 pars terthia dhechima operis dhechivitate dei, heca transcripcio a societate libre voce facta, bono publico uzu est. Libèr quartus, kaput primum, dehis què primo volumine disputata sunt, dhechivitate dei dicere exorsus prius respondendum putavi eius inimicis, quì terrena gaudia consectantes, rebusque fugacibus iniantes, quid quid ineis triste, misericordia potius admonentis dei, quama punientis severitate paciuntur, religioni increpitante cristiane, què una est salubris et vera religio. Et koniam, kum sit ineis etiam vulgus indoktum, velut doktorum auktoritate inodium nostrum gravius irritantur, existimantibus imperitis ea quesuis temporibus insolite aciderint, per alia retro tempora aciderin non solere, eorunque opinionem etiam his, quì eam falsam esse noverund. Utadversus nos justa murmura habere videantur su eciencie disimulatione firmantibus, delibris ques autores eorum ad coniocendama preteritorum temporum historiam memoria mandaverunt, longe aliter esse, quama putant demonstrandum fuit et simul docentum deios falsus, quos vel palam kolebant vel oculte aduk colunt, eos esse imundisimos spiritus et malinisimos ac fallacisimos demones, usque adio ut auta veris auta fictis etiam su istamen criminibus delectentur, què sibi celebrari per sua festa voluerunt, uta perpetrandis dam nabilibus factis humana revokare non possit infirmitas, dum ad hek imitanda velut divina prebetur autoritas. Hek non ex nostra coniectura probavimus, sed partim ex recenti memoria, quia et ipsi vidimus talia ac talibus numinibus exiberi, partim ex litteris eorum, quì non tankuam incontumeliam, sed tankuam inonorem deorum suorum ista conscripta posteris reliquerunt, ita uta vir doctisimus apud eos varro eta gravisime autoritatis, qum reerum humanarum aqque divinarum dispertitos faceret libros, alios humanis alios divinis pro sua cuiusque rei dignitate distribuans, non saltem inrebus humanis, sed inrebus divinis ludus scenicos ponere, qum utique si tantu modo boni et honesti homines inecivitate essent, nek inrebus humanis ludi scenici ese debuissent, quod profecto non autoritate sua facit, sed cuoniam eos Rome natus et educatus indivinis rebus invenit, et cuoniam infine primi libri, què dei inceps dicenda essent breviter posuimus et exis quedam ine duobus consequentibus diximus, expectationi legentium què restant redenda cognosimus. Caputalterum dehiis què libro secundu et terzio continentur, promiseramus ergo quedam nos ess edicturus adversus eos quì romane rei publice clades in religionem nostrem referunt, et comemoraturus què cunque et quanta cunque occurre potuissent, vel satis esse videren tur mala, què illa civitas pertulit, vel adeius imperium provincie pertinentes, ante quam eorm sacrificia proibita fuissent, què omia prokuldubio nobis triburent siyam vel illis clareret nostre religio, vel ita eos asakris sacrilegis proiberet, ek in secundu et terzio libro satis quantum existimo absolvimus, in secundu agentes de malis morum, què mala vel sola vel maxima deputanda sunt, in terzio autem dehiis malis, què stulti sola perpeti exorrent, corporis videlicet externarunque rerum, què plerunque patiunture et boni, illa vero mala non diko patienter, sed libenter habent quibus ipsi fjunt mali, et quan paoka diksi desola ipsa civitate at què eius imperium, nek in de omnia usque adacesarem augustum, quide si conmemorare voluissem et exagerare illa mala, què non si bi invicem homines faciunt, sicut sunt vastationes e versionesque bellantium, sed ipsius mundi elementis terrenis acidunta rebus, què uno loco apuleius breviter stringit ineo libello, què de mundos cripsit, terrena omnia dicens mutationes, conversiones et interitus habere, nankwe imodicis tremoribus terrarum, ot verbis eius utar, disiluisse humum et interceptas urbes qu'un populis dicit, abruptuis ethyam imbribus prolutas totas esse regiones, illas ethyam què prius furanta continentes, hospitibus at què advenis fluctibus insulatas aliasque desidi amaris pedestri acesu pervias factas, ventis ac procellis eversas esse civitates, incendia denubibus emicasse, quibus orientis regiones conflagrate perierumt, et inocidentis plagis skaturigines quasdam acproluviones e asdem strajes dedisse, sic ex etnae verticibus quondam effusis krateribus divino incendio per declivia torrentis vice flammarum flumina cucurrisse, sic atue hujus modi què habet historia un deposem colligere voluisem, quando finisem, què illis temporibus evenerum ante quan Christinomen hulla historum van et vere salutii perniciosa comprimeret, promiseram etiam me demonstraturum quos eorum mores et quam obacausam deus verus adaugendum imperium adjuvare diniatus est, in quius potestates sunt renia omnia, quan quenigil eos adjuverit hi, quos deus putan et posius quantum decipiendo et fallendo nocurint, un de nunc michi video est sedicendum et magis de incrementis imperii romani, nam denoxia fallacia demonum quos velut deos kolebant quantum malorum invexirit moribus eorum in secundu maksime libro non pauka jam dictas sunt, peromnes autem absolutus tres librus, ubi opportunum visum est, commendavimus etiam in ipsis bellicis malis quantum solaciorum deus per Christinomen, qui tantum honoris barbari detulerunt preter belorum morem, bonis malisque contulerit, quo o modo qui facit solem sum orirri superbonus et malus et pluit superjustus et injustus. Capo terthium, an latitudo imperii, quhe non nisi bellis adquiritur, imbonis sive sapientium habenda sit sive felicium. Jam ita que videamus quale sit quad tantum latitudinem acadiu turnitatem imperii romani illis dis audent tribuere, quos etiam perturpium ludorum obsequia et perturpium hominum ministeria se honeste coluise contendunt. Quan quam bel me prius paululum inquirere, que sit razio, que prudencia, cum hominum felicitatem non possi sostendere, semper in bellicis cladibus et in sanguine civili bel hostili, tamen humano cum tenebroso timore et cruenta cupiditate versanzium, ut vitrea latitia comparetur fragiliter splendida, qui timeatur horribilius nerepente frangatur, de imperii latitudine ac manitudine velle gloriari. Hoq uta facilius di judicetur, non vaneskamus in ani ventositate yaktati, atque obtundamus intenzionis achem altisonis vocabuli sererum, cum audimus populos renia provincias, sed duus constituamos homines, nam singulus quisque homo, utin sermone una littera, ita quasi elementum est civitatis et reini, quantalibet terrarum occupazione latissimi, quorum duorum hominum unum pauperem vel potius mediocrem, aliuma predivitem cogitemus, sed divitem timoribus angsium, meroribus tabescentem, cupiditate flagrantem, nunquam securum, semperin quietum, perpetuis inimicitiarum contenzionibus anelantem. Au gentem sanhe his miseris patrimonium sum innimensum modum, atque illis augmentis curas quoke amarissimas aggerantem. Mediocrem vero illum, refamiliari parva atque subcinta si bisuficientem, carissimum suis, cum cognatis vicinis amicis dulcissima apace gaudentem, pietate religiosum, benignummente sanum corpore, vita parkum, moribus castum, concienzia securum. Nexio utrum quiscuam ita desipiat ut audiat dubitare quema preferat. Uttergo inn his duobus hominibus, ita inn duobus familiis, ita inn duobus populis, ita inn duobus reignis regula secuitor equitatis. Qua vigilantera dibita si nostra intenzio corrigatur, facilime videbimus ubi habitat vanitas et ubi felicitas. Qua propter si verus deus colatur, e ique sacris veratibus et bonis moribus serviatur, utile est utiboni longe lateque diiu reignis. Neque hoq tam ipsis quam illis utile est, quibus reignis. Nam quantum adipsis pertinet, pietas et probitas eorum, què mania dei donas sunt suficit eis adveram felicitatem, qua et ista vita bene agatur et postea perci piatur etterna. In haq ergo terra reignum bonorum non tam illis prestatur quam rebus humanis, malorum vero reignum magis reignantibus nocet, què suos animus vastant shelerum maiore licentia. His altem, què eis serviendo subduntur, non nocet nisi propria iniquitas. Nam justis quid quide malorum ab iniquis dominis irrogatur, non est pena criminis sed virtutis examen. Proin de bonus etiam si serviat liberest, malus altem etiam si reignet servus est, nec unius humanis sed quod est gravius tot dominorum quot vitaeorum. De quibus vitaeis qum agaret scriptura divina aco anim quis inquit devictus est, huic et servus addictus est. Caput quartum quam similia sind latrocinis reina absque justitia. Remota itaque justitia quid sunt reina nisi mania latrocinia quia et latrocinia quid sunt nisi parva reina. Manus etipsa hominum est imperio principis regitur, pacto societatis astringitur, placiti legge preda dividitur. Hoqmalum, si intantum perditorum hominum acessibus crescit, utet locateneat sedes constituat, civitates ocupet, populos subiuget, evidentius reigninomen assumit quod ei jammin manifesto comfort non adepta cupiditas sed adita impunitas. Eleganter enim et veraciter alexandro il limaño quidam compreensus pirata respondit. Nam, qum idem rex hominum interrogaret quid ei videretur utmare haberet infestum, il libera contumacia. Quod tibi inkit utorbem terrarum sed quia id ego exiguo navigio facio latro vocor quia tu mania classe imperator. Capot quintum, defugitivis gladiatoribus quorum potencia similis furet regi ed dignitati. Pru inde omitto querere quales romulus congregaverit, quonyam multum eis consultum est, utexil la vita, dato sibi consortio, civitatis penas debitas cogitare desisterent, quorum metus eos in mayora facinora propelebat, ut deinceps pacatiores essent rebus humanis. Hoc dico quod ipsum romanum imperium yam manium multis gentibus subiugatis, ceterisque terribile, acerbesensit, graviter timuit, non parvo negozio devitande in gentis cladi sopresit, quando paucissimi gladiatores in campania, deludo fugientes, manium exercitum compararunt, tres duces habuerunt, italliam latissime edus. Dicant quis istos deus adjuverit, utexparvo et comptemtibili latrocinio, pervenirent adreinium tantis yam romanis viribus archibusque metuendum, anquia non diufuerunt ideo divinitus negabuntur adiuti, quasi vero ipsa coyuslibet hominis vita diuturna est, ddo ergopactu neminem di adjuvant adreiniandum, quon yam singuli quico cito moriuntur, nec beneficium deputandum est, quod exiguo tempore in unu quoque homine ac per hoc singillatim, utique in omlibus vice vaporis evanesit. Quid enim interest eorum quis sub romulo deus coluerunt et olima sunt mortui, quod post eorum mortem romanum etantum crevit imperium, cum illi apud inferus causas sua sagant, utrum bonas anmalas adarema presentem non pertinet. Ho cautem de omlibus intelligendum est, qui per ipsum imperium, quan vis decedentibus succedentibusque mortalibus in longa spathia pretendatur, pauchis diebus vitae sue, cursim raptinque transierunt, actuum suorum sarcinas bayulantes. Sin vero etiam ipsa brevissimi temporis beneficia theorum adiutorio tribuenda sunt, non param adiuti sunt illi gladiatores, servilis condicionis vincula ruperunt, fuggerunt, evaserunt, exercitum manium et fortisimum collegerunt, obedientes regum suorum conciliis et yusis multum romane celsitudini metuengi, et aliquat romanis imperatoribus insuperabiles multaceperunt, potiti sunt victoris plurimis, ousi voluptatibus equibus voluerunt, quod sugesit libido fecerunt, postremo donek vincerentur, quod dificilime factum est sublimes renyantesque vixerunt, sed ad mayora veniamus. Caput sextum, de cupiditate nini regis, qui utalatius dominaretur primus intulit belafinitimis. Justinus, qui grecam velpotius peregrinam trogum pompeium secutus non latine tantum sicutile, verum etiam breviter scripsit historiam, opus librorum suorum sic intipit. Primcipi orerum agentium nacionunque imperium penes regis erat, quos ad fastidium huius majestatis non ambitio popularis, sed spektata interbonos moderatio proveebat. Populi nullis legibus tene bantur, fines imperii tueri majis quam proferre mos erat, intrasuam cuicoe patriam renya finie bantur, primus omnium ninius regs aseriorum, veterem et quasim avitum gentibus morem, nova imperii cupiditate mutavit. Ike primus intulit belafinitimis et rudes aduk adresistendum, populos aterminus usque libue perdomuit. Et paulopost, ninius inqit magnitudinema quasite dominationis continua posessione firmavit. Domitis igitura proximis cum acessione virium fortior ad alios atransiret, et proxima aqueque victoria, instrumentum secuentis esset, totius orientis populos subegit. Qualebe autem fide rerum veliste velatrogus ascripserit, nam quedam illos fuise mentitos alie fideliores litere ostendum, constant tamen et inter alios ascriptores, renium aseriorum aninu regge fuise longe lateque porrectum, tandium autem perseveravit ut romanum nondum sit eius etatis, nam sicut scribunt, qui cronicam historiama persecutisunt, mile ducentos et quadraginta annos abanno primu quoninus reniare cepit, permansit hoque renium, donek transferretur admedos. In ferre autem bella finitimis et incetera inde procedere, ac populos sibi non molestos, sola reinii cupiditate conterre et subdere, quidalium quam grande latrocinium nominandum est. Caput septimum, an reina ter reina inter profectus suus aque defectus, deorum juventur vel deserantur auxilio. Si nullo deorum adiutorio tam manium hoque renium et prolixum fuit, quare diis romanis tribuitur romanum renium locis amplum temporibusque diuturnum, quekunque enim causa est illa, e adam est etiamista. Si autem et illud deorum adiutorio tribuendum esse contendunt quero quorum, non enim ali agentes quas ninus domuit et subedit alius tung colebandadeus, autsi proprios habuerunt assyrii quasi peritiores fabros imperii construendi aque servandi, nun quidnam mortui sunt, quando et ipsi imperium perdiderunt, autmercede non si bi reddita vel alia mayore promissa ad medos transire maluerunt, aque inde rursus adversas ciro invitante et aliquid comodius pollicente, quegens non angustis orientis finibus post alexandri macedonis renium manium locis, sed brevissimum tempore in suo renium aduk usque perdurat. Hokesita est aut infidelis diisunt, quii suos deserunt edadostes transiunt, quod neg homo feicit camillus, quando victor et expuñator adversissime civitatis romam, quii vicerat sensit ingratam, quam tamen postea oblitu siñuria memor patrie agallis iterum liberavit, aut non ita fortes sunt, uttadeo ses se fortes decet, quii posunt humanis vel consiliis vel viribus vinci, aut si, cum interse beligerant, non di ab hominibus sed di ab alias diis forte vincuntur, quii sunt quarunque propri civitatum, ab intergo et ipsi interse inimicitias, quas pro sua quisque parte sushipiunt, non ita quedeos suos debuit cholere civitas magis quam alias a quibus adjuvarentur sui. Postremo quacu modo se habiat deorum iste vel transitus vel fuga, vel migratio, vel impuñia de feccio, non dum illis temporibus atque in illis terrarum partibus Christi nomen furat predicatum, quando il reña per ingentes belicas clades amissa atque translata sunt. Nam si post mile ducentos ed quod excurrit annos, quando reñum asioriis ablatum est, si jam ibi christiana religio aliud reñum predicaret eternum et deorum falsorum cultus sacrilegos iniberet, quid aliud illius agentis vani homines dicerent, nisi reñum quat tamdiu conservatum est, nulla alia causa nisi suis religionibus desertis et illa recepta perire potuis, in quavoce vanitatis quae potratesse isti attendan speculum sum, et similia conqueri si ullus ineis pudor est erubescant. Quan quam romanum imperium aflectum est, pocius quam mutatum, quod et alius ante christinomen temporibus ei contigit, etabilla est aflectione recreatum, quod necistis temporibus desperandum est. Quis enim de Hak re novit voluntatem dei. Caput octavum quorum deorum presidio putenta romani imperium sum auctum atque servatum, quum singulis vix singularum reorum tuitionem quomitendam est secrediderin. Dein de queramus si placet ekstanta deorum turba quam romani kolebant quem potisimum vel quos deos credant illud imperium dilatasse atque servasse. Ne quenim in hoqatama preclaro oper et tante plenisimo dignitatis audent ali quas partes de cloacine tribuere autovolupie qu'a voluptate apellata est, autolubentine qu'inomen est alibidine autovaticano qu'infantum vagitibus presidet, autokunine qu'e cunas eorum administrat. Quando autem posunt uno loco libri hujus comemorari omnia nomina deorum et deorum qu'e illis grandibus voluminibus vix comprendere potuerunt singulis rebus propria dispertientes officia numinum, neq agorum munus uni ali qui deo comitendum arbitratisunt sed rura dee rusine, yugamontium deo yugatino, colibus deam collatinam, valibus valloniama prefecherunt. Neq saltem potuerunt unam sedgetiam talem invenire qu'i semel sedgetes comendarent, sed sata frumenta quandium subterra estent prepositam voluerunt habere deam seiam, com vero yam essent superterram et sedgetem facherent deam sedgetiam, frumentis vero collectis at quere conditis ut tuto servarentur deam tutilinam preposuerunt, qu'i non suficere videretur illa sedgetia quandiu sedges habinitis hervidis usque adaristas aridas perveniret, non tamensatis fut hominibus deorum multitudinam amantibus, utanima misera demoniorum turbe prostitueretur unius dei veri castum dedignata complexum. Prefecherunt ergo proserpinam frumentis germinantibus, geniculis nodisque cul morum deum nodutum, involumentis folliculorum deam volutinam, qu'un folliculi patescunt utaspika exiat deam patelanam, qu'um sedgetes novis aristis equantur, qu'ia veteres equare hostire dixerunt, deam hostilinam, florentibus frumentis deam florum, lactescentibus deam lacturnum, maturecentibus deam matutam, qu'um runcantur, ides aterra auferuntum, deam runcinam. Necomia commemoro, qu'ia me piget quod ilos non pudet. Hec aupen paucissima ideodixi ut inteligeretur nullomodo eos dicere audere i stanumina imperium constituisse auxisse conservasse romanum, qu'ia itasuis qu'eque adibi bantur oficis utenihil universum uni alikui crederetur. Qu'ando ergo sedgetia curaret imperium, qu'i curam gerere simul et sedgetibus et arboribus non licebat, qu'ando dearmis cunnina cogitaret, qu'ius prepositura parvulorum cunas non permitte batur excedere, qu'ando nodutus adjuvaret imbello, qu'i necada folliculum espike sed tantum adnodum geniculi pertinebat, unum quisque domo i sue ponit ostiarium, et qu'ia homo est omnino suficit, tres deos isti posueront, furculum foribus, cardiam cardini, limentinum limini. Ita non poterat furculus simul et cardinem limenque servare. Caput nonum, an imperii romani amplitudo et diuturnitas, iovi furritat scribenda, qu'em sumum deum cultores ipsius opinantur. Omissa ijitur istaturba minutorum deorum vel alikuantum intermissa, oficium mayorum deorum devemos inquirere, qu'o Roma tam mania facta est, uta tam diiu tot agentibus imperaret. Nimirum ergo, iovi's hok opus est. Ipsum enima deorum omnium dea runque regem volun, hok eius indikat sceptrum, hok in alto colle capitolium. Deisto deo qu'an vis apoeta dictum convenientissime predikant. Iovi's omnia plena. Hunk varro credit etiam abihis colli, qu'unum deum solum sine simulacro collunt, sed alio nomine non cupari. Qu'od si Ita est, qu'ur tam male tractatus est Rome, sikod qu'idem et incetteris agentibus ut ei fieret simulacrum, qu'od Ipsum etiam varroni Ita displicet, ut akum atanta e civitatis perversa consuetudine premaretur, ne qu'a qu'an tamen dicere et scribere dubitaret, qu'od hi, qu'i populis instituerunt simulacra et metum demserun et errorem adiderunt. Finis partis tertia decimea. Parts quarta decima operis decivitatidei. Haeka transcriptio associetate libri voce facta, bono publico usui est. Caput decimum, qu'as opiniones secuti sint qu'i diversos adeos diversis mundi partibus prefetcherunt. Qu'ur ili etiam yuno uxor adiungitur, qu'e dicatur soror et cognux, qu'ia yovem inciunt inetere accipimus, inaire yunonem, et hek duo elementa coniunta sunt, alterum superius, alterum inferius. Non estergo ille de qu'od dictum est, yovis omnia plena, si ali qu'an partem implet et yuno. An uterque utrunque implet et ambo esti cognuges et in duobus estis elementis et in singulis simul sunt, qu'ur ergo eter datur yovi aer yunoni? Postremo y2 satis essent, qu'ide est quod mare neptuno tribuitur, terra plutoni et ne yquoque sine cognugibus remanerent, aditur neptuno salacia plutoni proserpina. Nam sikut inferiore maceli partem, ide est aerem inciunt yuno tenet, ita inferiore maris salacia et terre inferiore proserpina, qu'erunt qu'em ad modum sarcianta fabulas nek invenunt. Si enim ek ita essent, triapotius elementa mundi esse, non quattur, eorum veteres proderent, ut singula deorum cognugia dividerentur singulis elementis, nunque vero omni modo afirmaverunt aliud esse eterem, aliud aerem. Aquavero sive superior, sive inferior utique aqua est, puta quia dissimilis nunquid intantum uta qua non sit, et inferiore terra quid aliud potest esse quam terra quantalibet diversitate distinta, deynde etxe yam totus in his quattur vel tribus eleventis corporeus completus est mundus, minerva ubierit, quid tenebit, quid implebit, simulenim cumis in e capitolio constituta est, cumista filia non sit amboru. Autsi etheris partem superiorem minerva teneire dikunt et hack ocasione fingere poetas quod deyovis capite natasit, cur non ergo ypsapotius deorum regina deputatur quod sit yove superior, an quia indignum erat preponere patrii filiam, cur non deyove ypso erga saturnum justitia ista servata est, an quia victus est, ergo puñarunt, absit inquid, fabularum est ista garrulitas. Etxe fabulis non credatur et dedis meliora senciantur, cur ergo non andata est patrii yovis et sinon sublimior, e qualis certes sedes onoris, quia saturnus inquiunt temporis longitudo est. Tempus ergo colunt quii saturnum colunt et rex deorum yuppiter insinuatur natus extempore, quid enim indignum dicitur, cum yuppiter et yuno nati dicuntur extempore, si celum est ille et illa terra, cum factasint utique celum et terra, nam hoc cuoco in libris suis habent eorum doti acque sapientes, ne quede figmentis poeticis sed de filosoforum libris a vergilio dictum est. Tum pater omnipotens fecundis imbribus ether, cognugis ingremium lete deshendit. Idest ingremium telluris auta terra, quia et hic alicuas differencias voluntese atque inipsa terra, aliud terraam, aliud tellurem, aliud tellumonem putant, et hoc omnes deos habent suis nominibus apellatus, suis oficis distintos, suis aris sacrisque veneratus. Eam dem terraam etiam matrem deum volkant, ut jam poete tolerabiliora konfingant, si secundum istorum nonpoeticos sed sacrorum libros, non solum yuno soror et cognugis sed etiam mater estiovis. Eam dem terraam chererem, eam dem etiam vestam volunt, cumtamen sepius vestam non nisi ingem esse peribiant, pertinentem adfokos, sin equipus civitas esse non poetest, edidio ili virgines solere servire, quod sicut ex virgine it anigil ex ingen ascatur. Quam totam vanitatem aboleri et extinui utique abilo oportuit, quies natus ex virgine. Quis enime ferat quod cumtantum honoris et quasi castitatis ingetribuerint, aliquandum vestam non erubeskunt etiam venerem dicere, ut vaneskat in anchillis eius honorata virginitas. Si enim vestam venus est, quomodo ei rite virgines a veneris operibus abstinendo servierunt, an veneres dues sunt, una virgo altera mulier, an potius tres, una virginum, quies etiam vesta est, alia cognugatarum, alia meretricum, quies etiam feinices donum dabant de prostituzione filiarum ante quam eas yungerent viris. Que ilarum est matrona vulcani? Non utique virgo quoniam habet maritum, absit autem uta meretrics, ne filio yunonis et a cooperario minerve facere videamur in yuriam. Ergo hek ada cognugatas intelligitur pertinere, et eiam nollumus imitentur in eo quod feicit illa cumarte, rursus inkyud ada fabul asredis. Que ista justitia est, nobis suscensere, quod talia dicimus dedis eorum, et sibi non suscensere, quie hek in teatris li bentissim expectant, crimina deorum suorum, et quod esset incredibile, nisi contestatissime probaretur, hek ipsa teatrica crimina deorum, inonorum institutasunt eorundem deorum. Caput undecimus, de multis dedis quos doktiores paganorum unum e undemque jovem esset defendunt. Quod libed igitur fisicius razzionibus et disputationibus asserant, modusit jupiter corporei huius mundi animus, quie universam istam molem exquatur, vel quod eis placet elementis construktam atque compactam impletet movem. Modu inde suas partes sorori et fratribus cedat, modusit ether ut aerem unonem subterfusam desuperamplektatur. Modu totum simul qum aere sit ipsa celum, terram vero tankam cognijem eam denque matrem, quie ahok indevinis turpe non est, fecundis imbribus et seminibus fetet. Modu altem neisit necese percunta discurere deus unus, de quo multi apoeta nobilisimo ditum putant, deum nankem ire peromnes, terrasque tractusque maris celumque profundum. ipsa inetere sit jupiter, ipsa inaere yuno, ipsa inmari neptunus, ininferioribus etiam maris ipsa salacia, interra plutoo, interra inferiore proserpina, infocis domesticis vesta, infabrom fornace vulcanus, insideribus a sol et luna et stella, indivinantibus apolo, inmerce mercurius, iniano initiator, intermino terminator, saturnus in tempore, mars et bellona imbellis, liber invineis, ceres infrumentis, diana in silvis, minerva in ingenius, ipsa sit postremo etiamini la turba, quasi plebeiorum deorum, ipsa presit nomine liberi, virorum seminibus et nomine liberae feminarum, ipsa sit diespater, qui partum perducata diem, ipsa sit dea mena, quem prefaceront menstruis feminarum, ipsa ilucina, que aparturientibus invocetur, ipsa opemferat nascentibus excipiendo eus sinutere et vocetur opis, ipsa invagitu os operiat et vocetur deus vaticanus, ipsa levet deterra et vocetur dea levana, ipsa cunas tuetur et vocetur dea cunina, non citaglius sedipsa in illis deabus, que fata nascentibus canunt et vocantur car mentes, presit fortuitis vocetur que fortuna, ipsa indiva rumina mamma parvulo imulgeat, qui arrumam diczerunt vetres mamma, ipsa potina potionem ministret, ipsa eduka eskama prebeat, depavore infantum pavenzia non cupetur, despe que venit venilia, devoluptate volupia, deactu agenoria, destimulis quibus adnimium actum homo impellitur, dea stimula nominetur, strenia dea sit strenu facendo, numeria que numerare dociat, camena que canere, ipsa sit et deus consus prebendo consilia, et dea sentia sententias inspirando, ipsa dea juventas, que post pretestam excipiat juvenalis etatis exordia, ipsa sit et fortuna barbata, que adultos barba induat, quos honorare no luerunt ut hoc quale cum quenumen saltem masculum deum, vel a barba barbatum, sicut anodis nodutum, vel certe non fortunam, sed quia barbas habit fortunium nominarent, ipsa in yugatino deo cognuges yungat, eta cum virgini uxori zona solvitur, ipsa invocetur eta dea virginensis vocetur, ipsa sit mutunus eta tutunus, qui est aput grecos priapus. Si non pudet hec omnia que diksi eta que cunque non diksi, non enim omnia dicenda arbitratus sum, hi omnes di deeque sit unus yupiter, sivesint ut quidam volunt omnia ista partes eius, sive virtutes eius, sicut eis videtur, quibus eum placet esse mundi animum, que sententia velut maniorum multunque doktorum est. Hec si itasunt, quod quale sit nondum interin quero, quid perdent si unum deum kolent prudentiore compendio, quid enim eius contem neretur cum ipsa coleretur. Si autem metuendum fut, ne pretermisse sive neglecte partes eius ira sherentur, non ergo ut volunt velut unius animantis hec tota vita est, que omnes contine deus, quasi suas virtutes velmembra velpartes, sed suam que quepars habitevitam, acetiris separatam, si preter alteram ira shi altera potest, et alia placari alia concitari. Si autem dititur omnes simul, idest totum ipsum yovem potuise ofendi, si partes eius non etiam singilatim minuti atinque colerentur, stulte dititur. Null a quipe elarum pretermiteretur, cum ipsa unus, quie abere tomnia coleretur. Nam ut alia omitam, que sunt innumerabilia, cum dikunt omnia sidira partes yovis esse, et omnia vivere atque rationales animas habere, et idio sine controversia deus esse, non vident quam multos non colant, quam multis edes non construant, aras non statuant, quas tamen paucissimis siderum statuendas esse putaverunt, et singilatim sacrificandum. Si iditur ira skuntur, quie non singilatim coluntur, non metun paucis placatis, toto celo ira ato vivere? Si autem estellas omnes idio colunt, quie inn yoves sunt quem colunt, isto compendio porsent in ilu unu omnibus suplicare, sik enim nemo ira skeretur, cum in ilu unu nemo contemneretur, potius quam acultis quibuzdam yusta ira skendi causa illis, quie pertermissi essent, multo numerios yoribus preberetur, preserti cum eis de superna sede fulgentibus, turpinuditate distentus preponeretur priapus. Caput duodecimum, de opinione eorum, quie deum animam mundi, ed mundum corpus dei esse putaverunt. Quid? Ilu non debet movere acultos homines, vel qualescunque homines, non enim adok ingeni opus est excellentia, ut deposito studio contenzionis attendant, si mundi animus deus est, e ique animu mundus ut corpus est. Ut sit unum animal constans ex animo et corpore, aque iste deus est, sinu quodam nature in se ipso continens omnia, ut ex ipsius anima, qua vivificatur tota ista moles, vite adque anime cuntorum viventium, pro cuiusque nashendi sorte sumantur, nikil omnino remanere quod non sit pars dei. Quod sit est quis non vidiat quanta impietas et irreligiositas consequatur, ut quod calcaverit quisque partem dei calce, et in omni animante, ocidendo pars dei trucidetur, nolo omnia dicere, quoi possunto curere cogitantibus, dici autem sine verecundia non possunt. Caput terthium decimum, deis quis sola racionalia animantia partes estse unius dei aserunt. Si autem sola animalia racionalia, sicut sunt homines, partes dei estse contendunt. Non vidio quidem, sitotus mundus est deus, quomodo bestias abeius partibus separent, sed obluktari quid opus est. Dey y racionali animante, id est homine, quid infelicius credi potest, quam dei partem vapulare, qum puer vapulat? Jam vero, partes dei fieri lascivas, iniquas impias, atque omnino damnabiles, quis ferrepossit, nisi quii prorsus insanit. Postremo, quid irasitur eis, a quibus non colitur, qum asuis partibus non colatur? Resta tergu utedicant onnes deos suas habere vitas, sibi quen quen vivere, nunnum eorum ese partem coiusquam, sed omnes colendos, quii cognosi et coli possunt, quia tam multisunt, utomnes non possunt. Quorum yupiter, quia rex presidet, ypsum credo abeis putari, renium constituise, vel auxise romanum. Nam si hoc ypsenon fecit, quem allium deum opus tam manium potuise agredi creus, qum omnes ocupatisint oficis et operibus propriis, nec alter iruat in alterius, a rege ijitur deorum, renium hominum potuit propagari et augeiri. Caput quartum decmum, augmenta reniorum jovi incongruenter atskribi, qum si victoria utvolunt dea est, ypsa huic negotio sola suficeret. Hic primum quero, quur non etiam ypsum renium aliquis deus est, quur enim non itasint si victoria dea est, auld quid ypso jovi in hoc causia opus est, si victoria fabiat sitque propitia et semper eat adillos quos volt esse victores, hoc dea favente propitia, etiam yove vacante vel aliu da gente, quae gentes non subdyte remanerent, quae renia non cederent, han forte displicet bonis iniquisima improbitate, puñare et finitimus quietos, nullanque inioriam apacientes, at dilatandum renium bello spontaneo provocare, plane si itasintiunt aprobo et laudu. Caput quintum decimum, han congru atabonis latius velle reniare, vide antergo ne forte non pertiniat ad viros bonus gaudere de reiñi latitudine. Iniquitas enim eorum qu'un quibus justabella gestasunt, renium adjuvitut cresceret, quod utique parvum estet si quies et justitia finitimorum contra se bellum geri, nulla provocare tignuria, acesic felicioribus rebus humanis omnia renia parva estent, concordi vicinitate letansia et ita estent in mundo renia plurima gentium, ut sunt inurbe domus plurima civium. Proin de belligerare et perdometis gentibus dilatare renium, malis videtur felicitas, bonis necestitas. Sed quia peius estet ut inuriosi justioribus domina rentur, idio non incongrue dicitur etiamista felicitas. Sed procul dubio felicitas maio rest vicinum bonum habere concordem, quam vicinum maluma subiugare bellantem. Malavotasunt optare habere quem odoris, vel quem timias ut posit esse quem vincas. Si ergo justa gerendo bella, non impia, non iniqua, romani imperium tam mañum adquirere potuerund, nunquetankwam aliqua dea colenda esteis etiam iniquitas aliena, multum enim adistam latitudinem imperii eiam co-operatam videmus, què faciebat inuriosus utessent con quibus justa bella gerentur et au gerentur imperium, quur autem et iniquitas dea non sit vel externarum gentium, si pavor et pallor et efibris di romani esse meruerund, his ijitur duabus, i dest aliena iniquitate et dea victoria, dum belorum causas iniquitas exitat, victoria e adem bella feliciter terminat, etiam feriato jove crevit imperium. Quas enim hiq partes jupiter habere, quem enim iq partes jupiter habere, quem ea què possent beneficia eius putari di habentur, di vocantur, di coluntur, ypsi prosuis partibus invocantur, habere hiq autem etiam ille aliqua man partem, si renium etiam ypsi apellaretur, siquit apellatur illa victoria. Autem etiam ille aliqua man partem, si renium etiam ypsi apellaretur, siquit apellatur illa victoria. Aut si renium munus estiovis, quurnon et victoria munus eius habeatur, quod profecto haberetur, si non lapis in capitolio, sedverus rex regum et dominus dominantium cognio sheretur atque coleretur. Caput sextum decimum, quid furit quod romani omnibus rebus et omnibus motibus eius singulos deputantes e adem cuietis extraportas e sevoluerund. Miror autem plurimum, quod kum deus singulos singulis rebus et pene singulis motibus atribuerend, vocaverunt deiam agenoriam, quod ad agendum excitaret, deiam stimulam, quod agendum ultramodum stimularet, deiam murciam, quod pretermodum nonmoveret ac faceret hominem utait pomponius murcidum, idest nimis desidiosum et inactuosum, deiam streniam, quod faceret strenum, his omnibus diis et deabus publica sacra facere suseperunt. Quietem vero apellantes, quod faceret quietum, kum adem haberet extraportam collinam, publice illam sushipere noluerund. Utrum indicium fuit animi enquieti, anapothius ita significatum est, quyi illama turbama colere perseveraret, nonna plane deorum, sed demoniorum, eum quietem habere non posse, ad quam vocat verus medicus dicens, diisite ame, quoniam mitisum et humilis corde, et invenietis requiam animabus vestris. Caput septimum decimum, anasi yovis summa potestas est, etiam victoria dea deburit estimari. An forte dicunt quod adeam victoriam yuppiter mitat atque illa tankwam regi deorum ob temperans ad quos yus ritveniat et ineorum parte coincidat, hoque vere dicitur non de illo yove, quem deorum regem prosua opinione confingunt, sed de illo vero rege secularum, quod mitat non victoriam, quem nullab substancia est, sed angelum summ et faciat vincere quem voluerit, cuyus concilium occultum estse potest, inicum non potest. Nam, si victoria dea est, quur non deus est et triumfus, et victoria yungitur, vel maritus, vel frater, vel filius, talia quippe isti edidis opinati sunt, qualia si poete fingerent, atque anobis exagitarentur, responderent isti ridenda esse figmenta poetarum, non veris atribuenda numinibus, et tamen se ipsi non ridevant, qum talia dee liramenta, non apud poetas legevant, sed in templis kolevant, yovem icitur de omnibus rogarent, e i uni tantu modum suplicarent, non enim quom izis et victoriam, si dea est et subilo rege est, poset ei audere resistere, et suam potius facere voluntatem. Caput duo de vigesimum, felicitatem et fortunam, qui dea sputant qua razione se cernunt, quid quod et felicitas dea est, edem acepit, aram meruit, sacra congrua persolutas unt, ipsa ergo sola coleretur, ubi enim ipsa estet, quid boni non estet, sed quid si bivult quod et fortunam, dea putatur et colitur, analiud est felicitas aliud fortunam, quia fortunam potest est mala, felicitas autem si mala furit felicitas non erit. Certe omnes deos utriusque sexus, si et sexum habent, non nisi bonos existimare debemus. Hok plato dicit, hok ali e filosofi, hok excelentes rei publice popularumque rektores. Quo modo ergo dea fortunam ali quando bona est, ali quando mala, an forte quando mala est, dea non est, sed imaliniun demonem repente convertitur, quod sunt ergo dea ista, profekto quod quod homines fortunati, hok est bone fortunam. Nam cum sint et ali plurimi simul, hok est uno tempore mala e fortunam, nun quid si ipsa estet, simul et bona estet et mala, his aliud illi's aliud, an illa quedea est semper est bona, ipsa est ergo felicitas, cur adibentur diversa nomina, sedok ferendum est, sol etenim et una res duobus nominibus appellari, quid diversa edes, diversa aree, diversa sacra. Est causa inciunt, quia felicitas illa est, quam boni habent precedentibus meritis, quae dicit urbona, sineullo examine meritorum fortuito acidit hominibus et boni et malis, unde etiam fortunam nominatur, quomodo ergo bona est, quae sineullo judicio venit etad bonos etad malos, ut quid autem colitur, quae itaceca est, passim in quos libet incurrens, ut suos cultores ple runque preteriat, et suis contemtoribus haereat, aut si ali quid proficiunt cultores eius, utabilla vidiantur etamentur, jam meritasequitur non fortuito venit, ubiest definitio illa fortune, ubiest quod a fortuitis etiam nomin acepit, nigil enim prodest eiam colere si fortuna est, si autem suos cultores disernit utprosit fortuna non est, anet ipsam quo volurit jupet ermitit, colatur ergo ipsesolus non enim potest ei juventi et eiam quo volurit mitenti fortuna resistere, aut certe istam mali colant, qui nolunt havere merita quibus dea posit felicitas invitari, finis partis quarte e decime, pars quinta decima operis decivitate dei, he ca transcriptio a societate libri voce facta, bono publico usui est. caput unde vigesimum, de fortuna muliebri, tantum sane huik velut nomini tribunt quam fortunam vocant ut simulacrum eius, quod amatronis dedicatum est, et apellata est fortunam muliebris, etiam locutum esse memori e commendaverint, atque digsisse non semel sed iterum quod eiam rite matrone dedicaverint. quod quidem si verum sit, mirari nos nonoportet. non enim mali nis ademonibus etiam si qudificili est fallere, quorum artes atque versutias, hink potius issdi advertere debuerunt, quod illa dea locutas est, qu'e fortunto acidit, non qu'e meritis venit. Fui tenim fortuna loquax et muta felicitas, ut quid aljud nisi ut homines recte vivere non curarent, conciliata si bifortuna, qu'e illos sineullis bonis meritis facer et fortunatus, et certes si fortuna locutur non saltem muliebris, sed virilis potius loquaretur, ut non ipse, qu'e simulacrum dedicaverunt, puta rentur tantum miraculum muliebri loquacitate finxisse. Caput vigesimum, debirtute et fide, quas pagani templis et sacris honora verunt, pretermitentes al liabona, qu'e similiter colenda furunt, si recte illis divinitas tribu ebatur. Virtutem qu'e deam fecerunt, qu'e quidem si dea esset, multis furat preferenda, et nunc qu'e dea non est, sed donum dei est, ipsa abilo impetretur, a qu'o solo dare ipot est, et omnis falsorum deorum turba vaneset. Sed cur et fides dea credita est, et acepit etiam ipsa templum et altare, qu'am quis qu'e prudenter aniosit, habitacolum illi se ipsum facit, onde autem siunt illi quidesit fides, cuyus primum et maximum oficium est, ut inverum credatur deum, sed cur non suficerat virtus, non ne ibi est et fides, qu'ando quidem virtutem in quatora speciest distribuendam esset viderunt, prudentiam, justitiam, fortitudinem temperanthiam, et qu'oniam et iste single speciest suas habit, in partibus justitia fides est maximum qu'e locum apud nos habit, qu'icum qu'em shimus quidesit, quod justus exfide vivit. Sedillus miror apetitores multitudinis deorum, sifides dea est, quare alis tam multis deabus in yuriam affecerin, pretermitendo eas, quibus similiter edes et aras dedicare potuerunt, cur temperanthia dea est se non meruit, cum eus nomine nun nulli romani príncipes non parvam gloriam compararint, cur deni qu'e fortitudu dea non est, qu'e adfuid muccio, cum adesteram aporrexit in flammas, qu'e adfuid curtio, cum se propatria in abruptam terram aprecipitem dedit, qu'e adfuid decio patri ededecio filio, cum pro exercidus se voverunt, sitamen his omnibus vera inerat fortitudu, un demodo non agitur, quare prudencia, quare sapiencia nullanuminum lokame ruerunt, an quia in nomine generali ypsius virtutis omnes coluntur, si kergo possetet unus deus coli, cuyus partes ceteri diyi putantur, sedinilla un virtute et fides est et pudicistia, extra in edibus propriis altaria meruerunt. Caput vigesimum unum, quod unum non intelligentes deum, virtute saltem et felicitate debuerint esse contenti. Has deas non veritas, sed vanitas facit. Hec enim veridei munera sunt, non ypses sunt dea. Veruntamen ubiest virtus et felicitas, quid aliude queritur, quid ei suficit cui virtus felicitasque non suficit. Omnia quippe agenda complexitur virtus, omnia optanda felicitas. Si yupiter ut hec daret ideo kolebatur, quia si bonum aliquid est latitudo reini et quediu turnitas, adeandem pertin et felicitatem, quur non intelectum est dona dei esse, non deas. Si autem putate sunt dea, saltem alia tanta deorum turba non acuereretur. Consideratis enim oficis deorum a dea runque omnium, quesicut voluerunt pro sua opinazione finxerunt. Invenient si pos sunt aliquid, quod prestari ab aliquo torsit, omini habenti virtutem, habenti felicitatem. Quid doctrine vel amercurio, vel aminerva, petendum estet, cum virtus omnia secum haberet, ar skippe y, bene recteque vivendi, virtus aveteribus definita est. Unde abeo, quod agrece dicitur virtus, nomen artis latinos traduxis se putaverunt. Sed, si virtus nomenisi ad ingeniosum poset venire, quid opus erat deo catio patre, quid catos idest acutos faceret, cum hoc poset conferre felicitas. Ingeniosum quippenasi e felicitatis est, unde etiamsi non potuit anondum nato coli deo catio patre, quid opus erat deo catio patre, ande etiamsi anondum nato coli dea felicitas, quid hoc ei conciliata donaret, conferret hoc parentibus eius cultoribus asuis, quid eis ingeniosi e fili naserentur. Quid opus erat aparturientibus invokare lucinam, cum asi adeset felicitas, non solum bene parerent, sedetiam bonus, quid necesse erat opi dea comendare nascentes, deo vaticano vagientes, dea cunine yacentes, dea rumine sujentes, deo statilino stantes, dea adeone adeuntes, abeone abeuntes, dea menti utobonam aberentmentem, deo volumno e dea volumnoe utobona velent, diis nupcialibus utbene coniungarentur, diis agrestibus utfructos uberrimos caperent, et maxime ipsidive fructesee, marti et belone utbene beligerarent, dee victorie utvincerent, deo honori ut honorarentur, dee pecunie utpecuniosi essencent, deo esculano et figlio eius argentino utaberent aeream argentamque pecuniam, nam ideo patrem argentini esculanumo posuerunt, quia prius aerea pecunia inusucepitesse, post-argentia. Mirorautem quod argentinus non genuit aurinum, quia et aurea subsecuta est, quem deum isti, sige saturno jovem ita et patri argentino etavo esculano aurinum prepunerent. Quidergo eratenecesse, procter hekebona velanimi vel corpori vel externatantama deorum turba ma colere et invokare, cuo sneque omnes comemoravi, necipsi potuerunt omnibus bonis, humanis minutatim syngilatinque dujestis, njilatinkwe digestis deos minutos et singulos providere. kumpos et maño facilikwe kompendio una dea felicitas kungta konferre, nexolum adbona kapyenda kwiskvam aljus sed neque ada depelenda mala kwaereretur, kur enim eset invokanda propter fesos diva fesona, propter hostes depelendos diva pellonia. propter egros medikus vel apolo vel eskulapius vel ambosimul kwando eset agrande perikulum, nek deus spiniensis uta spinas ex agris eradikaret, nek dea robigo uta non accederet rogeretur, una felicitate presente et tuente vel nulla mala exorirentur vel facilime pellerentur. postremo, kuoniam deduabus istis adeabus virtute et felicitate traktamus, si felicitas virtutis es premium, non dea sed dea idonum est. si autem dea est kur non andikatur et virtutem ipsa konferre, kwando quidem etiam virtutem konsekui felicitas maña est? kaput alterum evigesimum de sciencia colendorum deorum, quam ase varro gloriatur collatam est romaniis. quidestergo, kuad pro ingenti beneficio varro yaktat prestare se civibus suis, quia non solum conmemorat deus, kuos coli oporte at a romaniis, verum etiam dicit quid adequemque pertiniat? kuoniam nighil prodest inkwit hominis alikuius medici nomen formamque nosse, et quod sit medicus ignorare. ita dicit nighil prodesse shire deum esse esculapium, si nexias eum valietudini opitulari, at quaita ingiures kur ei debeas suplikare. ho ketsiam alia similitudine afirmata dicens non modo bene vivere, sed vivere omnino neminem posse, si ingioret quiz nam sit faber, quiz pistor, quiz tektor, a quod quid utensile peter e posit, quem adiutorem assumere, quanducem, quem doktorem, e omodo nulli dubium esse asserens, ita esse utilem cognitionem deorum, si shiatur quam quizque deus vim eta facultatem, akapotestatem cuiusque rei habeat. ekseo enim poterimus inkwit, shire quem cuiusque causa deum advokare at co invokare debeamus, ne faciamus ut mimisolent et optemus a libero akwam a lumfis vinum. mania sane utilitas, quiz don huik gracias ageret si vera monstraret et si unum verum deum, a co essent omnia bona hominibus colendum doceret, kaput vigesimum tertium, de felicitate quam romani multorum veneratores deorum dio non coluerunt honore divino, cum pro omnibus sola suficeret. sed unde nunc agitur si libri et sacra eorum vera sunt et felicitas dea est, quur non ipsa una que coleretur constituta est, quae poset universa conferre et compendio facere felicem, quiz enim optat alequid propteraljud quam ut felix fiat. quur deni quet tamasero huik etante dea post tot romanus principes lukulus edem constituit, quur ipsa romulus felicem acupiens condere civitatem non huik templum potisimum struxit nec propteraliquid diis etceteris suplikavit quando nihil dedeset si hek adeset. nam et ipsa nec prius rex, nec utputant poste adeus fiat, si hank adeama propithiam non haberet. ut quid ergo constituit romaniis deus yanum jovem martem picum faunum tiberinum herkulem etesii quos alios. ut quid titus tatius adidit saturnum opem solem lunem vulcanum lucem et quos cunquem alios adidit inter quos etiam adeama cloacinam ut quid nunma totdeos et totdeas sineista an eam forte intanta turba videre non potuit. hostilius acerte rex deos et ipsa novos pavorem aque pallorem propithiandos non introduceret si deam istam noset aut coleret. presente quipe felicitate omnis pavor et pallor non propithiatus abscederet sed pulsus au fugeret. dein de quid est hoq quad eam romanum imperium longe lateque crescebat et aduk nemo felicitatem colebat an ideograndius imperium quama felicius fuid nam quomodo ibi po eset vera felicitas ubi vera non erat pietas pietas est enim verax veri dei cultus non cultus falsorum totdeorum quot demoniorum sedet poste aiam in deorum numerum felicitate suscepta mania bellorum civilium infelicitas subsecuta est an forte juste est indiñata felicitas quod etam sero et non adonorem sedet contumeliam apothius invitata est ut qum ea coleretur priapus eta cloacina et pavor et pallor et febris et cetera non numina colendorum sede crimina colentium ad extremum sicum turba indiñissima tanta dea colenda visa est quur non vell illustrius ceteris kolebatur quis enim verat quod neque interdeos consentes quos dikunt inconsilium jovis adiberi neki interdeos quos selektos vocant felicitas constituta est templum alequod ei fieret quod et loci sublimitate et operis dignitate premineret quur enim non alequod mellius quam ipsi jovi nam coe etiam jovi reiñum nizi felicitas dedit sitamen kum reiñaret felix fut et pothior esta felicitas reiño nemo enim dubitat facile inveniri hominem quis se etimiata fieri regem nulus autem invenitur quis se nolit esse felicem ipsi ergodii si per auguria vella quoli betmodo eos posse consuli putant dehaq reiñ consularentur utrum vellent felicitati loco cedere si forte alliorum edibus vell altaribus jam fuisset locus ocupatus ubi edes mayor atque sublimior felicitati construeretur etiam ipsi jupiter cedaret utipsum verticem colis capitolini felicitas potius obtinaret non enim quispiam resisteret felicitati nizi quad fieri non potest qui esse vellet infelix nullu modo hominu si consularetur faceret jupiter quod ei fecerunt tres di mars terminus et juventas qui mayori et regi suu nullu modo cedaret loco voluerunt nam sicut habent eorum litere cum rex tarquinius capitolium fabrikari vellet eunquem loqum qui ei dinior aptiorque videbatur ab diis alis cernaret preoccupatum non audens ali quide contra eorum facere arbitrium et credens eos tanto numini suu oque principi voluntate cessurus quia multi erantilik ubicapitolium constitutum est per augurium quesivit utrum concedere loqum vellete jovi atque ipsi inde cedere omnes voluerunt preter ilnos quos conmemoravi martem terminum juventatem atque ideo capitolium ita constructum est ut etiam isti tres intus essent tam obuskuris signis ut hoca vix homines doktissimi shiren nullu o modo ijitur felicitatem jupiter ipsi contemnaret sicut ala terminum marte juventate contemtus est sed ipsi etiam quii non cesserante jovi profecto cederent felicitati we illis regem feccerate joven autsi non cederent non id contemn to eius facerent sed quod indomo felicitatis obuskuris esse mallent quam sine illa in locis propris e minere ita dea felicitate in loco amplissimo et cersissimo constituta discerent cives onde omnis boni voti petendum esset auxilium acasic ipsa swadente natura alliorum deorum superflua multitudine derelikta choleretur una felicitas uni suplicaretur unius tempium frecuentaretur acivibus quii felices esse bellent quorum esset nemo quii nollet aque ita ipsa a se ipsa peteretur quii abomnebus petebatur quis enim aliquid ab alico deo nisi felicitatem velita ciper vel quod ada felicitatem existimat pertinere pro inde si felicitas habit impotestate qum quo homi nesit habitautem esset dea est quee tandem stultitia est ab alico eama deo peteretur quam posis ase ipsa impetrare hank ergo deam super deos ceteros honorare etiam loci dignitate debuerunt si cutenim aput ipsos legitur romani veteres nesio quema summanum quii nocturna fulmina tribuebant koluerunt magis quam jovem ad quem di urna fulmina pertineren sed pos quam jovi templum insigne ac sublime constructum est propter edis dignitatem sik a deo multitudo confluxit ut vix inveniator quii summani nomen quod audire jam non potest se saltem legisem meminerit si autem felicitas dea non est quoniam quod verum est munus est dei ille deos coerator quii eam dare posit et falsorum deorum multitudo noxia relinquator quam stultorum hominum multitudo vana sectator dei dona deos si bifaciens etipsum cuius ea dona sunt obstinatione superbe voluntatis offendens sik enim carere non potest infelicitate quii tanquam dea ma felicitatem colit et deum datorem felicitatis relinquit sikut carere non potest fame quii panem pictum lingit et abomine quii verum habit non petit caput vigesimum quartum qua razione defennat pagani quod interdeo skolant ipsa dona divina libetautem eorum considerare raziones usque adeone incuiunt mayores nostros incipientes fuise credendum est ut hec nexirent munera divina esse non deos sed quoniama shiebant anemini etalia nisi alico deo largiente concedi quorum adeorum nomina non invenyebant earum reerum nominibus apelabant deos quas abeis senciebant dari alico avocabula indeflectentes sikut abello bellonam nun cupaverunt non bellum sikut akunis kuninam non kunam sikut asegetibus sedgetiam non asegetem sikut apomis pomonam non pomu sikut abubus bubonam autacerte nulla avocabuli sikut res y nominantur ut pecunia dikta est dea coedat pecuniam non omnino pecunia dea y putata est ita virtus coedat virtutem honor concordia victoria coedat victoriam ita incuiunt cum felicitas dea dicitur non y coedatur sednumen ilud attenditur a co felicitas datur caput vigesimum quintum de uno tantum colendo deo qui licet nomine ignoretur tamen felicitatis datur est sesentitur ista nobis reddita razione multo facilius eis quorum cor non nimis obduruit persuadebimus portasse quad volumus sienem jam humana infirmitas sesentit non nisi abalico deo dati posse felicitatem et hok senserunt homines qui tam multos colebant deos in quibus et ipsum eorum regem jovem quia nomen eius a co daretur felicitas ignorabant, idio ipsius rei nomine quem credebant abilo dari eum apellare voluerunt satis ergo indikarunt nec abipso jove dari posse felicitatem quem jam colebant sed utique abilo quem nomine ipsius felicitatis colendum esse censebant confirmo prorsus a co dam deo quem neshiebant eos credidisse dari felicitatem ipsi ergo coeratur ipsi coolatur et suficit repudietur strepitus innumerabilium d'emo nioorum ili nom neshuficiat hikdeus cui nom neshuficit munus eius ili inkwam nom neshuficiat ad colendum deus dator felicitatis cui nom neshuficit adacipiendum ipsa felicitas cui autem suficit non enim habet homo cui d'amplius optare debeat serviat uni deo datori felicitatis non est ipse quem nominant jovem nam si eum datorem felicitatis anniosherent non uti quem alium vel aliam a qua daretur felicitas nomine ipsius felicitatis inquirerent neque ipsum jovem neshuficiatis in yuriis colendum putarend ipse alienarum digitur adulter uxorum ipse pueripulkri impudicus amator et raptor caput vigesimum sextum deludis shenicis cuos cibi di celebrari asuiis cultoribus exegerunt set fingebat hek homerus ait tulius et umana ad deus et transperebat divina malem ad anos merito displikuit viro gravi divinorum criminum poeta confiktor kur ergo ludii shenici ubi hek dictitantur cantitantur actitantur deorum honoribus exeventur interres divinas ad octissimi conscribuntur hek exclamet cicero non contra figmenta poetarum sed contra instituta majorum an exclamarent etilli quid nos fecimus ipsi di ista suis honoribus exebenda flagit averunt atrociter imperarunt cladem nisi firet prenunciarunt quia neglectum est aliquid severissime vindikarunt quia id quod neglectum furat factum est placatus se esse monstrarunt inter eorum commemoratur virtutes et miranda facta quod dicam tito latinio rustico romano patrii familias dictum est insomnis insenatum nunciaret ut ludi romani instaurarentur quod primo eorum die incuodama celerato qui populo spektante ad suplicium duci yusus est numinibus videlicet exeludis hilaritate macuarentibus triste displiquisset imperium cumergo ille qui somnio comonitus erat postero die yusafacere non ausus est secunda nocte hoq idem rursus severius imperatum est amisit filium quia non fecit terzia nocte dictum est homini quod mayor eipena si non facaret imminaret cumestiam sik non audaret in morbum incidit acrem et orribilem tum vero ex amicorum sentencia ad magistratus rem detulit acque in lektiga allatus est in senatum exposito quesomnio recepta continuo valetudine pedibus suis sanus abscessit tanto stupefactus miraculo senatus quadruplicata pecunia ludos censuit instaurari quis non videat quii sanumasapit subditus homines maliniis demonibus imminatione non liberat nisi grazia dei periesum christum dominum nostrum vi compulsos est exibere talibus diis querecto consilio poterant turpia djudi cari in illis certe ludos poetica numinum crimina frequentantur quii ludi cogentibus numinibus jusu senatus instaurabantur in illis ludis corruptorem pudicitie jovem turpissimi histriones cantabant ajebant placebant si ilud fingebatur il irasheretur si autem suis criminibus estiam fictis delectabatur quando coleretur nisi diabolo serviretur itane iste romanum conderet dilataret conservaret imperium quo vis romano cu italia displicebant homine abiectior iste daret felicitatem quii tam infelicitre colebatur et nisi ita coleretur infelicius irasheretur finis partis quinta decime