 De emissiehandel is dramatisch teruggelopen de afgelopen jaren. Niet alleen in Europa, maar wereldwijd. Als we tot Europa beperken, kan je daarvoor twee oorzaken aanwijzen. De eerste oorzaak, de economische crisis. Waardoor er minder wordt geproduceerd, minder CO2 wordt uitgestoten. Wat op zichzelf natuurlijk goed is. Maar waardoor er ook minder emissies nodig zijn, om de uitzoek te compenseren. Structureler van aard is waarschijnlijk het vastlopen... van de internationale onderhandelingen over een nieuw Kyoto-protocool. De bedoeling was dat er zo'n akkoord zou zijn al jaren geleden, 2010, 2011. Want eind dit jaar loopt het Kyoto-protocool af. En daar moet een nieuw framework voorkomen. En zolang dat er niet is, heeft de industrie, het bedrijfsleven... geen zekerheid waarop zij een emissiehandel kunnen bouwen. Ik denk dat het positieve resultaat minder emissies... dat het een tijdelijk effect is, want straks als de economie aantrekt... gaat de mensen gewoon weer doorproduceren op de oude manier... en komen al die oude missies weer terug. Dus er is geen structurele vermindering in. Voor de tak van sport van een emissiehandel zijn de gevolgen dramatisch. Want bij gebrek aan voldoende werk... zie je dat iedereen die zich met een emissiehandel bezig heeft gehouden afgelopen jaren... zich teruglekt uit de markt. Investeerders verlaten de markt. Handelaren verlaten de markt. Die gaan weg bij banken. Banken sluiten, handelsafdelingen, overheden, die trekken zich terug. Ook in mijn tak van sportenadvocatuur. Er zijn veel advocaten die zich op het onderwerp hebben gestort. Maar als er geen werk meer in is, dan gaat het met andere dingen doen. Dus er vindt een brain-brain plaats op dit moment. Wat is de rol van China dit geheel? De rol van China, twee-ledig. Ik denk dat China op het gebied van onderhandelingen... binnen het internationale United Nations aspect... niet zo actief is als er zou kunnen en moeten zijn. Aan de andere kant wordt van China wel eens gezegd... dat het iedere paar dagen een cola-centrale bouwt... en niet echt meedoet aan maatregelen tegen climate change. Dat beeld wil ik in ieder geval nuanceren... want er is geen land dat dit op dit moment zoveel investeert... in renewable energy, het zoeken van nieuwe energiebronnen als China. Ik denk dat dat om twee redenen doet. Ten eerste ziet China in dat het eindeloos uitstoot van schadelijke stoffen... dat dat ook voor China uiteindelijk een veel duurdere optie is... dan nu al investeren in schoonere productiemethoden. Ten tweede denk ik dat China met de enorme energievraag die ze heeft... gewoon haar aanbod wil diversificeren. Dan is er ook maar gevestigd op de Verenigde Statenlijn. Ja, die hoop is al jaar op de Verenigde Staten gevestigd... helaas, je kent de politieke realiteit in Amerika. Deze president wilde graag eens aan climate change doen... maar de politieke realiteit is dat dat met dit congres kans zo is... wat beheers wordt door conservatieve democraten en de repubikijnen. Dus dat plan is in de ijskast gezet. Ik denk dat er hoop een beetje is... dat deze president een tweede termijn krijgt... en dan wel ligt in de nadagen van zijn tweede termijn... als nog climate change regels door het congres wil proberen te lotsen. Om de infrastructuur en de brain drain niet helemaal plaats te laten vinden... wat voor beleid kan gevoerd worden, bijvoorbeeld door Nederland of in Europa? Europa zou een aantal maatregelen kunnen nemen... om toch die emissionshandel weer nieuw leven in te blazen... waardoor er meer handel gaat plaatsvinden... en waardoor meer mensen daar gewoon een boter maar kunnen verdienen. Hoe dan? Als er weer handel komt, dan als er weer mogelijkheden zijn... om te handen in emissionsrechten, dan heb je weer die handelaren nodig. Dan heb je weer adviseurs nodig. Verificateurs, accountens, juristen, noem maar op. Maar dan moet er wel eerst weer een markt worden gecreëerd... en daar is de overheid voor nodig.