 5 uit 1 schil, uit andersens, sproken en vertellingen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot de publieke domain. Voor meer informatie of om je aan te melden al vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Andersens, sproken en vertellingen door Hans Christian Andersen. Na verteld door Simon Jacob Andersen. 5 uit 1 schil, er zaten 5 echten in. 1 schil, zij en de schil waren groen. Daarom dachten zij dat de hele wereld groen was. En dat was niet meer dan natuurlijk. De schil groeide en de echten ook. Zij maakten het zich zo gemakkelijk mogelijk. Zij zaten op een rijtje. De zon scheen van buiten en koesterde de schil. De regen maakte haar helder en doorzichtig. Het was er overdag licht en snars donker in. Zoals het wezen moet. De echten werden, nu zij daar eenmaal zo zaten, groter en begonnen gedurig meer na te denken. Want iets moesten zij toch doen. Moeten we hier nu eeuwig blijven zitten? Vroeg er een. Als wij van het lange zitten, maar niet stijf en stram worden. Ik zou toch wel zeggen dat er buiten nog iets is. Ik heb daar zo'n zeker voorgevoel van. Weken verliepen er. De echten werden geel en de schil werd geel. De hele wereld wordt geel, zeiden zij. En daarin hadden ze gelijk. Eens klaps voelden zij een ruk aan de schil. Deze werd afgeplukt. Raakte in mensenhonden, geleed in den zak van een buis en kwam in gezelschap van andere gevoelde schil. Nu zal de schil wel goed open gemaakt worden, zeiden zij. En wachten daarop reeds. Ik zou wel eens willen weten wie van ons het nu wel het verst zal brengen, zei de kleinste dan vijf. Ja, nu zal dit al spoedig uitkomen. Ergens schuiden wat ergens schuiden moet, zei de grootste. Knap. Daar ging de schil open en nu rolden al de vijf eruit in den heldere zonnenschijn. Daar lagen zij nu in de hand van een kind. In kleine jongen hield ze omklemp en zei dat het mooie erten voor zijn klakkenbus waren. En ter stond deed hij er een in en schoot er haar uit. Nu vlieg ik te wij de wereld in. Pak mij maar als je kunt en met deze woorden vloog zij weg. Ik, zei de tweede, ik vlieg regelrecht in de zon. Dat is een schil die juist voor mij past. Weg was zij. Wij zoon ons te slapen leggen waar wij te land komen, zijden de twee volgende. Maar wij zoon wel voortroon. Zij rolden dan op voort en vielen op den grond voordat zij in de klakkenbus kwamen. Maar erin kwamen zij toch. Wij zoon het verst brengen. Er geschieden wat er geschieden moet, zei de laatste terwijl zij uit de klakkenbus geschoten werd. Zij vloog op een ooit bloemenplankje voortraam van in zolderkamertje in een rijt die met mos en aarde gevuld was. Het mos sloot zich om haar samen. Daar lag zij. Wel een zwaar gevangen, maar toch niet vergeten door den goede god. Ergeschieden wat er geschieden moet, zeiden zij. Daar op dat kleine zolderkamertje woonden in arme vrouw die overdag uit ging om te wassen, schoon te maken en dagelijke arbeid te verrichten. Want zij was sterk en ook vleitig, maar zij bleef toch altijd arm. Thuis, in het kamertje, lag haar enig dochtertje. In meisje van acht jaar, dat ze er fijn en tegen was. Zedert een jaar was zij bed legerig en het is geen of zij niet kon leven of sterven. Ze gaat naast dus je toe, zei de vrouw. Ik heb slechts twee kinderen gehad en het was geen lichte taak voor beiden te zorgen en de goede god deelde met mij en nam het ene tot zich. Maar nu zou ik toch graag het andere dat mij nog overgebleven is, willen behouden. Maar god wil, waarschijnlijk niet, dat zij van elkaar gescheiden blijven en mijn zieke lieveling zou naar haar zusje daarboven gaan. Maar het zieke meisje bleef waar het was en lag dan hele dag geduldig en stil in haar bedje, terwijl haar moeder buitenshuis werkte om iets te verdienen. Het was lente en smoges in de vroegte toen de vrouw juist naar haar werk wilde gaan, scheen de zon liefelijk en vriendelijk door het kleine raam en weerp haar straren op den vloer en het zieke meisje vestigde haar blik op de onderste ruit. Wat zou toch dat groen zijn dat daar boven aan het raam komt uitkijken? Het beweegt zich door de wind, haar moeder ging naar het raam toe en schoof dit half open. Wel, riep zij uit, dat is waarlijk een kleine erd die hier onkind is en haar groene bladeren doet uitspruiten. Hoe zou zij toch wel hier in die reed gekomen zijn? Dat is een klein tuintje waarmee je je van maken kunt. Het ledenkantje daarklein werd dichter aan het raam geschoven op dat zij de onkimmende erd zou kunnen zien en de moeder ging heen om te werken. Moeder, ik geloof dat ik weer gezond zou worden, zei het zieke meisjes avonds. De zon heeft hier vandaag zo lievelijk warm in mijn kamertje gescheenen de kleine erdgedeid heerlijk en ook ik zou zeker gedeeien en opstaan en mij in den zon eens geen koesteren. Dat geven god, zei de moeder, maar zij geloofde niet dat het zou gebeuren. Doch het onkimmende groen dat aan het kind zulke blijde gedachten des levens ingeboezend had, ondersteunde zij met een stokje. Opdat het niet door den wind zou geknakt worden, zij bond een eindje touw aan de bloemenplank en aan het bovengedeelte van het raam vast. Opdat de ertenrank iets zou hebben waarom zij zich heen kon slingeren wanneer zij omhoog schoot. Dat deed zij en men kon zien hoe zij met elke dag groeiden. Waarlijk er komt een bloesem aan, zei de vrouw op zekendmorgen en nu herleefde ook in haar de hoop dat haar ziek dochtertje zou herstellen. Zij herinnerde zich dat dit kind laatste tijd veel leeuwdiger gesproken had. Dat zij zich zei dat verschijnde dagensmorgens in haar bedje opgerucht en daar gezeten had en met in oor strarend van geluk den kleine erte tuin die uit in enkele ert voortgekomen was bekeken had. Een week later bleef de zieken voor de eerste naal in geheel uur op. Gelukkig zat zij in den warmen zonnenschijn. Het raam was opgeschoven en daarvoor stond een echte plant in voren bloei. Het meisje boog zich voorover en drukte in kus op de terenblaadjes. Deze dag was voor haar als ze waren in feestdag. De goede god zelf heeft haar geplant en laten gedijen. Tot hoop en tot vreugde voor ons beide zijde van heugde moeder en lachte den blous hem toe als of hij in goede engel gods was. Maar de andere erte nu ja, die welke de weide wereld ingevloren was en gezegd had pak mij maar als je kunt viel in de daggoed en raakte in een duivenmaak en daar lag ze even als Jonas in den buik van den walfis. De twee leujaats brachten het even ver. Ook zij werden door duiven opgegeten en dus waren zij toch op enige lijwijze nuttig. Maar de vierde die na de zon op wilde vliegen die viel in in Rioor en bleef daar dagen en weken lang in het morse gewaard te liggen en zwol geducht op. Ik word zo mooi dik, zijde erth. Ik zal nog barsten en verder geloof ik heeft ging erth het ood gebracht of zou het in maar brengen. Ik ben de merkwaardigste van de vijf uit de schil en het Rioor was het met haar eens. Maar het meisje stond daar voor het raam van het zolderkamertje met straerende ogen met de bloos de gezondheid op de wangen en foude hertere hantjes bovendin echte bloestem en dankte God daarvoor. Ik, zijde het Rioor echte ik had mijn echt liever einde van vijf uit één schil. De tondeldoos uit Andersens, Sproken en Vertelingen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opname behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als wij williger ga naar LibriVox.org opname door Bidi. Andersens, Sproken en Vertelingen door Hans-Christian Andersen na vertelt door Simon Jacob-Andrisen. De tondeldoos. Er kwam een soldaat langs de straatweg aan marcheren. 1, 2, 1, 2. Hij had een randsel op de rug en een sabbel opzij want hij was in de oorlog geweest en wilde nu naar huis terug. Daar ontmoette hij op de straatweg een oude heks. Deze zag er afzichtelijk uit. Haar onderlip hing tot op haar borst neer. Zij zei, goedenavond soldaat, wat heb je daar toch een mooie sabbel en een groot randsel? Je bent een flinke soldaat. Daarom moet je zoveel geld hebben als je maar wilt. Ik dank je wel, oude heks, zei de soldaat. Zie je die grote boom daar wel, vroegde heks en wees naar een boom die dicht in hun naarbijheid stond. Hij is van binnen helemaal hol. Je moet op de top daarvan klimmen en dan zie je een gat, waardoor je je kunt laten zakken en zo onder in de boom komen. Ik zal je een touw om het lijf binnen dan kan ik je weer naar boven trekken als je me roept. Wat moet ik daar onder in de boom doen, vroeg de soldaat. Geld halen, antwoordde de heks. Je moet weten dat je als je op de grond onder de boom komt in een groot voorportaal bent. Daar is het heel licht en daar branden meer dan 300 lampen. Dan zie je 3 deuren. Je kunt die open doen, want de sleutel steekt erin. Als je de eerste kamer ingaat dan zie je midden op de vloer een grote kist staan. Daar zit een hond op. Deze heeft ogen zo groot als een paar teekopjes. Maar daarna hoef je je niet te storen. Ik geef je mijn blauwgeruid voorschoot dan kan je hem op de vloer neerleggen. Ga dan spoedig heen en neem de hond. Zet hem op mijn voorschoot neer en neem de kist open en neem zoveel geld als je maar wilt. Er zit louder koper in. Wil je liever zilver hebben dan moet je de volgende kamer binnen treden. Maar daar zit een hond die ogen heeft zo groot als molenraderen. Laat je daardoor niet afschrikken. Zet hem op mijn voorschoot neer en neem van het geld. Wil je echter goud hebben? Dan kun je dit ook krijgen. En wel zoveel als je maar dragen kunt als je de derde kamer ingaat. Maar de hond die daar op de geldkist zit heeft twee ogen elk zo groot als een toren. Geloof mij, het is een kwade hond. Doch vrees daarom maar niet. Zet hem maar op mijn voorschoot neer dan doet hij je niets en neem uit de kist zoveel geld als je maar wilt. Dat is zo kwaad niet, zei de soldaat. Maar wat moet ik u geven, oude heks? Want voor niets zult je het toch wel niet doen. Jawel, alleen moet je voor mij een oude tondeldoos meenemen die mijn grootmoeder vergeten heeft toen zij de laatstemaal beneden was. Wel nu, bent de touw er maar om mijn lijf vast, zei de soldaat. Hier is het, zei de heks. En hier is mijn blauw geruid voorschoot. Daarop klouten dus soldaten tegen de boom op. Liet zich in het gat neerzakken en stond toen, zoals de heks gezegd had, beneden in het grote voorportaal waar dit 300 lampen brandde. Nu deed hij de eerste deur open. Voei, daar zat de hond met de ogen zo groot als deekopjes en keek hem aan. Je bent een liefbeest, zei de soldaat. Zet hem op het voorschoot der heks neer en nam zoveel kope stukken als hij maar in zijn zakken kon bergen. Deed de kist toen dicht, zette er de hond weer op neer en ging de andere kamer in. Juist zo, daar zat de hond met de ogen zo groot als molenraderen. Je moest mij maar liever niet kijken, zei de soldaat, want daar vermoei je je ogen maar nodeloos mee. En nu zette hij de hond op het voorschot der heks neer. Maar toen hij al het silver geld in de kist zag, wierp hij al het koper geld dat hij had weg en vulde zijn zakken en zijn randsel met zilver. Daarop ging hij in de derde kamer. Oh, dat was verschrikkelijk. De hond daarin had werkelijk twee ogen, elk zo groot als een toren en deze draaide in zijn kop als molenraderen. Goedenavond zei de soldaat en bracht de hand aan zijn muts, want zo'n hond had hij vroeger nooit gezien. Maar toen hij hem wat nauwkeuriger bekeken had, dacht hij, nu is het genoeg. Tilde hem op de grond en deed de kist open. Oh, wat was daar een menig te goud? Hij kon daarvoor de gehele stad en al de tinne soldaten zwepen en hobbelpaarden in de hele wereld wel kopen. Ja, dat was nu eens een hele massa goud. Nu weerp de soldaat al het zilver geld, waarmee hij zijn zakken en zijn randsel gevuld had weg en nam daarvoor goud. Ja, al zijn zakken, zijn randsel, zijn muts en zijn laarsen stopte hij ermee vol, zodat hij er nou weer nood kon gaan. Nu had hij geld. De hond zette hij boven op de kist neer, deed de deur dicht en riep toen door de boom naar boven. Trek mij nu maar in de hoogte, oude heks. Heb je de tonneldoos meegebracht, vroeg de heks. Wel drommels, zei de soldaat. Die heb ik helemaal vergeten. En nu ging hij deze halen. De heks trok hem naar boven en nu stond hij weer op de straat weg, met zakken, laarsen, randsel en muts vol goud. Wat wilt u met de tonneldoos doen, vroeg de soldaat. Dat gaat je niet aan, zei de heks. Je hebt immers geld gekregen, geef mij de tonneldoos maar. Horeens, zei de soldaat, wil je mij dadelijk zeggen wat je daarmee wilt doen, of ik trek mijn sabel en sla je het hoofd af. Nee, zei de heks. Ter stond, sloeg de soldaat haar het hoofd af. Daar lacht ze nu. Hij echter bond al zijn goud in haar voorschoot. Nam het als een pakje op zijn rug, stak de tonneldoos in zijn zak en begaf zich regelrecht naar de stad. Dat was een prachtige stad en in het grootste lodgement nam hij zijn intrek. Verlangde de allerbeste kamers en zijn lievelingsspijzen, want nu was hij immers rijk, daar hij zoveel geld had. Aan de knecht die zijn laarzen moest poetsen, kwam het wel eens waarvoor dat het verschrikkelijk oude laarzen voor zulke rijk hier waren. Maar hij had ook nog geen nieuwe gekocht. De volgende dag kreeg hij wat zoenen kelaarzen en prachtige kleren. Nu was hij van een soldaat en delde hem van al die heerlijke dingen die er in hun stad waren en van hun koning en wat voor een lieve prinses zijn dochter was. Waar kan men haar te zien krijgen, vroeg de soldaat. Zij zint geheel niet te zien, zei de allen. Ze woont in een groot, koperen kasteel dat door vele muren en torens omgeven is. Niemand anders dan de koning mag bij haar uit en ingaan, want er is voorspeld dat zij met een gemeenscholdaat zal trouwen Ik zou haar toch wel eens willen zien, dacht de soldaat, maar daardoor kon hij immers volstrekt geen vergunning krijgen. Nu leefde hij rechtvrolijk, ging naar de Schalburg, reed in de tuin van de koning en gaf de armen veel geld, want dat was heel braaf van hem. Hij wist nog uit vroegere tijd hoe ongelukkig het is geen cent te bezitten. Hij was nu rijk, had prachtige kleren en kreeg zeer veel vrienden die allemaal zeiden dat hij een voltreffelijk mens, en dat mocht de soldaat graag horen. Maar daar hij alle dagen geld uit gaf en nooit iets ontving hield hij eindelijk bijna niets meer over en nu moest hij de mooie kamers waarin hij gewoond had verlaten en boven op een klein kamertje onder het dak wonen. Zijn laar ze zelf poedsen en ze met stopnaal de dicht naaien. Geen van zijn vrienden kwam naar hem toe, want er waren te veel trappen om op te klimmen. Het was een donkere avond en hij kon niet eens een kaars kopen. Maar het schoot hem te binnen dat er nog een klein eindje kaars in de tonneldoos lag die uit de holeboom waarin de heks hem had neergelaten meegenomen had. Hij kreeg de tonneldoos en het eindje kaars voor de dag. Maar juist toen hij vuursloeg en de vonken uit de vuursteen vlogen spond de deur open en nu stond de hond die ogen zo groot als een partekopje zat en die hij onder de boom had gezien voor hem. En vroeg, wat is er van meneers dienst? Wat is dat, riep de soldaat uit. Dat is wel een aardige tonneldoos als ik zomaar kan krijgen wat ik hebben wil. Bezorg mij wat geld, zei hij tegen de hond. En in een whip was de hond weg en in een whip terug en hield een grote zak met geld in de bek. Nu wist de soldaat wat een heerlijke tonneldoos dit was. Sloeg hij eenmaal vuur dan kwam de hond die op de kist met kopergeld zat. Sloeg hij tweemaal die welke het zilver geld had. En sloeg hij driemaal dan kwam die welke het goud bewaakte. Nu nam de soldaat zijn intrijk weer in de mooie kamers beneden en vertonen zich opnieuw in prachtige kleren. Nu herkende al zijn vrienden hem ter stond en waren heel lief tegen hem. Eens dacht hij het is toch zonderling dat men de prinses niet te zien kan krijgen. Zij moet heel mooi wezen, zeggen alle. Maar wat baat dit als zij altijd in het grote kopere kasteel met die vele torens moet zitten. Zou ik haar dan niet te zien kunnen krijgen? Waar is mijn tonneldoos? En nu sloeg hij vuur en wip. Daar kwam de hond met de ogen zo groot als teekopjes. Het is wel eens waar midden in de nacht zei de soldaat maar ik zou de prinses toch wel eens graag een ogenblikje willen zien. De hond was dadelijk de deur uit en voordat de soldaat er op verdacht was, kwam hij met de prinses terug. Ze had en sliep op de rug van de hond en was zo bekoorlijk dat iedereen kon zien dat het werkelijk een prinses was. De soldaat kon zich niet weerhouden haar een kus te geven want hij was door en door een soldaat. Daarop liep de hond met de prinses weer terug. Maar toen het morgen werd en de koning en de koning aan het ontbijt zaten, zei de prinses dat zij snachts een zonderling het dron van een hond en een soldaat had gehad. Ze had op de hond gereden en een soldaat had haar een kus gegeven. Dat zou nog al een mooie geschiedenis zijn, zei de koning. Nu zou een der oude hoofddames de volgende nacht bij het bed der prinses waken om te zien of het werkelijk een droom was of wat het anders wezen zou. De soldaat had een vuurig verlangen om de prinses weer te zien en zo kwam dan de hond nacht, haalde haar en liep zo hard als hij maar kon. Maar de oude hoofddame trok er even hard achterna. Toen zij nu zag dat zij in een groot huis verdwenen, dacht zij nu weet ik waar het is en zette met een stukje kruisje een kruisje op de deur. Daarop ging zij naar huis en ging te bed en de hond kwam ook met de prinses terug. Maar toen hij zacht dat er op de deur van het huis waar de soldaatwonen een kruisje getekend was nam hij ook een stuk kruisje en zette kruisjes op alle huisdeuren in de stad. En dat was slim bedacht want nu kon de hoofdddame de deur niet vinden daar er op alle deuren kruisjes stonden. Smorgens vroeg kwamen de koning en de koning in de oude hoofddame en al de officieren om te zien waar de prinses geweest was. Daar is het zij de koning toen hij de eerste deur met een kruisje erop zag. Nee, daar is het beste man zij de koning in toen zij op de tweede deur insgelijks een kruisje zag staan. Maar daar staat er een op alle waarheen zij hun blikken ook wenden overal stonden kruisjes op de deuren Nu begrepen ze wel dat alle zoeken hun niet zou baten Maar de koningin was een uiterstrandere vrouw die meer kon dan in hun koets rijden. Zij nam haar grote gouden schaar sneet een lapzijde in stukken en neidde daarvan een klein zakje. Dit vilde zij met fijn tarvenmeel wond het de prinses op de rug en toen zij dit gedaan had neemt ze een klein gaatje in het zakje zodat het meel de gehele weg die de prinses nam moest bestrooien. In de nacht kwam nu de hond terug nam de prinses op zijn rug en liep met haar naar de soldaat toe die haar innig lief had en graag een prins zou willen zijn om haar tot vrouw te krijgen. De hond merkte volstrek niet hoe het meel juist van het kasteel tot aan het raam van de soldaat waar hij de muur met de prinses opliep neergevallen was. De volgende morgen zagen de koning en de koningin nu wel waar hun dochter geweest was en nu namen zij de soldaat en zetten hem in de gevangenis. Daar zat hij nu ochtend was het daar donker en vervelend en zij zijden tegen hem morgen zal je opgehangen worden. Dat te horen was nu juist zo heel plezierig niet en zijn tonneldoos had hij in het logement gelaten. Desmorgens kon hij door de traalis voor het kleine raampje zien hoe het volk zich haast om uit de stad te komen om hem te zien ophangen. Er hoorde de trommels en zachte soldaten marcheren. Alle mensen liepen de stad uit. Daaronder bevond zich ook een schoenmaker Jongen met een schootvel voor en pantoffels aan. Deze liep zo hard dat een van zijn pantoffels van zijn voet viel en vlak tegen de muur aanvlog waar de soldaat door de traalis had te kijken. He daar schoenmaker Jongen je hoeft zoveel haast niet te hebben zei de soldaat tegen hem het begint toch niet voordat ik er ben maar als je naar het huis waar ik gewoont heb toe wilt lopen en mijn tonneldoos voor mij halen dan zal ik je een goede voorje geven maar dan moet je ook zo hard lopen als je maar kunt. De schoenmaker Jongen wilde graag aan voor je verdienen en haalde de tonneldoos gaf deze aan de soldaat en ja nu zullen we eens wat horen buiten de stad was een hoge galg opgericht daaromheen stonden de soldaten en vele honderd duizenden mensen. De koning en de koningin zaten op een prachtige troon tegenover de rechters en de gehele raad. De soldaat stond reeds boven op de ladder maar toen zij hem de stop om de hals wilde doen zei hij dat men immers altijd aan een arme zon daar voordat hij zijn straf onder ging de vervulling van een onschuldig gewenstoes stond. Hij zou zo graag nog eens pijp willen roken het zou toch de laatste pijp zijn die hij hier op aarde rookte dat wilde de koning hem dan ook niet weigeren en zo nam de soldaat zijn tonneldoos en sloeg vuur 1, 2, 3 mao en zie daar stonden eens klaps al de honden die met de ogen zo groot als de tekelpjes die met de ogen zo groot als moleraderen en die waarvan ieder oog zo groot als een toren was Help mij nu dat ik niet opgangen word zei de soldaat en nu vielen de honden op de rechters en de gehele raad aan pakte de een bij de been en de ander bij de neus en slingerde ze vele elle hoog in de lucht zodat ze neervielen ik wil niet, zei de koning maar de grootste hond nam zowel hem als de koning in en slingerde ze even als de andere in de lucht nu verschrikten de soldaten en al het volk riep uit best de soldaat gij zult onze koning zijn en een mooie prinses hebben daarop zetten zij de soldaat in de koets van de koning en de 300 dansten voorop en riepen Hoera! en de jongens verloten op hun vingers en de soldaten presenteerde het geweer de prinses kwam uit het kopere kasteel en werd koningin en dat beviel haar heel goed de brijlof duurde acht dagen en de honden zaten mee aan tafel en zette grote ogen op einde van de dondeldoos opname door Biddy het meisje dat op het brood trapte uit Andersens, Sproken en Vertellingen dit is een LibriFox opname alle LibriFox opname behoren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriFox.org opname door Biddy Andersens, Sproken en Vertellingen door Hans Christian Andersen na verdeld door Simon Jacob Andriesen het meisje dat op het brood trapte de geschiedenis van het meisje dat om haar schoenen niet vuil te maken op het brood trapte en hoe slecht het met dit meisje afliep is wel bekend zij is geschreven en zelfs gedrukt Inge heette dit meisje zoals een armkind trots en hoogmoedig er was een slechte grond in haar reed als klein kind was het haar grootste plezier vliegen te vangen ze de vlerken uit te trekken en ze in kruipende dieren te veranderen later nam zij de mijkever en de mestkever stak deze aan een naald vast schoof dan een groenblad of een klein stukje papier naar hun pootjes toe en dan greep het arme diertje daarnaar en hield het vast, draaide en wende om van de naald af te komen nu leesde mijkever, zij Inge kijk maar eens hoe het blad omkeert met de jaren werd ze eerst slechter dan beter maar mooi was zij en dat was haar ongeluk anders was zij wel duchtiger beknoord geworden dan nu het geval was ik denk dat ik nog eens verdriet van je zou hebben zij haar eigen moeder als kind heb je mij dikwijls op mijn japon getrapt ik vrees dat je mij later ook op het hart zou trappen en dat deed ze ook ze kreeg op een dorp een dienst bij deftige mensen en deze beschouwde haar als hun eigen kind en zo ging zij ook gekleed ze zag haar lief uit maar haar hoog moet nam toe toen ze daar zowat in jaar geweest was zij haar mevrouw tegen haar je moest je ouders toch eens gaan opzoeken Inge en Inge begaf zich op weg naar haar ouders maar alleen om zich eens in haar geboorte plaats te vertonen daar moest ze de mensen zien hoe mooi ze geworden was maar toen ze aan de ingang van het dorp kwam knechts en meiden daar met elkaar zag staan en haar moeder ook daarbij die op hun steen zat uit te rusten met een bosje reishoud dat ze in het bos gesproken had voor zich toen keerde Inge zich om zij schaamde er zich over dat zij die netjes gekleed was zoek een vrouw in lompen die hout in het bos sprokkelde tot moeder had ze had er volstrekt geen berouw over dat ze teruggekeerd was weer verlieper omstreeks een half jaar je moest toch nog eens naar je dorp toe gaan en je ouders een bezoek brengen Inge zei haar mevrouw ik zal je een groot witte brood geven dan kan je dit voor hen meenemen ze zullen er zeker blij mee zijn dat zij je weer zien Inge trok haar best te kleren en haar nieuwe schoenen aan tillde haar japon op en liep heel voorzichtig voort op dat zij rein aan haar voeten zou blijven en dat kon men haar niet kwalijk nemen maar toen zij daar kwam waar de weg over het moeraas loopt en waar slijk en modder was wirp zij het brood op de grond en trapte erop om niet nat en veld te worden maar terwijl zij daar zo stond met de ene voet op het brood en de andere opgeheven om verder te lopen zonk het brood gedurig dieper met haar zij verdween geheel en al en slechts een grote modderpool die blaasjes deed op borrelen bleef er te zien dat is de geschiedenis maar waar kwam Inge nu zij zonk in een moerasgrond en kwam beneden bij de moerasvrouw waar allerlei kwaadbrout de moerasvrouw is de tante der elven die bekend genoeg zijn waarvan men liedjes heeft en die men afgeschilderd vindt maar van de moerasvrouw weten de mensen alleen dat wanneer er in de zomer damp uit de weide opstijgt het de moerasvrouw is die allerlei kwaadbrout in de brouwerij der moerasvrouw daalde Inge neer en daar is het niet lang uit te houden de slijkkist is een promkamer bij de brouwerij der moerasvrouw vergelijken ieder vat stinkt zo geducht dat men daarvan flauw voelt en dan staan de vaten dicht op elkaar gepakt en als er hier en daar een kleine opening tussen is waar men door zou hebben kunnen dringen dan is dit toch niet mogelijk door naar natte padden en de dikke slangen die zich hier letterlijk in elkaar verwarren hierin zonk Inge neer al het wogelijke levende ontuig was zo ijskoud dat zij over al haar leden trilde ja dat zij gedurig meer van sik verstijfde aan het brood bleef zij vasthangen en het brood trok haar naar beneden evenals het barnstein een stroohalm aantrekt de moerasvrouw was thuis de brouwerij kreeg overdag bezoek zij werd bezichtig door de duivel en zijn grootmoeder en de grootmoeder van de duivel is een oude zeer giftige vrouw die nooit ledig is zij rijdt nooit uit om ergens een bezoek af te leggen zonder haar handwerk mee te nemen ze heeft ook hierbij gezegd zij neidde leugermeestels en haakte onbezonne woorden die op de grond gevallen waren alles tot schade en verderve ja die oude grootmoeder kon naaien borduren en haken zij zag Inge hield haar brillenglas voor haar oog en keek het meisje nog eens aan dat is een meisje dat kundigheden bezit zij zij en ik verzoek de kleine tot de herinnering aan mijn bezoek hier mee te mogen nemen ik stantbeeld in de voorkamer van mijn kleinzoon zijn en zij kreeg haar op deze wijze kwam Inge in de hel daar gaan de mensen niet altijd regelrecht naartoe maar zij kunnen er ook langs omwege komen als zij daartoe de bekwaamheid bezitten dat was een voorkamer zonder einde men werd al duizelig als men voor of achterwaarts keek en een menigte die het versmachtenaar bij was stond hier te wachten totdat de port der genade voor hen open gedaan zou worden zij moesten lang wachten grote dikke wachelende spinnen weefden een duizendjarig web over hun voeten en dit spinnenweb sneed als voetangels en boeide als kopere ketenen bovendien koakte er nog een eeuwig onrust in iedere ziel een onrust des jammers de gierige stond daar en had de sleutel van zijn geldkist vergeten de sleutel stakkerin dat wist hij maar het is te wijdlopig al de soorten van pijn gingen en van jammer op de zonnen die daar ondergaan werden Inge voelde een hevige pijn terwijl zij daar als een stambeeld moest staan want zij was van onder aan het brood vastgekleefd dat heeft men ervan als men zijn voeterrein en helder wil houden zijde zij bij zichzelf kijken eens hoe zij mij aangapen ja werkelijk waren aller blik op haar gefestigd hun boos en lusten vongelden uit hun ogen en ze kregen zonder geluid te geven uit hun mond ze waren verschrikkelijk om aan te zien mij aan te staren moeten genoegen zijn dacht Inge ik heb een lief gezicht en mooie kleren aan en nu draaien ze haar ogen om maar haar nek kon zij niet omdraaien want deze was daarvoor de stijf oh hoe morzig was hij in de brouwerij der Morasvrouw geworden daar aan had zij niet gedacht haar kleren waren met slijk bezoedeld een slang had zich in haar lokke gehangen en slingerde langs haar rug neer en uit iedere ploi van haar gewaad kwam een grote pad tevoorschijn die als een kort adem een gemops blafde dit was zeer onaangenaam maar de andere je beneden zien er immers ook afschuwelijk uit zijde zij en daarmee trooste zij zich het ergste van alles was echter de vreselijke honger die zij gevoelden was zij dan niet bij machten voor over te bukken en een stuk van het brood waarop zij stond af te breken nee haar rug was stijf haar armen en handen waren verstijfd haar gehele lichaam was als een stenen zuil alleen haar ogen kon zij nog in haar hoofd omdraaien naar alle kanten draaien zodat zij ook achter zich kon zien dat was een lelijk gezicht en toen kwamen er vliegen aan die over haar ogen heen en weer kopen zij knipten met haar ogen maar de vliegen vloogen niet weg want zij konden niet vliegen daar hun vlerken uit getrokken waren zij waren in kruipende dieren veranderd dat was een pijn en daarbij kwam nog de honger ja, eindelijk scheen het haar toe alsof haar ingewanden zichzelf opaten en zij werd van binnen erg leeg als dat langer moet duren dan houd ik het niet uit, zei de zij maar zij moest het wel uithouden nu viel er een hete traan op haar hoofd neer rollen over haar gezicht en haar borst tot op het brood waarop zij stond en er viel nog een traan nog vele maar wie zou er wel over ingewenen ze had op aarde immer nog een moeder de tranen der smart die hun moeder over haar kind stort komen altijd bij het kind maar ze verlossen niet ze branden slechts en verergeren de pijn het was iets verschrikkelijks zulke een onuitstaanbare hoor te hebben en niet aan de brood te kunnen komen waarop zij toch met haar voeten stond ze had een gevoel als of haar binnenste zichzelf verteerd had zij was als een dundriet dat ieder geluid inzuigd zij hoorde duidelijk alles wat er op aarde over haar gesproken werd en wat zij hoorde was hart en vreed haar moeder weende wel eens waar erg en was bedroefd over haar maar zij zeiden met al hoogmoed komt voor de val dat is je ongeluk geweest Inge je hebt je moeder heel veel verdriet aan gedaan haar moeder en alle op aarde wisten van de zonden die zij gepleegd had wisten dat zij op het brood had getrapt en dat zij in de diepte weg gezongen en verdwenen was de koeherder had dit van de helling bij de moerasse geweg gezien wat heb je je moeder toch een verdriet aangedaan Inge, ze haar moeder ja ik had het wel gedacht oh was ik maar nooit geboren, dacht zij daarbij dat zou veel beter voor mij geweest zijn maar wat bat het mij nu dat mijn moeder weent zij hoorde hoe de goede mensen die haar als ouder verpleegd hadden nu zijden dat zij een zondig kind was dat zij de gaven gods niet in waarde gehouden maar daarop met voeten getreden had de deur der genaden zou eerst langzaam voor haar opengaan ze hadden mij moeten kastijden ze hadden mij grillen moeten uitroeien dacht Inge ze hoorde dat er een liedje op haar gemaakt werd over het hoogmoedige meisje dat op het brood trapte omdat haar schoenen netjes zouden blijven en dat men dit liedje overal in het land zon dat men daarom zoveel kwaats moet horen en zoveel leiden, dacht Inge ze moesten ook voor hun zondag gestraft worden dan zou er zeker veel te straffen zijn ach wat word ik gepijnigd haar hart verhaarde zich nog meer dan haar uiterlijk voorkomen hier beneden in dit gezelschap kan men niet beter worden en ik wil ook niet beter worden kijk eens hoe zij mij aangapen haar hart was vol toren en boosheid ten opzichte van alle mensen nu hebben zij elkaar daar boven eindelijk eens wat te vertellen ach wat word ik gepijnigd ze hoorde ook hoe haar geschiedenis aan de kinderen verdeld werd en de kleine noemde haar de godeloze Inge zij was zo lelijk zeiden zij zo afschuwelijk zij moest erg gepijnigd worden gedurig kwamen er harde woorden over haar uit een kindermond maar op een zekere dag terwijl toren en woede in het inwendige van haar hollen lichaam knaagde en zij haar naam hoorden noemen en haar geschiedenis aan een onschuldige kind een klein meisje hoorde vertellen en in tranen uitbarsten bij het horen van de geschiedenis daar hooghartige eidelen Inge maar komt Inge dan nooit meer naar boven vroeg het kleine meisje en mijn antwoorden zij kon nooit meer naar boven maar als zij nu eens om vergiffenis vroeg en beloofde dat zij het nooit meer zou doen dan wel maar zij zal niet om vergiffenis vragen hernam men ik zou zo graag willen dat zij de date zeiden kleine en was ontroosbaar ik zal er mijn pop en mijn speelgoed voor geven als zij maar naar boven mag komen het is te verschrikkelijk die arme Inge deze woorden drongen tot het hart van Inge door zij deed haar goed het was de eerste maal dat iemand zij die arme Inge en haar niets omtrend haar gebreken bijvoegde een klein onschuldige kind weende om haar en vroeg naden voor haar het werd haar daarbij zonderling te moeden zij zou nu zelf graag geweend hebben maar zij vermocht dit niet zij kon niet weenen en dat was ook een kwelling terwijl er jaren daar boven verliepen beneden was er geen afwisseling hoorde zij gedurig, zeldzamer over zich spreken nu dronger op zekere dag plotseling een zucht tot haar oren door Inge Inge wat heb je mij in verdriet aangedaan ik heb het wel gezegd het was de laatste zucht van haar stervende moeder somtijd hoorde zij haar naam door de mensen die zij vroeger gediend had noemen het waren lieflijke woorden als haar mevrouw zeide zou ik je wel ooit weer zien Inge men kan nooit weten waar men nog eens zal komen maar Inge zag wel in dat haar goede mevrouw nooit daar zou kunnen komen waar zij was er verliep wederom enige tijd een lange, bittere tijd nu hoorde Inge nog een maal haar naam noemen en zag twee heldere sterren boven zich vonkelen het waren twee vriendelijke ogen die zich op aarde sloten er waren destijds al zoveel jaren verlopen zeiden dat het kleine meisje ontroosbaar was en over de arme Inge weende dat het kind een oude vrouw geworden was die god nu weer tot zich wilde roepen in juist in deze uren waarop de herinnering van haar gehele vroegere leven weer bij haar opreest herinnerden zij zich ook hoe zij eens als kind tranen gestort had bij het horen van de geschiedenis van Inge dat uur en die indruk werden de oude vrouw in haar doodsuur weer zo levendig dat zij luiden uitbarsten in de woorden, mijn god en her ook ik heb even als Inge uw zegen dingen vaak met voeten getreden en daarbij niet bedacht dat ik iets verkeerd state ook ik heb vaak een hoogmoedige gezintheid gekoesterd toch jij hebt mij in uw gnaden niet laten zinken maar mij staande gehouden oh laat in mijn laatste uren niet van mij af de ogen de oude vrouw sloten zich en het oog haar erziel opende zich zei in weer laatste gedachte Inge zo levendig tegenwoordig geweest was zij zag ook nu hoe diep zij gezonken was en bij de aanblik daarvan barsten de vrouw in tranen uit in de hemel stond zij als een kind en weende om de armen Inge en deze tranen en gebeden klonken als een echo in het hollow ledige hulsel dat de gebouwde gevolte de ziel omsloot de nooit gedachte liefde van boven overweldigde haar waarom werd haar dit welvergrond de gepijnigde ziel verzamelde als het waren in haar gedachte iedere daad die zij op aarde verricht had en zij Inge smold in zulke tranen weg als zij er vroeger nooit geweend had bekommeringen over haar zelf vervulde haar het was haar alsof de poort der genaden zich nimmer voor haar kon openen terwijl zij dit in haar verbrijzeling erkende schoot er een straal in de afgrond tot haar neer die sterker was dan die van de zonnestraal waardoor de sneeuwman die de kinderen vervaardigd hebben ontdooid en veel sneller dan de sneeuwvlog smelt en tot een droppel wordt die op de warme lippen van het kind neervalt losste de verstenige stalte van Inge zich een damp op een vogeltje vloog met de snelheid van de bliksemstraner boven naar de mensenwereld op maar deze vogel was angstig en schuw voor alles wat hem omgaf hij schaamde zich over zichzelf schaamde zich tegenover alle levende schepselen en trachten zich eilings te verbergen in een donker gat in een oude verweerde muur daar zat hij neer terwijl hij over zijn gehele lichaam beefde hij kon geen geluid van zich geven hij had geen stem een geruime tijd zat hij daar voordat hij de heerlijkheid die hem omgaf kon zien ja, heerlijk was het de lucht was fris en zacht de maan weer op haar helder schijnt ze op de aarde bomen en struiken wasemde geuren uit en prachtig was het waar hij zat, zoveren waren rijn en fijn oh, wat was alles geschapende toch in liefde en heerlijkheid voortgebracht alles wat er in het binnenste van de vogel omging wilde zich in een lied lucht geven maar de vogel vermocht dit niet gaarne zou hij gezongen hebben evenals in de lente de koekoek en de nachtegaal onze god die zelfs het stille lofgezang van de worm hoort hoorde ook hier het lofliet dat zich geen gedachte akkoorden verhief evenals ze psalm in het hart van David klon voordat deze zich in woorden en melodie kon uiten wekenlang stegen deze stille loflieteren op zij moesten hoorbaar worden zij moesten dit bij de eerste vleugelslag een goede daad zo ook een goede daad moesten verricht worden het kerstfeest naderde de boer stak in de nabijheid van de muur een stok in de grond en bond eraan een schoof haver vast opdat de vogelen in de lucht ook een vrolijk kerstfeest en een goede maaltijd mochten hebben dat was braaf, zo is de deugd samen de zondiging op de kerstmorgen op en bescheeende schoof de kwinkelerende vogels vladderden in de menigde om de stok heen daar klonk het ook uit het gat in de muur piep piep de zwellende gedachte werd een geluid het zwakke piepen een gehele himne de gedachte van een goede daad ontwaakte en de vogel kwam uit zijn schouwplaats tevoorschijn in de hemel wisten zij al wat voor een vogel het was de winter was streng de wateren waren dicht gevroren de vogelen en de dieren des velds konden slechts weinig voedsel vinden onze kleine vogel vloog over de straatweg heen en daar in het spoor der sleden vond hij ook nu en dan een gaankoeltje en op de pleisterplaats enige broodgauwontjes hij zelf had er slechts weinige op maar hij riep al de andere uitgehonger de mussen bij elkaar omdat zij een voedsel zouden krijgen hij vloog de steden in keek in de ronde en waar een lieve hand op het kozijn brood voor de vogeltjes gestrooid had altijd zelf maar een enkel kruimeltje en gaf alle andere aan de overige vogels in de loop van de winter had de vogel zoveel broodkruimeltjes verzameld en aan de andere vogels gegeven dat zij te samen opwogen tegen het gehele brood waarop Inge getrapt had op dat haar schoenen rein zouden blijven en toen het laatste broodkruimeltje gevonden en goed besteed was werden de gouwen vleugels van de vogel wit en sprijden zich wijd uit daar vliegden zeeswaluw over het water heen zijde de kinderen die de witte vogel zagen nu dook zij in het water onder toen verhief zij zich in de helderen zonenschein zij schitterde het was niet mogelijk om te zien maar ze bleef zij zeiden dat zij in de zon gevlogen was einde van het meisje dat op het brood trapte opname door Biddy de bloemen van de kleine Ida uit Andersen, Sproken en Vertellingen dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aantemeld als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door Julie van Walgem Andersen, Sproken en Vertellingen door Hans Christian Andersen naverteld door Simon Jakob Andressen de bloemen van de kleine Ida mijn arme bloemen zijn helemaal verwelkt zeiden kleine Ida wat waren ze gisterenavond nog mooi en nu laat ze allerblaadjes slap hangen waarom doen ze dat volg ze aan het student die op de kanapé zat en van wie zijn heel veel hield hij wist zulke aardige dingen te knippen harten met kleine dametjes erin die dansten bloemen en grote kastelen waarvan men de deuren open kon doen het was een vrolijke student waarom zien de bloemen vandaag ze voor klantstuit volgens hem andere maal en liet hem een ruiker zien die je heel verlept was wil ik eens zeggen wat haar mankeert antwoorden de student de bloemen zijn vannacht op het bal geweest en daarom laten ze haar kopjes hangen maar de bloemen kunnen einders niet dansen prachtig kleine Ida in het midden wel zeker herinneren de student als het donker wordt een wijker is liggen te slapen dan springen ze lustig in de ronde bijna alle avonden houden ze bal kunnen er ook kinderen op het bal komen ja, zei de student namen kleine maddeliefjes en leletjes der dalen waar dan ze die mooie bloemen voor de kleine Ida bij Nidek was buiten de poort bij het Godekasteel geweest waar de koningse zomers woont die tuin met al die bloemen is je hebt de zwanen en best wel eens gezien die naar je toezwemmen als je hun kruim op die spoot wilt geven geloof mij daar buiten is het een groot bal gisteren ben ik uit mama en die tuin geweest zei Ida er al de blader waren van de bomen en er waren eentje heel geen bloemen meer waar zijn ze toch gebleven van de zomers zijn je kruis of veel ze zijn binnen in het kasteel waarinom de student zudra de koning en al de hovelingen naar de stad terugkeren dadelijk uit de tuin weg lopen en naar het kasteel toe gaan en daar maken ze dan pret dat moest je eens zien de beide mooiste rozen zetten zich op de troon en dan zijn ze koning en konigin al de rode hanen kan me scharen zich aan beide kanten daarvan dat zijn de kamer heren dan komen al de andere mooie bloemen en dan is het groot bal de blauwe viooltjes stellen adelborsten voor zij dansen met jazinten en krokusjes die zij jonge dames noemen de tulpen en de grote tijgerlilië zijn oude dames die zorgdragen dat er goed gedanst wordt en dat alles geregeld in z'n werk gaat maar volgt de kleine Ida weer is er dan niemand die de bloemen kwaad doet omdat ze in het kasteel van de koning dansen eigenlijk weet niemand daarvan af zei de student de zware komt de oude slottbewaarders nog wel eens met de grote bosleutels in de hand maar ze draa de bloemen de sleutels hoe rammelen houden zij zich stil en verschalen zich achter de gordijnen en zik het hoofd alleen eruit het ruikt hiernaar bloemen zegt de oude slottbewaarders dan maar kan ze niet zien dat is aardig zei de kleine Ida en klapte in haar handen maar zou ik de bloemen ook niet kunnen zien ja, zei de student zeker maar eens om als je weer erbij komt dat je eens door het raam kijkt dan zal je ze wel zien dat heb ik vandaag ook gedaan er lag een lange gele lily dood op haar gemak op de kanapé uitgestrekt dat was een hoofdame kunnen de bloemen uit de botanische tuin daar ook komen? kunnen die zo ver lopen? wel zeker antwoorden de student want als ze willen dan kunnen ze vliegen heb je die mooie kapeletjes van iedens gezien rode, gele en witte zij zien er net als bloemen uit dat zijn ze ook geweest ze zijn van het stengel af hoge in de lucht opgestegen en hebben daar met de blader geklappigd als of het vleugeljes waren en zo vlogen ze weg en omdat zij dit zo goed deden kreeg ze de vergunning om ook overdag rond te vliegen en behoefde niet te huis en stil op de steel te zitten en zo werden de blader eindelijk tot werkelijke vleugels erachter wel zijn dat de bloemen uit de botanische tuin nog nooit in het kasteel van de koning geweest zijn of dat zij niet weten dat het daar snag zo vrolijk toe gaat daarom zal ik eens wat zeggen hij zal er vreemd van staan te kijken de professor in de botanie die hiernaast woont je kent hem hem er wel als je in zijn tuin komt moet je aan een van de bloemen vertellen dat er buiten op het kasteel een groot bal is die vertelt het dan weer aan al de andere over en dan vliegen ze weg als de professor dan in de tuin komt is er geen enkele bloem en dan zal hij niet kunnen begrijpen waar ze gebleven zijn maar hoe kan de ene bloemen het aan de andere vertellen de bloemen kunnen emmers niet spreken dat kunnen ze ook niet antwoorden de student maar dan geven ze elkaar wenken heb je niet wel eens gezien dat de bloemen, als er een beetje ment is al kan de toeknikken en al haar bladeren bewegen dat is voor haar even goed verstaan maar we gaan er bij met elkaar spreken kan de professor die wenken dan begrijpen voor Gita wel zeker hij kwam op zekere morgen in zijn tuin en zag een grote brandnetel staan die met haar bladeren en een mooi rood aan je leren allerlei wenken gaf ze zeiden je ziet er zo lief uit en ik mag je graag leiden maar zo iets kan de professor niet dulden hij sloog de brandnetel ter stond op haar bladeren maar toen brandde hij zich en zeer er dientijd waagt hij niet een brandnetel aantraken dat is aardig zei de kleine Ida en lachte hoe kan men een kind nu toch zo iets in het hoofd brengen zijn deftig oud heer die een bezoek was komen brengen en op de kanapé zat hij mocht de student niet leiden en brandde altijd als hij hem al die kluchtige grappige dingen zag knippen nu eens was het de man die aan een gal ging en haar hart in de hand hield want het was een hartendief dan weer een oude heks die op een bezemstok reed en haar man op de neus zat dat kon de oude man niet velen en dan zei hij, evenals nu hoe kan men een kind nu toch zo iets in het hoofd brengen dat zijn hem er z'n grootste dwaas heede maar de kleine Ida scheen het toch heel kluchtig te vinden wat de student van haar bloemen vertelde en ze dacht ik wij ons daar aan de bloemen lieten haar kopjes hangen want daar ze de hele nacht gedanst hadden ze waren zeker ziek nu ging ze ermee naar haar andere speelgoed dat op een lief klein tafelgdje stond en in de schuiflade lagen allerlei mooie dingen in het poppenledekantje lag haar pop Sophie die sleep maar de kleine Ida zei tegen haar je moet maar opstand Sophie en het voorlief nemen vannacht in de laden te liggen de arme bloemen zijn ziek en daarom moest ze maar in jouw petje liggen dan zouden ze wel weer beter en dadelijk nam ze de pop uit haar ledekantje maar deze zag er verdreedig uit en spakt geen enkel woord want ze ergerden er zich over dat ze haar petje moesten ruimen toen lijkte de kleine Ida de bloemen in het poppenbedje sloeg het dekend je er overheen en zei dat ze nu maar heel stil moesten liggen dan zou zij wat vlier zetten en dan zouden ze wel weer beter worden en volgende dag kunnen opstaan de kleine ledekantje dicht opdat de zon ze niet in ogen zou schijnen de hele avond kon ze niet nalaten aan datgene te denken wat student haar verteld had en toen zij nu zelf naar pet moest kon ze zich niet weer houden eerst eens achter de gordijnen te kijken die voor de ramen hingen waar de prachtige bloemen van haar mama stonden zowel geen centen als dopen en nu fluisten ze de zachtjes ik weet wel dat je vannacht wel toe gaat maar de bloemen uitdeden als ze niets verstonden en verroerde geen blaadje toch de kleine Ida wist toch wat ze wist toen ze te bed gegaan was bleef ze een hele tijd wakker liggen en dacht er over hoe aardig je toch moest wezen de mooie bloemen in het kasteel van de koning te zien dansen zouden mijn bloemen er werkelijk bij geweest zijn zijden ze bij zichzelf eindelijk viel ze in slaap maar midden in de nacht werd ze weer wakker ze had van de bloemen en van de studentien de oude herbris had gedroomd het was doodstil in de slaapkamer waar Ida lach het nachtlampje brandde op de tafel en haar papa s liepen zouden mijn bloemen nu nog in het ledekantje van Sophie liggen dacht ze bij zichzelf wat zou ik dit graag eens willen weten ze kwam eventjes overeind en keek naar de deuren die op een keer stond daar lagden de bloemen en al haar speelgoed ze luisterde en nu kwam het daarvoor als ze verbinden in de kamer op de piano gespeeld werd maar heel de zachtjes en zo mooi als zij het nog nooit gehoord had nu zijn alle bloemen zeker aan het dansen dacht ze oh wat zou ik dat toch graag eens willen zien maar ze wagen het niet op de staan want dan zou zij haar mama licht wakker maken als ze mij eens hier in de slaapkamer wilde komen dacht ze waar de bloemen kwamen niet en het spelen op de piano bleef voorduren nu kon ze het niet langer uithouden want het was al te mooi ze stapte uit haar bedje sloop zachtjes naar de deuren toe en keek de kamer in oh wat was dat prachtig wat zij nu te zien kijk er brandde geen lachlampje in het verdijk maar toch was het er licht in de maan scheen door het raam midden op de vloer het was bijna zo helder als het vandaag was al de geasinten en de tolpen stonden in twee lange rijen in de kamer er waren er volstrekt die geen meer voor het raam te zien daar stond het slechtste leegepotten op de vloer dansde al de bloemen zeer zielelijk in de ronde en hielde elkaar bij de lange groene bladeren vast waarvoor de piano zat een grote gele lely die de kleine ida bepaald in de zomer gezien had want zij herinnerde zich nog heel goed dat de student gezegd had oh wat lijkt zij op je vrouw lintje nog toen werd het door alle uitgelachen maar nu kwam met de kleine ida werkelijk ook voor alsof de lange gele bloem op dit meisje leek en zij had ook dezelfde manieren bij het spelen nu eens boeg zij haar glimlachend geel gezicht naar de ene dan weer naar de andere kant en sloeg met haar hoofd de maat bij de heerlijke muziek niemand lette op de kleine ida toen zag zij een groot blauw krokusje midden op de tafel springen waarop het speelgoed stond regelrecht naar het poppenledekantje toe gaan en de gorditeinen op zij schuiven daar lagen de zieke bloemen maar ze richten zich dadelijk op en knikten het krokusje toe dat zij ook wel mee wilde dansen de oude notenkraaker welk zonderlip afgebroken was ze sprong op en maakte een buiging voor de mooie bloemen deze zagen er volstrekt niet ziek uit ze sprongen van de tafel af gingen naar de andere bloemen toe en hadden heel wat pret het pas alsof er iets van de tafel naar beneden viel ida keek die kant uit het was een houten soldaat die naar beneden sprong het scheen alsof hij ingelijks op de bloemen behoorde hij zag er ook zeer keurig uit en een kleine wasse pop die moedst met een breder rand op het hoofd had als de oude heer het roeg zat boven op hem de soldaat huppelde midden onder de bloemen en stampte geducht want hij dansde de mazurka 10 danskende de andere bloemen niet omdat ze te licht waren en niet zo konden stampen de wasse pop op de soldaat werd opeens grote, lang en riepluiden hoe kan men een kind nu toch zoiets in het hoofd brengen dat zijn hem dus de grootste dwaas heerde hij keekend op de oude heer met zijn breed gerande hoed ze zag er even gelen en gemelijk uit maar de bloemen sloegen hem tegen de dunne benen en nu kom hij weer in één en werd een kleine wasse pop dat was heel kluchtig om aan te zien de kleine ida kon zich niet van lachen onthouden de houten soldaat ging met dansen voort en de oude heer moest meedansen het badde hem niets hij mocht zich nu groot en lang maken of de kleine gelen wasse pop ze moest goed blijven nu deden de andere bloemen een goed woordje voor hem in zonderheid die welke in het poppenledekantje gelegen hadden en toen stelde de soldaat zich tevreden op hetzelfde ogenblik werd er luiden binnen in de schuiflaat geklopt waarin ida's pop soffie bij veel anders veel goed lag de noordekraper liep tot aan de rand van de tafel ging plat op zijn buik liggen en begon de laden een weinig uit te trekken nu stond soffie op laat zijn ronde hier is zeker bal zei zij, waarom heeft niemand mij dit gezegd wil je met me dansen voorg de noordekraper nu je bent me nog een mooie keer mee te dansen zijden ze en draaiden hem terug daarop zetten zij zich op de schuiflaat neer en dacht dat er wel hier van de bloemen zou komen om haar te dansen uit te nodigen maar er kwam geen in nu knikten zij eens de noordekraper dansen nu alleen en dat ging alles behalve slecht daar geen van de bloemen soffies geen op te merken liet ze zich van de schuiflaat op de grond neervallen zodat het een getucht leven maakte al de bloemen kwamen nu naar haar tulopen en vroegen of ze zich niet bezerend had en ze waren al wel heel vriendelijk tegen haar vooral de bloemen die in haar ledekantje gelegen hadden maar ze had zich niet bezerend en de bloemen van ida waren dankbaar voor het lekkere bedje en namen haar midden in de kamer waar de manen scheen en dansen met haar en al de andere bloemen vormden in kring om haar heen nu was Sophie blijden en zij dat ze wel altijd in haar bedje mochten liggen het kon haar volstek niet schelen in de schuiflaat te slapen maar de bloemen zeiden wij bedanken je hartelijk maar wij kunnen op deze wijze niet lang leven morgen zijn we dood maar zegt tegen de kleine ida zal maar buiten in de tuin waar de kanarie volgelegd moet begraven dan ontwaken wij in de zomerweer en worden veel mooier nee je mocht niet sterven zei Sophie en gusten de bloemen nu gingen de kamerdeur open en een menig te prachtige bloemen kwam dansend naar binnen ida kon maar niet begrijpen waar ze vandaan gekomen waren dat waren zeker allemaal bloemen uit het kasteel van de koning voorop liepen twee prachtige rozen die gouden konen op hadden zij waren een koning en een koningin toen kwamen de violieren en de angelieren die naar alle kanten groeten ze hadden muziek bij zich grote papavers en bioenen bliezen op haar te schillen zodat ze helemaal rood naar gezicht werden de blauwe druif jasend en de kleine wedde sneeuwblokjes klingelden als of ze schellen bij zich hadden dat was een merkwaardige muziek verder kwamen er vele andere bloemen en dansden allemaal met elkaar de blauwe viootjes en de roze duizend schone de madeliefjes en de lelitjes er dalen al de bloemen kusten elkaar het was aller aardig stom aan te zien eindelijk zijde de bloemen elkandig goed de nacht toen slope ook die kleine ida naar herbed en droomden van alles wat ze gezien had toen ze de volgende morgen op stond ging ze ter stond naar de kleine tafel toe om eens te zien of de bloemen er nog waren ze schoven de gordijnen van het kleine ledekantje weg daar lagen ze allemaal verwelkt veel meer dan de vorige dag Sophie lag in de schuifvladen waarin ze haar neergelegd had ze zag er erg slaper uit weet je niet wat je tegen mij zeggen moet voor je ida maar Sophie zag er heel dom uit en spak geen enkel woord je ziet er zo boos uit zei ida en toch hebben ze allemaal met je gedanst daarop nam ze een papierdoosje waar mooie vogels getekend waren deed het open en legde er de dodenbloemen in dit zal je doodkist zijn zeiden ze en als meneven hier komen dan moeten ze me helpen om je buiten de tuin te begraven opdat die in de zomer werkend groeien en mooier worden deze neven waren twee vrolijke knapen ze heette Jonas en Adol hun pa had zijn twee nieuwe handbogen gegeven en deze had ze meegebracht om eens aan ida te laten kijken ida vertelde hun van de arme bloemen die gestorven waren en toen kregen zij de vergunning om ze te begraven de beide knapen liepen met de bogen op de schouders voorop en de kleine ida volgde met de dodenbloemen in het mooie doosje buiten in de tuin ida gaf de bloemen eerst een kus en leegden ze toen met de doosje in de kuil Adol van Jonas schoten met een boge over het graf want geweren en kanonnen hadden ze niet einde van de bloemen van de kleine ida de onfreakbare tinnen soldaat uit andersens sprooken en vertellingen dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoren tot de publieke domain voor meer informatie of om je aan te melden of vrijwilliger ga naar LibriVox.org andersens sprooken en vertellingen door Hans Christian Andersen navertaald door Simon Jacob Andriesen de onfreakbare tinnen soldaat er waren eens 25 tinnen soldaten dit waren allemaal broert want ze waren uit één en denselve de oude tinnen een lepel gemaakt zij hielden hun geweer in den arm en hun hoofd recht en hun uniform was rood en blauw het eerste wat zij in deze wereld hoorden toen het deksel van de doos waarin zij lagen afgenomen werd waren de woorden tinnen soldaten dat riep een kleine jongen en hij klapte in de handen hij had ze gekregen want het was zijn verjaardag en hij stelde ze nu op de tafel op de ene soldaat leek precies op de andere slechts een zag er een beetje anders uit hij had me één been want hij was het laatst gegoten en toen was er geen tin genoeg meer maar toch stond hij even vast op zijn ene been als de anderen op een twee en juist hij is het winslevensloop zo merkwaardig werd op de tafel waarop zij opgesteld werden stond nog veel meer anders speelgoed maar dat wat het meest in het oofiel was een aardig kasteel van bochtpapier door de kleine ramen kon men in de zaren zien voor het kasteel stond de boompjes een kleine spiegel die in vijver moest voorstellen zwanen van was zwommen daarop en spiegelten er zich in dat was alles heel lief maar het liefste van alles was toch nog een kleine dame die midden in de open deur van het kasteel stond zij was ook van een karton gesneden maar zij had in japon van het witstikke toen aan en in kleine smarren blauwe band over de schouder bij wijze van Sherp in het midden daarvan prijkte een schitterende ster van klatergoed die net zo groot was als haar hele gezicht de kleine dame strikte haar beide armen uit want zij was een danserest en dan lichten zij haar ene ben zo hoog op dat de thinne soldaat niet wist waar het was en dacht dat zij even als hij zijn been had dat zou een goede vrouw voor mij zijn dacht hij maar het is zo'n dertige dame zij woont op een kasteel ik heb maar een dos en daar wonen we met ons 25 in dat is geen plaats voor haar maar ik moet toch iets kennis met haar maken daarop lijkte hij zich zo lang als hij was achter in snuigdoos neer die op tafel stond nu kon hij de kleine dame eens goed opnemen die al door maar op één been bleef staan zonder dat zij haar evenwicht verloor toen het avond werd kwamen al de andere thinne soldaten in hun doos en de mensen in huis gingen te bed nu begon het speelgoed allerlei spelletjes te doen de thinne soldaten rammelden in de doos want zij zouden haar ook wel bij willen zijn maar zij konden haar deksel niet oplichten de noot te kraken kromesprongen en de griffel dansten op de tafel het was zo'n geweldig leven dat de kanarivogel en wakker van werd en begon mee te spreken en wou op rijn de beide enigen die zich niet van hun plaats verwoorden waren de thinne soldaat en de danseres zij bleef onbeweeglijk op hertenen staan en hield haar beide armen uitgestrekt hij stond even onvrekbaar op zijn ene been maar zijn ogen wenden hij geen ogen bleek van haar af nu sloeg de klok 12 uur en flap daar sprong deksel van de snuifdoes af doch er zat geen snuif in maar een klein zwart kapotermannetje thinnen soldaat zijt kapotermannetje kijk toch niet na datgene wat je niets hoe genaamd aangaat maar de thinnen soldaat deed al zoveel je niet hoorde ja, wacht maar tot morgen zijt kapotermannetje toen nu de volgende dag aanbraak en de kinderen opstonden werd de thinnen soldaat voor het raam gezet en of het nu door een ootermannetje of door de tocht kwam zoveel is zeker dat het raam open vloog en de soldaat houdt over kop van de derde verdieping naar beneden wiel dat was een verschrikkelijke buiteling hij stak zijn ene been juist in de hoogte heeft op zijn chakko met de bouillonet tussen de straatstenen steken de dienstmijd en de kleine jongen liepen daderik naar beneden om hem te zoeken maar of schoon zij bijna op een trapte toch zagen zij hem niet als de thinners soldaat mij geroepen had hier ben ik dan zouden zij hem wel gevonden hebben maar hij achte het ongepast luid te schreven omdat hij in uniform was nu begonnen te regenen en als poedig vielen de droppels lichter neer eindelijk werd het in stortregen toen deze overwas kwamen er twee straatjongens voorbij kijk zei de een daar ligt een thinners soldaat die zullen we in het schuitje laten varen nu maakten zij van een stuk grond een schuitje zetten de soldaat in het midden daar vaneer en nu zeilde hij de straatgoo door de beide jongens liepen er naast en klapte in hun handen lieve hemel wat gingen de goven in de goedhoog en welk instroom was daarin maar de regen had het water ook doen wassen er een schuitje schommelde op en heer en nu en dan draaide het zo geschwint rond dat de thinners soldaat weefde maar hij bleef onveriekbaar staan vertrok zijn gezicht niet hield zijn hoofd recht en zijn geweer in de arm eent klaps een schuitje onder een lange brug die over de good lag en nu werd het zo donker als of hij in zijn doos was waar zou ik na toegaan dacht hij ja ja daar is het verboden mannetje de schuld van ach zapt die kleine dame dan mocht het voor mijn part nog eens zo donker zijn nu kwam er plotseling een grote waterrat die onder de brug woonde heb je een pas vroeg de rat geef je pas op maar de thinners soldaat zweeg en hield zijn geweer en hij was de omklemp het schuitje dreef verder en de rat achtervolgde het huu wat liet zij hertonden zien en hoe riep zij de houten spaanders en het stroot toe houdt hem vast houdt hem vast hij heeft geen tol betaald hij heeft geen pas vertoond maar de stroom werd al sterker en sterker de thinners soldaat kon reeds daar waar de brug op hield het daglijks zien maar hij hoorde ook een bruisend geluid dat wel in staat was om een dapperman schrik aan te jagen begrijp eens de groot liep daar waar de brug eindigde in een diepe gracht uit dat was voor hem even gevaarlijk als voor ons om op een bruisende waterstroom voor te drijven nu was hij er al zo dichtbij dat hij niet meer kon blijven staan het schuitje voerde goed uit de alme thinnen soldaat hield zich zo stijf als hij maar kon niemand zou van hem kunnen zeggen dat hij ook maar met de ogen geknipt had het schuitje draaide een stuk of 4 maal in de ronde en was tot aan de rand met water gevuld het moest nu wel zinken de thinnen soldaat stond tot aan zijn hals in het water en al dieper en dieper zonk het schuitje al meer en meer raakte het papier uit elkaar nu sloeg het water over het hoofd van de soldaat dan dacht hij aan de kleine bevalige dansares die hij nimmer meer zou zien en het klonk hem in de oren het is met u gedaan soldaat de dood staat u te wachten nu raakte het papier geheelos en de thinnen soldaat storten naar beneden maar onmiddelijk werd hij door een grote vis ingezogen wat was het donker in de buik van die vis het was daar nog donkerder dan onder de brug die over de goot lag en dan was het daar erg benauwd maar de thinnen soldaat bleef onvraikbaar en lag zo lang als hij was met zijn geweer in de arm de vis swam heen en weer en maakte de verschrikkelijkste bewegingen eindelijk werd het doodstel het werd weer licht en een stemriep luid de thinnen soldaat de vis was gevangen aan de markt gebracht verkocht en in de keuken te land gekomen werd de keukenmijd hem met een groot mes opensnuit ze pakte de soldaat met haar beide vingers midden om zijn lijf beet en droeg hem naar de kamer waar allen zo'n merkwaardig man wilde zien die in de maag van hun vis gezeten had maar de thinnen soldaat was volstrek niet trots zij zetten hem op de tafel neer en oh hoe zondeling kan het toch in de wereld toegaan de thinnen soldaat was in dezelfde kamer waar hij vroeger geweest was hij zag dezelfde kinderen en hetzelfde speelgoed stond op de tafel het prachtige kasteel met de kleine danserest zij stond nog op één been en hield het andere hoog in de lucht zij was ook onvraakbaar dat trofden thinnen soldaat het scheelde niet veel of hij begon tin te weenen maar dat paste niet hij keek haar aan maar zij zeiden iets nu nam één der kleine jongens de soldaat en weerp hem in het vuur zonder dat hij erg enige reden voor had dat was zeker de schuld van een kaboortermannetje in de snuifdoos de thinnen soldaat stond daar helder verlicht en voelde in hitte die was gek ook was maar of deze van het werkroeken vuur of de liefde kwam dat wist hij niet de kleuren waren helemaal van hem af gegaan of dat op de reis gebeurd was dan het verdriet de schuld daarvan was kon niemand zeggen hij keek de kleine dame aan zij keek hem aan en hij voelde dat hij smold maar nog stond hij onveriekbaar met het geweer in de arm daar ging er eent klaps in deur open de wind pakte de kleine dans de rest beet en nu vloog zij als een lucht in het vuur naar de thinnen soldaat ging in de vlammen op en weg was zij nu smold de thinnen soldaat tot een klomp en toen de mei de volgende dag de as weg nam vond zij niets anders dan in klein thinnen hard van de dans de rest er en tegen was niets anders overgebleven dan de ster van kladerhout die helemaal zwart van de vlam geworden was einde van de onveriekbare thinnen soldaat de gouden schat uit Andersens Sproken en vertellingen dit is een LibriVox opname alle LibriVox opnamen behoren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door Marcel Koenders Andersens Sproken en vertellingen door Hans Christian Andersen na verteld door Simon Jacob Andriessen de gouden schat de vrouw van Den Tambour ging naar de kerk toe zij zag daar het nieuwe altar met geschilderde beelden en uitgesneden engelen zij waren even mooi die op het doek in kleuren als de uithoud gesnedenen en deze waren nog bovendien geschilderd en verguld hun haar straalde van goud en zondenschijn prachtig om aan te zien maar gods zondenschijn was toch nog prachtiger deze is geen helderder roder door de donkere bomen als de zononderging hoe heerlijk is het in gods aangesicht te staren zij keek in de rode zon en zij dacht daarover zo ernstig na en dacht aan den kleine die de ooyvaar zou brengen zij was daarbij zeer vrolijk en keek en keek en winste dat het kind die een zondiglands zou krijgen of al tans op een je schitterende engelen op het altar gelijken mocht en toen zij werkelijk het kleine kind in haar armen hield en het naar zijn vader ophief toen zag het er uit als één der engelen in de kerk zijn haar was als goud het schijnsel der ondergaande zon boekelde daarin mijn gouden schat mijn rijkdom mijn zonneschijn reept de moeder uit en kustte de schitterende locken en het klonk als muziek en gezang in de kamer van den tambour er heerste vreugde en geluk den tambour sloeg een roffel een vrolijke roffel de alarmtrom die geslagen werd als er brand was in de stad zei rood haar de kleine heeft rood haar geloof het trommelvel en niet wat zijn moeder zegt rom bom bom rom bom bom en de stad herhaalde wat de alarmtrom vertelt had de knap kwam in de kerk hij werd gedopt van zijn naam was niets te vertellen hij werd Peter genoemd de hele stad ook de trommel noemde hem Peter het tamboursoontje met het rode haar maar zijn moeder kustte zijn rood haar en noemde hem haar gouden schat in den Hollenweg in de leemachtige helling hadden vele hun naam de herinnering ingekrast beroemdheid zei de tambour dat is altijd iets en daarom krast hij hier ook zijn naam en dien van zijn zoon in de zwaluwe kwamen zij haalde op haar verre reis duurzamer schrift in de klippen en in de muren van de tempels in Hindustaan ingehouden gezien grote daden van machtige koningen sterven de kenamen zulke ouden dat niemand ze meer kon dezen of noemen merkwaardig beroemdheid in den Hollenweg bouden de zwaluwen zij boordend gaten in de stijle helling de plasregen en de stofregen brokkelden en spoelden de naam weg ook die van den tambour en zijn zoon Peter's naam zal toch wel anderhalf jaar blijven staan zei de vader gek dacht de alarm trom maar zij zei slechts rombomom rombomom het was een jonge vollevenslust de tambourzoon met het rode haar hij had een lievelijke stem hij kon zingen en hij zong ook als de vogels in het bos een melodie en toch ook geen melodie in hij moet korjonge woorden zei de moeder in de kerk zingen en daar onder de mooie vergulde engelen staan die op hem gelijken roodkop zeiden de mensen in de stad de trommel hoorde dit van de buurvrouwen ga niet naar huis toe Peter rippen de straat jongens dan is er brand op de bovenverdieping en dan wordt de alarm trom geroerd neem jullie u je maar voor de trommelstokken in acht zei Peter en hoe klein hij ook was toch snelde hij moedig op en los en sloeg met zijn vuist de eerste, de beste voor het lijf zodat de plager zijn benen verloren en de andere namen de benen met zich mee een eigen benen namelijk de stads muziekmeester was heel deftig en voornaam hij was de zoon van een koninklijke zilverpoedser hij mocht Peter graag leiden nam hem van tijd tot tijd met zich mee naar huis gaf hem een viool en leerde hem daarop spelen het was als of het en knap in de vingers zat hij wilde stads muziekmeester worden soldaat, wil ik ook woorden zei Peter want hij was nog een kleine jongen en had schenen met heerlijkste toe wat er bestond een gewer te kunnen dragen en zo te kunnen lopen 1, 2, 1, 2 en uniform en sabel te dragen leer maar naar het trommelvel verlangen rom, bom, bom, kom, kom zei de trommel ja als hij tot de rang van generaal kon opklimmen zijn zijn vader maar daarvoor moet het oorlog worden dat voor hoe de god zij zijn moeder wij hebben niets te verliezen zij zijn vader wij kunnen ons jongen toch wel verliezen zeiden zij maar als hij nu eens als generaal terugkomt zij zijn vader zonder armen of benen zij zijn moeder nee, liever wil ik mijn gouden schat heel houden rom, bom, bom de alarm trom werd gehoord alle trommels werden gehoord het was oorlog de soldaten rukten op en de zoon van den tambour volgde roodkop gouden schat zijn moeder weende wacht hem in gedachten beroemd de stad muziekmeester beweerde dat hij niet aan strijden moest trekken maar zich bij de muziek in zijn vader stad houden roodkop zeiden de soldaten en Peter lachte maar ook zei de een naar de ander fossekop toen beet hij zich op de lippen en keek een andere kant uit de wijde wereld in hij bekommerde zich niet flink was de jongen, vrolijk van aard goed van humeur en dat is de beste veldfles zeiden zijn oude kameraden en menige nacht moest hij in plassenregen en stofregen tot op zijn hemd door nat onder den bloot er helemaal liggen maar zijn goede luim begaf hem niet de trommelstokken sloegen, rom, bom, bom allemaal op ja, hij was zeker voor tambour in de wie gelegd de dag van de veldslag brak aan de zon was nog niet opgegaan en de morgen was aangebroken de lucht was koud het gevecht heet er dreven nevelend aan de lucht maar het was meer de kruiddamp de kogels en de granaten vloegen over de hoofden en ook in de hoofden in de borsten en de overige ledematen maar voorwaarts ging het de een uit een ander zich bewusteloos neer met bloedende slapen met een doodsbleek gezicht de kleine tambour had zijn gezonde kleur nog hij had geen schade geleden hij keek nog met een even vergenoegd gezicht een regiemens hond achterna die vorm uitsprong zoveel genoegd of als alles maar een grap was en alsof de kogels slechts voor hem neervielen om daarmee te spelen Mars voorwaarts Mars waren de commander woorden voor de trommels en deze woorden betekenden niet terugwijken maar zij konden terugtrekken en daarin kon veel verstand liggen en nu werd er gezegd terug en daar sloeg de kleine tambour Mars voorwaarts hij had het bevel zo opgevat de soldaten gehoorzaamden aan het trommelvel dat was een goede trommelslag en hij schonk hun die reeds aan het wijken waren de overwinning lichamen en ledematen gingen erin in het slag verloren granaten rukten het vlees in bloedige stukken weg granaten deden de hopend stro werwaarts de gekwetste zich voorgesleept hadden om daar vele uren verlaten te liggen verlaten misschien voor hun leven in heldere vlammen opgaan het geeft niets daar aan te denken en toch denkt men daar aan zelfs ver van daar in de vreedsame stad ook de tambour en zijn vrouw dachten daar aan Peter was immerstens treide getrokken nu ben ik het klagen moede zij de alarm trom weer begon er een dag waarop er een gevecht zou geleverd worden de zon was nog niet op gegaan maar het was morgen de tambour en zijn vrouw sliepen zij hadden over hun zoon gesproken dat deden zij iedere avond hij was immers op het slagveld in godshand en zijn vader droomde dat de oorlog geëindigd was dat de soldaten naar het vaderland teruggekeerd waren en dat Peter een zilveren kruis op de borst droeg maar zijn moeder droomde dat zij naar de kerk gegaan was en de geschilderde beelden en de uitgesneden engelen met het vergulde haar gezien had en haar eigen terbeminde zoon de gouden schad haar harten had midden onder de engelen gestaan en zo heerlijk gezongen als zeker slechts de engelen zingen kunnen en had zich met hen in den zonneschijn verheven en zijn moeder zoveel liefde toegeknikt en de gouden schad riep zij uit en werd wakker nu heeft God onze heer hem tot zich genomen zij voude haar handen legde haar hoofd tegen het katoen het bed goudijn aan en weende waar rust hij nu onder die velen in het graf dat zij voor de doden gegraven hebben misschien wel in het diepe moeras niemand kent zijn graf er is geen woord gods naar boven gelezen en het onze vader kwam nauw hoorbaar over haar lippen zij boog het hoofd voorover zij was zo moede zij viel in het slaap de dagen gingen voorbij in het leven zowel als in de dromen het was avond er stond een regenboog aan de lucht die het bos en het diepe moras aanraakte men zegt en het is in het volks geloof bewaard gebleven waar de regenboog de aarde aanraakt daar ligt een schad begraven een gouden schad en hier lag er een niemand behalve zijn moeder dacht aan den kleine tambour en daarom de dagen gingen voorbij in het leven zowel als in de dromen geen haar op zijn hoofd was er gekrenkt geworden rom, bom, bom rom, bom, bom dat is hij, dat is hij zou de trommel gezegd en zijn moeder gezongen hebben als zij dat gezien of gedroomd had met gejuig en gezang ze versierd keerde men naar het vaderland terug daar de oorlog geëindigd en de vrede gesloten was de regie menshond liep vooruit en maakte allerlei krommensprongen om zicht en weg als het ware 3-mal zo lang te maken als hij was weken verliepener en de dagen tevens en Peter trat de kamer van zijn ouders binnen hij was zo bruin als zijn wilde zijn ogen keken fonkelend in de ronde zijn gezicht straalde als zondenschijn en zijn moeder klemde hem in haar armen zij kusten hem op zijn mond op zijn ogen op zijn rood haar zij had haar jongen nu immers terug hij droeg wel geen zilveren kruis op de borst zoals zijn vader gedroomd had maar hij had hele ledematen wat zijn moeder niet gedroomd had en dat was een vreugde ze lachten in weende en Peter omhelste de oude alarmtron daar staat de oude trommel nog zij en zijn vader sloeg daarop een roffel het is bijna als of er hier een hevige brand was zij de alarmtron heldere dag vuur in het hart gouden schat ja wat nu vraag het maar aan de stads muziekmeester Peter groeit de trommel helemaal boven het hoofd zei hij Peter wordt groter dan ik en hij was toch de zoon van een koninklijke zilverpoetser maar alles wat hij in een half mensen leven geleerd had leerde Peter in een half jaar er was iets vrolijks in hem zoiets innerlijk goed hartig zijn ogen fonkelden en zijn haar was rood dat viel niet te ontkennen hij moet zijn haar laten werven zei de buurvrouw dat is de dochter van de politiecommissaris uitstekend gelukt en zij raakte verloofd maar het werd immers als poedig daarop weer even groen als echte soep en het moet telkens weer gewerft worden zij weet zich te helpen zei de buurvrouw dat kan Peter ook hij komt in de voornaamste huizen zelfs in dat van de burgemeester waar hij aan de vrouw lotje les op de piano geeft spelen kon hij ja de prachtigste stukken die nog op geen muziekblad geschreven waren kon hij uit zijn hoofd spelen hij speelde in heldere nachten en ook in donkeren dat was niet uit te houden zei de buurvrouw en de alarmtrom stemde daarmee in hij speelde zodat zijn gedachten zich vergiven en er grote plannen voor de toekomst bij hem opreizen behoemdheid en lotje van den burgemeester zat voor de piano haar fijne vingers dansten over de toetsen heen zodat het in Peters hartweerklang vond het was als of hem veel werd en dat gebeurde niet éénmaal maar vele malen en nu greep hij op zekere dag de fijne vingers en de vrij gevormde hand en kustte haar en keek haar in de grote bruine ogen god weet wat hij zei de maar aan ons staat het vrij aan haar te raden lotje werd tot achter haar oren rood en antwoorden geen enkel woord nu kwam er een vreemde in de kamer de zoon van de staatsraad deze had een hoog blank voorhoofd en hield het hoofd trots omhoog en Peters had lang bij haar en zij keek hem met vriendelijke blikken aan toen hij savings thuis gekomen was sprak hij over de weide wereld en over een schat die er voor hem in zijn fiolfe borgen lag en hij zei romm bom bom zijn alarm trom nu is het met Peter over het dolle heen ik geloof dat de brand in huis is de volgende dag ging zijn moeder naar de markt toe wil ik je eens een nieuw vertellen Peter zeiden zij toen zij terug kwam het is een goed nieuwtje lotje van de burgemeester en zoon van de staatsraad verloofd het engagement is er gisteren door gegaan nee zij Peter en sprong van zijn stoel op maar zijn moeder zij ja zij wist het van de barbiersvrouw vier man het uit een eigen mond van de burgemeester gehoord had en Peter werd zo wit als een doek en viel op een stoel neer mijn hemel wat schilderaan volg zijn moeder al genoeg al genoeg laat mij maar met rust en de tranen liepen hem over de wangen mijn lieve kind mijn gouden schat reep zijn moeder uit en weende maar de alarm trom zon niet uitwendig maar inwendig lot is dood ja nu is het lied uit het lied was niet uit het had nog vele koepletten lange koepletten de aller schoonste en gouden schat eens levens zij gedraagt zich als een gekkin zei de buurvrouw de hele wereld moet de brieven die zij van haar gouden schat krijgt lezen en ook nog horen wat de kranten van hem en van zijn viool zeggen en geld zijn hij haar ook dat kan zij heel goed gebruiken nu zij wedu is hij speelt voor kijzers en koningen zijn de stadsmuziekmeester mij is dit geluk nooit te beurt gevallen maar hij is mijn leerling en vergeet zijn ouder leermeester niet zijn vader dromde eens zei zijn moeder dat Peter met het zilveren kruis op de borst uit zijn oorlog teruggekeerd was hij kreeg het in den oorlog niet maar het is nog moeilijker het zo te krijgen nu heeft hij het ridder kruis dit moet zijn vader eens beleefd hebben beroemd zij de alarm trom en zijn vaders dat zei dit ook de tamboursoen Peter met het rode haar Peter die men als kleine jongen op klompen had zien lopen die men als tambour gekend had en die bij dansen speelde beroemd hij speelde bij ons nog voordat hij voor koningen gespeeld heeft zei de vrouw van den burgemeester destijds was hij op lotje verliefd hij keek altijd hoog op mijn eigen man lachte erover toen hij van die dwaasheid hoorde nu is lotje de vrouw van de staatsgraad er was een gouden schat een hart en in de ziel van het arme kind gelegd dat als kleine tambour Mars voorwaartsloeg den roffel der overwinning voor hem die op het punt stonden om terug te wijken er lag een gouden schat in zijn borst een macht der tonen het bruiste uit de viool als of er een geheel orgel in zat men hoorde den slag van den leister en de volle heldere stem van de mens daarom trok hij met verrukking door de harten en droeg zijn naam door het gehele land dat was een grote brand de brand de geestrift en dan ziet hij er ook zo prachtig uit zeiden de jonge dames en ook de oude ja, de aller oudste schafte zich een album voor beroemde haarlocken aan om een lock van dat wilderige prachtige hoofd haar deze schat, deze gouden schat te kunnen vragen de zoon trad de armoedige kamer van den tambour binnen keurig gekleed als een prins gelukkiger dan een koning zijn ogen waren zo helder zijn gezicht als zonder schijn hij hield zijn moeder in de armen zij drukte hem een kus op den mond en weende zo gelukkig als men slechts van blijdschap kan weenen en hij knikte ieder oud meubel in de kamer toe de kast met de teekkopjes en de bloemvaas hij knikte de kriptoe waarin hij als kleine jongen geslapen had maar hij haalde de oude alarm trom te voorschijn zette haar midden in de kamer neer en zei tegen zijn moeder wat zou vandaag een roffel geslagen hebben dat moet ik nu doen en hij sloeg een duchtigen roffel op de trommel en deze gevoelde zich daardoor zo zeer vereerd dat zij haar eigen trommel wel scheurde hij heeft een heerlijke vuitslag zijn trommel nu heb ik van hem voor altijd een herinnering ik denk wel dat zijn moeder ook van blijdschap over haar gouden schat zal barsten dat is de geschiedenis van den gouden schat einde van de gouden schat opname door Marcel Konders