 Siguro naging malaking part na decision ko sa pagpili ng gusto hong gawing pelikula ay hili ko sa sci-fi, sa fantasies, lalo na films that tackle with magic realism. So yun. Well first and foremost, I did the film for my directing class film 158. Tapos, well feeling ko sa 3 genres, narrative, documentary sa experimental, feeling ko mas familiar naman talaga ako sa pagawa ng narrative films, mas marami ako na puno din narrative films. So yun. Feeling ko po yun film ko ay, obviously low budget so, mas nag-reliakon practical effects, yun story ay more grounded. Hindi siya yun kasing laki ng star wars or something like that with CGI and sobrang daming elements involved. Well, ang pelikula ko ay mainly about loss. Gusto ko sabihin na ang loss ay very complex na tip of the iceberg pa lang yun nakikita natin sa isang tao konyari na walang siyan ng kamaganak na mahal sa buhay. Sobrang dami pang nangyayari sa loob niya sa psychological, emotional. So yun flow ng film ko ay non-linear tapos nag-reliadon ako sa somewhat weird visuals ko mas nagsabi. Kung baga mas nag-concentrate ako sa ini-easef ng karakter ko, kaysa magsulat ng scenes na puro-dialog niyan, nag-incorporate ako ng sequences with stop motion, with animation, with practical effects niya. So, very minimal yun dialogue ko, yun naging laman na dialogue ng film sa ka, mas naging visual siya per se. Siguro, feeling ko to make a good film talaga, kailangan grasp mo lahat eh. Pero ako personally, mahina talaga ako mag-write ng script, magsulat ng dialogue for characters. So mas binigyan ako siguro nangpansin yung actions nila tapos nag-concentrate din ako siguro sa, mas nag-concentrate ako sa cinematography, sa production design, which is feeling ko nasa 40 ko while in film school. Sa story ko, kung baga merong literal representation yung loss sa characters, kung baga naging kaibigan niya per se or naging companion niya yun sa journey niya through loss yung parang entity na umusok siya. So we needed to use practical effects like smoke machines and dry eyes to create the effect. Siguro technically speaking, naging marami yung cuts, ang dami ko yung shots. Pero feeling ko, dahil siya sa gusto kung mabuwag yung borders of reality, kung baga parang if it's in your mind, parang hindi naman siya less real sa ngayari sa outside world parang. Kung baga, trenay ko e-mailed yung reality niya deep inside with the outside world yun. So siguro mas visual yung film ko, less dialogue. Nag-concentrate ako sa form niya talaga sa cinematography kaya hindi lang, ok, pinagalaw ko yung actor sa scene ganyan. Nag-lagay din ako ng poses kung saan pwede ako mag-intercut with scenes na masasabing medyo unrealistic na yung dating. Kasi the whole film is in black and white. So kung baga, habang pinapanod mo siya, ang gusto ko saan naman yari, hindi mo naman realize kung ano yung nangyari sa actual life niya, o sa utak lang niya, kung baga yung process niya ay nabibigyanding focus. Naging malaki din yung role ng sound design kasi, originalisa, esa konsequence, gusto kong umuulan, pero wala naman ang budget para magpaulan kasi ang gastos na. So ang nangyari na lang, naging indoor yung sequence, tapos nagpatulong na lang ako sa friend ko na nag sound design ng film ko na, konwari umuulan na lang sa labas. Kung baga yun na lang naging dating na makulim-lim, lighting-wise. Siguro yung naging challenges ay, masyado siyang naging ambitious from the start kasi, as in, nung unakon tinig na yung script ko, parang, shock sin dito, kakayan yung budget ko. So yun, feeling ko nagdream lang na nagdream na kung ano ba talaga yung, magagamit ko ano ba talaga yung importante dun sa story. Tapos, feeling ko yung pinakamahirap na challenge ay, medyo malapit kasi siya sa puso. Ako personally, nung ginagawa ko yung film, I was in the stage of loss, grieving pa sa tatay ko. So ayun, naging mahirap siyang tutukan, lalo na ako mabigat yung subject matter. I wanted to say na, losses, ano ba? Hindi mo siya ma-generalize talaga. Parang, may kita ako kasi sa telenovela na parang, okay, iiiyak siya, may mag-console sa kanya, kung baka very, very outside kasi yung paningin na yun. So gusto ko nga mag-dive deeper into it na, ito yung nangyari sa loob, ito yung hindi nakikita ng tao, maging weird man, hindi mo maintindihan. Part talaga siya, na wala yung malaking chunk ng nararamdaman mo. Siguro wag lang matakot talaga mag-experiment. Filing ko sa film ko, yun yung naging, isa sa main goals ko na mag-experiment, mag-try ng stuff na hindi ko pa nag-agawa, kaya ayun, siguro believe in yourself. Ganon. Kasi wala nang mag-tuturu sa'yo kung pano ba i-represento maayos, kung baka kakapain mo talaga, hindi sa basta malungkot, mag-close-up na lang tayo, iiiyaki yung character, parang andamin ng ganon. Parang nag-ahanaplang talaga ako ng bago, asin ang bilis ko kasi magsawa sa very mundane visuals. Naghanap talaga ako ng na mga images na wow, ang fresh nito tingnan kahit for me, kahit ako yung gumagawa ng film, gusto ko rin siya ma-enjoy kaya. Ayun, kung baka nag-step out of the box talaga ako, sobrang sinubukan kung i-break yung rules sa narrative filmmaking siguro. Kasi sinimul ako kasi yung film na, ok, mag-standard narrative, kung baka yung sequence ay malungkot siya ganyan, papasok siya sa bahay, very mundane, gusto ko lang mabulabog yung audience in a way na parang, hala ano nangyari, bakit cut na tayo dito sa weird tao na ito na umuusok o bakit hindi na same yung frame rate nito yung sequence na dito. So yan po siguro, main. Eya, go kaya na. Oba, yung mga camera mo. Huh? Dengat. Kikuhaya pa pala yun. Oh, anyari sa picture natin. O, compress na. Kumaw ako ng bago sa Morley, nabubulok na yung luma. Budi. Wala nang kumawa. Yung namin ang naman matay ngayon, daron na yung nangyari yung presidentin yung, hindi naman atito nag-addrags. Miss, asensi Troy? Sir, sorry, wala si Troy ngayon, pero developing po ba? Oh, winning ko na yung. Sige po sir, yung receibun yun na lang. Eh, ito. Okay, sinlili lang po. Sir Brian Arshaga. Yes, yes. Sorry, sorry. Okay lang sir. Sige, thank you ha. Sige po sir, thank you po. Sige rato ka na pa. Yim na. Excuse me, ko ba si Troy? Yes sir, Brian po ba? Aho, misibun nyo po. Eh, hindi na po sir. Sige, salamat, salamat. Hindi nalang talaga, may nagbenza nito kadami online. Kasi may kasi ang baguy. Oh, mamam yam mo tignan na hati ang sain na tayo ha.