 Dankjewel. Ja, ik zou willen zeggen, voor de mensen die multi-pytum kennen, zou ik dat kunnen vinden. En nu, voor z'n ding, completely different. Ik heb ergens in de verveleden wel met WordPress gewerkt, maar zoals Manuele net zei, ben ik als één van de eerste de bandwagon van de grid opgesprongen. Dat beloofd nog wat te worden. Het maakt het belofd alsof het nog niet helemaal waar. Maar ja, daar stop je je content in en dat ding analyseert je content en maakt gewoon je hele website. Er zit gewoon een stukje artificial intelligence achter. En dat zijn wat dingen die mij wel bezig houden. Dingen als artificial intelligence en nou, waar gaan we heen met Saal in de toekomst met die technologie. En dat is ook een beetje mijn verhaal waar ik ook al jaren meer rond loop. En dus nu en dan mag ik ergens daarover vertellen en zo vandaag hier. Dus dankjewel daarvoor. Ik wil even beginnen met een quiz. Ik heb hier de vraag staan in het Engels. Hoeveel jaren heeft het volgens jullie gekost voordat een bepaalde technologische fondst, in dit geval de radio, 50 miljoen mensen bereikten? 50 jaar hoor ik hier. Gaat iemand daar nog op onder? 30. 38 jaar kosten het voordat de 50 miljoen mensen toegang had of radio had. Hoe was dat met de televisie? Sneller, zeg ik. Gooi 25. Anderen, 20. Nog iemand, 13. Dat is best snel, ja. Internet, 10, 5, 4 jaar. En Facebook. Binnen een jaar, wat zegt iemand daar? Nee, twee. Waar waren wij in Nederland ook onderdeel van, hè? Wij hadden namelijk hives. Wij waren net als in Astrix, waar wij dat gallische dorp, wat zich niet liet veroveren door Facebook. Tot dat de telegraaf hives kocht, toen zie je iedereen, ja dag, dan ga ik naar Facebook. Dus dankjewel telegraaf. Even zien, de iPad. Hoeveel jaren heeft het geduurd voordat er 50 miljoen iPad verkocht? Wat zegt u? Een paar maand. Nu worden mensen overmoedigd. Dat is altijd ontzettend leuk. Ik doe echt heel veel zalen. Nu gaan mensen er een beetje overheen schieten. Ik laat je zien. Het is 23 maanden. Dat is net geen twee jaar. En wat ik hier natuurlijk doe, dat snapt iedereen wel. Het is een beetje verloll. Het is letterlijk apples met perenveg gelijken. Wat ik hier zo mooi vind, is dat de iPad één apparaat is van één fabrikant. Ze hebben het net niet gehad met de iPad 1, het was bij de iPad 2, maar het tweede iteratie, de van dat er 50 miljoen units verkocht waren binnen twee jaar. Dat vind ik ongekend. Dat is natuurlijk echt ongelooflijk. En wat haal je nou eigenlijk uit? Is dat er een soort van versnelling zit in alles wat met technologie te maken heeft. En die versnelling, die kun je bijna niet eens versnappen, niet in cijfers. Dit is een quote van de eindbaas van Google, Eric Schmidt. En dit gaat over 2003. Toch dat 2003 hebben wij als mensheid vijf extra byte aan data geproduceerd. Of een informatie. En dezelfde hoeveelheid produceren we in 2013 elke twee dagen. Nou, we zijn nu inmiddels alweer vijf jaar verder. Daar kun je niets meer voorstellen. Dus dat wil ik eens laten zien hoe dat eruit ziet. Zo, ongeveer. Dus heb je hier de hoeveelheid data, is er ook een lezer op? Echt wel, hè? Wacht, dit drooi dingetje. Ja, kijk, kijk. Geweldig. Hier heb je de hoeveelheid informatie. Dit is de tijdbalijk. Nou, om het een beetje in perspectief te zien, even wat getalletjes. Wat, oh mijn microfoon, valt het net een beetje af. Nou, zo gaat het goed. En dan hier 1970. En daar sprak men al van information overload. Dus 1970 waren er al pedagogen, onwestkundigen, bezorgde, oudere mensen die zeiden, dit is te veel informatie. Dat kunnen we onze kinderen niet aandoen. Dus te veel boeken, te veel strips, te veel televisie, radio, dat kan niet. Dan moet je gek van worden. Nou, dan zijn we hier 2013. Dus dan kun je je uitvoerstellen dat als we nu 2018 zijn, dat we dan drie keer door het dak zijn met zo'n allen. En wat moeten we daar nou mee met al die technologie? Dat houdt mij nogal bezig. En dit is een quote van Marsha McLoone. Hij is een media-filosoof. Hij overleed in 1981. Dus hij heeft die hele opmars van de dingen die we nu allemaal als zo logisch vinden als water uit de kraan. Hele manier is meegemaakt. Maar hij heeft een aantal boeken geschreven die daar echt moeilijk leesbaar zijn. Echt heel moeilijk leesbaar. Komt met 1965. Maar hij voorspelt daarin al akelig hoe het zal gaan. En hij spreekt bijvoorbeeld over de Global Village. Dus hij voorziet op demandemie dat het hele aarde een soort dorp wordt. En hoe precies? Niet. Maar het gaat over informatie. En eigenlijk zitten we er nu meer in met internet. Het verhaal dat je voor 180 euro een Amerikaans product op je eigen server je installeert. Dat is een voorbeeldje te noemen. Hij zegt First we separate tools and they're after they shape us. Dus we creëren eerst onze middelen. En daarna worden wij door die middelen eigenlijk een soort van ander mens. Omdat de bewijzer wil ik jullie even meenemen naar het begin van deze technologische doorbraak. De film. Nou, weer een quizje. Wat valt je op als je hiernaar kijkt? Dan mag je gewoon uit je heupen schieten. Alles wat je roept is een beetje goed. Wat valt je op als je hiernaar kijkt? Het zwart wit hoor ik? Geen geluid. Geen geluid heb ik hebben uitgehaald. Het was zo'n honkje tongpiano. Een zwart wit. En zwart wit. Nog meer? Vier pixels. Vier pixels? Ja, ja. Resolutie was niet zo hoog. We hebben alle technische dingen zo gehaald. Wat valt je verder op? Dat vind ik wel goed. Als ik met de hand gedaan, ja, ja, ja. Als je nou naar de film kijkt en het vergelijkt met nu, wat valt je dan op? Ja. Het is niet goed. Ja, precies. Die zocht ik. Niet gemonteerd. Het is één shot. Dank je wel. Het is traag. We laten hem gewoon omdat het kan maar even lopen. Je wordt niemand vastgebonden. Het is één shot. Natuurlijk zou je nu in het film van nu al drie keer ingezoemd zijn en een 3D-camera eromheen en een kogel gevolgd hebben, weet ik veel. Nou ja, nou ja, dan probeer ik het een beetje vol te praten. Dat duurt het nog langer. Het is ook wel even fijn, weet je, rust zo. Kijk, nu gaat de deur dicht, duurt het bijna drie seconden. Een, twee, drie, vooral, ah, we zijn bij buiten. Nou, waar zit je hierna te kijken? Wat is dit? Waar kijken we naar? Tja, te spullen, eigenlijk. Een punten voor Joost. Heb je dit verhaal eerder gehoord, Joost? Nee. Nou, dan heb je echt punten verdiend. We zitten eigenlijk gewoon te kijken naar een theatervoorstelling, eigenlijk naar een toneel. Dus er komt nu uit de coulise, let op, in de coulise hebben die bandieten zich verstopt en uit de coulise komt er een trein en dat is nu geen trein van piepschuim en ductape, maar het is een echte stoomlokomotief. En zo gaan ze die treinstrucks beroven en er gebeurt nog van alles. Wat je hier ziet, is echt de eerste film, één van de allereerste films. Daar heeft Thomas Edison nog aan meegewerkt. Dus aan The Great Train Robbery is echt een van de eerste filmverhalen gemaakt. En men had geen idee wat film als medium was. Dus wat we doen als mensen is telkens als iets nieuws uitvinden. In dit geval was dat een film, we dat medium gebruiken op de manier zoals we de wereld kennen, zoals we vertrouwd zijn met de wereld om ons heen. Dus dat is rond 1900, was dat een theaterstuk. En dat vind ik grappig, want als je naar de bioscoop gaat, dit is geen Tushinsky, maar Tushinsky in Amsterdam weet je of hij de bioscoop kent, die ziet er eigenlijk ongeveer zo uit. Het is eigenlijk gewoon één grote theaterzaal. Dit is een opstelling als deze. Dat vind ik grappig. En dat mechanisme van dat we onze nieuwe uitvindingen eigenlijk gebruiken zoals we de wereld kennen, dat herhalen we steeds. Zo ook hier. Dit is de eerste auto, want het valt job, wat is dit? Een koets, zonder, precies. En dat vind ik een prachtige analogie voor wat we doen. Dus telkens als we iets nieuws verzinnen, dan moeten we er met daarvan uitgaan dat het in de eerste instantie een koets zonder paarden is. En dat duurt een poos, in geval van de auto, bijvoorbeeld een 150 of 130 jaar, waar we nu in rijden. Dus zelfsturende vehicles met full display, een beetje veel stroom, en toestand. Het heeft in de sensie nog een beetje van, we gaan weg, maar stuur. Daar zie je niemand betaalig over dat het stuur een beetje is. Nou, dat is grappig. Het heeft een tijd nodig om tot een zekere volwassenheid te komen. Nou, en dat kunnen we hier, wil ik jullie laten zien, hoe snel de dingen zijn gegaan. Er is een beetje een greep uit het familialbum. Dus dat is mijn grootvader, die is geboren in 1922. Daar is mijn vader uit 1950, daar ben ik uit 81 en daar is mijn zoon uit 2010. En wat ik hier interessant vind, is dat toen mijn grootvader geboren werd, er dus nog heel weinig auto's waren. En het telefoon was nog heel bijzonder. En elektriciteit, daar hadden ze ook nog niet echt van gehoord. Dat kan pas toen die oude werd. Hier is mijn vader. Nou, dan zie je dat. Dit is trouwens een grafiekje uit Amerika, eventjes om dat te zeggen. Dus een dekkingsgraad van bepaalde uitvindingen in Amerika. Nou, dat staat redelijk in verhouding tot ook hier, de westensse wereld. Nou, ik heb het al eens aan mijn grootmoeder gevraagd, toen ze nog leefden. Wat is volgens jou de beste, de mooiste uitvinding van de afgelopen van jouw leven eigenlijk? Nou, het is de koelkast, zei ze. Ja, ja. Want dan moest het tot dat moment altijd onze groenten in de winter, in wegpotten stoppen of in de oogstijd in wegpotten stoppen. En dan had je de hele winter uit wegpotten, had je groenten. En nou, dat vond ze best even van de mooie. En dus ook de supermarkt. We gaan nu de supermarkt in en we halen het hele jaar door aardbij. Dat kan helemaal niet, maar toch lukt het op de een of andere manier. En mijn vader, die zat op de televisie. Misschien is ik hem nu vraagt dat hij toch zegt iPad of internet. Maar ik heb toen wat eerder gevraagd televisie. Want hij wist een maanlanding nog. Dan had hij natuurlijk nog hele herinneringen, als klein jongetje. Als je het mij vraagt, is dat wel de computer. En als je het mijn zoontje vraagt, ja, die is met al die dingen zo vertrouwd, alsof het zuurstof is, alsof het water uit de kraan is. Dus die heeft daar geen verandering gezien. En wat hier opvalt, is dat je kunt zeggen, is dat al die uitvindingen achter elkaar aankwamen. En hier zijn er twee die tegelijkertijd kwamen en recht omhoog gaan. Dat zijn de mobiele telefoon en internet. En die twee, die zo recht omhoog staan, daar zijn we volgens mij nog niet helemaal van bijgekomen. Wat dat voor revolutie betekent. Daar zijn we nog midden in. En nou, er zit hier nog een heel groot vlak, want het gaat tot 2010. We zitten natuurlijk nog al hier. We schieten al op met 2020. Wat gebeurt er allemaal momenteel? Dat is nogal wat. En oh, maar dit vind ik ook leuk. Trots vader, natuurlijk zijn zoontje. We zien, vijf jaar geleden, die tekenen voor het eerst... Komt het filmpje ook? Nou, het filmpje loopt niet. Nou ja, dan gaan we ook gewoon, wil het van een tijd is wel goed om verder te gaan. Die tekenen zijn eerste poppetjes op de iPad. Ja, hij kan nu opnieuw tekenen met stevend papier, maar hij tekenen zijn eerste poppetjes met een gezichtje, puntje, puntje op de iPad. Dat was die twee, twee jaar was die toen. Vond ik zo grappig. En dat wil ik ook zeggen. Voor hen is dat zo logisch als water uit de kraan. Die koetsende paarden, dat wil ik even meenemen. Dat vind ik een interessant beeld, een interessante analogie. En als we die koetsende paarden hebben, hoe zit dat dan met? Alles waar we nu in dat grote vraagdekervlak eigenlijk mee geconfronteerd worden, zou ik willen zeggen. Nou, ik heb maar eens wat opgeschreven. Die wordt ook nog bij. Je kunt nu voor 200 euro een droom kopen. Ik heb nu een website die draait op Artificial Intelligence. Wat dat ook betekent. We hebben met onze telefoons, spelen we Augmented Reality Games, Virtual Reality, als je echt geld hebt, dan koop je zo'n ding op je hoofd en je moet aan de harde naast waar je rond loopt. En dan wordt het alweer wat ingewikkeld. En daar komen we op DNA-engineering. Ga ik zo laten zien. Transhumanisme, dat is dat we, dat we ons zelf, zeg maar, met implantaten gaan verbeteren. Nou, dan Cyborgs. Ik moet maar zeggen, mijn ex-schoonvader, die noemde ik altijd in Cyborg, die miste een been, maar die had een proteze met een motor erin. En die werd dan één keer in zoveel tijd, moest je een USB-kabel in dan een computer doen en ging dat ding zichzelf op basis van zijn nieuwe bewegingen hercalibreren. Ik zei, het gek, je bent gewoon Cyborg. En dan gaan we naar nanotech, biotech. Nou, pak er maar eens een paar uit. Ik durf te stellen, dat op dit moment, wij op een punt zijn in de mens, het heette ons gezien is dat alles kan. Alles kan. Dus ik heb maar gewoon een paar filmpjes bij elkaar gepakt. Alles kan. Weet je maar, ik trek het stuk van Cyborg iets, meer naar de ene tijd. Nou, dit wil het snappen we nu. Het is ongelooflijk. Het is ook heel mooi dat zo iemand die zijn arm kwijt, is nu gewoon, dit soort dingen met zijn hand kan doen. Dat is toch ook wel weer tof. Het heeft ook wel eens een goede kant, maar we kunnen echt alles. Dit is nog zo'n filmpje. Misschien mag het geluid iets zachter, dat ik eventjes er al over heen praat. Wat je hier ziet, is een filmpje van een manier waarop men verwacht blinden wit te kunnen laten zien. En dus er komt een soort chirp in je hoofd, die dan ligt informatie weer op je zenuwstelsel zet. En dat ziet er dan nu nog uit als zwart-wit pixels, dus als de dot-matrix-printer van 30 jaar geleden. Maar dat is natuurlijk, we weten wel ook, een kwestie van tijd is voor dat dat voel hd is. Maar waarom daar stoppen, waarom niet infrared en waarom ook niet ultraviolet en al die dingen meer? We kunnen dat, zo ziet het er nu uit. Maar goed, ja, je snapt dat het een kwestie van tijd is voor dat dat er anders uit zit. Ja, we kunnen echt alles. Dit is dan even twee foto's. Wat je hier ziet, is een gegroeide voorarm van een muis, was dat geloof ik. Ja, voor mij was dat een muis. Dus dat is gewoon een volledig gekloond of uitstandselen opgebouwd een klautje van een beest. En natuurlijk vorige week. Ja, het is ook niet een auto. Ja, heeft Tesla het, net is het Elon Musk gelukt om een auto in de ruimte te lancieren. Waanzinnig natuurlijk. Dus we kunnen echt alles. We kunnen echt alles. Echt alles. Je mag er iets hadden. Oh, flat shakes. Maar andere DNA nanotechnologie groep begon soon te ontwikkelen drie dimensionale structuur. Over de laatste tien jaar zijn er zelfs meer complexe shape's ontwikkeld. Even DNA-bunnen. In 2009 ontwikkelde Danish researchers een DNA-boek dat kan open om drugmonicularen te ontwikkelen. Ze hebben zelfs een lockende mechanism op de lid een molecule dat actief als een sensor en kan detecteren dingen die zich zelfs aansturen. Om te zorgen dat drugs in de juiste plek zijn. Scientists are developing DNA-structures whose movements kan be precisely controlled. En als je deze machinery met dingen zoals sensors en circuits bent, je bent op de weg... Oh, hier stopt ie. Je bent op de weg van de DNA-robots. Ik heb hem waarschijnlijk iets te vroeg afgeknipt. Holy shit. Dit kunnen we dus al. En dit is een lange filmpje waar ik uitgelegd word hoe ze het doen. Dat kan ik je zeker aanraden. Dat heb ik nu even afgeknipt omwille van de tijd. Maar ze kunnen dus met DNA een soort soep maken en dat ding fout zichzelf in elkaar. En dat wordt dus in dit geval een DNA-robot. Dus dat kunnen we op een schaal super, super klein. Holy shit. Maar we maken DNA-kunijntjes en we spelen de ukulele liedje onder en het is allemaal goed. We kunnen echt alles. We have something much bigger. Your kids probably have one of these, right? Not quite. Hell of a pilot? No. That skill is all AI. It's flying itself. Its processor can react a hundred times faster than a human. The stochastic motion is an anti-sniper feature. Just like any mobile device these days. It has cameras and sensors and just like your phones and social media apps it does facial recognition. Inside here is three grams of shaped explosive. This is how it works. Did you see that? Little bang is enough to penetrate the skull and destroy the contents. They used to say guns don't kill people. Okay. Full disclosure. Dit laatste filmpje. Is heel eng. Maar het is niet echt. Het kan wel. Maar het is een filmpje gemaakt door een professor in Amerika om juist onszelf deze vraag te stellen. Het is juist als een soort productpresentatie opgezet. Ik vroeg me dooddoek het voor het eerst. Toen ging ik het onderzoeken. Toen bleek het eigenlijk een soort bewust marketfilmp. Het is ook viraal gegaan. Dus het hebben heel veel mensen gezien. Het zet je aan denken. Maar hij heeft natuurlijk gewoon een punt. Al die technologie hebben we in onze broekzaak. Dus we kunnen dit gewoon maken. En ik geloof ergens dat het ook gemaakt wordt. Dat het gewoon, als je het zou willen, dat je het kunt kopen. Willen we dat wel? Wie wil dit eigenlijk? Vraag ik me ernaast. En willen wij dit wel? En is het iets dat wij willen? Of is het iets wat technologie wil? Om de een of andere manier heb ik het gevoel dat technologie een eigen wiltje heeft. En er is een schrijver, Kevin Kelly. Die heeft daar ook een prachtige presentatie over. Ook een boekafelschrijving. What Technology Wants. Dat heeft me een beetje op het denk spoor gezet. En op de een of andere manier houdt mij dat bezig. Ik ben een technoot. Ik ben ooit programmeur geweest. Ik heb ook wel echt zo'n linker herzer helft. Zeg maar, die het heel fijn vindt om dingen te ordenen, te structureren en puzels op te lossen en zo. En dat is eigenlijk ook een klein beetje wat ik zie als intelligentie. Dus mijn linker herzer helft heeft de jarenlang echt ontzettend veel genoegen uitgehaald om problemen op te lossen voor anderen. Problemen op te lossen in zin van informatievraagstukken op te lossen. Is gek op het bedenken van nieuwe vormpjes. Is gek op het bedenken van structuur. Is gek op dingetjes en spulletjes. En de Grieken had daar een mooi woord voor als logos. Dat is het domein van de logica. Dat is mijn linker herzer helft. En ik heb een bedrijf gehad en ik maakte met dat bedrijf met 13 andere software voor de zorg, voor de ouderen zorg. Wel met het idee dat we wilden dat de verzorgende sneller en beter hun werk onderdoen zonder allerlei gedoe. Dat was ook veel te redden, want de computersystemen waren echt slecht. Hij dacht dat we gaan iets verzinnen waardoor ze hun werk beter en sneller kunnen doen en met meer tijd en aandacht hun werk voor, in dat geval mijn oma zouden kunnen doen. En ik stok een beetje van mezelf. Op een gegeven ogenblik. Want toen kwam ik er achter dat we eigenlijk door hier meer dingen toe te voegen en eigenlijk ons brein daarin ook zijn eigen gang niet gaan. Wat er gebeurde was dat mensen zich blind gingen staren op die technologie. Dus die iPad die ze me kregen, de verzorgende vloer op, dat werd ineens hun realiteit. Dus maakte er eigenlijk geen snaas uit of ze nou met die... Ik kwam er achter, het maakte geen snaas uit. Ik moet dus dit niet doen. Dat heb ik heel lastig. Dat heb ik een poster... lastig gehad en toen heb ik een sprong gemaakt. Toen ben ik er uit gestapt. En heb ik me afgevraagd wat is het nou eigenlijk om mensen te zijn. Ik zag het in een zorg gebeuren waar mensen echt heel graag voor een ander willen zorgen. En met allerlei regeltjes, met informatie technologie, met iPads ook wel, dat moeten ze gebruiken, dat helpt ze ook wel. Maar er ging iets mis, er ging iets los. Dus heb ik mezelf afgevraagd wat is nou eigenlijk om mensen te zijn. En toen kwam ik er achter dat ik dus al zo oud ik ben, en ik niet alleen, ik vermoed zo'n beetje wij allemaal, een soort van gesprekte persoonlijkheid hebben. Aan de linkerkant ben ik iemand met één leven en dat draait in allerlei seizoenen rond. En ik hoop dat het nog een poosje duurt, maar dat zal op een gegeven moment stoppen en daar ben ik er niet meer. En op het moment dat dat leven aan de linkerkant stopt, dan heb ik aan de rechterkant nog heel veel andere ikken die blijven bestaan. Mijn Facebook profiel, mijn hele geschiedenis op allerlei voorraar waar ik ooit actief ben geweest. Dus ik heb allerlei digital alter egos die doorgaan, zeg maar, die door blijven leven. En de uitdaging is, we hebben... Dat ze in twee werelden leven, dat zie je ook in dat die werelden tegenovergesteld aan elkaar zijn. We hebben die mooie blauwe knikker, waar we zo'n beetje met z'n allen op rond zweven, zo door de ruimte. Dat is er maar eentje van. En ik hoef jullie niet te vertellen hoeveel verschillende servers van Minecraft er zijn. Ik hoop dat één Minecraft server in zichzelf al vier keren totale oppervlak van onze aardbol heeft. Dus dat is gewoon oneindig. En die oneindigheid en die eindigheid spelen de hele tijd een spelletje met elkaar. En dat verliezen we onszelf, dus als ik die uitkijk, ook heel makkelijk in. En mijn brein, het brein van mij is niet heel anders dan jullie brein waarschijnlijk, is al voor de helft gewoon digitaal. Want als ik zit in een café met je vrienden, oh wat je film ook meer, ploep, en iemand heeft zo'n telefoon al gepakt, kijk hier in de B eventjes, hoe die film ik maar weer heet, of hoe die actuur ik maar weer heet. Dus we zijn als mensen ook echt aan het veranderen. We zijn echt anders dan mensen van honderd jaar geleden in dat opzicht. Net als dat wij, de mensen die de eerste film keken, honderd jaar geleden, dat als de neelstuk snapt, als we die een film van nu zou laten zien, zouden ze die film niet snapt. Het gaat allemaal veel te snel. Dus wij als mensen zijn in die honderd jaar van die allereerste koets zonder paarden, zijn we veranderd, waardoor wij nu, zeg maar, een film kunnen kijken in de snelheid die we nu op televisie zien. En zo veranderen we dus ook hier. Dus ze veranderen ook letterlijk iets in onze breinen. Wat zijn de consequenties daarvan? Nou, ik ben bang. Tenminste, dat is een beetje het negatieve scenario waar ik eventjes wil schetsen, is dat we als we niet uitkijken dat wij zelf in de machine is veranderen. Als we alles maar willen destructureren, alles maar willen stoppen in apps en alles maar willen stoppen in databases en alles maar willen stoppen in smart fridges of in intelligente zelfrijnende auto's of in zichzelf ontheppende websites, wat doe ik dan nog? Om mensen te zijn. Dat vind ik wel eens lastig. Gisteren waren wij onderweg. Mijn vriendin waren onderweg en wij waren we heen. Toen gingen we weg en toen moest je nog even... Vroeg je telefoon, hoe vond je het daar? Waar waren wij gisteren? Ja, door Google Maps, we waren... Nou, na het ziekenhuis volgens mij, we waren aan het ziekenhuis geweest. En toen reden we weg en toen ploepte de telefoon, dan vond je het hier. Er is maar niks gevraagd. En dat was wel een moment waarop ik dacht, dit plaatje ken je die misschien wel? Wij denken nog steeds de meeste te zijn van de technologie. Dus wij denken nog steeds dat wij de technologie hebben bedacht om ons eigen leven te vechen makkelijker en dat wij de technologie gebruiken om opdrachtjes voor ons uit te voeren. In zekere zin is het zo, maar we zijn heel rap aan het versmelten met dat spul. En het is belangrijk dat we daar voor onszelf ook proberen en blijven voelen, wat is nou ons eigen, wat is nou om mensen te zijn? Daar gaat het allemaal naartoe. En ja, ik had hier wel 200 films neer kunnen zetten. Ik laat jullie hem gewoon even één van de films zien die, zeg maar, een heel donkergrijs, donker... Dat is niet zo. Dat is niet zo. Dat is niet zo. Dat is niet zo. Dat is niet zo. Dat is niet zo. Donkergrijs, donker toekomstbeeld scherst. Komt-ie? Oh nee, nee, nee, deze komt-ie nog. Kijk. Waar gaat het allemaal naartoe? Dat wordt genoemd in mensen die hier veel langere, veel beter over nadenken dan ik. Dat wordt genoemd de Technological Singularity. Dat is ergens... Dat is een kwestie van tijd zoals het nu naar uitziet. Wordt geprojecteerd 2035-2040. Waarop wij als mensen een soort van superintelligente artificial intelligence bedenken, waardoor wij in één klap als heel mensheid, zeg maar, of de toekomst ingeschoten wordt als een raket, of maastal wordt uitgeroet. En dan kun je elke film, de Terminator, de Matrix, noemen ze waar, die kun je er op naastlaan. En het vind ik ook mooi. We hebben Elon Musk net al gehoord, maar niet de minste mensen, dus Stephen Hawking, Elon Musk, die zeggen van, wacht even, artificial intelligence, daar moet je echt niet de licht over nadenken. Zeker niet in die oververbondenheid waarin we nu, zeg maar, met z'n allen zitten. De consequenties daarvan moeten we echt goed over nadenken. Daar hebben wij, zij als ontwikkelaars en als wetenschappers hun verantwoordelijkheid in, maar ook wij, als consumenten en als gebruikers daarvan. Nou, de rest van het film laat ik even daar. De administratie, dat mij bent. Wel, dat is een stukje uit de Matrix. Houston, hebben we niet al een beetje een probleem? Nou, dat weet ik niet, ik ook niet te lang over nadenken. Het enige wat ik voor mezelf kan doen en wat ik een klein beetje met jullie wil delen, vandaag is de manier waarop ik ermee probeer om te gaan met dit soort hele grote vragen. En als we nou, misschien eerst maar eens een klein beetje erkennen dat het een probleem is, dan kunnen we er ook zo naar kijken. Nou, dan leen ik weer eventjes een mooie quote van een hele slimme man. Albert Einstein, die zegt, oké, je kunt een probleem niet oplossen vanuit hetzelfde denkniveau of bewust zijn. Eigenlijk is bewust zijn dat veel mooier kansjes is. Veel meer dat denk ik in ieder geval, dan dat het probleem gecreëerd heeft. Wat is dan de vervolgvraag? Dat is, oké, wat is dan het probleem? Eén, maar wat is dan ook dat bewust zijn wat dat probleem veroorzaakt heeft? Ik ga nu even in het moordentempo doen erin. Dat kan, want ik heb volgens mij slim publiek. Op het moment dat wij alles technisch kunnen, moeten we echt gaan zoeken naar waarop we kunnen reflecteren op de intenties die we daarmee hebben. En daar zit het verschil. Want als je het probleem, wat is dan het probleem? Wat is dan de kansjesnis? Dat is weer de haalde vraag. Volgens mij is het probleem ons bewust zijn. Dat koopt het allemaal uit. Het probleem is ons bewust zijn. En dat heeft in mijn berein te maken met dat linker deel. Wat er helemaal aan verslaafd is om alles maar te stoppen in structuurtjes en spulletjes. Maar dat is maar de helft. En op de een of andere manier is dat intelligent. En intelligentie heeft een soort van neiging om meer intelligentie uit te locken. Of om je daar nog meer in dieper in te trekken. Dus het moment dat wij wetenschappelijk onderzoeken doen en we hebben iets ontdekt, dan is de volgende vraag alweer of we moeten nog een deeltje verder. Of we moeten nog een verdere micro-skal maken. Dus dat gaat die kant op. En ik denk dat dat mooi is. Dat brengt ons veel. Dat er veel meer is dan alleen dat. Want we zijn ook mens. En we moeten ons echt afvragen waar toedient iets. Waar toedient een droon die helemaal zichstandig iemand kan uitschakelen. Een slijt verder. Dus waar toedient een droon? Waar zou je het voor gebruiken? Wat zijn daar de afspraken over die we met elkaar maken? Dat wordt je onder. Er zijn de wet en de regels die we met elkaar maken als mensonderling. En als laatste ja. Dat ik net opschreven zei geen mens met een opzoek naar spirituele ervaring. Ik geloof dat het andersom is. Dat wij spirituele wezen zijn met een tijdelijke menselijk ervaring. Laten we kijken voor wat het is. Maar daar gaat het onder betekenis. Wat betekent het allemaal? Waar word je blij van? Dus dat zit het verschil tussen je linken hersteld hierboven en je hart hieronder. En de binnenwielt die erin zit. En ik denk dat als je die drie bij elkaar brengt dat er mooie dingen gebeuren. Dus als je op een totaalere manier kijkt naar de wereld dan alleen ik doe de dingen omdat het kan. Want vanuit omdat het kan zal ik je vertellen wordt er een Tesla de ruimte ingeschoten. En vanuit het idee omdat het kan koop je een humor. Dat ding doet in de in Nederland echt geen enkele functie zeg maar. Dat heeft geen enkele functie in relatie tot het land daarin leven. En dat vraagt om verantwoordelijkheid. En dat vraagt om een andere blik op onszelf en een blik op de zee. Dus als je allemaal naast elkaar zet dat gaat heel snel als je allemaal naast elkaar zet dan is het in het gebied daarin het midden waar die dingen bij elkaar komen daar is het leuk. En daar zal ik willen zijn en dat is ook waar ik nu aan werk. Dus de dingen die ik doe die hebben voor mij een ongevallen betekenis. En dat delen ik ook graag over. En het heeft tijd nodig en mensen nodig om met ze met elkaar dat soort gesprekken te voeren. Met elkaar waar het betekenis zit. En alleen de betekenisvolle integratie van al die dingen volgens mij is dat zeg maar zou een toekomst kunnen creëren waar we met z'n allen niet worden opgevreten door onze eigen koelkasten of door kleine drones met kogeltjes erin. En nou ja ik hoop dat we met elkaar een staat zullen zijn om vooral heel menselijke toekomst te creëren voordat we zelf de machines worden. En om dat te doen is mijn oproep en mijn vragen jullie om je hart te blijven voelen en waarom het is heel makkelijk voor je het keihard raakt. En dat is mijn vraag over intelligentie versus intentie. Die gedankt. Gezien het tijdstip is er slechts mogelijkheid voor één vraag. Wie heeft er nog een prangende vragen Martin? Ik zie die ontwikkeling met vreugde genoemd want mensen die ziek zijn die kan je wel genezen. Misschien kan je zelfs het leven ouder dan eigenlijk bestrijden want het is eigen ontwikkeling. Dus ik ben voor die snelle ontwikkeling maar je moet inderdaad moet je oppassen dat je niet ver door draaft. Zeker. En dat is de vraag dat we met ons wedstrijd alle moeten stellen. Ik heb nog één bonus slajd die kan je heel goed op aansluiten want ik ben er met u eens ik zie om erheen natuurlijk dat technologie heel veel leed verkomt verzacht en mensen staan ze met vader zijn ze te ziek en die door technologie zit hij nu in een traject waardoor die misschien bovenop komt heel misschien of in elk geval lange leeft. Dat is natuurlijk heel erg dankbaar voor. En we kunnen gebruik maken als we naar andere planeten willen reizen 600 jaar te worden. Ja en dat is dan moeilijk te zeggen. Op Netflix is nu net een dit zijn even wat boekentips of kijktips die je lekker aan het denken zetten dus net op Netflix vorige week een nieuwe serie gekomen Altered Carbon moet wel een beetje tegen bloed kunnen dat is echt wel heftig maar die houdt mij dat ben ik nog niet uit die houdt me enorm bezig dat gaat namelijk over dat mensen in staat zijn om eindig te leven en wat er dan gebeurt daar gaat die serie over en die laat je dus een beeld zien van 250 jaar later in wat er dan allemaal gebeurt dus nou ja dat is misschien nog leuk voor een verdere studie voor later en een goed gesprek in de kroeg dank jullie dank jullie wel