 Voor het monetair beleid en het financieel toezicht kun je natuurlijk Chinese muren binnen de ECB maken om de verantwoordelijkheid voor monetair financiele stabiliteit te scheiden. Maar laten we eerlijk zijn, er zijn geen Chinese muren in het hoofd van Marijordaraki. Een grote probleem conceptueel is dat door het feit dat ECB de verantwoordelijkheid voor financiele stabiliteit krijgt, het financieel toezicht, bestaat er dus altijd een mogelijk conflict of interest met monetair stabiliteit, wat in het pandaat verankerd is. ECB heeft eigenlijk maar één instrument, dat is het liquiditeitsinstrument, en moet dus kiezen of ze dat voor monetair stabiliteit dan wel voor financiele stabiliteit aanbent. En als die beide doelstellingen niet concurrent lopen, dan heb je een probleem. Dus eigenlijk zou je nog een tweede instrument, volgens de Timbergen Principle, moeten hebben en dat is een solfabiliteitsinstrument, maar dat ligt natuurlijk heel gevoelig bij de nationale ministers van Financie. Dus daar zit ook een probleem, eigenlijk moet de ECB voor die nieuwe taak voor financiele stabiliteiten ook nog een additioneel instrument krijgen in termen van het solfabiliteitsinstrument. Hoe kun je dat institutioneel regelen? Daar wordt ook over na gedacht en in mijn briefing paper heb ik daar een model voor gesteld, van een superviseurboord binnen de Europees Strale Bank. Dus eigenlijk het beetje het Nederlandse bankmodel, waarbij dus de verantwoordelijkheid voor het monetair beleid en voor monetair stabiliteit separeert, scheidt van financiele stabiliteit. Je probeert dat binnen de instelling te scheiden qua verantwoordelijkheden. Dat is moeilijk, want er zijn binnen de instellingen natuurlijk wel ligt Chinese buren, maar in het hoofd van Mario Draghi, de president van ECB, zijn natuurlijk geen Chinese buren. Dus dat is best wel een probleem, maar uiteindelijk komt dat allemaal te samen natuurlijk bij de president van de ECB die beide verantwoordelijkheden heeft. Maar je moet het proberen, institutioneel zuivert houden en te scheiden. Waarom is dat zo belangrijk, de onafhankelijkheid? Onafhankelijkheid is essentieel. Kijk, de ECB heeft het mandaat voor monatair stabiliteit. Dat is verankerd in de statuten van de ECB en het verdag van Maastricht. Dat is de ECB volledig onafhankelijk in. Dat is een enorm groot goed, maar het grote probleem is natuurlijk dat die additionele taak, of voor het behouden van financiële stabiliteit, prudentieel toezicht, natuurlijk het gevaar dreigt dat de politiek probeert de ECB te beïnvloeden. Omdat daar zo'n grote belangen zijn verbonden voor hun banken en andere financiële instellingen. Dus je moet natuurlijk heel erg alert zijn dat je de onafhankelijkheid van de ECB, en die bijzonder die supervatieboord waarborgt, door die ook een onafhankelijk mandaat te geven en niet beïnvloedbaar te laten zijn door de politici. En dat is de grote uitdaging waar we hun volstaat. En ik hoop dat dat gaat lukken. Waar ligt het probleem? Probleem ligt niet bij de centrale bankiers en de financiële toezichthouders. Ik denk dat die het wel redelijk eens hoe dat geregeld moet worden. Maar uiteindelijk is het natuurlijk niet aan de centrale bankiers en toezichthouders om dat te regelen. Het is natuurlijk aan de Europese politiek om dat te regelen via de eurogroep en ook via de Europese Raad. En daar is een verschil van mening tussen bijvoorbeeld de Franse en de Duitsers over dit issue. En dat moet opgelost worden. De Duitsers willen bijvoorbeeld niet dat hun wat kleinere banken, die Sparkassen en Volksbanken, dat die onder het regime komen. Ik vrees dat dat heel moeilijk te vermijder zal zijn. Je kunt wel een getrapt systeem hebben, waarbij de nationale toezichthouder ook wat te zeggen heeft. Maar uiteindelijk zal de ECB de verantwoordelijkheid moeten hebben voor het toezicht van alle 6000 en plus banken in Europa. En dat kun je via een getrapt systeem best ook voor een deel delegeren aan de nationale toezichthouder. Maar daar kan er maar één verantwoordelijk zijn, dat is de ECB natuurlijk.