν και τρεφεσται, ας φαλεστηρων μετα σεουθου ειε μονους, οντων αγεθον τω στω οτω, ειδε μισθον προς λεεπσοιντω, χεωρεμα εδωκαιι ειναι. Επιτου ουτοις ειπεν χοργζενωφον, ειδις αντιλεγει λεγετω, ειδε μιε, ειπιψε φιω τω τω. Επιδε ουδαιις αντελεγεν, ειπεψε εφισε, και εδωξε τω τω. Ευθους δε σερθαι ειπεν χωτι σιου στρατερσοιντω ουτω. Με τατου τω χοιμεν αλλω ει καταταξαις εσκαινεσαν, στρατεγους δε και λοχαγους ειπι δεπνων σευθαις εκαλυσαι, πλαιζιον κοωμεν εχω. Επιδε πιθυραις εσαν, χως ειπιδεπνων παραιοντες, ειναι τυς εερακλειδες μαρωνειτες. Χουτως πρωσιον, γενιε καστωε, χουστινας ουε τω εγχαιντι δουνα ει σευθαι, πρωτομεν πρως παραιονους τυνας, χωι παραιζαν φιλαιιαν διαπραξομενωι πρωσ μεεδοκων, των οδρυζων βαζιλαια, και δωρα αγοντες αυτο αιτε και θαιγουνα ει κυ, ελεγεν χωτι μεεδοκος μεν ανο ειε δωδε καχεμερων, αποθαλατες χοδων. Σευθαις δεπαιει τω στρατευμα του τω ειλεφεν, αρχον εσοιτω επιθαλατε. Γειτων ουν οον, χι κανοοτατως εσται χιυμας, και ειου και κακοσποι ειν, ειν ον σοφρονετε του τω ε δωζεται, χωτι αγεται, και αμενων χιυμιν διακαιηζεται, ει αν με δωκωε, τω ε πρωσο ουκουντι διδωτε. Του του σμεν ον χουτος επευθεν. Αυθεις δε τη μαζιονι, τω εδαρδανεει πρωζελθον, επει εκουσεν ο τω ειναι, και εκποοματα, και ταπιτας μπαρπαρικας, ελεγεν χωτι νομις δωει τω, χοποτε επιδεπνων καλαιζα εις ευθες, δω ρευθαι ο τω ετους κλεθεντας. Χουτος δε εν, δε μεγας ενθαδε γενεται, χι κανος εσταις ει και οικαδε καταγαγειν, και ενθαδε πλουζιον πω εσαι, τω εαωτα προυμνατο, εκαστοε πρωσιον. Πρωζελθον δε και ξενοφωντι ελεγε, σιου και πολεως μεγιστες ει, και παρασευθαι, τω σων ονωμα μεγιστων εστι, και ενθαδε τα εχωρα, ειζος αξιωζεις και τεχε λαμβανειν, ως περ και αλλοι τον χιυμετερον ελαμβον, και χωραν, αξιον ονωσοι και μεγαλοπρεπέστατα, τι μεζαι σευθεν. Ε ονως δε σοι ονω παραινο, ε ο οιδε γαρχωτι οζωε αν μεις δω τω εδω ρεζε, τω σωτω μεις δω χιποτωτω αγαθα πεζε. Ακουον ταοτα ζενοφων επορει, ουγαρ διε μπεπεεκαιι εχον εκ παρειου, ει με παιδα και χωζον εφωδιον. Επιδε ειζελθον επι το δευνον τον τεθραεκον, χωι κρατηστοι τον παρουντων, και χωι στρατεγωι, και χωι λοχαγωι τον χελεένον, και ειτις προσβελια παρεν από πόλεως, τω δευνον μεν ενα καθεμένοις κυκλωε. Επιτα δε τρυποδες ειζενεκθεζαν παζιν. Χουτοι δεζαν κρεον μεστοι νε μεμένον, και αρτοις δουμιται μεγαλωι προς πεπερον εμένοι εζαν προστοις κρεασι. Μαλιστα δαι τραπεζδαι κατά τους ξενους αιει ετύθεντο. Νόμος γαρ ειν, και πρώτος τούτο επογει σεωθες, και ανελωμενος τους αιωτοι παρακαημένους αρτους διεκλα κατά μικρόν, και ερρυπτει χωις αιωτοι εδωκαιι, και τα κρεαχως αιωτος, χωσον μόνον γεωζα σαι αιωτοι καταλυπον. Και χωι αλλοι δε καταταλτα εποιουν καθαούς χαι τραπεζδαι εκειντο. Αρκας δε της αιρυστας ονομα, φαγειν δεινος, τωμεν διερρυπτειν εια χαιρειν. Λαμβον δε εις ταιν χαιρα, χωσον τριχοινικον αρτον, και κρεαθέμενος επιταγωνατα, εδεπιναιι. Κερατα δε οινου περιεφερον, παντες εδεχοντο. Χω δαρυστας, επι παρατων φερον το κερας, χω οινου χωος, εκειν, ειπεν ειδων των ξενοφοντα, ουκετι δειπνουντα, εκεινω εφε δως. Σχολας δε γαρ εεδε, εγω δε ουδεπω. Ακουζας σευθες ταιν φονιν, ερωτα των οινου χωον, τι λεγει, οδε οινου χωος ειπεν, χελ νης δε γαρ εεπιστατω, ενταλθαμεν δε γελως εγγενετω. Επιδε δε πρου χωρ ειχοποτως, ειζελθεν ανεραθραικς, χιππον εχον λεγκον, και λαμπον κερας μες των ειπεν. Προπινω σωι ο σευθε, και των χιππον τουτο, δω ρουμαι, εφχου και διωκον, χον αν θελ εις χαι ρεζεις, και αποχωρον ου με δεζεις των πολεμιον. Αλλος παιδα ειζαγον, χουτος εδω ρεζατω προπινω, και αλλος χιματιατα εγγυναιχι. Και τι μαζιον προπινω, εδω ρεζατω φυαλεν τε αργυραν, και ταπιτα αξιαν δε καμνων. Κνεζιπος δε της αθενάιος, αναστας ειπεν χωτι, αρχαιος εγγυνομος καλυστος, τους μεν εχον τας διδωναι τω εμπαζιλαιι, τι με ες χαι νεκα, τω εις δε με εχουζει διδωναι τω εμπαζιλαια, χινα και εγω εφε, εχω σωι δω ρεζαι και τιμαν. Χω δε ξενοφων επορει τω τι πολεζει, και γαρ ετουγχαναν, χω στιμωμενος, εν τω επλαιζει αι τατω ε διφρωε, σε ουθαι καθαμενος. Χω δε χερα κλαιδες, εκελευεν αρτω ετοχερας, ο ρεξαι των οι νοκχοων. Χω δε ξενοφων, εε δε γαρ χουπω παιπωκως ετουγχαναν, ανες τε θαραλαιος, δε ξαμενος τοχερας και ειπεν. Εγώ δε σωι ο σεωθε, διδομι εμαωτων, και τους εμους τουτους θεταιρους, φιλους ειναι πιστους, και ουδένα ακοντα, αλλα παντας μάλλον αιτι εμους, σωι μπουλωμένους φιλους ειναι. Και νιν παρευσιν ουδέν σε προσαιτουντες, αλλα και προημένοι, και πονέν χιπερ σου, και προκυντυνεοιν εθέλοντες. Με θον, αν χοει θεοι θελους, πολλοιν χωραν τέν μην απολεεψαι, πατροοιαν ουσεν, τέν δε κτεζαι, πολλους δε χιπους, πολλους δε άνδρας, και γουναικας καλάς κτεζαι, χους ου λαις δε σταισε δε εζαι. Αλ αυτοι φεροντες, παρεζονται προσε δωρα, αν αστας χω σεουθες, σιον εξεπιε, και σιον κατες κεδάζατο, με τω το κερας. Με τω τα ειζελθον, κεραζε τε χωιωις, σε εμμαινουσιν αουλουντες, και σαλπινξιν, ομομποαιαις, ρυθμους τε και χωιον μαγαδι σαλπισδοντες. Και αουτος σεουθες, αν αστας ανεκραγε τε πολεμικον, και εξελατο χως, περβελος φυλατωμενος, μάλα ελαφρος, ειζα εζανδε και γελωτοποιωι. Χως δε εν χελιος επι δυσμαις, αν αστας αν χωι χελινες, και ειπον χωτι χωρα νιουκτο φυλακας καθισταναι, και σιον θεμα παραδιδοναι. Και σεουθεν εκελευον παραγελλαι, όπως εις τα ελληνικα στρατόπεδα, με δε εις τον θραϊκον, εις εις νιουκτος. Χωιτε γαρ πολεμιωι θραϊκες, χοιμιν, και χοιμεις χωι φιλωι. Χως δε ξαευσαν, σιον ανεστε χως εουθες, ουδεντι με χιοντι εοικοος. Εξελθον δε πεν αουτος, στρατεγούς αποκαλέζας. Ο άντρες χωι πολεμιωι χαιμον, ουκιζες υπότεν χαιμετέραν συμμαχίαν. Εν ουν ελθομεν επαουτοους, πριν φυλαξασθαι, χως δε με λευθέναι, επαρασκευασθαι, χως δε αμμουνασθαι, μάλισταν λαμβοημεν και ανθρωπους, και χρέματα. Συν επαινουν τωτα χωι στρατεγωι, και εγγεςθαι εκελευων. Χω δε υπε, παρασκευασθαμενοι αναμενετε. Εγω δε χωποταν και ρος αι, χαι εξοπρος χιιμας, και τους πελταστας και χιιιμας, αναλαμβον, εγγεζομαι συντωις θεωις. Και χω γζενοφων ειπε. Σκεψαι τωινουν, ειπε νιουκτως πορεουσομεθα, ειχω ελενικος νωμος καλιον εχαι. Με θεμερα μεν γαρ, ενταις πορευαις, χαι γειται του στρατεωματος, χωποιον αν αι προς τεν χωωραν συνφαραι. Εαν τε χωπλητικον, εαν τε πελταστηκον, εαν τε χιπικον. Νουκτωρ δε νωμος τωις ελεςιν, εγγειςθαι εστιτω βραδιτατον. Χουτο γαρ, χαικιςτα διασπαται τα στρατεωματα, και χαικιςτα λανθανουζι αποδυδρασκοντες αλεελους. Χοιδε διασπασθεντες πολλακης και περυπιπτουζιν αλεελωις, και αγνοουντες, κακος ποηουζι και πασχουζιν. Ειπεν ουνας εωθες, ορθος λεγεται, και εγω τωι νωμω, τωι χιυμετεροι παιησομαι. και χιυμιν μεν χαιγεμονας δωωζω των πρεσβιουτατον τους εμπευρωτατους θες χωρας, αωτος δε φεπσομαι τελεουταιος τους χιπους εχω. Τα χιου γαρ πρωτος, και εμπευρωτατον δε, παρεσομαι. Σιου θεμα δε υπον αθενάιαν, κατά τένε σιουγεναιαν. Τα οτω ει ποντες ανεπαυοντο. Ει νικα δεν αμφι μεζας νιουκτας, παρέν σεωθες, εχω τους χιπεας, τεθορακισμένους, και τους πελταστας, σιου τωις χωπλωις. Και επαρεδω, και τους εγεμονας, χωι μεν χωπλίται γεγοντο, χωι δε πελτασται γεγοντο, χωι διπέις, ο πιστωφουλακουον. Επι δε μεραν, ο σεωθες παρελαονεν εις τωπροσθεν, και επαινες των γελλενικοννόμον. Πολάκης γαρ εφε νιουκτορ αωτος, και σιουν ολυγωις πωμενος, απω σπαστέναι σιουντοις χιποις, απω τω παισδον. Νιουν δω σπερ δε, χαθρωι παντες χαμαθαι εμεραι φαινόμεθα. Αλλα χιι μεις, μεν περιμενετε αωτοι, και αναπαουσαστε, εγω δε σκεψαμενος, τι εεξω. Ταωτε υπον, ελαωνε διωρους, χωδον τιν αλαμποον. Επι δε αφικετο εις χιωνα πωλεν, εσκεψατο ει ει ει ει χναι, ανθρωπον ει πρόσω, εγγουμενα, ει εναντία. Επι δε ατριβε, εωρα τενα χωδον, χακε τα χιου παλιν και ελεγεν. Ανδρες, καλω ασται, ειν θεως θελει. Τους γαρ ανθρώπους λεζομεν επιπεσοντες. Αλεγωμεν, εγγεζομεν τω ει σιπποις, οπως αντιναειδομεν, με διαφυγον, σε μεέναι τω εις πολεμιωις. Χι μεις δεπεστε, καν λευθετε, τω εις τυπο, των χιπον, επεστε. Χιπερβαντες δε τα ωρε, εξωμεν εις κωμα σπολα, στε και ει ει δαημονας. Χαι νικα δεν μεσον χεμερας, εδε τε ειν επιτω εις ακρωις, και κατηδον τας κωμας, χεκεν ελαωνον προς τους χοπλιτας, και ελεγεν. Αφαιζω εδε καταθαιν, τους μεν χιπερας εις τω παιδιον, τους δεπελτας τας επιτας κωμας. Αλχεπεστε, χω σαν διουνεστε ταχιστα, χω πως εαν της χυφιστέται, αλεξεστε. Ακούζα στωτα, χω ξενοφων κατεβε αποτου χιπου. Και χω σαερετο, τι καταμπαινες, επεησπευδειν δαη. Οιδα εφε, χω τι ουκ εμου μονου δε ει. Χω δε χοπλιται, θατων, δραμμονται και αιδιον, εαν και εγώπες δω σχεγωμαι. Με τα τα οιχετο, και τι μαγιον με τα οτου, εχον χιπεας χω στεταρακοντα των γελένων. Γζενοφων δε παρενγιου εις, τους εις τριακοντα αιτε, παριέναι αποτων λοχον εις δωνους. Και αιτος μεν ετροχας δε του οτους εχον, κλαιάνωρ δε γειτο των αλλον. Επεηδεν τα εις κοωμαις εις αν, σε οθες εχον χω σον τριακοντα χιπεας, προσελαζας ειπαι. Τα δε δε ο γζενοφων χα σιου ελεγες, εχονται χοι ανθρωποι. Αλλα γαρ ερεμοι χοι χιπαιις οι χονταιμοι, αλλος αλλαι διωκον. Και δεδοι καμε σιουσταντες, αθρωι του κακοντι εργασονται χοι πολεμιοι. Δε δε και ενταις κοωμαις, καταμεναιντινας χαιμον. Μεσται γαρ εις εις ανθρωπον. Αλεγωμεν, εφ εχογζενοφων, σουν χοις εχο τα ακρα καταλεεψομαι. Σου δε κλαιάνωρα κελευεδια του παιδιου παρατείναι τέν φαλαγγα παρατας κοωμας. Επι τα οταεπογιζαν, σουν ελιστεζαν, αντραποδαμενα χως χιλια, βοες δε δισχιλιωι, προβατα αλλα μυρια. Τωτε μεν δε αωτου ελιστεζαν. Τα δυστεραια κατακαουζα σχω σευθες τα σκοωμας, παντελός, και οικιαν ουδημιαν λιποον, χωπως φοβον ενθαια και τοις αλλοις χωια παιζονται, αν με παιζονται, απελιαει παλλιν. Και τέν μεν λεγαν, απεπεμ σε διατυθες θαιχερα κλαιδεν εις παιρινθον, χωπως αν μισθος γεννοιτο τοις αστρατιωταις. Αυτος δε και χοι ελαινες, αστρατοπαιδευοντο ανατου χινων παιδιον. Χοι δε κλειποντες εφιουγων εις τα ώρα. Ειν δε χιον πολε και ψιουχος, χουτος χωστε το χιδωρ, χω εφεροντο επιδευνων, επεγνωτο, και χω όινους χω εντοις αγγειωις, και τον ελαινων πολον, και ρινες απεκάιοντο, και οτα. Και τω τεδελον εγγενετο, χου γενικα χοιθραικες τας αλοαπεκας, επιταις κεφαλαις φορουσι, και τωις οσι, και χιτωνας ουμονων περίτωις στέρνοις, αλλα και περίτωις με ροις, και σδευρας μεχρι τον ποδον, επι τον χιπον εχουσιν, αλλα ου γλυμιδας. Αφιαις δε των αιγμαλουοτων, χω σευθες εις τα ώρα, ελαιγεν χωτι ει με καταπεζονται, οι καιζοντες και πεζονται, χωτι κατακαουζει και τουωτων τας κοωμας, και τον σιτων, και απολουνται τω λιμωο. Εκ τουωτου κατευαινων και γυναικες, και παιδες και προσβιουτεροι. Χοι δε νεοτεροι εντάις, χιποτω ορως κοωμαις ειουλυσδοντο. Και χω σευθες καταμαθον, εκελευζε τωνα ξενοφοντα, τον οπλειτων τους νεοτατους λαβοντα, σιου νεπισπέσται. Και ανασταντες τες νιουκτος, χαματει χεμεραι, παρεζαν εις τας κοωμας. Και χωι μεν πλαιστοι εγζεφιουγον, πλαιζιον γαρεν τω ορως, χωσους δε ελαβε, κατεκοντισεν αφαιειδος σευθες. Επιστένες δε νετις λιουθιος Παϊδεραστές. Χωσ ειδον Παϊδα καλον, χαεβασκοντα αρτι πελτεν εχοντα, μελλοντα αποθναευσκεν, προς δραμον ξενοφοντα, χικέτευε βοεθέσαι Παϊδικαλώ. Και χωσ προζεθον τω εσέυθαι, δευται με αποκτέναι τον Παϊδα, και τω επισθένους διεγεηται τον τροπον, και χωτι λοχον ποτέ συνελεξατο, σκοπον ουδεν άλλο, ει ειτινες ειν καλωι, και μετα του ούτων ειν ανεερ αγαθος. Χω δε σευθες ερετο, ει και θέλωις αν ο επισθένες χιπερ του ούτου αποθανειν, χω δουπερανατεινας τον τραγελον, Παϊ εφε, ει κελευε χωπαϊς και μελει χαριν ειδέναι, επερετο χωσ ευθες τον Παϊδα ει Παϊδιαιν αυτον αντεκένου, ουκαια χωπαϊς, αλληχέτευε με δετρον κατακαιναιιν. Εν ταυθα χω επισθένες χω πον τον Παϊδα ειπεν, χω ρασωι ο σευθε περει του δεμωι διαμαχεσται, ουγαρ με θεεζω τον Παϊδα. Χω δε σευθες γελον ταυτα μεν αια, εδοξε δε αυτο αυτο ολυ σθέναι, χιν με δεκτου τον τον κωμον, χω επι του ορους τρεφωιντο, αυτοσμεν εν τω επειδιω ειπω καταβας εσκένου. Χω δε γζινοφον εχω τους επιλεκτους εν τα ειπω τω ορους ανωτατω κωμε, και χω αλλοι γελονες, εν τω εις ορεινω εις καλουμενω εις τραιξι, πλεζιον κατεσκεναι εσαν. Εκτου οτου εμεραι του πολλαι διετριμοντο, και χω εκτου ορους τραιξι, καταβαίνονται σπροστον σευθεν, περει σποντων και χωμεερον διεπρατωντο. Και χω γζινοφον ελθον ελεγετω εσευθεν, χω τι εν πονερωις σκένωιν, και πλεζιον ειν χω υπολεμιωι. Χεεδιον ταν εξω αυλυς δε σθαι εφε, εν εχιρωις χωριωις, μάλλον ει εν τωις στεγνωις, χω αστε απολεσται. Χω δε θαρρειν εκελευε, και εδειξεν χω μεερους παροντας αυτον. Εδεον τω δε και αυτον γζινοφοντας, καταβαίνον τεστίνες τω εκτου ορους, συμπραξαι σφυζι τας σποντας. Χω δωμολογει και θαρρειν εκελευε, και εγγιουατω μεδεν αουτος κακον παιζες τθαι παιθωμενους σεωθαι. Χω δαρα τω τελεγον κατασκοπεες χαινικα. Τω τω μεν τες χεμερας εγένετο. Εις δε ταιν επειουζεν νουκτα, επιτυθεν τα ελθοντες εκτου ορους, χω ει συνοι. και εγγεμον μεν ενα χω δε σποτες, χε καστες τες οικιας. Καλεπον γαρ ειν αλλος τας οικιας σκοτους οντως ανεουρισκαιιν εν ταις κοωμαις. Και γαρ χαι οικιαι, κουκλωε περιεσταυροντο, μεγαλωις σταυρωις των προβατων χαινικα. Χε παιι δε γενοντο καταστας θυρας χε καστου του οικαεματος, χω ει μην εις εκοντις δων. Χω ει δε τως σκουταλωις εμβαλον, χα εχειν εφαζαν χως αποκοψοντες των δωρατων τας λονχας. Χω ει δε νεπιμπρασαν. Και γζενοφοντα ονομαστικαλοντες εξιοντα εκελευον αποθναις καιν. Ε, αου του εφαζαν κατακαωθεες ται αουτων. Και ει δε τε δια του ορωφου εφαιν τω πιουρ, και εν τεθορακισμενοι χω ει περειτων γζενοφοντα, ενδον εζαν ασπιδας και μαχαειρας και κραναι εχοντες. Και σιλανωσμακιστιος ετων χως οκτω καιδεκα σε μαιναι ται σαλπιγι. Και ειθους εκπαιδωσιν εσπασμενοι ταξιφε, και χω εκτων αλλονς κενοματων. Χω εδεθραικες φευγουσιν χω σπερδε τροπος ειν αουτωις, οπισθεν περειπαλωμενοι τα ασπιλτας. Και αουτων χιουπεραλωμενον τους ασταωρους, ελεευθεζαν τινες κρεμασθεντες, εν εχωμενον των περτων τως ασταωρους. Χω εδε και απεθανον χαμαρτωντες των εξωδον. Χω εδε χελενες εδειοχον εξωτες κομες. Τον δε στουνον χιουποστραφεντες τινες εν τω εσκοτει, τους παρατρεχοντας παροικιαν καιωμενεν, εκ κοντισδον εις τω φως εκ του σκωτους. Και ετρωζαν χιερονυμον τε και ευωδεα, λοχαγον και θεογένεν, λοχρον λοχαγον. Απεθανον δε ουδεις, κατεκαλθε μειντοι και εσθεες τινων και σκαιουε. Σευθες δε εκεποεθον σιουν χεπτα χιπευζει τω εις πρωτοις, και των σαλπικτεν εχον των θραικιον. Και επαι περ εις θετω, χωσον περ χρονων εμποεθει, τω σουτων και τω κερας ευθενγετω αυτοι. Χωστε και του τω φωμον συμπαρεσχε τω εις πολεμιωις. Επι δελθεν, εδεξιουτω τε και ελεγεν χωτι οι τω τεθναιοτας πολους ευρεες ειν, και επι τω ορως ει μπουλε ται σιουστρατευες ται. Ει δε με ε αυτον εασαι. Ται οουν χιουστραια, παραδειτωσιν χωσεωθες του σομεερους, πρες μπουτερους ανδρας ειδε, του σκρατιστους χωσεφαζαν των ορεινων, και αυτος ερχεται σουν ται γινάμει. Ειδε δε ειχε και τρυπλασιαν γινάμειν χωσεωθες, εκ γαρ των οδρυσον ακουοντες χαπρατει χωσεωθες, πολοι κατεβαινων σιουστρατευ σομενοι. Χωτι σιουνοι, επι ειδον αποτου ορως πολους μεν χωπλητας, πολους δε πελταστας, πολους δε χυπαιας, καταμπαντες χικετευον ασπαιζασται, και παντα χομολογον αποιαεσαιιν, και πιστα λαμβαναιιν εκελευον. Χοδεσεωθες καλεζα στωνογ γινωφοντα, επεδεικνιουεν χαλεγωιεν, και οικανεφε ασπαιζασται, ει γινωφον μπουλοι τωτιμο, ρεζασται αωτους ταις επιθέζεως. Χοδεϊπεν, αλ εγωγε, χικανεεν νομισδο και νιν δικεν εχειν, ει χουτωι δουλωι εσονται αντελευθερον. Συμβουλευαιν μεντωι εφε, αυτοε τωλοι πον, χομεερους λαμβαναιιν τους δυνατοωτατους, κακον τυποι ειν. Τους δε γεροντας οικοι εαν. Χομεν οον τωτοι παντες δε προσομολογουν. Τελωστου τεταρτου και εικοστουμερους.