 Hofstuk 15 van Don Quixote de Lamantia. Deze Librivox-opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. Don Quixote de Lamantia doormt ik wel de Sevant de Saavedra in de beweging van Jeje-Agroveneur. Hofstuk 15. Don Quixote zoekt zijn hoge gebiederes, doet Sinea van Tobozou op. Toen de dolende ridder en zijn wakkere schildknaap het open veld bereikt hadden, snoof en briezen de rokinante luid en begon ook het groutje uit volle keel zijn welluidende ja in de lucht te brullen. Bij de zage deze omstandigheid voor een zeer gunstig voorteken aan en hun harten klopten van blijdschap, nu ze zich de daden voorstelden die zij in het vervolg zeker bedrijven en de onvergankelijke roem die zij daarvoor inoogsten zouden. Sanchopanza spakt Don Quixote toen zij in post zwijgend zij en zij hadden voortgedraafd. Sanchopanza de avond valt en het zal donkerder worden dan wij wensen voordat we Tobozou bereiken dat ik in alle gevallen bezoeken moet. Daar waar dood Sinea leeft en ademt wil ik haar zegen afsmeken, nadien ik overtuigd ben dat ik daardoor ieder avontuur gelukkig zal te boven komen. Niets moet jij weten maakt de dolende ridders gelukkiger en dapperder dan dat zij van de genade en de bescherming hun er meeste resten verzekerd zijn. Daar wil ik niets van zeggen, gestrengen heer antwoorden Sanchopanza, die wist wat hij van Dood Sinea te denken had. Maar toch kan het nog wel wat moeite kosten Dood Sinea te spreken te krijgen en een geschikte plaats te vinden waar hij de zegen van de hoge dame ontvangen kunt. Ik vrees dat ze u die over de schutting of door een gat in de muur zou moeten geven. De schutting Sancho, vroeg Don Quixote verwonderd, zei het gedam blind geweest of heb u uw ogen niet gebruikt? Wat geivel de schutting aanzaard was zeker een rij van trotse gallerijen, gangen en boge welven, zoals men die altijd bij rijke koninklijke paleizen heeft. Nu, dan weet ik het niet, verklaarde Sancho. Voor zover mij voorstaat, was het een gewone schutting en nog wel in niet al te beste staat, want ik meende er vrij wat schuren, spliten en gaten in te zien. Dat mag wezen hoe het wil, zei Don Quixote en weinig verdrietig, maar toch zullen we haar een bezoek brengen. Als ik haar maar te zien krijg, raakt het mij weinig of over een schutting, of door een raam, of door een tradihek, de straal van haar oog op mij valt en mijn ziel verlicht. Een blik van haar zal mij bezienen en wel zo geweldig dat ik onvergetelijk moet worden in deugd en in dapperheid. Sancho Pansa schudde het hoofd zonder op deze hoogdraven de taal iets te antwoorden en zwijgend vervolgde een ridder en knap nu voortaan hun weg. Het zal tegenmiddel nacht hebben gelopen toen zij bij een heuvel neerdalende turbozo bereikten. In het dorp heerste de diepste rust, want natuurlijk lagen al de bewoners te bed en rusten in de armen van de slaap. De maan stond aan de hemel en de nacht was dus niet zo donker als Sancho Pansa gewenst had. Het zou hem liever geweest zijn dat geen sterretje aan de hemel had geblonken, daar de donkerheid hem dan tot verontschuldering van zijn onwetendheid kon hebben gediend. Hij had, gelijk wij weten, turbozo nog met geen voet betreden, hoewel hij de bedroge ridder duizend dingen van Doetschinea en zijn boodschap aan haar had weten op de motorspelden. Zoals gezicht is, lagen de bewoners van het dorp nog in de diepste slaap en men vanaam niets dan de blaffen van honden, dat de ridder hoogst onaan genaam in de oren klonk, terwijl het de vreesachtige schildknaap niet minder beangsterde. Toen het blaffen niet ophield, voegde zich daar nog andere tonen bij. Eesosbalikten, varkensknorren, paarden snoveen, kattenmijouden, wat alles in de stilte van de nacht duidelijker dan ooit hoorbaar was. Don Quixote behaagde dat voorstreekt niet, daar hij al die geluiden voor slechte voortekens hield, hoewel hij er niets van zij, maar stil en Sanchopanzas zijde doorreed. Eindelijk brak hij het lange stilzwijgen af en sprak. Sancho breng mij naar het paleismijnen gebiedstig. Misschien wil een gelukkig toevall dat wij haar wakende vinden. Maar na wat paleis moet ik u dan brengen, Edelen Heer, rips Sancho verlegen uit. Hier heeft mij geen paleisen en, zoals ik u al zei, uw doet Chinea woont in een ellender klein kot van een huisje. Gij vergest u zeker, vriend, beweerde Don Quixote. Waarschijnlijk had mijn Edelen gebiedster zich toen maar in een zijvleugel van haar voorstelijke paleis afgezonderd, gelijk hoge dames wel eens meer de stilte en eenzaamheid zoeken. Gestrengen Heer, antwoorde Sancho, gesteld, nu al, dat jij gelijk had, is het dan toch wel gepast dat wij zo, in het hollen van de nacht, de rust uur meesteressen storen. Als wij op de deur kloppen, zullen ook de buren wakken worden en ons fozeert de wazen en onzinnige mensen houden. Dat moeten we afwachten, zei de ridder, laat ons eerst maar haar burcht opzoeken en dan zal ik u zeggen wat verder te doen. Zie daarin Sancho, een donker gebouw reist daar hoog op in de nacht en ik bedrieg mij zeker niet als ik dat voor de woonsteden mijn onvergetelijke dame houdt. Rijdt er dan maar op los, bromde de schildknaap, maar ik laat me hangen als je het niet glad mis hebt. Donkie Zod gaf Rokinante de sporen en reed vooruit. Toen hij echter in de nabijheid van het grote gebouw was gekomen, zag hij wel dat hij niet het slot ene Edelen prinses, maar enkel de kerk van het dorp voor zich had. Het is de kerk, zei hij, onaargenaam verrast. Ja, dat zei ik, zei Sancho Pansa, en de hemo geven maar dat wij niet op het kerk of ons graf vinden. Voor het overige heb ik u wel gezegd dat de woning van U doet Chinea in een of andere achterafstraatje moet liggen. Ezel, domkop, stommerlijk, belderde Donkie Zod. Waar heb je dan ooit van uw leven gezien dat riddersloten en paleizen in achterafstraatjes liggen? Gehoord er gezien heb ik dat niet, was Sancho's koelantwoord, maar Stanswijs, Stans Eer, zegt het spreekwoord, en misschien is het hier in Tobbo zowel gebruikelijk grote huizen en voornamen gebouwen wat achteraf te zetten. Dat je mijn raad volgen, gestrengen ridder, laat mij dan maar eens op mijn eigen houtje gaan zoeken. Misschien lukt het ons wel het paleis van uw gebiedster te vinden, dat mijn hetwege in de grond mag verzinken, zoveel ergedis heb ik er al van gehad. Sancho Pansa, zei de ridder op dreigende toon, ik raad u met achting van alle dingen te spreken die bent mijn gebiedster ook maar van verre in verband staan. Ga nu voor het zijn vrede, zoek al uw best, en als je het paleis gevonden hebt, valt dat niet zo dadelijk met de duur in huis. Overleg Sancho, overleg en bedaardheid bij alle dingen en in alle omstandigheden moet de hoofddeugd van iedere dodende schildknaap zijn. Ik ben bedaard genoeg, antwoordde Sancho Pansa, maar hoe zou ik mij geduld niet verliezen als uw wederlijkheid verlangt dat ik midden in de nacht en huis weerom zou vinden dat ik nog maar eens bij helderdag licht gezien heb? Waarom zoekt jij zelf het dan niet? Gij moest er toch dunk mij in een omgezin kunnen vinden, daar ga je het meer dan duizend maal moet gezien hebben? Sancho Pansa, jij zou mij nog tot razen een nei brengen, scheelde donkje zot. Ik heb je wel honderd maal gezegd dat ik de gebiede resten mij naar ziel nog in enkele maal met eigen ogen aanschoudt dat ik nog nooit de drempel van haar geheilig paleis betreden heb. Nu, edale heer, als je haar nog niet gezien hebt, dan heb ik haar ook niet gezien, antwoordde Sancho. Mijn kan uit u niet wijs worden. Nu spreekt ge zus, dan spreekt ge zo, al naar het u best past. En meent dat jij uw schildknaap vrij de huid vol mocht liggen? Vop je mij, ik vop je weer, zegt het spreekwoord en dat heb ik ook al vaak genoeg gedaan. Ik zeg er nu ronduit dat ik nog uw doel Txinea, nog haar vader, nog één haar en familie ooit met eigen ogen gezien heb. En daarmee Basta. Sancho, Sancho, sprak donkje zot, met heilige dingen mag mij niet gekscheren. Hoe kunt jij dus zeggen dat jij doel Txinea nooit gezien hebt, daar jij mij zoveel van haar hebt verteld? Wat ik vertelde heb ik maar zo van horen zeggen gehad, antwoordde de schildknaap. Voordat de ridder antwoordde, bemerkte hij dat hem een man met twee maalezels voorbij kwam, die een ploeg trokken. Waarschijnlijk wilde man naar de akken gaan en voordag een daus in arbeid beginnen. En donkje zot nam de gelegenheid waar, om bij hem naar dood Txinea's woning te vernemen. Kun je mij ook zeggen, goede vriend, riep hij hem toe, waar ik hier ergens in het paleis van de onvergetelijke prinses dood Txinea van Tobozo vindt. De boer hield zijn spanneisel stil en keek verwonderd op. Heer, zei hij dan kort berat, ik ben hier zelf nog vreemd, daar ik mij hier eerst voor korte dagen bij een boer als knekt verhuurt heb. Als je alles precies weten wilt, gaat dan bij de pastoor, die daar recht tegenover in dat grote huis woont. Evenwel kan ik kwalijk geloven dat hier in het dorp een prinses verblijf houdt, of schone vrouwen genoeg zijn die binnen haren vier muren wel voor prinsessen doorgaan kunnen. Na deze woorden dreef de man zijn dieren weer aan en reed door, terwijl donk is wat hem verdrietig nakek. Re strengen heer, zei Sancho tot de ridder, de dag begint te lichten, en ik geloof niet dat het goed is dat wij ons hier voor de zon op straat laten vinden. Het zou beter wezen dat jij u hier in de omtrek ergens in een bosje verborgen hield, terwijl ik geen hoekje onder zorg wil laten tot ik uw prinses gevonden heb. Het moest dan vreemd toe gaan, als ik haar niet eindelijk te pakken kreeg. U raad bevalt mij, Sancho Pansa, antwoorde Don Quixote na kort nadenken. Volg mij dus eerst tot buiten de dorp, en keer terug om haar te horen, te zien en te spreken. Van harte blij dat hij zijn heer zo gewillig vond, maakte Sancho dat hij buiten de dorp kwam, en hield eerst een heel eind daarvan daan, stil bij een bosje, waar Don Quixote zich tussen de boben schuil kon houden, terwijl Sancho Pansa ongewijd naar het dorp terugkeerde. Toen de knapechter zover was, dat zijn meester hem niet meer zien kon, liet hij zich doodbedaard van zijn ezel neergelijden, wirp zich onder een boom in het Malse Gras neer, en hield de volgende alleen spraak. Moest wel zot wezen als ik naar prinsessen een paleiziging zoeken, die heel niet in de wereld zijn. Mijn heer moet gefopt worden en zal gefopt worden. Zoveel is zeker dat hij gek is, stapelgek. Het ene ding voor het ander houdt, en zwart voor wit, maar wit voor zwart daar zit, zoals bij die windmolens. De schapen kudden, en de hemel weet waar meer zonneklaar gebleken is. De eerste de beste boeren mijt die ik te zien krijg, stel ik hem als prinses dood Sinea voor. Geloof daar mij niet, dan beswerik het, en vloekt hij, dan beswerik het weer, en wil het zo lang besweren, tot ik hem eindelijk de baas word. Hij leidt mij dan of later, met zijn mallenboodschappen, algemoeid, of misschien denkt hij ook, dat de ene of andere toven naar zijn prinses om hem te plagen heeft omgehext, en het een is mij zo lief als het ander, en zal mij voortaan het leven minder zuur maken. Na die stichtelijke redenering leerde Sanctio rustig zijn hoofd deeg, sloot de ogen en deed een dutje, dat tot de late na middag duurde. Toen eerst bestegen hij zijn ezerweer en ging zijn meester opzoeken. Zijn goed geluk wou dat hij drie boeren meiden inhaalde, die op muileesels dezelfde weg reden, en nu was zijn plan dadelijk ontworpen. Zijn groudje in drafzettend was hij spoedig bij zijn ridder, en vond hij stijf te paardzittend en luidzuchtend en weklagend over het lang uitblijven van zijn schildknaap. —Nu, hoe is het, Sanctio? —vroeg hij. Moet ik deze dag met een zwarte, of mag ik hem met een witte steen tekenen? —Met een witte, of nog liever met een vuurrode, —antwoorde Sanctio Panza. —Ge hebt u ook in Antema aan te sporen en de weg op te rijden om uw aanminnengedoed Cinea te zien. Zij komt daar met twee van haar hoofddamens aandraven om u een bezoek te brengen. —Wat zegt gedaar? —Riepdonkischot half verschrikt. —Hoot u! —Hoot u, Sanctio! —Mij opzettelijk te misleiden, om door een bedriegelijke boodschap mijn diepe treurigheid in een snelvervliegend geluk te verkeeren. —Maar, heer ridder, wat zou het mij baten als ik u trachten te bedriegen? —Vroeg, Sanctio, met een doodonno zo gezicht. —Gij zou dat bedroeg immers in een omgezin ontdekken. —Kom, kom en spoel uw ros om uw verheven gebiedster van aangezicht tot aangezicht te aanschouwen. —Ach, wat is zij mooi, heer? —Zij en haar staatsiedamens glimmen van klinklaar goud, van juwelen, van paaroos en van brokkaat. —Haar kuldend haark blinkt in de zonneschijn en vladdert in de wind. Zij rijden op drie telgangers, zoals ik ze mijn leven lang nog niet gezien heb. —Nu, dan willen we ons haast, de vriend Sanctio, antwoorden Don Quixote. Heb dank voor de heugelijke tijding en maak er staat op dat ik u daar koninklijk voor belonen zou. Ze brachten hun dieren in draf en zagen uit het bos komen, de drie boerrinnetjes reed dicht voor zich. Don Quixote keek deze echte nauwelijks aan, maar liet zijn ogen over de weg naar Torbozo rondgaan, om de schone prinses Doetsinnea met haar hoofddamens te zien te krijgen. Met grote verwondering bemerkte hij echte dat van de drie geen spoorten ontdekken was, en vroeg de zes schildktaar of die haar reeds buiten de dorp had gezien. —Wel zeker heb ik dat, ze Sanctio Pansa? Heeft uw edelijkheid dan geen ogen in het hoofd, en ziet de prinses niet, die daar aankomt, schitterend als de zon en flickerend als timaal honderdduizend diamanten? —Sanctio Pansa, ik zie niets dan drie boeren meiden op drie mageren bonken van muileesos. —Wel drom alleen geen einde, riep Sanctio met gevrijns de verwondering. Is het mogelijk dat hij drie zulke juweljes van paarden voor muileesos en uw hoge gebiederes voor een boer rin aanziet? De roze zijn spierwit als vers gevallen stil, en bijna mag geen Sanctio Pansa wezen als het niet waarin Bolwa is. —Ik zeg je even wel, riep de ridder, dat het drie ezelinnen en drie boeren meiden zijn, zo waar als ik op rokenanten en jij op je groutje zit. —Zwijk stil, ridder, zwijk stil, genadige heer, en kijk beter uit de ogen, —zai Sanctio, daar komt u me daar maar al aan, rijdt haar tegemoet en betoont haar de verschillende achting en eerbied. En zonder af te wachten wat zijn heer doen zou, reed hij vooruit om de drie boerinnen te begroeten. Hij liet zich van zijn ezel te glijden, greep het paard van de zogenaamde doet Cinea bij de teugel, en viel al bij de knieën neer en sprak. —Hogen en door luchtige prinses, kijzen ridder de schoonheid, wilt kij zo goed wezen en uw getrouwen ridder ontvangen, die daar door uw aanblik betovert, als versteend staat, en door uw tegenwoordigheid totaal is betuterd. —Ik ben Sanctio Pansa, de schildknaap, maar hij is de wijdvermaerde en hoogbevaamde held Don Quixote de Lamantia, ridder van de droevige figuur. Gedurende Sanctio's deftige toespraak was ook Don Quixote naast zijn schildknaap neergeknield, en sta er verbaasd en verbijsterd de schone aan, die door Cinea als prinses en kijzerin werd aangesproken. Daar hij nog altijd niets dan een heel gewone, en daarbij nog vrij lelijke boeren meid met platte neus en een mond als hem bakken over kon zien, geraakte hij zoveel streek dat hij buiten staat was, ook maar een enkelwoord over de lippen te brengen. De boerinnen waren intussen niet minder verlegen dan hijzelf. Een hele poos keken zij verbaasd op de knielende helden neer en wisten niet wat van Sanctio's zotte toespraak te denken, totdat eindelijk de vermeende doet Cinea het woordnam en vrij kribber en boos riep. —Loop naar de maan en laat ons een padvrij, wat hebben wij nodig met al die malligheden. —O, bekoorlijke prinses en gebiedenresten van Tobozo, antwoorden Sanctiopanza, wordt dan uw stenen hard niet verweekt door het leed van de ridder aan uw voeten. —Laten we ons met vree lelijke keros, schilden de meiden, wij doen geen mens wat, wat heb je dan ons overlast aan te doen? —Sanctiopanza, sta op, bevalt ook je shot op het drukte toon. Ik zie wel dat weer een ongelukkig sterren te boven mijn hoofd staat en dat de bron van mijn leiden nog niet is opgedroogd. Gijechter, aanbiddelijke doet Cinea, die gelijk ik nu wel zie door een snoede toverdaag van uw verrukkelijke schoonheid en aanminnigheid werd beroofd, buig u neder tot mij, verkwik en laaf mij door een zoete strouw uit uw ogen en zie uit deze mijne kniebuiging dat ik u ten eeuwige dagen als mijn hoge gebiedenresten vererend zal. —Dies meer rauwe vent is gek, ruw de meid, terwijl ze Sanctiopanza de tegelers van haar muil is om het geweld uit de handen rukte. Laat los, lelijke dik zak, en houd ons niet langer op met je dolge zanenk. Sanctiopanza week op zij en de boerendenen zette het nu dadelijk op hun draf. Ze waren echter niet ver, over daar kwam doet Cinea's eezel te struikelen en wirp zijn bereidster af. Dokke shot dadelijk toe om haar weer op de been te helpen, doch voordat hij nog bij haar kwam, was zij weer opgesprongen, nam een aanloop, zette haar een vuisterde op de achter schonkend van haar rijdier, zat met een wip weer in de zadel al op Peerdenvoort, zonder ook maar eens naar de verbaasde ridder om te zien. De dolende held tuurde haar na, tot zij uit zijn gezicht verdwenen was, en keerde zich toen tot Sanctio met de woorden. Wat zegt genu mijn schildknaap? Ziet ga nu hoe erg ik door de tovenaars gehaat en vervolgd wordt. Ze hebben bij het onschuldig genot ontroofd van mijn aangebedenen in de volle glans haar schoonheid te zien en haat op mijn kwelling in een gemene boeren meid veranderd. Ja, ja, het zijn rekels. Het zijn schobbenjakken al die tovenaars, riep Sanctio uit. Maar top daar maar niet over gestreggen, heer, want ik weet wel vast dat de deugt en dapperheid bij slot van rekening over alle boosheid triomferen moet. Don Quixote antwoorden hier niet op, maar bestegen weer zijn rokinanten en de schildknaap zijn goudje. En zo zuckelde beide de weg naar de wereldberoemde stad Zarragossa op. Voordat ze die bereikten, moesten ze echter nog vele lijf wonderbaarlijke avonturen beleven waarvan wij niet verzuimen mogen het trouw- en warachtigere laas te laten volgen. Einde van hoofdstuk 15 Hofstuk 16 van Don Quixote van La Mancha Deze Libri-Volksopname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. Don Quixote van La Mancha doormiek wel de Cervantes Saavedra in de bewerking van Jeje A. Goevenur. Hofstuk 16 de Kardes Doots en de Riddr met de Spiegelz. Terwijl Don Quixote in diep gepijnt zijn weg vervolgde, keek Sanchopanza over het glukken van zijn list in zijn vuisje lachend, vrolijk rond en ontdekte een wagen die met allerlei vreemde gedaanten en personages beladen was. Hij maakte Don Quixote daar opmerksam op en beide staarde het wonderlijk schouwspel verbaasd aan. De voerman van de wagen was een schikbare duivel en de wagen zelf was open en onbedekt. Binnenin zat de dood in levende lijven en met een menselijk aangezicht. Naast hem vertonen zich een engel met bondbeschilderde vleugels. Verder stond daar een kijzer met zijn gouden kron op het hoofd en aan de voetendes dood zat God Cupido met boog, koker en peilen. Buitendien waren nog een Riddr in Blank Harnas en een menigde andere personen in verschillende drachten en met allerlei tronies en gezichten op de wagen te zien. Hoewel eerst een weinig ontsteld, kreeg de ridder van de droevige figuur toch spoedig zijn gewone bedaardheid weer en geloofde dat er een nieuw avontuur in aantocht was. In deze mening stelde hij zich dicht voor de kar impostuur en riep met dreigende stem voerman of duivel of wat gewezen mocht, zegt mij onverweld wie jij bent en wat vreemdvolk jij daar bij u hebt. Ach, waar de heer antwoordde de duivel zeer onderdanig. Anders niet dan arme comedianten die in het kleine dorp kinder achter de heuvel een voorstelling van de hofhouding des doods willen geven. Om tijd te sparen en ter stond na ons aankomst het spel te kunnen beginnen hebben we ons maar vooraf verkleed. Deze knapje speelt voor doods die voor Engel, die voor soldaat die voor keizer en ik zelf voor duivel. Zo is het gelegen met het geval en als jij nog meer wilt weten vragen dan maar vrij, daarin daarvoor alles moet weten kan ik u wis voldoend bescheid geven. Nee, nee, ik weet al genoeg sprak Don Quixote. Toen ik elkaar zag meende ik dat ik enig avontuur zou moeten bestaan maar ik merk nu wel anders. Trek din vrede goede lui houdt u vertoning en bedenkt eens of jij het niet één of ander voor mij te doen weet. Van harte graan wil ik u van dienst wezen want als kind ben ik al een groot vriend van zulke mommen spelen geweest. Terwijl Don Quixote zulke goeilijke en vriendelijke woorden sprak wilde het toevall dat de paljas van het gezelschap die wat achter was gebleven aankwam. Hij was als Hans Worst gekleed met belletjes behangen en had op het hoofd een zotskap en in de hand een stok aan het einde waarvan drie grote, met echte gevulde koeblazen gingen. Zodra hij Don Quixote zien kreeg begon hij zijn stok te zwaaien met de blazen te rammelen, te springen en capriode te maken zodat al zijn belletjes rinkelden. Dat geraas en het vreemd uitzien van de paljas bracht er ook je nante zo van streek dat hij het gebied tussen de Tandenam en wat de ridder ook trok en riep in suisende galop over de vlakte voortstof. Zien de hoe zijn heer zo gevaarlief van zandruiter te worden spong de Sancho Pansa van zijn groutje en liep achter de ridder aan om hem bijstand te verlenen. Voordat hij hem bereikte was het ongeluk al gebeurd Don Quixote lag zo lang als hij was op de grond en Rokinante lag naast hem. Zodra hij echter Sancho Pansa van zijn ezel was gestapt spong de paljas op groutje en sloeg het met zijn rammelende blazen om de oren. Het gedodige beest doordat nooit gehoorde geraas verschrik zette het nu op een lopen en holde regelrecht op het dorp aan waar de comediante hun voorstelling wilde geven. Sancho zag zijn ezel weglopen maar zag ook tegelijk de benouwde toestand waarin zijn heer verkeerde en wist dus eerst niet naar wat kant hij zich keren zou. Na kort beraten hij echter als trouw en eerlijk schildknaap eerst zijn heer te hulp te springen die tegenstaande hem telken zijn steek door het hart ging als hij die verwenste hans worst zijn stok om de oren van zijn arme groutje zag zwijen. Hij wou liever dat al die slagen hem zelf troffen dan dat zijn lief ezeltje ook maar een haartje in zijn staart gekrenkt werd. Inboeden en verdwijfeling over de ongelukkige staat van zijn lieverning naden de hij Don Quixote die vrijdelig toegetakeld was en hielp hem weer op de been en bovenop zijn rokinante. De duivel heeft mijn ezel gehaald ederle heer, zei hij toe Welke duivel dan, vroeg de doden de hiddig. De duivel met blazen antwoordde Sancho, daar gaat hij met hem aan de haal. Dan wil ik hem weer veroveren als ik hem uit de afgrond van de hel halen riep Don Quixote. Volg mij Sancho, de wagerheid langzaam en de mui-ezels die hem trekken zullen u het verlies van uw ezel vergoeden. Laat dat maar rusten, heer, zei Sancho, naar ik zie heeft de duivel mijn goudje al losgelaten en komt het op een drafje weer naar ons toe. Toch moet zijn leider gevroken worden, verklaarde Don Quixote en voor de ondeugendheid van de Hans Bost moet het gansige zelschap boeten. Heer, riep Sancho Panza, zet u die gedachten in semersnaar maar het hoofd en laat u niet in met potsemakers die overal in hoge gunsten gratis staan. Zullen ze hun verdiende tuchtiging ontvangen, sprak de ridder. Met deze woorden keerde hij zich naar de wagen die al dicht bij het dorp was en riep met daarvoor in de stem Halt, halt, wacht wat mensen en ik wil u tonen hoe men in ezel behandelt waarop de schild knap van een dolende ridder rijdt. Don Quixote was met zulke gezonde longen begraafd dat het volkje op de kar hebben van woord tot woord verstond en zonder veel moeite zijn voornemen begreep. Beteen was dus de dood van de kar, duivel, erro en kijkerspongen vlug achterna en ook de overige gedaan ten draalde niet dat voorbeeld te volgen. Allang raapten uw stenen van de grond op, gingen in een gesloten rij staan en wachten zo, man moedig de ridder af om hem met een hagel bui van stenen te ontvangen. Toen onze helte dreigende houding der vijjanden en hun armen tot de worp opgeheven zag, hield hij rokinant te staande en overlegde op wat wijze hij die rij met het geringste gevaar voor zichzelf aanvallen en over hoopwerpen zou. Terwijl hij dienangaande nog in het onzekeren was, kwam Saint-Jupain-Sanader en riep hem volschrik toe, hier, ik zeg dat het roekeloos en dwaas zijn zou tegen zulke legermacht opdrücken beding dat men tegen in kijkstenen regen weinig uitrichten kan en dat het doldries zou zijn en krijg zeer aan te tasten dat dood en kijzer tot aanvoeders heeft engel en duivel bevechten. En mocht het alles u nog niet afschrikken bedenkt dan toch dat onder die gantse bender al heeft ze koningen en kijzers toch geen enkel doodend ridder is. Dat is waar Saint-Jupain-Sanader antwoordde Don Quixote. Je hebt daar het rechte punt getroffen het enige dat mij bewegen kan van mijn voornemen af te zien. Ik mag mij goed zwaar tegen niemand ontbloten die niet werkelijk tot ridder is geslagen. Maar jij Saint-Jupain-Sanader zo gij vraag wilt nemen voor de beschimping uw ezo aangedaan draal dan niet en wees verzekerd dat ik u met nuttige raadgevingen en wenken ter zijde zal staan. Nee edele heer ik wil het maar liever blauw blauw laten gedaane dingen nemen toch geen keer verklaarde de schildknaap. Als ik mijn goudje mij weer omkrijg wil ik er verder geen water om vuil maken. Wel aan dan Saint-Jupain-Sanader sprank de ridder. Indien dit werkelijk hoe vast besluit is die aakelijke schimmende spookzoes dan maar laten lopen en avonturen opzoeken waarbij meerhoem en eris te behalen. Pak uw ezo bij de teugel daar komt hij al vrolijk aan draven. Saint-Jupain het goudje op donky shot weer prokinanten om en de opgejaagde zwermcomedianten keerden naar de verlaten kar terug. De nacht die op deze dag volgden brachten onze twee helden onder enige lommerijke bomen door. Ze zadelden af verterden hun avondkost uit de knapsak van de ezel, strikte zich toen donky shot onder een eik, Saint-Jupain ze onder een keurboom uit en waren spoedig inslaap. Een tijd lang sneukte beide rustig en ongestoord. Toch, opeens rees donky shot overreind en keek rond. Hij had een ongewoon gerucht vernomen en ontdekte nu twee mannen te paard van wie de een juist uit de zaders tegenzij neem onze dieren de teugels af en laat zich grazen. Deze plaats schijnt rijkend met gas gezegend en in eenzaamheid hier pas ze goed voor mijn rust zoekende gedachten. Na deze woorden wirpt de nieuwe aankomeling zich op de grond en zijn wapens maakte zoekend gedreun en gekletterd dat donky shot ter stond begreep dat hij hier een echte donende ridder voor zich had. Hij schudde Saint-Jupain de arm en kreeg hem schoon niet zonder moeite, wakker. Saint-Jupain, vriend Saint-Jupain fluisterde hij een avontuur is daarbij. De hemel geefde dat wat goed is antwoordde de schildknaap en vreef zich de ogen uit. Waar is het dan? Kijk, die kant uit vriend antwoordde donky shot gij zult het donende ridder als ik ben ontdekken die zo even van zijn strijdrost steeg en zich onder het kletteren zijn er wapen rustig op de aarde uitstrekten. Ja, waarachter ik zie hem verzekerde Saint-Jupain-za wat zullen we met hem aanvangen? Op dit ogenblik richten de vreemde ridder die dat gefluister vermoederlijk vernomen had zich op en voegbaarst wie is daar? Wie spreekt daar? Behoort je tot het getal der ver genoegden of tot het getal der mistroostigen? Wij behoren tot de mistroostigen antwoordde donky shot walaan kom dan hier op dat we elkaar naden leren kennen sprak de vreemde ridder. Ter stond stond donky shot op en nadende met Saint-Ju de onbekende die zich van het gas half oprichtte en onze ridder uitnodigde te nemen. Saint-Jupain-za vervoegde zich in tussen bij de wapendrager van de vreemde dolende ridder en zij even als de ridders begonnen elkaar nu hun ontmoetingen in een avonturen te vertellen. Naarvoor zijn collega een werk klaag lieten hebben aangeheven begon Saint-Jupain-za dit onderhoud echter alspoedig moeten worden en verlangde daar hij onderwijl al weer honger had gekregen uitermatezeer naar enige zuchtigheid. Daar weet ik hoe de raad voor, zei zijn collega ik heb een kostelijk middel tegen honger en dorst aan de zadelknop van mijn paard hangen. Met deze woorden stond hij op en kwam al spoedig terug met een grote goed gevulde wijnzak en een pastij die wel in halfel hoog en breed was. I, eimaat, ben je van zo'n teerkost voorzien, vroeg Saint-Ju en likte zich al de lippen. Wel weer zijn zeker, antwoorden de vreemde schildknaap denk je dat ik mijn zware dienst heb aangenomen om van water en brood te leven. Het mocht wat, ik eet en drink er zo goed van als menig generaal niet. Maar tas toe en laat je niet lang nodigen. Saint-Ju die het een aard nodig in genoeg zijn en had zonder er omnut te worden bij te verliezen. In de donker stopte hij brokker zo groot als een vuist in de mond. Toen hij zijn bekomst had, tastte hij naar de wijnzak en men zou liegen als men de dochstige knap nazij dat hij de opening daarvan korter dan een kwartier achterheen aan de mond hield. Toen hij met slokken ophield boog hij het hoofd op zee, haalde diep adem en zei Hoor om deugend schermpje ik wil gehangen worden als deze wijn niet uit een klooster gestolen is. De vreemde lachte zonder te antwoorden en de beide kameraats praten en dronken totdat eindelijk de slaap hun de zware oogleden toedrukte. In vrede rusten verhaalde de vreemde ridder aan onze donkisch shot dat zijn hoge en edele uitverkoerende Castile Dea van Vandalia werd geheten en dat zij onvergetelijk, zowel in schoonheid als in voornamheid was. Voor kort zei hij, heeft ze mij opgedragen alle provinciën van Spanje te doorkruisen en iedere dolende ridder tot bekentenis te dwingen dat zij de aanminnigste schoonheid is die ooit door de zon beschenen werd. Ik deed volgens haar bevel en weer het menige ridder in het stof neer. Maar waarop ik het meest trots ben is een kamp met de beroemde ridder donkisch shot van La Mancha. Ook hem overwon ik in twee gevecht en dwong ik tot de verklaring dat mijn gebiedster, Castile Dea schooner is dan de zijne die doet Chinea heet. Toen onze donkisch shot de bosridder die hij in zijn gantse leven nog niet gezien had al dus hoorde spreken ontbrande hij in geweldige toren sprong op en riep gij ligt snode en schanderlijke ridder want weet ik ben het die gij noemt ik ben donkisch shot van La Mancha bij genaamd de ridder van de droevige figuur kom op te strijden zo gij moet daartoe hebt. De bosridder antwoorde zeer koelbloedig dus zeid gij donkisch shot nu dat moet wel de een of andere schelm u hebben uitgegeven die ik in de mening dat hij zelf voor mij stond in het stand weerp dat schaat even wel niet daar ik nu inhalen kan wat ik toen verzuimde wacht nu echter de dag af daar het geen gebruik is dat edele ridders hun wapenfijten in de donker vol brengen als rovers en goudieven over dag wil ik u staan de voet entepaard met zwaard en met lans goed daar ben ik tevreden mee en ik sta voor dat we onze schildknapen wekken wij tegen zons opgang onze paarden getuigd en gezadeld hebben ze gingen naar de plaats wijde twee in slaaplagen wekten hen en bevalen hun al het nodige tot het de voorgenomen kamp gereed te maken Sancho schikte niet weinig daar hij voor het leven en de gezondheid van zijn heer bijzonder bezorgd was nog dansen waren hij geen woord van tegenspraak maar gij instilte zijn werk verrichten de andere schildknap volgde zijn voorbeeld mijn broeder sprak hij tot Sancho als onze meesters aan het vechten zijn mogen wij de handen niet stil in de schoot leggen maar moeten elkaar ook eens duchtig op het jak zitten dat reken ik helemaal onnodig aan het worden Sancho Panza ook heb ik nog nooit gehoord dat schildknapen van dolende ridders zich met de zaken van hun meesters bemoeiden en buitendien ben ik niet eens een zwaartrijk oh dat doet er niet toe zei de ander we vullen een paar lidden zakjes met kijstetisch en staan elkaar dan zo lang om de oren tot een van ons op de grond ligt kijk bij mijn vaders baard dat zou een grote gek uitwezen Ripsancho nee ik ben er niet opgesteld dat met mijn kop en schoenke bont en blauw bukt en toch moeten we op zijn minst een half uurtje lang samenvechten zei de vreemde schildknap en als je niet wilt dan zal ik je zo lang om de oren slaan tot je wel weer omslaat oh Ripsancho die nu poos werd als je me zo aankomt en je afranselen tot je geen raad meer weet volg mijn raad en zet je die verdereien uit de malen hersens zo niet dan zeg ik je dat het ongeluk dat er uit ontstaat op je eigen rekening komt goed goed bronden de ander het wordt gouddag en dan zullen we wel naden zien onderwijd begonnen de vogeltjes op de takken rond te huppelen en hun fijne stemmetjes te laten horen het mooi geroot vergulde de hemel en de daal wil in flonkeren op bloem en kruid neer nauwelijks echter die het licht van de dag de voorwerpen duidelijk onderscheiden of Sanjopanza zag een ding dat hem alle moed uit het hart dreef en hem een ridding over de rugjoeg en dat ding was de neus van zijn collega de vreemde schildknap die was van buiten sporen gegroten gebogen als een vogelsnap met vratten en puisten bezijd en vertoonde alle kleurschakkeringen van het zachte roze rood tot het donkerst beurper toe Sanjopanza kreeg zo'n schrik van die neus dat hij instilte besluit zich liever 200 oorvijgen te getrouwsten dan zich met zo'n vogelverschikker in een gevecht in te laten in tussendom ook donkie shots en tegenstander op die een stevig, gezet en grofgespiert man was Over zijn huiland loeg hij een wapenrok van het fijnste goudlaken die van onder tot boven de maanvormige spiegeltjes was bezet wat bij iedere beweging een zeer aardige vertoning maakte van zijn helm ging een zware pluimbosneer en zijn lands die tegen een boomgeleun stond was buitengewoon dik en lang en met een lange stalenpunt gewapend uit dit alles maakte donkie shot op dat hij een kloeken tegen een partij had te bekampen toch zijn bekende en beproefde heldenmoed geraakte daardoor geen ogenblik aan het wankelen veleerd daarder hij hem nog zijn door het visier van de helm bedekt aangezicht gezien te hebben opstaande voet ten kampstrijd uit en bij de ridders bestegen onmiddellijk hun rossen om de vereisste ruimte tot kampplaats te winnen maakte donkie shot een korte wending met zijn paard en de spiegelridder volgde zijn voorbeeld daar stond het daarop stonden zij tegen elkaar over en sloegen als om afscheid van de wereld te nemen nog eens een blik in het rond nu kreeg donkie shot ook een deus van de vreemde schildknaap in het oog en verwonderde zich er niet minder over dan Sancho die op ditzelfde ogenblik kwam aanlopen om zijn meester een dringende beden in het oor te vlousteren Heer ridder, zei hij, ik bid u in Szemersnaam mij op Ginzen-Kerkboom te helpen omdat ik daar uit de hoogte het vreselijk slagveld veel beter zou kunnen overzien Hoor Sancho, antwoordde donkie shot ik vrees dat geen enkel en alleen zo hoog op wilt armzalig lijf in veiligheid te brengen nu nu op de waarheid te zeggen wil ik wel bekennen dat ik wat bang voor dat gruwelijke neusweek ben betuigde de knap dat jij het mij zo'n schrik aan dat ik er onmogelijk dicht bij uithouden kan ja, die neus is een afgrijselijk ding zijn donkie shot en maakt dus maar goud dat je naar boven komt terwijl donkie shot zijn schildknaap een handje hielp om op een tak te komen spoorde de spiegelridder zijn ros aan om zijn vijand met knap en al over hoop te rennen daar nu even wel zijn hengst en knol van de gemeenste soort was bleef die midden in zijn vaart staan en kuchte en heigde zo erg barblik dat men wel bijkals medeleiden moest krijgen met het armen best dat van lamlendigheid haast niet op zijn vierpoten kon blijven staan donkie shot had in tussen zijn knap in veiligheid gebracht en door zulke verraderlijk gedrag in blakende grimmigheid ontstoken er was zoveel geweld te sporen dat hij in volle galop op de nu roerloos wachtende spiegelridder instof in het midden van de baan bereikte hij die en trof hij met zijn lands zo geweldig in de zijde dat de snoderman in de zader wachtelde en ruggelings over zijn paard heen ter aarde tuimelde de bonds die hij kreeg was zo geducht dat hij stokstijf bleef liggen en donkie shot zelf geloven dat hij zo dood als een pier was zodra Sanjo hem zag rollen die tijdens zich schillen weer uit zijn boom neerglijden en kwam toe op zijn heer die uit het bedaard van Rokinante was gestegen en zich over de gevelde spiegelridder neerbog hij gespte hem de helmband los om hem lucht te verschaffen en te zien of hij wist en wezen het dood was en aan schouden nu tot zijn allerovergrootste verbazing het aardige zicht van van de heer Sanson Carasco diezelfde van wie hij zijn vrije helm te geschenken had gekregen Sanjo, riep hij, Sanjo Pansa, kom hier en zie met eigen ogen welke kunstenaarijen die snowde tovenaars aanwenden om mijn zinnen te verbijsteren en met geheel op het dwalspoor te brengen Sanjo kwam reeds aanschokken en zette het bij die toehoep op een drafje weet je het zien van het bleke aangesicht van Carasco zoek hij van laute verbaasdheid in kruis en spoorde zijn hieraan om de gevallende maar zonder omslag het zwaar tussen de tanden in te boeren en zodoende aan die vervoelijke toverij opeens een einde te maken dat zou zo verkeerd niet wezen zijn donkjes shot en trok zijn zwaard om Sanjos Raad onverwijdt op te volgen eventueel werd hem dat nog bij tijdspelet door de schildknaap van de gevallende hoewel tans zonder zijn groot neuswerk op een drafje kwam aanlopen en al van verre bad en smeekte dat men zijn armen hier toch sparen mocht kijk wel toegestrengen heer lamenteerde hij die man daar aan uw voeten is wist en vast San Sol Carasco uw goede vriend en ik ben zijn alleronderdanigste knicht en dinaar maar waar heb je dat je neus gelaten voeg Sanjo Panza als ten top punt van verbazing toen hij dat schrikbarend uitsteksel niet meer ontdekte die heb ik hier in mijn zak antwoorden de knap en haalde een ding van beschilderd bordpapier voor de dag dat scheelde Sanjo toen hij de vreemde nu eens goed had aangekeken waarachtig het is door mij station men naast de buurman geen mens anders mijn oude vriend Sanjo Panza zij de ander en als je een weinig geduld hebt wil ik je van haver tot gort vertellen hoe en wacht hoe ik hierheen ben gekomen verzoek uw dapper heer echter eerst dat hij de armen spiegelreder geen kwaad doet want het is wezenlijk de heer San Sol Carasco zijn oude vriend in tussen was de spiegelreder weer tot bezinning gekomen en zodra donker shot dat bemerkte hielte hem de punt van zijn zwaard voor het gezicht en de sprak hij zei er een kind des doods zo ga niet ogenblikkelijk herkent dat mijn hoge gebiedster doet Chinea van Turbozo de uwe Casidea van Vandalia in schoonheid overtreft dat herken ik dat herken ik riep de spiegelreder die in zijn hulpeloze toestand natuurlijk niet zeer op zin gemak was Cidea is niet waardoel dood Chinea de schoenrie me los te binden laat mij in zee moest daar maar op staan gestrengen heer herkent eerst nog dat genu en nooit mij donker shot van La Mancha de ridder van de droevige figuur in twee gevechten hebt overwonnen en hoewel hij in uitzien weder op San Sol Carasco gelijkt toch niet die maar een heel anders uit dat herken ik dat herken ik riep de spiegelreder nogmaals in zijn dodelijke angst ik bekend alles wat gewild als ik mij eerst laat opstaan en mijn gekneusde ledematen vrijven die van de val dierelijk geleden hebben donker shot, staktans, bevredigt zinswaard op en hielp de overwonner ridder op de been beschaamd en neerslachtig trok deze met zijn schildknaap, zijn zweegs maar donker shot en Sancho Pansa vervolgden met viera harte hun tocht en de ridder van de droevige figuur bleef onverzettelijk bij zijn mening dat hij een vijand had geveld in een vijandig gezin tovenaar daar de rand om de overwinnaar te ergeren en de overwonnenden te redden in de persoon van Sankson Carasco wat veranderd dit was echtig gelijk wij uit Goede Bronn weten in geen delen het geval de overwonner dolende ridder was wel waarlijk Sankson Carasco die uitgetrokken was om donker shot van zijn dwaarsheid te genezen in de verwachting dat het hem niet zwaar zou vallen de dolende ridder te overwinnen tot een nieuwe tocht aangespoord en besloot de donker shot als hij een meester was geworden te gelasten stilletjes naar zijn dorp terug te keren en dat in de eerste twee jaren niet weer te verlaten nu echter was dat anders uitgevallen in plaats van Victorie te krijgen moest Sankson Carasco met hangende pootjes aftrekken hij pijnste opvraak maar donker shot was blij en welgemoed en had de overwonnen spoedig weer vergeten einde van hoofdstuk 16 hoofdstuk 17 van donker shot van La Mancha deze Librivox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart de Leeuw donker shot van La Mancha door Mikwel de Cervantes Cavedra in de bewikking van Jeje Aargovenur hoofdstuk 17 het avontuur met de Leeuwen en andere wonderlijke reschidnessen de grote weg volgende haalde donker shot een goed gekleed met wie hij zich daar hij in alles wat niet met die dwaarsheid van het doelend ridderschap in verband stond een hoogst beschaft en verstandig man was op recht aangename wijze wisst te onderhouden hij geraakte zo met hem in het gesprek verdiept dat Sanjopanza die de helm zijn meesters aan zijn zadelklop droeg zich ongemerkt van zijn zijden verwijderen en bij enige herders vervoegen kon die op en na buurig veld hun schapen wijden hij wilde wat melk van hun vragen welop hij ontzettend belust was nog was Sanjo bij de herders toen donker shot toevallig opkeek en een kar in het oog kreeg die met vele bondervaantjes en wimpels versierd regelrecht op hem toekwam daar hij ter stond een nieuw avontuur vermoeden riep hij met luidestemmen naar Sanjo om zijn help de schildknaap vanaf met dringend roepen van zijn heer juist op het ogenblik toen hij van de herders een paar vette wekenkaarsjes had gekocht in de haast wist hij niet waar hij die bergen zou en daar hij zijn reeds betaald had wilde hij ze toch liefst niet in de steek laten in deze verlegenheid viel zijn oog op de helm die hem opeens op een gelukkige inval bracht hij stopte de kaarsjes in zijn meesters ijzeren hoofdteksel hij kwam nu haastig aandraven om te vernemen wat de donker shot van hem verlangde geef mij mijn helm Sanjo riep de dolende ridder vol oog geduld mijn helm hier haast u want nu staat ons een avontuur te wachten we van het later nageslag nog gewagen zo driftig rukte hij Sanjo die nog geen tijd had had om zijn kaarsjes in veiligheid te brengen de helm uit de hand en drukte die zonder te bemerken dat er iets in was stevig op zijn hoofd daar nu de kaars nog vers was en door de zwaarten van de ijzeren helm niet weinig geperst werd zo begon natuurlijk de vettige melkpap al spoedig over donker shots haar gezicht en baard neer te druppelen en het hem niet weinig lastig te maken Sanjo riep en ontstelt Sanjo wat is dat hier het is alsof bij de hersenen gaan smelten of het mij schemerachtig voor de ogen wordt of het gulden zweet mij van alle kanten uitbrekt geef mij wat om mij af te drogen want die bijtende zweettropels zullen mij anders teken blind maken zonder een woord te zeggen rijkte Sanjo de ridder een vuile vettige doek toe en was in zijn hart maar blij dat donker shot in zijn ongeduld de eigenlijke aard van het lastige zweet veronderzocht de ridder merkte in tussen toch onraad en nam na zich zowat afgeveegde hebben de helm af om zijn zweet in de schede oeins te betasten en toen hij nu aan zijn vingers dat witte kaasdeeg zag en daar aan rook begreep hij het gantse geval en maakte zich ontzettend driftig schanderlijk verraderlijke laaghartige en argelistige knap barste hij los het is kaas wat je daarin gestopt hebt kaas bij het leven bij een hoge dame doet cinéa van tobouzo als schoon Sanjo Pansa eerst geducht schrikte herstelde hij zich toch spoedig en kreeg zijn gewone onbeschaamtheid terug als het werkelijk kaas is Edelen heer sprak hij, geef die mij dan want op kaas ben ik dol schoon nee, de duivel mag haar eten want die alleen kan ze daarin getoverd hebben jij zal toch niet geloven Edelen ridder dat ik ooit de stoutheid zou hebben uw helm te verontreinigen de hemel mogen mij voor zulke heilig schrenners behoeden misschien vervolgd mij en u een snode tovenaar die de kaas er alleen in deed om u te vertoornen en mij daardoor een drachtslaag te bezorgen maar ik ben zeker dat hem dit mij als zijn list niet gelukken zal want mijn Edelen heer is veel te verstandig om niet in te zien dat ik de kaas als ik die namelijk gehad had honderd maar liever in mijn maag dan in uw helm zou hebben geboren dat komt mij wel waarschijnlijk voor die shot, nu weer ten volle tevreden gesteld zonder zich aan het verwonderd gezicht te stooren van de heer die hem gezelschap hield reinigde hij zich ten volle van de vette gebrij zette toen zijn helm weer op stond overreind in de beugels keek naar zijn zwaart velde de lands en riep volkamp lust en moed komen nu wie wil hier sta ik en voel de kracht in mij om het zelfst tegen de baarlijke duivel op te nemen onderwijl naderde de met vijntjes versierde kar en het bleek nu dat er niemand bij was dan de voerman met zijn muilezos en een man die op het voorste bankje zat donkie shot plaatste zich toen midden in de weg en vroeg wie zijn geen mensen waar gaat geen heen wat voor wagen is dat wat heb je daarin en wat moeten die vlaggetjes daar beduiden heer antwoorde de voerman die kar is mijn eigendom en dan zijn twee geweldige leeuwen in aan zijn de majestijd de koning te geschenken zijn die vijntjes beduiden alleen dat de inhoud de kar's konings eigendom is zijn de leeuwen groot en sterk vroeg donkie shot zeker edele heer antwoorden de man ze zijn groter en sterker dan nog ooit nog uit afrikanen en spanje zijn gekomen ik heb al veel leeuwen gezien maar hun is gelijk er nog niet hier in het voorstehoek zit de leeuw en in dat andere de leeuw in ze zijn nu ontzettend hongerig daar nog geen voor hebben gehad en ik verzoek dus dat de heren uit de weg gaan en ons doorlaten zodat wij spoedig naar een plaats komen waar vlezers te krijgen ik voor zo'n paar ellendige leeuwen uit de weg gaan vroeg donkie shot met minnachting zie me aan of ik de man daarnaar ben gauw afgestapt goede man en de hokken geopen zodat de basis daar buiten kunnen komen hier midden op het openveld wil ik met het vechten en hun tonen wie donkie shot van la mancha de ridder van de droevige figuur is kom af Serik en voor de dag met de twee in spijt van al de tovenaars die ze mij zeker in de weg hebben gezonden de vreemde heer zag donkie shot met grote ogen aan en meen de zeker dat het hem eensklappse in het hoofd geslagen was in zijn bitterer angst en benauldheid wende Sancho Panza zich tot hem en smeekte hem in roerende bewoordigen althans een poging te doen om de ridder van zijn roekeloze onderneming terug te houden en de godsdaam smeekte hij maakt toch dat mij meestal zich niet met dat wilde gedier te inlaat dat ons zeker in stukken zou scheuren maar wil u heer dan wezenlijk die dieren bevechten vroeg de vreemde is het dan geheel razend en dol dol en razend niet maar in zo'n moeder dat er geen houden aan is verzekerde Sancho nu, dan wil ik me best doen om ongelukken voor te komen zij de vreemde en keerde zich tot donkie shot die de leeuwenhoeder nog altijd drong om de hokken te openen en de dieren vrij te laten heer dolende ridder spakheid tot donkie shot voor zover mij bekend is moeten alle helden slechts zulke avonturen bestaan die hun kans laten op levens behoud door zich met andere dingen in te laten verraden zij meer dwaarheid dan kracht en verdienen geen lof mijn berisping laat dus pittiku deze leeuwen met rust zij komen aan zijn majesteit de koning toe en worden niet ongestraft aangeroegd mijn beste heer antwoordde donkie shot bemoei jij u met uw hazen en patrijzen en laat mij mijn werk doen gelijk dat mij goed dunkt de kamp met deze leeuwen behoort daar toe en ik verzoek u dat jij u daar niet verder mee bemoeid de heer zweeg daar heb ik greep dat zij spreken toch niet baten terwijl donkie shot zich opnieuw tot de leeuwenhoeder wende en sprak jij schanderlijke en plicht vergeten dinaar als jij niet op staande voet gehoorzaamd zwerig dat ik u met deze lands aan uw hok vast zal nagelen nu de man zag dat het gehaar als de ridder ernst was durfde hij zich niet langer verzetten en zei ieder hier tegenwoordig kan getuigen dat ik alleen door geweldbegedwonger geworden de kooi daar leeuwen te openen en het eigenom des konings op het spel te zetten alle schade en alle onheil dat daaruit ontstaan kan gaat mij niet aan maar alles moet naar billijkheid en recht de dekking van deze ridder komen maak plaats mijn heren percht u voordat ik de grendels open schuif hier keerde de voerman zich tans tot donkie shot vergun al tans dat ik mijn muilees als afspan en in veiligheid breng als de leeuwen mijn dieren ombrengen ben ik voor altijd mijn kostvinding kwijt gezegd een dom mens riep de ridder verstoord deed jij dat ik aan de leeuwen tijd zal laten om uw dieren aan te vallen maar gezot zien dat je nutteloos werk gedaan hebt niet tegenstaande deze verzekering span de de man in aller eil zijn trek vee af en gedurende die tijd trachten de vreemde heren ridder nogmaals tot andere gedachten te brengen deze bleef echter onverzettelijk bij zijn opzet voor harde wil geen niet getuigen zijn van de kamp die ik hier op het openveld beginnen zou spoor dan uw schimmel aan en maak u uit de voeten zei hij tans deed ook Sancho Panza een goed woord die meekte met tranen in de ogen zijn meester toch van zijn voornemen af te zien dit avontuur is zo vreselijk zei hij dat al wat wij reeds beleefd hebben en maar kinderspel bij was hier is geen toverij of hek schrijn in het spel maar alles is wist en wezenlijk ernst ik heb tussen de ijzeren tradis door in het hock gekeken en daar de klauwen van de leeuw gezien die ontzettend lang en breed zijn het is een dier zo groot als een berg hier uur benauwdheid zal het nog groter maken dan de halve wereld zijn donker shot maak maar dat gewicht komt Sancho mocht ik bij de zware strijd die mij te wachten staat het leven laten spoed u dan naar mijn gebiedster doet Chinea van Torbozo en maakt haar bekend met mijn dood deze worden begrepen allen dat mijn donker shot niets meer was aangevangen en dat men hem stil zijn gang moest laten gaan zo dreef dan de voermans en muilen erzels op zee bracht de vreemde hier zijn schimmel in veiligheid en zorgde Sancho Panza dat hij met zijn groutje op eerbiedige afstand kwam en toen gebote ridder op dreigende toon dat men door hocken zou openen zien de dat alle mensen en dieren buiten gevaar waren bracht de leeuwel hoe de donker shot nogmaals onder het oog welke een roekeloos onderneming hij voor had en waarschuwde hem ernstig zich toch niet zo moet wildig in gevaar te begeven donker shot luisterde daar echter niet naag terwijl de mantanden en nog steeds tijd zocht te winnen overleerde hij of hij niet beter zou zijn de kamp te voet in plaats van de paard te beginnen en besloot eindelijk tot het eerste omdat hij vreesde dat rokinanten bij het zien van het vreeselijke rofdeer schuw en wild zou worden hij sprong dus van het paard weer op zijn lands op de grond dekte zijn borst met het schild trad met ontbloodschwaard voor de deur van het hock en bevalt zijn ziel door Chinea van Tobozo aan toen de leeuwenhoeder nu zag dat donker shot ten volle bedaard en beraden was en dat hij hem dus wel zijn zin diende te geven rukte hij de deur van het eerste hock waarin de leeuw zat wagenwijd open de leeuw, werkelijke dier van buiten gewone grote en schrik inboezemende gestalten keerde zich om in zijn kooi schof zijn voorpoten vooruit en rekte zich daarop ontsloot hij zijn ontzettende mui spalkte die wijd open en gaapte zeer majestuurs vervolgens tak hij de bloedrode tong uit likte zich de ogen trapt met langzame tread vooruit stak zijn geweldige kop buiten het hock liet zij gloeiende ogen naar alle zijde rondrollen en nam een houding aan die iedereen met ontzetting zou vervuld hebben donker shot week echter niet terug maar nam het vreselijke dier kalm en bedaard op en wensde zelfs dat het dadelijk van de wagen springen en de kamp met hem beginnen mocht na echter het landschap en zijn uitdager een poos bedaard te hebben aangekeken schudde de deel langzaam zijn kop en draaide zich om donker shot terugtoekerend met de grootste onverschilligheid strikte hij zich vervolgens op de planken uit en scheelde zich om niets ter wereld meer te bekommeren ja, gaan op, riep donker shot die leeuwen hoedertoe stoot, sla, schop terregens zarm tot hij uit zijn hock komt ja, ja, dat zal ik wel uit mijn hersens laten, riep de man als ik hem aanraakte zou hij mij allereerst beet pakken en dat is een ding waarvoor ik hartelijk bedank ver genoeg u met wat jij gedaan hebt, heer ridder en wees verzekerd dat het meer is dan één mensen kind u zou durven nadoen stel u niet voor de tweedemaal bloot en bedenk dat jij alles gedaan hebt wat men van een held kan verlangen de deur staat open de leeuwen zijn uitgedaard geen staat tot de kamp bereid dan is aan hem de schande en onheer en aan u de zegen en de roem dat is waar riep donker shot uit sluit de deur weer toe vriend en geef mij de getuigenis dat ik werkelijk alles gedaan heb wat mijn geoorloofd was jij hebt de leeuw de deur open gezet ik heb hem opgewacht maar hij is niet gekomen eindelijk heb ik nog een poos gewacht en hij is weer niet verschenen maar hij is naar de verste hoek van zijn kooi gekropen en heeft zich daar lav hartig neergelegd hij is niet nodig om in dapperheid in volle glans te vertonen en hij mocht dus vrij de deur sluiten terwijl ik onze gevluchten vrienden wil terugroepen omdat ze uit uw mond het verhaal van mijn daden horen de wachter sloot het hoek weer toe en donker shot bond de doek waarmee hij de kaas van zijn gezicht had gewist aan zijn lands om daarmee de anderen terug te roepen tegelijk verrieven zijn stem en riep Sancho, Sancho dat het wijd over het veld klonk Sancho Panza van Namdiroep keerde zich om zag het witte feintje en zei ik laat mijn leven vullen als mijn heer de wilde beesten niet overwonnen heeft want zie, hij wengt ons en zijn vaan wappert in de wind ook de anderen zagen het gegeven teken en hun harten die tot nog toe met angst vervuld waren geweest werden gerust ze keerden naar de kart terug en waren zeer verlangend de toedracht in de afloop van de gewaagde kamp te vernemen Span u een meilezers weer voor riep Don Quixote voermand toe Span ze voor en vervolg ongehindertoe reis en jij Sancho geeft de leerwelhoeder twee goudgulders tot vergoeding omdat hij zich zo lang heeft opgehouden die goudgulders wil ik hem wel geven antwoorden de schuldknaap maar zeg me eerst wat er van de leerwel geworden is zijn ze al dood of hebben ze er het leven afgebracht wend u tot deze man sprak Don Quixote vol trotsheid hij zal u berichten hoe de zaak is afgelopen Sancho talmde hier dan ook niet mee en de leerwelhoeder vertelde uit voorrichtig gehele geschiedenis er kon niet genoeg roemen hoe uitstekend dapper en heldhaftig de ridder zich in dit geval gedragen had de deel scheen reeds bij zijn eerste verscheiding door schrik aangetast en was, in plaats van de aangeboden kamp aan te nemen laf hartig naar de verste hoek van zijn hok teruggeweken en daar hij de leerwelhoeder, de dappere donkus op nu gezegd had, dat het roekelo in de neeuw nog verder te tegen had de ridder, hoewel ongarde hem eindelijk vrijheid gegeven de deur van het hok weer dicht te doen wat zegt gedaan van Sancho vroeg Don Quixote vol vierheid daar ziet hij nu uit dat alle betoveringen tegen ware dapperheid en echte heldenmoed geen zier kunnen uitrichten Sancho haalde stilsweigend de schouders op en stopte de leerwelhoeder de twee goudgilders in de hand wanneer deze laatste beloofde zot overal te zullen uitbazuiden en zelfs te zorgen dat die zijn de majeste uit de koning ter oren kwam goed, dat mocht jij doen sprak Don Quixote en als de koning u naar mijn naam hoort vragen kunt geantwoorden dat het de leerwelhoeder is die de stoute daad gewaagd heeft voortaan namelijk wil ik een overout heilig gebruik volgend deze bijnaam voeren en daarin tegen die van ridder van de droevige figuur afleggen dat hebben voorbij reeds veel al gedaan en ik wil hun doorluchtig voorbeeld volgen de kar reed nu weg en Don Quixote vervolgde met zijn klein gezelschap de vroeger ingeslagenweg naar Saragossa het duurde nu niet lang als ze kwamen een beroemde grot het zo gedaan de Hoel van Montesinos voorbij waarvan allerlei wonderbare dingen verteld worden en de vreemde heer maakte daar Don Quixote opmerkzaam op daar stond betoonde deze grote lust het inwendige te bezien omdat men er niet anders in kon komen dan door zich aan lange touwen in de diepte te laten neerzakken en dan zou ik ervoor in de hel komen toch moet ik de grot bezien verklaar de Don Quixote en reed regelrecht op het naaste doorbaan om daar te overnachten en zich van de vreiste touwen en strikken te voorzien hij kocht ervan tot een lengte van 100 faam en begaf zich de andere dag met de vreemde heer en met Sanchopanza naar de gevaarlijke plaats na de middag de twee uren kwamen ze daar aan en vonden de toegang tot de grot vrij breed ruim en ze dachten weinig door donen en andere struikgewas bedekt en verdonkerd ze stegen af en Don Quixote werd vast en stevig aan een touw gebonden om zonder verwijl in de diepte te worden neergelaten Heer Sanchopanza terwijl ze daarmee bezig waren Heer, bezin eer jij begint en bedenk nog eens goed wat jij doet nog niemand heeft het eind van de spelong bereikt en niemand dwingt dus ook een gevaar voor stuk te ondernemen blijf stil het eens hier boven en neem goede raad van mij aan Houd de mond Sancho en bind bij de touwen vast antwoordde Don Quixote op deze welgemeende waarschuwing juist zo'n onderneming die nog niemand gelukt is past voor mij de schildklaap zweeg en niet verdrietig te lip hangen toen u echt de Don Quixote stevig was vast gebonden kneelde hij neer riep de krachtaardige bescherming en dood Sinea in en naderde toen de afgrond waarin hij zich wilde laten neerzakken voordat hij aan de rand kwam moest hij echter met zijn zwaart zich in weg door het struikgewasbanen dat voor de ingang der grot wedig was opgeschoten door het kraken en breken der takken veroorzaakte gerucht juich ene ontzettende menig te raven kraaien uilen en vleermuizen op die tot hier toe in ongestoorde rust in de grot genesteld hadden op Don Quixote los dat hij daardoor overhoop werd geworpen en zolang hij was op de grond kwam te liggen ieder ander dan onze onverschokken ridder zou deze omstandigheid als een noodlotig voerteken hebben beschouwd door hem versterkte zij sterkt in zijn heldhaftig voornemen toen al dat vladderend hoofdgedier te zich in uitweg had gebaan spog hij in de afgrond neer de vreemde heer en Sanchopanza via de langzaamde lijn en Don Quixote verdween al draa de diepte de hebel behoede u geit bronk en siraat van de doelende ridderschap rips Sanchopanza hem na daal neer, gei hoofd van ijzer hart van staal en arm van metaal mocht gei behouden het dag dicht weer aan schouwen en van gei daar in de afgrond niet heel veel te zien zult krijgen onderwijls geel de Don Quixote voortduren dat ze nog maar meer taal zouden vieren tot in het eind het geluidszender stem niet langer tot hen opstij gekom ten laatste liep de lijn echter toch ten einde en nu wachten zij een half uur voordat ze haar weer optrokken toen ze hiermee begonnen, schenen zij hun echter zo licht en onbeswaard toe dat ze er vrezen moesten dat Don Quixote zich had losgemaakt en in de diepte was achter gebleven wat Sancho tranen met tuitendet schrijen en zich al z'n beste reppen om toch maar spoedig zeker te zijn van de zaak opeens echter, toen reeds tachterfarm van de lijn was ingehaald en ze waren last en bemerkte al spoedig dat Don Quixote tegen de vermoede toch nog aan het taal ging zij trokken en trokken met al hun kracht en volblijdschap riep Sancho naar beneden welkom, welkom gestrengen heer we waren al bang dat wij uw edel aangesicht nooit meer aan schouwen zouden Don Quixote antwoorde niet op deze vriendelijke toeroep en toen ze hem eindelijk goed en wel boven hadden zagen zij dat zijn ogen gesloten waren en dat hij in vaste slaap was ze leerde hem op de grond bevrijd hem van zijn banden en hoopten dat hij nu vanzelf wel weer wakker zou worden dit gebeurde echter niet en ze moesten hem lang knijpen en schudden rollen en omkeren voordat hij ten laatste weer tot bezinning kwam de ogen opsloeg zich rikten en strikten en in alles deed als iemand die uit een zware droom ontwakt verschikt kijk hij rond en een rilling diep hem over de leden toen hij zich weer op de bovenwereld verplaatst en de blauwe hemel boven zijn hoofdzag oh mijn vrienden sprak hij op klagen de toon waarom heb je mij aan de zoetste toestand ontdrukt waarin ik ooit in mijn leven heb mogen verkeeren een hemels aan minne gezichten bekaanschoud en nu eerst zie ik in dat alle genietingen van dit ondermaanse slechts nestereien en kinderspel zijn dat zij verdwijnen als een schaduw en verwelken gelijk de bloemen des welts wakker loodheer wat heb je daar dan wel in de hel te zien gekregen vroeg Sancho een hel noemt je dat riep Don Quixote oh noem het niet zo het is de schoonste plaats die op eiden te vinden is luister toe wat ik zal vertellen jaaa na de hand met alle genoegen antwoordde Sancho Panza maar nu blaf ik van honger en moet eerst mijn arm er maar wat tevreden stellen Don Quixote zij hier niet tegen en begon om een hartig baal gesteekt had het verhaal van zijn avonturen in de onderaartse gods ongeveer 12 faam diep in de kloof open zich recht zijn gewelf als een hal waar wel een grote koets met zes paarden zou kunnen keren door enige spleten die tot de oppervlakte de aardereiken drinkt daar een flauw en schemerachtig licht in door dit gewelf ontdekte ik toen ik het hangen en bungelen aan de lijn al moe was waarom ik besloot er binnen te treden en er een korte post te rusten ik riep je toe dat jij met het vieren van het touw moest ophouden maar daar ging mij niet schend te verstaan rode ik het touw al naar mate het mijn naak kwam tot een tros op en ging toen daarop zitten om mij in gepeins te verdiepen ik overlegde hoe ik het aanvangen moest om de diepte van de afgrond te bereiken daar ik nu niemand meer had die mij neer laten kon en onder dat denken over viel mij opeens de diepste slaap het duurde even wel niet langer een grote wijde schooner en liefelijker dan ik ooit nog met mijn ogen had aan schout ik dacht de dromen en betaste hoofd, borst en handen om mij van mijn waken de toestand te voller te overtuigen uit alle tekens maakte ik op dat werkelijk de slaap van mij geweken was en dat geen droom, geen fantasie geen drogbeeld van het verhitte bloed mij misleiden nadat ik mij ten volle van mijn waken overtuigd had een prachtig koninklijk paleis in het oog welks dak en wanden uit glinsterende cristallen schelen te bestaan de vleugeldeuren vlogen open en nu tratten eerwaardig met een langslepend gewaad gekleed grijzaard te voorschijn hij kwam op mij toe, goed te mij heel vriendelijk, sprak me aan en vroeg of hij mij de wonderen van het betoverde paleisbord vertonen ik boog bij dankbaar tenteken van toestemming en volgde hem in het slot door wijde portale gingen wij gingen en onmetelijk grote zalen overal wij kwamen stonden prachtige monumenten uit goud en diamanten en op ieder prijkte in cristallen standbeeld van meer dan levensgroter het waren de grafsteden de overleden doelende ridders die zich door deugd en dapperheid beroemd gemaakt hadden en de standbeelden stelden hen voor gelijk ze er bij hun leven hadden uitgezien daar zag ik Amades van Gallien en Roland en Dorandarte de spiegelde ridderschap en de andere welke namen ik niet weet op te noemen toen ik mij met het aanzielden deze helden lang genoeg verquikt had brachtig rijzaard mij in een heerlijke lusthof waaruit mij de geur der kostelijke bloemen en gewassen tegensloeg en die met allerlei kunstwerken beelden, grotten en fontijnen koninklijk versierd was en hier zag ik iets dat mijn gehele ziel in zoete verrukking bracht namelijk ik zag mijn door luchtige gebiedsten de aanminnige jongvrouwer doel Sinea van Tobozo in een invouder gevaat als herderin gekleed en begeleid door twee gesluieerde hoofddames verlustigde zij zich in de lalen van de betove de lusthof lachte en schertte en deed nu in ons pommen die mij door hun hoogte verbaasdelen staan de grijzaard pak mij aan en zei zie, in zulke nederige en armoedige gedaan ter wandel toe schone tans op aarde rond maar wees getroost een boze tofenaar heeft daar slechts voor korte tijd veranderd en eens zult ge haar in de volle glorie haar verheven schoonheid aanschouwen op dat geen zin mocht wat glans haar dan om stralen zal wil ik u haar beeldenis tonen gelijk die haar natuurlijke gedaante volkomen waar een getrouw teruggeeft hij wenkte met de vinger en ogenblikkelijk verdwenend om hulselde herderin en doet Sinea zelf verstond van aanminnigheid stralende voor mij haar schoonheid overweldigde mij dusdanig dat ik een luide kreet van verrukking uitstiet en daarop onmachtig dierstochten wat verder met mij gebeurde weet ik niet ik kwam eerst weer tot bezinning toen ge mij met geweld aan mijn zoete droomen ontdrukt het nee dat is te wonderbalijk om waar te kunnen wezen ripsan chopansa uit ge moet noodzakelijk gedroomd hebben of een of andere boze tofenaar om uw ziel te verstrikken en nu naar de afgrond is verderst te locken spreek niet zo soundshow zei donkig shot alles wat ik gezien heb, heb ik met gezonde wakende zinnen gezien de tijd zal nog eens openbaar maken dat ik geen titel of iota bezijde de waarheidssprak onderwij het bestegen ze hun dieren weer keerde de wondengrot terug toe en ging hun nachtverblijf zoeken in een herberg waar diezelfde avond een poppencomedie zou worden vertond de directeur van het spel een reisend genie wou donkig shot in zijn twee geleiders plaatsen aan kreeg zijn geld daarvoor en liet hierop het gordijn naar boven gaan donkig shot staarde met verwondering op de poppen die door onzichtbare draaden bestuurd zich op de natuurlijkste wijze bewogen met gespadde aandacht volgde hij de loop der voorstelling die hoofdzakelijk in een gevecht tussen christinnen en moren bestond de christinnen werden verslagen en de moren vervolgde hun vlucht in de vijanden tot onder de torens van het versterkte stads toen donkig shot zag dat de heidenen hier nog eens zijn aanval op de armen christinnen deden steeg het bloed hem naar het hoofd en oordeelde hij het niet meer dan billig dat hij de zwakkere partij te hulp kwam houdt op houdt op riep hij driftig op springend het heidense poppenvolk toe vervoerd mijn geloofsbroeders niet langer of gekrijgt het met mij te doen onder deze haastig uitgestoten worden trok hij zijn zwaard was met een wip op het kleine toneel en begon met ongehoorde woede op de onschuldige poppen in te houden sommige trapte hij als een pannenkoek plat andere sloeg hij de kop af nog andere verminkte hij op delen manier kortom hij zou een gruwelijk bloedbad hebben aangericht in die de poppen in plaats van leder en werk van vlees en bloed waren geweest bij het zien van deze verwoesting schoten ontstelde toneel directeur toe viel de verbolgen ridder te voet en smeekte hem met tranen in de ogen zijn armen levenloze schepsels toch te sparen Don Quixote even wel luisterde daar niet naar en zou de arme poppenman zelf het hoofd hebben afgeslagen in dit deze zich niet met alle snelheid uit de voeten had gemaakt de slagendeshidders vielen als haakostenen bij een donderbuy in minder dan een kwartier tijd zat hij het ganze toneel tot splinters geslagen al de toeschouwers die hem voorrazend en dol hielten op de vlucht gejaagd en zelfs Sanchopanza tot de stomme bekentenis genootzaakt dat zij meester wel al veel gekke dingen had vertoond maar nooit nog zo gekke stuk als nu dit hier eerst toen het heilendse leger de volle neerlaag had geleden kwam Don Quixote enigszins tot bedaren, leund de heigend op zijn zwaart en zij nu mocht ik nog wel eens iemand horen zeggen dat een dolend ridder een onderding in de wereld is was ik hier niet gekomen dan was een gans christenleger vernietigd geweest terwijl nu de snode heidenen tot de laatste man toe verslagen liggen en daarom zeg ik ere, lof, roem en glorie der dolende ridderschap ja ja dat is goed en wel riep de poppenman die zich nu ook weer kwam vertonen maar in alle gevallen moet hij mij de schade betalen die ik in mijn moedwillig heb toegevoegd wat dan betalen vroegdonkjesot verwonderd wat heb ik u dan bedoven hoe, dat weet jij niet vroegdmeester Pedro, de eigenaar van het poppenspel, ziet gedaan niet het armzalig overschot van mijn poppen die jij met uw zwaart in gruisers en splinters hebt geslagen poppen vroegdonkjesot poppen heb ik vernieuwd ja, waar ik, het zijn poppen en geen mensen van vlees en bloed daar ziet men weer hoe ik door die snode tovenaars vervolgd word ze verblinden mijn oog zodat ik de poppen voor levende mensen moest aanzien en dat ik alles wat gespeeld werd voor echte werkelijkheid hield maar wat te doen daar ik nu eens uit twaling zo groot schade aangericht heb is het ook mijn plicht die ten volle te vergoeden en ik zal dus mijzelf tot alle kosten veroordelen overleg meester Pedro welke som u als schadeloosstelling toekomt en laat u die door mijn schildknaap Sanchopanza uitbetalen meester Pedro boog dankend voor de grootmoedige ridder die nu niet weinig beschamt zijn slaapkamer opzocht Sanchopanza echter moest de beurs trekken en voor het waarsheden van zijn heer een aanzienlijke zon betalen einde van hoofdstuk 17 hoofdstuk 18 van Don Quixote van Lamantia deze Librivox opname is vrij van noteursrechten opname door Bart Tuleu Don Quixote van Lamantia door de zon van de Saavedra in de bewijking van Guillain-Gouverneur hoofdstuk 18 de betoverde boot en de Schone Jaar-Geres de volgende morgen zet de Don Quixote en Sanchopanza na van een reisgenoot tot zover de vreemde heer fiendschappelijk afscheid hebben genomen hun tocht verder voort ze kwamen aan de rivier de Ebro welks helder doorzichtig water de doodende leeuwenridder uitstekend behaagde hij rijdt langzaam langs de oevervoerd deed Sancho al de schoonheden van het landschap opmerken en ze wegen eerst stil toen hij opeens een kleine boot bemerkte die dicht aan de stroom aan een boomstam vastlag en nog riemen, nog zeil nog anders geepstaag bevatten hij kreeg recht en links uit en toen hij nergens in mens ontdekte steeg hij van Rokinante en bevast Sancho insgelijks van zijn groutje te komen en beide dieren ergens in de nabijheid vast te binden Sancho Panza vroeg wat al gebeuren zou en kreeg dat antwoord weet dat deze boot mij oproept en mij uitnodigt haar te bestijgen en met haar mee te varen om een of andere in noodzijnde ridder of verogelijk de jongfrouw te hulp te komen bind dus de dieren vast en kom mee, want zo waar ik leef ik wilde tot mij gekomen hoepstem volgen en mijn zonderschroom in deze bark inschepen hier antwoorden Sancho Panza ik laat mij hangen als dat niet weer een nieuwe gekheid van u is de boot is volstrekt niet betoofend maar komt zeker aan de een of andere visser in deze omtrek toe waar men de beste vissen van de wereld kan vangen die tegenstaande dit is het mijn plichter te volgen en ik zal dus bij weer gehoorzamen gestrengen hier zo sprak Sancho en bonte dieren vast wat moet ik nu verder doen vroeg hij in de boot stappen antwoorden donk in shot en als wij daar in zitten wijden we het touw door dat hij vast houdt en geven ons aan ons lot over met deze woorden sprong hij er zelf in en Sancho volgde hem gewillig het touw werd doorgesteden en de boot gedeed langzaam van de oever weg pas echter werden ze 10 passen van de oever of Sancho Panza begon als een popelblad te trillen en erg bang voor zijn eigen dier bij ik te worden zijn angst nam toe toen hij zijn ezel toe hoorde balken en Rokinantes bewegingen zag zijn meester te volgen heer het hoef ik geridder, zei hij hoor maar hoe jammerlijk mijn goudjes scheelt en hoe Rokinantes daar te trippelen om ons na te lopen die arme arme schepsel ze zullen ons misschien nooit weer te zien krijgen bij deze woorden begon hij zo hard te huilen en te krijten dat donk in shot ernstig boos werd gij onnooselig hals waar zeid je dan toch eigenlijk bang voor riep hij verstoord waarom zet ik eens om keel op wie heeft kwaad tegen ons in de zin houd de mond kerel en wees verzekerd dat ik je een stoot geef en hals overkop in het water doet tuimelen daar Sancho wist waardoor zijn heer in zijn drift in staat was hield hij op met huilen droogde zijn tranen en vertrok geen gezicht meer in tussendreef de boot in het midden van de stroom voort en streek door de lichte golfslag voortgestuurd met stelle vaart langs de oefens opeens ontdekte donkie shot drijvende watermolens die in het midden van de rivier lagen en pas hadden die in het oog gekregen of hij riep driftig uit zie daar vriend, daar is de stad of de burgt waar de bedarre de ridder op mij wacht of een gevangen jongvrouw naar verlossing uit de dikke kerkerwanden hecht wat drommel ziet je daar weer gestrengen heer riep Sancho Panza verdrietig het tovenaar moet u opnieuw de ogen verblinden want die dingen daar op het water zijn eenvoudig een paar molens en koeren wordt gemalen zwijg Sancho beelde de donkie shot al lijken het op het oog ook al molens toch zijn ze dat niet en ik weet zeer goed hoe het daarmee gelegen is in tussen werd de boot door de stroom met snelheid op de molens aangedreven de molenaars die haar zagen aankomen en vreesden dat zij tussen de schepraderen mocht geraken schoot de eilings in menigde toe en greepen naar lange stokken om haar tegen te houden en daar zei haar in hun met mail bestoven werkpakken vrij wonderlijk uitzagen meende hij dadelijk en voertegen hem uitgezond de vijandige geesten en spookgedaamten te moeten houden stomme rikken schreeuwde in tussen de molenaars knerts wij wilde je dan toch naartoe wilde je hier met geweld verzuipen of de molenraden verpletterd worden ziet geweld Sancho mag de donkie shot vol zelf voldoening ziet geweld dat wij nu de plaats bereiken waar als gewonelijk de sterkte van mijn arm moet blijken zie wat de menigde schelmen en spitspoefen op ons aankomen zie wat lelijke bekken ze trekken die monsters die spookgedrochten maar wacht, ik zal haar wel tot hun plicht brengen of anders van het aardrijk verdelgen en zich in de boot hoog oprichtend begon hij het molenaars volk met harde woorden te bedreigen oh gij vuig, ontaard en nietswaardig volk schreeuwde hij hen toe laat zonder verwijl de gevangenenvrij die gij in uw ellende kasteel hebt opgesloten van wat stand, rang en geslacht ze dan ook zijn mogen weet dat ik donkie shot van la mancha ben de dolende leeuwenridder en de beschermer en het schild van alle ellendigen en onderdrukten met deze woorden trok hij zijn zwaard en schermde er wild mee in de lucht rond de molenaars hoorde zijn geschreeuw wel maar kon er geen woord van verstaan en hielde zich met een stokken gereed om de boot tegen te houden die reeds in de stroming geraakte die met vreeselijke snelheid op de molenraden toeschoot bij het zien van het gevaar wierp Sancho Panza zich vol angst op de knieën neer donkie shot daar en tegen hiel met zijn zwaard op de stokken naar molenaars in en beweekte daardoor dat de boot in plaats van tegengehouden te worden omsloeg en alle twee, ridder en knicht hals over kop in het water tuimelden nu kon donkie shot wel zwemmen als een eend toch al zijn bekwaarmheid zou hem in zijn tegenwoordige toestand en bij de zwaar te zijn een wapenrusting niets gebaat hebben en die de molenaars hem niet waren te hulp gesporren ze haalde hem en Sancho uit het water en sleepte hen zo nat als gewassen poedels op het drogen onderwijl kwamen ook de vissers wie hem de boot toe behoorde toe en begonnen toen zij deze door de molenraden verbreiselt vonden een leven als een oordeel te maken zij verlangde van donkie shot dat die haar betalen en hun alle schade vergoeden zou de nu anders in bitter doefig figuren maken de druipnatte ridder die zijn koelbloedigheid geen ogenblik verloren had, zij met de grootste bedaardheid dat hij met genoeg de boot betalen zou, mits ben onverwijld de personen wilde in vrijheid stellen welke men in het slot gevangen hield welke gevangenen en wat kasteel meent je dan, vroeg een van de molenaars knechten, moeten we u dan de mensen uitleveren die ons hier koeren te malen brengen domme vent donkie shot stond een poos als voor het hoofd geslagen genoeg, mompelde hij eindelijk in zijn baard genoeg, het zou dwaarzaad zijn hier verstandige woorden te verspillen zoveel merk ik wel al dat twee boze dovenaars elkaar hier moeten hebben tegengeweekt de een zond mij de boot toe de ander gooide haar om ver daar wil niets tegen te doen en ik moet mij wel onderwerpen en zich na de molen stoel keerend riep hij met luiderstemmen arme mensen en ongelukkige vrienden die daar in een donkere kerkere weg kwijden moeten schrijft het aan mijn boos gestermte en aan kwaadwillige tovenaars toe dat ik u niet kan helpen en redden een ander ridder moet komen en u bijstaan dat ik tegen onzichtbare bovenaars de wezers niet vermachte kampen hierop keerde hij zich tot de vissers betaalde hun 50 realen voor ongelukte boot en sprak tot Sancho nog eet toch als deze hier mijn vriend en we zullen van al ons reis geld geen pedding meer overhouden de molenaars en de vissers hielden donkisch shot in zijn schildknaap voor niet wijs en gingen hoofdschuddend heen toch onze beiden keerden met het bedrukt hard naar hun dieren terug bestegen die en reden weg van de rivier die hun zoveel onheil had berokkend Sancho Panza in wendig boos onvrijwillige bad en nog veel meer boos dat hij zoveel geld voor die allende geboot had moeten betalen besloot heimelijk bij de eerste gelegenheid zijn heer te verlaten en tot zijn vrouw Teresa terug te keren het noodlood beschikte dat echter anders en verhinderde hem zich aan zulke snoede trouwenloosheid schuldig te maken de volgende dag juist toen onze beide helden uit een bosje op hun groene dal vlakte kwamen ontdek de donkisch shot op een afstand enig gelieden welke hij bij scherper toezien voor valkenjagers hield want na erbij gekomen onderscheiden hij midden onder hen een schone dame op een sneeuwitten toeganger met groentouw en er met zilverbeslagen vrouwenzadel die dame droeg een prachtig groen jachtkleed en hield op haar linkerhand een valk waar haar donkisch shot opmaakte dat zij een hoogadelijke vrouwer en de gebiedster van heel dat jachtgevolg moest zijn het geen dan ook werkelijk het geval was hoezangcho sprak hij na het schitterend gezelschap een poosje te hebben opgenomen rijdt heen naar de schone dame op dat witte jachtros breng haar mijn groet over en zeg haar dat ik donkisch shot van la mancha de leeuwenridder haar de handenkus en vergunningvraag om haar mijn eerbiedig opwachting te maken die boodschap wil ik wel overbrengen zij sangcho zette zijn groutje de hakken in de zijde draafde heen en de plaats bij de schone jageres met haar gevolg stilhield hier sterk hij af boog zijn de knieën voor haar en sprak al dus wonderschone en glansrijke donya de ridder die je daar in de verte ziet is mijn heer de leeuwenridder donkisch shot van la mancha en ik ben zijn schildknaap sangcho panza met name gezegd de leeuwenridder die vroeger de ridder van de droevige figuur hete zint mij tot u om uw vergunning te vragen dat hij komen en u alle behoorlijke onderdanigheid betonen mag het welk hij als een bijzondere gunst en gratie zou beschouwen de dames zag glimlachend op de knieën de schildknaap neer en antwoorden ge hebt uw boodschap uit muntend overgebracht en zo uw heer werkelijk de wijdvermaerde doelende ridder donkisch shot is vanwiens ongehoorde daden ik al zoveel heb vrenomen dan zal hij mij en mijn gebaal op ons landgoed welkom zijn maar sta op de schildknaap zo lang aan mijn voeten te laten neerkdielen door de minzaamheid en genade der hoge dame geheel verrukt stond sangcho op boog tot de grond en keer de hoogst voldaan tot zijn heer terug die de vriendelijke uitnodiging met inig genoegen vernam hij zette zich eerst behoorlijk in de zadel terecht, trat vast in de stijgburgels schoof het visier van zijn helm op gaf er ook in de sporen en zette het toen in galop de genadige handen te kussen deze had inmiddels zijn gemaan laten roepen en diende door sangchopan zou overgebrachte boodschap begedeeld de heer toch lachte daar hartelijk over en daar hij werkelijkheidsveel van de dwaarze ridder gehoord had zag hij die met brandend verlangen tegemoet en verheugde zich op een persoonlijke kennismaking waarvan hij zich allerlei kluchten en grappen beloofde hij kwam met zijn gemalen in overeen dat zij zich geheel naar de luimen van de kluchtige heer schikken hem gedurende zijn verblijf in alles als doelend ridder behandelen en alle ceremonies in achtnemers houden waarvan in de oude ridderboeken te lezen staat in tussen kwam Don Quixote met opgeslagen visier nadig en zodra hij een beweging maakte om van Rokinante te stijgen, kwam Sancho toe om hem de stijgbeugel te houden ongelukkig echter raakte Sancho met de ene voet in de strik van zijn pak ezel vast, tuimelde voorover en lag languit op de grond om de gevangen voet uit de strik los te kunnen krijgen Don Quixote die alleen ogen voor de schone taba had werd van dit ongeluk volstrekt niets gewaar en daar hij nooit afstapte zonder zich door zijn schildknaap de beugel te laten houden meende hij dat Sancho nu ook reeds bij de hand was om zich van zijn plicht te kwijten zonder toe te zien beurde hij zich zijwaarts van het paard en tuimelde nu plotseling rammelend en kletterend naast Sancho op de grond neer de ridder schaamde zich geducht dat hij juist op zokend ogenblik en voor zokend toeschouwers te vallen was gekomen en mompelde de vreselijkste verwensingen tegen de onschuldige schildknaap die nog altijd aan zijn in de strik gevangen been lach te trekken de hertog gaf nu echter aan zijn jagers een wink, de ridder en zijn dina te hulp te komen en Don Quixote kwam dus weer overreind hij had een zware val gedaan maar toch kwam hij hinkend aan om, zo goed het maar gaan wou de lint te begroeten en zijn knie voor beide te buigen dit liet de hertog echter niet toe maar hij spookt zelf van het paard om arm de Don Quixote en zei tot hem het doet mij hartelijk leed heer ridder van het hoevige figuur dat uw eerste aankomst op mijn gebied van zook een kleine tegenspoed moest ver gezeld gaan evenwel moet men zich trouwsten daar de onhandigheid dier knapen zelfs nog wel een schroot ongelukken veroorzaakt door luchtige vorst antwoorden een vriendelijke toespraak ik kan dit ongeluk niet meer als een ongeluk beschouwen nu geen mij op zo minzame wijze hebt weten te trouwsten schoon, het is waar die verwenst is heel knap weet beter zijn tong los te laten en donme dingen uit te brengen dan behoorlijk zoals het betaamd de stijgbeugel te houden maar in welke staat ik ook verkeerend mag, de paard of de voet vallend of staand zittend of liggend overal en te alle tijden zal ik u en uw verhevenige malin als toonbeeld van schoonheid en lieftalligheid bijn hulde in alle nedrigheid toe brengen stil, stil heer ridder van lamantza riep de hecht toch, wie de edele jongvrouwen van tolbozo tot gebied res heeft mag andere schoonheden en lieftalligheden niet zo roemen gedurende dit gesprek had Sanjopanza zich eindelijk losgevongen en trat haast er toe dat is waar, zei hij en ik kan bekachtigen dat mijn genadige jongvrouw doelt Chinea van tolbozo een ware schoonheid is, toch met dat al moet ik erkennen dat mevrouw de hertogin voor haar in schoonheid en lieftalligheid volstrekt niet onderdoet door luchtige vrouw keer de donkie shot zich tot de hertogin uw behoogheid mag vrij geloven dat nu en nooit zolang de wereld staat een donend ridder, een babbelzieker praatachtiger en onbeschaamde rekel tot schildknaap gehad heeft ik hier, zoals blijke zal als uw hoogheid zich ons gezelschap enige tijd laat wel gevallen de goede Sanjo moet werkelijk een oorlijke goud zijn antwoorden de hertogin en dat verblijdt mij omdat ik er uit opbaak dat hij geest en verstand heeft en niet tot de vervenen de domkoppel behoort in alle gevallen zal hij een onthaal vinden dat hem geen reden tot klage geeft voegde de hertog erbij inmiddels had Sanjo zijn ezel bestegen, terwijl Don Quixote op Rokinante zich aan de zijde de hertogin hield en zich met haar in een leersaam en onderhoudend gesprek verdiepte einde van half stuk 18