 We zijn miljoenen, we zijn meer als een zaal, ja, we zijn miljoenen. En met de dingen die hij dacht dat hij had moeten doen, dat inspirerend is, ook in onze eigen acties. Ik denk dat hij in haar opinion heel extreem was. En ik ben meer tussen... Moderne? Ja, moderne. Dat inspirert me, want ik ben niet echt extreem in wat ik denk. Ik kan twee verschillende opinions sluiten. Maar hij was echt zo, dit is wat ik denk en dit is goed voor de... Samenleving, Samenleving Society. Dus dat is één ding die me inspirert. Ja, voor mij, ik denk ook dat hij echt klein was, zoals ik. Maar het stond niet om haar te stoppen, van te worden uitgespoken, en gewoon te zijn daar, en om haar voet te raken. Ook nu hebben we een moeilijk tijd, of je je niet kunt compareren met de moeilijken die Rosa Luxemburg gingen door, natuurlijk. Maar het is een moeilijk tijd. En als je haar woest, haar letteren en haar werk, hij beantwoordt altijd, hij beantwoordt de kouders, hij beantwoordt de dieren, hij beantwoordt de dieren, en hij is blij en hij beantwoordt de dieren, zelfs als het leven heel hard is. En dat is heel inspirerend, ik denk. Het is echt inspirerend om te kunnen, om jezelf eruit te zetten en niet te zijn geefd van, ik weet het niet, te zijn gehaald, ik denk van woorden, ze zijn gehaald van woorden, hun criticisme of... En ze was een vrouw, maar het feit dat ze een vrouw was, was niet een geweldige belangrijkste voor haar. Ze vond het voor mensvrouwen. Mensvrouwen, als je een man of een vrouw, of een soort kleur van je schijf, het begint niet te bedenken. Eigenlijk, toen we begonnen met reisarchen, hadden we het niet weten. Ik was vergeten, want er was een onvermiddelde Bertel Becht spelen over haar twee keer, twee stukken, die hij nooit afgemaakt, hij wist haar. En dat was gewoon, wie is deze vrouw, waarom begint Bertel Becht om haar te schrijven? Wat is de historie achter het? En dan kom je op het verhaal van haar verhaal en alles. En dan begon we te readen haar politieke schrijvings. En we dachten, we zullen op daten, communisten, dingen, ik weet het niet. Maar hoe vaak dacht ik, je maakt dit in de papier vandaag, je moet een beetje anders gebruiken, want het is honderd jaar geleden, maar je maakt dit als een opinion in de papier vandaag, het is nog steeds waar. Het is onvermiddelbaar. Ze praten over de ecologische verhaal, dat ze komen, de sociale problemen, de kapitalisme, de 1%, wat we nu noemen, 1%, ze beschrijven hoe het gaat. En ik was een beetje gekkeerd dat het nog steeds waar, honderd jaar geleden, we hebben niets gevonden, eigenlijk. Dus het is onvermiddelbaar relevant voor vandaag. Het is een beetje dat het nog steeds relevant is, eigenlijk. Ja. Maar het is nog steeds relevant. Zoals ze zeiden, al deze minoriteiten, maar ook de environmenten, dieren, ze hebben allemaal riten. We moeten nog steeds vallen voor de riten van elke levende creature, maar ook de environment en de natuur. En, ja, zo. En wat hij zegt, rijdt in een van haar letteren, dat in ieder moment, er is iemand geïnteresseerd op de geweldige orde van geld. En dat is nog steeds gebeurd. En we, vaak willen we dat zien. We denken dat we veel goede dingen doen, maar nog steeds wordt iemand geïnteresseerd voor dat. En we denken ook dat we dingen doen omdat onze eigen vrijheid, onze eigen vrijheid van spiegel, onze eigen vrijheid van dorp is, maar onze dorp is gecreëerd door kapitalisme en door deze gelukkige mensen op de top. En ja, zelfs als we denken, nee, ik ben een individueel en ik denk voor mezelf, je bent niet. Het is, vooral, haar vertrouwen over de toekomst, over de accumulatie van kapital, dat kapitalisme moet groeien en groeien, zoals een monster altijd meer eten en meer, en nu zelfs data stelen van mensen en zo. Dus het moet groeien. En dat is een nostradamus, een predictie van haar. En dat was soms echt vreemd. Let's see. Theoretically said already about 2020 some things she hoped never would happen. Her death. So in fact we use the four seconds she falls into the water. That's kind of the frame story of the opera and then in fact all the things she thinks about in those four seconds, it goes from highlights and depths of her life. So in fact we use her death, the moment of her dying, to think about her childhood when she was 15 years old, when she really had the source of her socialist thinking. She thinks about her loves, about her political struggle, about her revolutionary struggle, about her politics struggle, but always from the point of looking back. I think in the end everything we show is part of the core, which is that she had to fight to stay strong and to... Because she says, I'm standing in the midst of a storm and I'm trying to hold on. And that's in different moments of her life in the different parts. We had to use the letters. It's her most visible legacy, it's her beautiful letters. So the letters also have a central place in the play, are being read because they are so beautiful. It's literature, it's beautiful. So it switches between the letters and the flashes of her life. Of course it's too complicated and too much to tell everything. Maar we hopen dat we de belangrijkste punten van hoe ze begonnen zijn, die ze in de eind was. En alle dingen die ze overvinden, zijn altijd een soort van keuze die ze zouden hebben gemaakt. De punten waarin ze hadden te staan te versterken en te blijven op haar track van de veil. Maar ze zouden ook terug naar hun vrouwen of iets. Of naar een andere universiteit en niet naar politiek gaan. Dus het is altijd die crossroads die we in de zin gebruiken. En de sacrifices die ze hadden te maken, we hopen dat we ze tenzijde kunnen maken dat, als je het doet, ze fantasiseert veel om, kom aan, Leo, haar lover, laten we een auto nemen en gaan we naar de buitenkant. Laten we een farm hebben en een normale leven hebben. En dan liep ze het weer, want ze was zo gewend dat ze hadden te doen wat ze hadden te doen. En dat is mooi en je ziet ze op deze crossroads. Wille ik met mijn moeder, ze hadden nooit haar moeder gezien voor haar dood. Want ze was in Parijs te zijn op de internationale. Dus ze hadden sacrifices te maken, dat is hard. En de vraag voor mij voor de vrouw is, wat sacrifices zou je willen maken voor de dingen die je geloven hebt? Dus we hopen dat deze punten in de muur behoorlijk zijn. We hadden veel geleerd, en het was een fascinatieve proces om alle letteren te maken. En alle schrijvingen. Dus je hebt alle speeltjes, alle letteren, er zijn 6 boeken van dit, het pilon van dat. En alle schrijvingen enzovoorts. In de condensed ideen. Dus we waren echt bekend voor de juiste woord in alle boeken. Dat zou de titel van een lied zijn. En die ideen waren 6 lieden. We zouden ze als een hoek gebruiken om de ideen op te maken. En deze idee van de beurt in te zien, de beurt in dingen. Ze was een heel romantische persoon ook. En zo, het is gewoon een paar momenten, ze zegt, we schoenen die de weltoen dat leven. En we dachten, ah, oké, voilà, dat is, dat is, dat is, dat is, in al die filen, ze, ze, ze schoenen dat leven. Dus dat was een centraal idee. En het wordt een lied. En in de café, met de champagne, ze zingt het met hun vrienden. Dus we gebruiken de, de, de een van de drie acties als een zanger. En dan 6, 6, 6 vrouwen, 6 vrouwen die een kwijt, vaak zingen, zingen lang met haar. En ze beven, of ze een, die ideen, we plakt voor letteren uit de letteren. En dan was het een soort van, een hele puzzel om andere teksten te gebruiken. En, en, ze in dezelfde lied. Dus er is nooit een zon met letteraal teksten van haar. Het is altijd puzzeld en alle teksten zijn puzzeld. Dus dat is hoe we kwamen op een pakket van zes volledige zon. Het zou ook interessant zijn om te noten dat er alleen vrouwen op de stage zijn. Het is misschien ook zo. We hebben drie actrices, een zinger en een actrice en een pianist. Ze spelen ook de deur van de vrouw. Ze spelen het samen. En dan zes zingers. En natuurlijk moeten we een certain... We weten dat we een aantal modesteen moeten hebben... ...waaronder de subjectie, want we zijn mannen. Dus we hebben veel vrouwartiesten gevonden in onze team. We hebben vrouwen, zes vrouwen die teksten van een zon produceerden. We hebben ze zelf in 6 uur gezegd. Ze zeiden, geef ons teksten over de letteren van haar leven. We gebruiken die om de script te creëren. We hebben de zingers en de actrices. Even de productie-team, ik zal niet zeggen, is 100% met. Maar ook onze technische is een vrouw. En we proberen heel veel te luisteren naar ze. Want wat weten we? We kunnen alleen in alle modesteen om de subjectie te zijn. Dus dat is... Want we moeten ervaring zijn dat we gewoon middelheden mannen zijn. Natuurlijk was het niet makkelijk... ...want we hebben veel verschillen voor rehearsals. Dat was duidelijk. Want we kunnen werken, zoals ook andere business. Met de maskers, met de veiligheidsen en alles. Normaal vinden we het heel belangrijk... ...om wat we konden, convivialiteit, in het werkproces. Dus we hebben tijd in het eten samen... ...om een drink te hebben en discussie over wat we maken. En nu moeten we meer werken in een 9-to-5 soort werk. En dan moet iedereen naar huis. Maar ik voel me dat het niet stopt om de spel te maken en te maken. De deel van het maken van de spel was duidelijk... ...want we gingen om te werken. Maar we hadden ook veel plannen over projecten op de zijkant. We werken met schoolen, gaan naar een publieke plek... ...doen debates over haar werk. Dus we hadden een Zoom-debat. We hadden alle schoolprojecten in de publieke plek te bemoeten. We konden niet singen. Dus we hadden alleen een singende performance... ...in de publieke plek op de kanal twee weken geleden... ...want haar sterke bertje daar was. En dan gebruikten we die megafones voor de kwijt. Want dan konden we nog steeds een deel hebben singen. Dus we konden er een aantal soluties voor. Maar de plek op zichzelf was duidelijk, want we konden een rehearsal doen. En ik denk dat het in verschillende tijds... ...dat een heel goede subjectie is om te praten. We konden het niet twee, drie jaar geleden... ...waar we begonnen hebben. Maar het fit heel goed met onze tijds. Dus ik denk dat corona en de plek... ...om iets te hebben in de komende tijd. Ja, het was heel hard in het begin. Want ze dachten, oké, hoe gaan we dit love scene doen? Oké, we kunnen elkaar niet touchen. We gaan verder. In het begin konden we niet een bubbel doen. Maar in het einde is het niet mogelijk om een plek te maken. Dus we zijn een professioneel bubbel. Ja. Maar het is hard, want nu zijn de kwijtjes ook hier. En we kunnen niet heel lang gaan, want je moet blijven. We gaan lang. Ja, maar we gaan lang. En we gaan lang. Er is geen kwijtje. Tot nu? Nee, ik weet het niet. Ik weet het niet. Oké, ik weet het niet. Het is heel straks, want normaal is het heel normaal... ...dat we elkaar touchen. Of als je rehearsieert, probeer je iets. Ja. Maar nu als je iets probeert, doe je dit. Julie, ik ga je touchen. Het is ook een deel van het proces, normaal. We kennen elkaar niet, we begonnen dit proces. We kennen geen haar ook? Nee. Normaal heb je een troost te bouwen om samen te spelen. En als je niet... Het is moeilijk om deze troost te bouwen tijdens rehearsals. Normaal is het tijdens de break. En tijdens... Ik weet het niet, maar om elkaar te kennen. Maar nu is het zo, oké, we moeten naar huis. Het is niet... Je kan het drinken. Het is niet heel koos. Nu proberen we, zelfs het plek is over Roze Luxemburg's murder... ...en haar dood. In haar die moment, ze zegt... ...maar kijk, er zijn mooie klouden. En de bergen zingen. En ze draaien in januari. En ze schrijven in een letter heel mooi... ...dat ze zeggen, in januari is het als de vrouwen starten te groeien. Je ziet ze nog niet, maar in februari of in maart... ...mijn vrouwen starten te groeien tijdens haar dood. En dit is heel goed. Ik denk dat mensen gelukkig zijn om dit soort positieve mensagel in te doen. De combinatie is heel goed, ik denk dat het goed is. Ik waar, ik ben, ik werde zijn. Dus dat is een mensagel dat we ook met de kwijt singen. Hopelijk zijn mensen op het schrijven van de laptops... ...of de theaterhij, met dit soort nieuwe manier.