 Syn w 2007 roku został złapany pod Pabem, kiedy wychodził z kolegami po imprezie i został skontrolowany, miał przy sobie pół grama marihuany i został za to skazany na sześć miesięcy więzienia w zawieszeniu na dwa lata. Grzywne dozurkuratorski oraz podjęcie terapii. Stępnie po roku syn został złapany ponownie, po rewizji na komendzie, gdzie znaleziono jakieś paprochy marihuany, takie listki, bo nie miał przy sobie żadnych gramów. Został przewieziony do domu i tam w domu znaleziono dwa gramy marihuany. Drugi wyrok, to były cztery miesiące też w zawieszeniu na dwa lata, grzywna dozurkuratorski. Ten drugi wyrok odwiesił pierwszy wyrok. W związku z tym syn został zobowiązany do stawienia się w więzieniu na sześć miesięcy. W Polsce za takie przestępstwa sześć miesięcy się dostaje, za znęcenie się nad zwierzętami, za jakieś rozboje. A tutaj za posiadanie pół grama marihuany. Dziesięć lat temu uchwalając, mówiąc w skrócie bardzo restrykcyjne prawo antynarkotykowe, wprowadzając penalizację za posiadanie najmniejszej liczby narkotyków, twierdzono, że to umożliwi walkę z handlażami narkotyków. Wbrew temu, co twierdzono główną ofiarą tej ustawy padli ludzie zażywający narkotyki, ludzi, których trzeba leczyć, który trzeba pomagać. Natomiast handlaże mają się świetnie. Policja zamiast ścigać gangsterów, ściga młodych ludzi, którzy gdzieś tam sobie popalają marihuane. Lub też ściga osoby, które są głęboko uzależnione i ponieważ są głęboko uzależnione, mają przy sobie substancje psychokrytyczne. Ale to chyba nie o to chodzi, nie taka jest rola państwa. Rola państwa jest taka według nieprzynajmniej, żeby zapewniać nam bezpieczeństwo. Więc tak naprawdę policja powinna być najbardziej zainteresowana tym, którzy czerpią z tego poważne zyski. Iloście narkotyków, które są ujawniane przy tych osobach, są niewielkie. I to dotyczą przede wszystkim marihuane, a więc używki, które jest najmniej szkodliwa za wszystkich zakazanych dzisiaj substancji. To pokazuje, że przepis artykuł 62 ust. pierwszy ustaw o przeciwdziałaniu narkomanii w ogóle nie spełnia żadnych funkcji, dla których go wymyślono i jak najszybciej powinien ulec zmianie. Każdego roku, mogę jeszcze dodać, że każdego roku wiemy już to dzisiaj, na karę pozbawienia wolności skazywane jest 9 tysięcy ludzi za posiadanie narkotyków. Natomiast aż 20 tysięcy ludzi słyszy jakąkolwiek karę za ten czyn zabroniony, a wielokrotnie więcej jest pod pretekstem poszukiwania narkotyków zatrzymywanych i poddawanych upokarzającym kontrolom osobistym. Mimo tak restrykcyjnego prawa Polska jest jednym z największych transdytowych krajów, przez które przechodzi heroina na zachód. W Polsce jest w chwili obecnej 82 tys. osób w więzieniach, z czego 1600 odbywa karę za posiadanie narkotyków. Kto za to płaci? Oczywiście my, podatnicy społeczeństwo. Państwo, Polskie płaci za obsługę paragrafu 62 ustawy antynarkotykowej 80 milionów złotych rocznie. Moje podatki idą na zatrzymanie osoby ze śladową ilością czegoś, wydanie na badania toksykologiczne, przetrzymanie tej osoby 48 godzin na karmienie, wypuszczenie, wypełnienie papierów i tak dalej i tak dalej. No mija się z celem. Skutkiem społecznym negatywnym jest to, że ci młodzi ludzie, bo z reguły są to młodzi ludzie, zostają wyrwani na kilka miesięcy ze struktur, w których funkcjonują, ze szkoły, ze studiów, z pracy. Nie wiem, jak zaragują pracodawcy na młodego, powracającego zwięzienia człowieka. Jeżeli ci młodzi ludzie mają służyć społeczeństwu, to nie może być tak, że oni wychodzą z więzienia zfrustrowani, na pełnienie agresją, rozgoryczeni, że państwo złamało im życie. Dlaczego ja nie uważam osób używających narkotyków za przestępców? Bo używając substancji zmieniających świadomość, nikt z tych użytkowników nie ma na celu działania na szkodę społeczeństwa. Ani nie ma zamiaru zrobić przewrotu politycznego, nie ma zamiaru naruszyć zasad ekonomii państwa, czyli nie są to osoby antyspołeczne, tak jak uważamy, postępują przestępcy. Ja uważam, że w Polsce obowiązująca w tej chwili ustawa o zapobieganiu narkomanii jest jedno z najbardziej surowych i niesprawiedliwych ustaw, jaka kiedykolwiek istniała. To buduje te statystyki policyjno-prokuratorskie. Policja przyznaje, że rynek narkotykowy w ciągu 10 lat rozwinął się fantastycznie w Polsce, w cudzysłowie oczywiście. Ustawa ta nie zrealizowała celów, które miała zrealizować, chyba, że cele były inne. Bo coś takiego też możemy podejrzewać, gdyż przestępstwo narkotykowe w Polsce jest to przestępstwo fantastyczne. Dlaczego? W momencie wykrycia sprawcy, stwierdzenia przestępstwa mamy już wykrytego sprawce. Dlatego paradoksalnie policja, jeżeli chce sobie poprawić statystykę, to wystarczy, że pojedzie w miejsce, w którym zbierają się narkomanii, zgarnie ich i już idzie do góry. Teraz mam wrażenie, że chyba jest taki moment na to, żeby przyjąć, że posiadanie niewielkiej ilości narkotyku na własne potrzeby nie powinno być penalizowane. Młody człowiek wchodzący w życie dostaje wyrok. I to jest straszne. Ja wiem, że nieuchronność kary jest czymś ogromnie ważnym, bo to o zupełności prawa. Właśnie jak mówiłem, że to jest kwestia kary, która musi być nieuchronna. Ale w przypadku takich młodych ludzi, które bardzo często ze względu na głupotę czy pewne zaniedbania społeczne decydują się na wejście w jakieś psychotropy, czy to są narkotyki, już bardziej poważne, zaczyna się ogromny problem i więzieni przyznam szczerze, że ja nie słuszam o tym, że było taką świetną szkołą życia dla 18-19-letniego, prawda, 20-par letniego człowieka. Tam się dużo dowie, dużo dowie. W związku z tym myślę, że trzeba się zastanowić właśnie, jakie są te skutki społeczne, czy te koszty, w którą stronę są gorsze, czy takie właśnie nieprzestosowanie młodego człowieka, czy wejście w te struktury więzienne, nauczenie się tego rzemiosła więziennego, zrobić z takiej osoby lepszego człowieka. Mnie jako matce przyświeca hasło leczyć, a nie karać. Leczyć, a nie karać przede wszystkim, żebyśmy my jako rodzice i my jako polskie społeczeństwo mieli radość i mieli korzyści z tych młodych ludzi, którzy obecnie w tej chwili są wskazywani i siedzą w więzieniach. Wołam o humanizację, o urealnienie, o to, żeby prawo działało zgodnie z zasadami terapii czy pedagogiki. Powinniśmy zaprzestać karanie za posiadanie narkotyków i skupić się na tych osoba, które udostępniają znaczne ilości narkotyków, produkują je bądź przemycają za granicy, bądź też handlują nimi na dużą skalę. W ramach głosu opozycji domagam się depenalizacji. To trudne słowo, ono oznacza, domagam się tego, żeby zdjęto karę z tytułu używania substancji zmieniających świadomość. Czyli, żebyśmy przestali w tym zapisie prawnym traktować użytkowników narkotyków jako przestępców. Wydaje się, że jesteśmy po dziesięciu mniej więcej latach działania tej ustawy w takim momencie, że zaczynamy przeglądać się i skuteczności i chcemy wiedzieć, czy nie byłyby skuteczniejsze inne metody albo trochę zliberalizowania tej ustawy. Między innymi do Sejmu wpłynął projekt Ministerstwa Sprawiedliwości, który dotyczy właśnie kar za posiadanie niewielkiej ilości narkotyków i ten projekt zakłada umorzenie postępowania w przypadku, jeżeli ta sytuacja posiadania nie była szkodliwa, czyli ilość narkotyków była niewielka, nie był to jakiś groźny narkotyk, a złapany na tym przestępstwie zwykle gimnazjalista, czy licealista obiecuje poprawę. Z pewnością konieczna jest depenalizacja posiadania ilości na własny użytek niewielkich ilości. Na pewno trzeba wprowadzić tabela określającą wartości graniczne, tak żeby te prawo mogło być skutecznie wdrożone. Chciałabym, żeby ta dekriminalizacja posiadania narkotyków była zastosowana jak najszybciej. W tej chwili około 80 milionów złotych, czyli jest to ogromna suma i gdyby ona była wydawana w inny sposób, czyli ta polityka nasza antynarkotykowa szłaby w innym kierunku, czyli wydawanie przynajmniej części tych środków na leczenie, profilaktykę, redukcję szkód, właśnie występowanie zjawiska z narkomami, to by było znacznie lepiej, bo to już nie myśmy mi przerobili, tylko inne kraje. Patrz, Szwajcaria, patrz, Portugalia. Także wydaje mi się, że nie mowyżamy wyważać drzwi tam, gdzie już ich nie ma. Musimy trochę brać przekłaki i mam nadzieję, że tak się stanie, że mnie nie chodzi o to, żeby dekriminalizacja była równoznaczna z legalizacją narkotyków. Absolutnie nie o to chodzi. Dla mnie oczywiście koniecznością jest dekriminalizacja posiadania miękkich narkotyków na swój własny uszytek. Nie mam co do tego wątpliwości. I tutaj potrzebne są działania co najmniej dwa. Po pierwsze zmiana prawa w tym zakresie, a po drugie działania o charakterze społecznym. Uświadamienie cała akcja informacyjna, że tego rodzaju rozwiązanie to nie jest dawanie młodym ludziom miękkich narkotyków, tylko jest to skuteczny sposób właśnie, żeby nie uzależniali się od narkotyków. Narkotyki brałam przez 14 lat, a następnie uczestniczyłam w programie metadonowym przez 10 lat i z bardzo dużym sukcesem, z bardzo dużym skutkiem, dlatego że jestem teraz osobą, która od 8 lat pracuje, nie zażywam żadnych substancji, płacę podatki i uważam, że jest to bardzo dobry sposób na wyjście z nałogu. Trzy osoby, które są tutaj na muralu, trzy kobiety, które leczą się z uzależnienia właśnie za pomocą leczenia metadonowego. Coś świetnym przykładem na to, jak z nałogu można wyjść, będąc wspomagany farmokologicznie, jak wróciły do swoich ról, tak, matek, żon, są mocno zaangażowane społecznie i myślę, że to jest fajny przykład tego, że jeżeli zainwestujemy w ludzi, jeżeli ich będziemy wspierać w tych próbach leczenia, no to potem mamy takie świetne przykłady. Nadszedł czas reformy polityki narkotykowej w Polsce. Więcej informacji na stronie www.politykanarkotykowe.pl www.politykanarkotykowa.pl