 Hoogstuk 20 van Onder moeders vleugels. Dit is een opname voor LibriVox. Alle opname van LibriVox zijn vrij van auteursrechten. Voor meer informatie of als u vrijwilliger wilt worden, ga naar LibriVox.org. Voor gelezen door Anna Simon. Onder moeders vleugels door Louisa May Elcott. Hoogstuk 20. In vertrouwen. Ik geloof niet dat er woorden zijn waarmee ik de ontmoeting van mevrouw March met haar dochters kan beschrijven. Zelke uren zijn heerlijk om door te leven, maar mij kan er niet goed over spreken. Daarom zal ik dit maar aan de verbeelding van mijn lezers overlaten. En alleen zeggen dat ze zich over en over gelukkig voelden. En dat Meta's wens vervuld werd, want de eerste dingen waarop Betts blik viel toen ze uit haar eerste, verquikkende slaap ontwaakte, waren het roosje en moeders gezicht. Nog te zwak kom zich over iets te verwonderen, glimlachter Betts de slechts, en nestelde zich in de liefhebben de armen die haar omvat hielden. Met het zalige gevoel dat haar smachtend verlangen eindelijk bevredigd was. Toen viel ze weer in slaap, en de meisjes bedienden hun moedig, want ze wilden de vermagerde handjes niet losmaken, die de haren, zelfs in de slaap, omvat hielden. Hannah had een kolossaal ontbijt voor de reizigster opgedist, omdat ze op geen andere manier haar pleidschap wist lucht te geven. En Meta en Jo voerden hun moedig, als plichtmatige jonge ooyenvaars, terwijl ze luisterde naar haar gefluisterd verhaal over vaders toestand. Met de belofte van Brooke om bij hem te blijven en hem op te passen, het gedurecht oponthoudte de storm op de terugreis had veroorzaakt, en de onuitspreeklijke verlichting die Loris hoopvol gezicht haar gegeven had, toen ze uitgeputte vermoeidheid, angst en koude, aankwam. Wat was dat een vreemde en toch gelukkige dag? Buiten zo schitterend en vrolijk, want iedereen scheen de eerste sneeuw te willen verwelkomen. Binnen zo rustig en kalm, daar allen sliepen, uitgeput door het waken. Een ware sabbat stilte heerst in het huis, terwijl de glimlachende hannen aan de deur de wacht hield. Met het heerlijk gevoel dat er een drukke las van hem was afgewendeld, slootte Meta en Jo hun vermoeide ogen, tot rust gekomen, als door storm voortgezweepte scheepjes die eindelijk in een veilige haven waren beland. Mevrouw Marge wilde geen ogenblik bed zijder verlaten, maar sleep in de grote leuningstoel, gedureig wakkerschikend, om naar haar kind te kijken, haar aan te raken en zich over haar heen te buigen, als een gier gaat over een herwonnerschat. Intussen vloog Lori weg om Amy te vertroosten, en deed zijn verhaal zowel sprekend, dat Tante Marge waarlijk zelf moest snuffen, en geen enkele maal zij, ik heb het wel gezegd. Amy gedoeg zich heel verstandig bij deze gelegenheid, het geen werkelijk als of de goede gedachten in de bitkamertje al vrucht begonnen te dragen. Ze droog de spoedig haart tranen, bedwong haar ongeduld om haar moeder te zien, en dacht geen ogenblikken het turquoise ringetje, toen de oude dame van harte instemde, met Lori's verzekering, dat ze zich gedroeg als een ferme kleine meid. Zelfs Polling scheen ervan onder de indruk, want hij noemde haar meisje lief, en verzocht haar op zijn vriendelijkse toon. Ga wat wandelen liefje! Amy zou graag uitgegaan zijn om van het mooie winterweer te genieten, maar toen ze merkten dat Lori knikkenbolden van de slaap, in spijt van zijn mannelijke pogingen, had te verbergen, haalde ze hem over wat op de kanapé te gaan liggen, terwijl zij een briefje aan haar moeder schreef. Ze was al lang mee bezig, en toen ze terugkwam, laag hij in een diepe slaap, met de armen onder het hoofd, terwijl dan te marge de gordijnen had laten vallen, en in een plotseling aanwever van goed hartigheid erbij zat, zonder iets te doen. Na een poosje begonnen ze te vrezen, dat hij misschien wel niet voor de avond zou wakker worden, en dat zou hij ook niet geworden zijn, wanneer hij niet was opgeschrikt door een vreugde kreeg van Amy bij het zien van haar moeder. Er waren die dag waarschijnlijk wel veel gelukkige kleine meisjes in, en rondom de stad, maar ik ben overtuigd dat Amy het gelukkigst van haar al was, toen ze op haar moeder schoot zat en haar wederwaardigheden vertelde, troost en vergoeding ontvangende in de vorm van goedkeurende glimlachjes en innige liefkozingen. Ze waren samen alleen in het pitkamertje, waar tegen haar moeder geen bezware had, toen haar was uitgelegd hoe het gebruikt werd. In tegendeel, ik keur het heel goed lieve kind, zei ze, van de stoffige roze krant naar het veel gebruikte boekje en de mooie plaat met de krant van Kim op bladere ziende. Het is een uitmuntend plan, een plaatje te hebben waar we rustig alleen kunnen zijn, wanneer ons iets hindert of bedroeft. Er zijn veel moeilijke tijden in ons leven, maar we kunnen die altijd verdragen wanneer we op de rechterplaats hulp zoeken. Ik hoop dat mijn kleine bijt bezig is dit te leren. Ja moeder, en als ik thuis kom, zal ik in de grote hangkast een hoekje leeg maken waar ik mijn boeken kan neerleggen en de kopieophanger van deze plaat die ik geprobeerd heb na te maken. Het gezicht van de vrouw is niet goed, dat is te mooi voor me om goed na te tekenen, maar het kindje is beter gelukt en ik houd er erg veel van. Toen Amy, het glimlachend Christus kind op de schoottermadonne aanwees, zag me vrouw Marge iets aan het opgeven handje dat hij deed glimlachen. Ze zijn niets, maar Amy begreept blik, en na een ogenblik zwijgen ging ze ernstig voort. Ik had u ook hierover willen spreken, maar ik vergat het. Tante gaf mij vandaag dit ringetje. Ze riet me bij zich in kusten me en zei dat ik haar eer aan deed en dat ze mij wel graag altijd bij zich zou willen houden. Kijk, dit aardige ringetje heeft Tante erbij gegeven om de ring tegen te houden. Hij is me nog te wijd. Ik wou ze zo graag dragen, moedig. Mag ik? Ze zijn heel mooi, maar ik vind je nog wel wat jong voor zulke sieraden Amy, zei me vrouw Marge, met een blik op de ronde handje waar aan de blauwe stenen schitterde, vastgehouden door twee kleine gouden in elkaar gevatte handjes. Ik zal mijn best doen, niet eidelt te zijn, beloofde Amy. Ik geloof ook niet dat ik er blij mee ben, alleen omdat ik ze mooi vind, maar ik zou ze graag dragen, zoals het meisje in het verhaal haar armband, om mij aan iets te herinneren. Meen je aan Tante Marge, voeg haar moeder lachende. Nee, om wat te herinneren niet zelfs zuchtig te zijn. Amy zag er bij die woorden zo ernstig en oprecht uit dat haar moeder op hield te lachen en na een dagtig naar het planetje luisterde. Ik heb in de laatste tijd veel nagedacht over mijn zonderpak, zoals Jo zegt, en ik geloof dat zelfs zucht mijn ernstig gebrek is. En nu ga ik mijn best doen, om die af te leren, als ik kan. Bets is niet zelfs zuchtig, en daarom houdt iedereen van haar. Het zou verschrikkelijk zijn als we haar verloren. De mensen zouden niet half zo bedroefd om mij zijn, als ik ziek was, en dat verdien ik ook niet. Maar ik wou toch ook wel graag door zoveel vrienden gemist worden, en daarom zal ik al mijn best doen, om te worden zoals Bets. Ik vergeet zulke goede dingen zo licht, maar als ik altijd iets bij me had om mij aan te herinneren, geloof ik dat het misschien gaan zou. Mag ik het eens proberen? Ja, maar ik heb meer vertrouwen in het hoekje van de grote handkast. Draag je ring mijn kind en doe je best. En ik geloof dat het je lukken zal, want de vaste wil om goed te zijn is al de helft van het werk. Nu moet ik weer naar Bets. Blijf maar goed smoets mijn dochtertje en we zullen je gauw weer naar huis halen. Toen Meta die avond bezig was aan haar vader te schrijven, om moeders goede overkomst te berichten, sloop je oon naar boven, naar Bets Kamer. En toen ze haar moeder op haar gewone plaatjes zag zitten, bleef zijn ogenblik staan, met een uitdrukking van twijfel en teleurstelling op haar gezicht, de hand door het haar strijken. Wat is er, kindlief? Voeg me vrouw March, terwijl ze haar de hand toestak met een glimlach die tot vertrouwen uitlockte. Ik moet u iets vertellen, moedig. Onttrend Meta? Wat kunt u dat vlug raden? Ja, het is over haar, en hoewel het maar een kleinigheid is, hindert het me toch? Bets slaapt, spreekt zachtjes en vertel maar alles van. Die moffat is toch niet hier geweest? Voeg me vrouw March op tamelijk scherpe toon. Nee, ik zou hem de deur voor de neus hebben toegegooid, zei Jo, terwijl ze bij haar moeder op de grond ging zitten. Verleden zomer liet Meta een paar handschoenen bij de lorns liggen en er kwam er maar één terug. We dachten daar natuurlijk niet meer om, totdat Teddy me vertelde dat Brokham had. Hij doog hem in zijn vestjes zak en eens viel hij eruit. En toen Teddy er mee plaagde, erkende Brok dat hij erg veel van Meta hield, maar er niet overderve te spreken, omdat zij zo jong en hij zo arm was. Vindt u dat niet verschrikkelijk? Denk je dat Meta van hem houdt? Voeg me vrouw March met een bezorgde blik. Gennade, ik heb niet geen verstand van liefde en gezelgezeur, ripjoo, met een grappig mengel moest van belangstelling en verachting. In roman stonen de meisjes het tot te schrikken en te blozen, flauw te vallen, maag er te worden en zich als gekkenen aan te stellen, maar Meta doet niets van die naart. Ze eet en drinkt en slaapt als een gewone mens. Ze kijkt me vlak in de ogen wanneer ik over die man spreek en bloost alleen maar een klein beetje als Teddy gekheid maakt over aanbidders. Ik verbied hem wel dat het doen, maar hij luistert niet zo naar mij als hij moest. Dus denk je dat Meta niet van John houdt? Van wie, ripjoo verbaasd? Van Broek, ik noem hem niet John. We kwamen daar zo toe in het hospitaal en hij heeft het graag. Oh zo, dan weet ik al dat u zijn partij zal opnemen. Hij is goed vervaardig geweest en nu zult u hem niet weg willen sturen, maar hem met Meta laten trouwen als ze wil. Echt min, om vader te gaan oppassen en u te flik flooien, om u te bewegen van hem te gaan houden. En Jo gaf een frontwaardigde ruk aan haar haar. Lieve kind, wordt er niet boos om. Ik zal je vertellen hoe het gebeurd is. John ging mij mee op verzoek van meneer Lawrence en hij was zo zorgst en vervaardig dat wij wel van hem moesten gaan houden. Hij was ontrend Meta volmaakt open en eerlijk, want hij zei ons dat hij haar lief had, maar dat hij eerst een goedte huis voor haar wilde verdienen, eer hij haar ten huurlijk vroeg. Het is werkelijk een flink jong mens en we konden niet weigeren naar hem te luisteren, maar ik zal hem niet toestaan dat Meta zich zo jong angageert. Natuurlijk niet, het zou idiote werk zijn. Ik dacht wat er iets kwaatsbroeide. Ik voelde het en nu is het nog erger dan ik dacht. Oh ik wou maar dat ik zelf met Meta trouwen kon en haar zo veilig in de familie houden. Mevrouw March glimlacht bij de gedachte aan zo'n eigenaardige schikking, maar hij nam ernstig. Jo, ik vertrouw je en verlang dat je er voor eerst nog niet met Meta over spreken zult. Als John terugkomt en ik hen samen zie, kan ik beter over haar gevoelens voor hem oordelen. Ze zal de zijne zeker in die mooie ogen lezen, waarover ze altijd praat, en dan is ze natuurlijk dadelijk verloren. Ze heeft zo'n gevoelig hart dat het stelling als boter in de zon zal smelten wanneer iemand haar sentimentiel aankijkt. De korte berichten die hij schreef, lasten veel vaker over dan uw brieven, en ze kneet mij in mijn arm toen ik daar iets van zei. En ze houdt van bruine ogen, en ze vindt John geen lelijke naam, en ze zal wel heel gauw verliefd worden. Dan is we een eind aan vrede en plezier, en aan ons gezellig samen zijn. Ik zie het al vooruit. Ze zullen lopen vrije door het huis, en wij kunnen ons afsloven. Meta zal afgetrokken zijn en nergens meer verdeugen. Brooke zal op de ene van de manieren een fortuin oplopen, haar meenemen en een bress in de familie maken. En ik zal mijn doodongelukkig voelen, en ons hele leven zal afschuwelijk ongezellig worden. Och, och, waarom zijn we maar niet allemaal jongens? Dan zouden niets geen ellende zijn. Jo leundde in een wanhoop gehouding met haar kin op haar knieën, en balde haar vuist tegen de schuldige John, totdat Marau March zuchte, en ze enigszins bemoedigend opkeek. Vindt u het ook niet prettig, moedig? Daar ben ik blij om. Laat wij hem dan zijn afscheid geven, en er niets van hem mee te zeggen, en even gezellig samenvoortleven als we altijd gedaan hebben. Het was niet goed van me dat ik zuchte, jo. Het is niet meer dan natuurlijk en billig, dat jullie alle in vervolg van tijd een eigen huis zult krijgen. Maar ik houd mijn meisjes graag zo lang mogelijk bij me. En het spijt me dat dit al zo gauw gebeurd is, want meentijds pas zeventien, en het zal nog wel enige jaren duren, eer John, genoeg verdiend. Vader en ik hebben besloten, dat ze zich in geen enkel op zich moet binden, en in geen geval trouwen voor haar twintigste jaar. Wanneer zij en John elkaar lief hebben, kunnen ze wachten, en hun liefde daardoor op de proef stellen. Meta heeft een ernstige karakter, en ik ben niet bang dat ze hem onvriendelijk behandelen zal. Onze lieve, tearhartige oudste. Ik hoop zo inig dat ze gelukkig mag worden. Zouden we niet liever willen dat ze met een rijke man trouwden? Vogio, toen haar moeder de laatste woorden aangedaan uitsprak. Geld is een goed en nuttig ding, jo. En ik hoop dat mijn meisjes het gemis ervan nooit al te zeer zullen gevoelen. Even min als de verzoeking van te veel te hebben. Ik zou het liefst zien, dat John goed en wel gefestigd was in de ene van de zaak, die hem genoeg opbracht, om buiten schulden te kunnen leven en meten in haar stand te onderhouden. Ik verlang geen groot vertuin, geen hoge positie of beroemde naam voor mijn meisjes. Wanneer Rang en Rijkdom gepaard gaan met liefde en een flink karakter, zou ik ze dankbaar aannemen en mij en jullie geluk verheugen. Maar ik weet bij het ondervinding, hoe gelukkig een mens kan zijn in een klein, invoudig huisje, waar het dagelijks brood verdiend moet worden, en waar de ontbeeringen het genot van de genoegens verhogen. Dat meter invoudig beginnen moet, vind ik niets, want ik weet dat ze rijk zal zijn in de bezit van een beste man, en dat is meerwaard dan een groot vertuin. Ik begrijp u, moedig, en ben het met u eens, maar ik ben zo teleurgesteld in meter, want ik had zo'n mooi plannetje gemaakt, dat zij later met Teddy zou trouwen en haar hele leven in Rijkdom leven. Zou dat niet prachtig zijn? volg, jo, met een verhelder het gezicht opkijkende. Hij is wat jonger dan zij, zoals je weet, begon vrouw March, maar jo viel haar in de reden. Oh, dat komt er niet op aan. Hij is oud voor zijn jaren en lang, en u weet dat hij in zijn manieren op precies een heer kan zijn. Hij is rijk en hartelijk en goed, en houdt van ons allemaal, en ik zeg dat het jammer is als mijn plan mislukt. Ik ben bang dat Lorene van Meta nog niet menselijk genoeg is, en op het ogenblik te veel een weerhaan dan dat iemand zich op hem zou kunnen verlaten. Maak geen plannen, jo, we laten het aan de tijd en aan de eigen harte van je vrienden over om elkaar te vinden. Het is niet goed het zich met zulke dingen te bemoeien, en beter geen romantische onzin, zoals jij het noemt, in je hoofd te halen, op gevaar af dat het onze vriendschappelijke verhouding benadelen zou. Goed, ik beloof u dat ik het niet doen zal, maar ik kan niet uitstaan alle dingen kriss, krass door elkaar te zien gaan en in de ward te zien komen, wanneer een rukje hier en een duwtje daar alles in orde zou kunnen brengen. Ik wou dat we zwaar gewicht op ons hoofd konden dragen om het groeien tegen te houden. Maar knoppen worden rozen en pushjes worden katten, jammer genoeg. Wat is dat over gewichten en katten, vroeg Meta, die zagjes de kamer binnenkwam, met een geschreven brief en haar hand. O, niks, een van mijn onzinne geredenvoeringen. Ik ga naar bed, ga je mee? Zij joh, terwijl ze mijn geheim zinnig gezicht opstond. Heel goed en netjes geschreven. Zet er nog bij dat ik mijn hartelijke goed aan John zend, zijn mevrouw March, die de brief had doorgekeken en hem terug gaf. Noemt u aan John? volg Meta glimlachend met haar onschuldige oog haar moeder aanzienden. Ja, hij is als een zoon voor ons geweest, en we houden heel veel van hem, zijn mevrouw March met een onderzoekende blik. Daar ben ik blij om. Hij voelt zich zo eenzaam. Nacht moes, wat is toch heerlijk u weer hier te hebben, was Meta's kalm antwoord. De kus, die haar moeder haar gaf, was bijzonder tedig, en toen ze de kamer uitging, zijn mevrouw March bij zichzelf met een wonderlijke mengeling van blijdschap en spijt. Ze heeft hem nog niet lief, maar het zal er misschien wel toe komen. Einde van hoofdstuk 20