 Dit is deel drie van horecolleze 13. Nou, we weten nu wat vooroordelen zijn, waarom ze bestaan en waarom ze ook blijven bestaan. En we hebben ook al gezien wat voor verwoestende effecten vooroordelen kunnen hebben als je lid bent van een minderheidsgroep. Dus in dit laatste gedeelte van het colleze gaan we praten over hoe we vooroordelen kunnen verminderen. Hoe kan je nou zorgen dat mensen minder ruzie maken met leden van andere groepen? En hoe dat we ons ook empathischer kunnen opstellen naar mensen van groepen waar we zelf geen lid van zijn. En vooral als dat een minderheidsgroep is. Nou, dat is natuurlijk een hele belangrijke vraag, een vraag waar ook psychologisch wetenschappers al heel lang mee bezig zijn. En heel voor de hand liggende idee en antwoord op die vraag is dat mensen gewoon contact moeten hebben met elkaar. Dat is de contacthypothese stelt. Mensen moeten contact hebben met leden van andere groepen en op die manier zullen vooroordelen verminderen. Nou, is contact dan ook echt het antwoord? In 1954 sprak het Amerikaanse Hoge Rechtshof zich uit tegen segregatie van scholen. En dat betekende dat er scholen werden opgericht waar zwarte en witte kinderen samenkwamen en met elkaar in de klas zaten. En daar zie je hier een mooie foto van. En ze kijken elkaar en denken, oh wow, zie jij er zo uit? Want je moet je voorstellen, die segregatie was overal. Dus ze zagen elkaar niet op school, maar ze zagen elkaar ook niet in een restaurant of in andere publieke setten. Dus ze leefde compleet gescheiden levens. En vanaf dit moment gingen die twee groepen met elkaar in contact komen. En natuurlijk was het de hoop, tenminste van heel veel mensen, dat dat ook de verhoudingen tussen die groepen zou verbeteren. Nou, en het algemeen is dat ook wel gedeeltelijk gebeurd. Dus er waren wel zeker scholen waarbij dit contact heel goed verliep. En waarbij er ook vriendschappen ontstonden tussen kinderen met verschillende huidskleur. Maar helaas er nog heel veel voorbeelden waarin dat contact eigenlijk helemaal niet goed verliep. Waarbij er juist heel veel ruzies waren tussen die verschillende groepen. En ook al was er dan wel officieel deze segregatie, zag je dat die groepjes helemaal nooit met elkaar omgingen. Dus dan gingen alle zwarte kinderen alsnog met elkaar spelen en alle witte kinderen met elkaar spelen. Dus er was alsnog een soort van segregatie, ook al zaten ze dan wel bij elkaar in de klas. Dus contact alleen gewoon mensen bij elkaar zetten, ja, dat lijkt toch niet voldoende te helpen. En lijkt een bepaalde soort van voorwaarden te bestaan, waaraan dit contact moet voldoen. En die voorwaarden zijn in eerste instantie al opgesteld in 1954 door deze man, hier Gordon Elport. En die creëerde een hele lijst van eigenschappen, voorwaarden waar contact tussen groepen aan moet voldoen. Om die verstandhouding tussen groepen te verbeteren. Nou, Elport had echt een hele lange lijst met voorwaarden. Die ga ik niet met allemaal met jullie bespreken. Ik bespreek er vier, vier van de belangrijkste denk ik. De eerste is gelijke status. En dat wil zeggen dat die leden van die verschillende groepen dezelfde status moeten hebben. Nou, daar heb je meteen al een probleem te pakken. Want als de sprake is van een meerderheidsgroep en een minderheidsgroep, is er vaak geen gelijke status. Dan heeft de meerderheidsgroep een hogere status dan de minderheidsgroep. Maar in die setting van bijvoorbeeld een klaslokaal is het belangrijk dat de kinderen het gevoel hebben dat dat geen rol speelt en dat de status gelijk is. Dus dat er geen speciale behandeling is bijvoorbeeld of een andere benadering vanwege een meerderheidsgroep of een minderheidsgroep. De tweede regel die hier ook een beetje mee samenhangt, is dat het ondersteunt moet worden door sociale normen. Dus er moet binnen die school absoluut geen sprake zijn van discriminatie of andere regels of andere plekken op basis van huidskleur. Dus het moet echt die integratie en die co-operatie tussen kinderen moet echt aangemoedigd worden door formele instanties. Dus bijvoorbeeld een school en een leerkracht, ook natuurlijk heel belangrijk. De volgende is dat de kinderen ook wederzijds afhankelijk van elkaar moeten zijn. Dus ze moeten samenwerken en ze moeten ook afhankelijk zijn van elkaar voor hun prestaties. Dat was een hele belangrijke voorwaarde. En tot slot wat heel goed werkte in het verbeteren van contact, was het hebben van een gemeenschappelijk doel. Nou, al deze verschillende voorwaarden zijn ook onderzocht. Onder andere, misschien wel een van mijn lievelingsexperimenten, het Robbers Cave Experiment uitgevoerd door Sharif in 1961. En nou, dit is echt een van mijn favoriete experimenten. Ik ben blij dat hij in dit laatste gedeelte van de college zit. Ik zal zo meteen vertellen waarom. In dit experiment werden jongetjes uitgenodigd, waar allemaal jongens van dezelfde achtergrond 22 jongens in totaal en ze mochten op kamp met elkaar. Dus het was een daadwerkelijke kamp wat we geen plaatsvinden. En in eerste instantie kwamen ze en de eerste fase van het experiment kwamen ze aan bij die kampplaats. En dan gingen ze gewoon met elkaar spelen, gewoon kampactiviteit uitvoeren, tent opzetten, noem maar op. Dan vervolgde het tweede onderdeel van het experiment. En in dit onderdeel werden ze willekeurig ingedeeld in twee verschillende groepen. Dus er werden twee groepen gecreëerd. En die groepen mochten zichzelf ook een naam geven. En ze noemen zichzelf de Rattlers en de Eagles. Dus de Adelaars en de Ratelslangen noemen zichzelf. En ze gingen tegen elkaar strijden. Dus ze gingen spelletjes doen tegen elkaar. Dit waren echt klassieke spelletjes zoals touwtrekken of voetbalwedstrijdjes. Noem maar op. En ja, ze gingen dus voortdurend tegen elkaar strijden. Er waren ook prijzen die ze konden winnen, trofeeën. Er was ook een prijs waarin ze messen konden winnen. Wat ik dan weer een heel slechte idee vindt als je jonge jongetjes die met elkaar in conflict zijn messen gaat geven. En de bedoeling van deze derde fase was om conflict te creëren. Dus echt een conflict om te kijken dat twee groepen tegenover elkaar komen te staan. Dat lukte zwak gezegd. Er was wel degelijk conflict tussen deze twee groepen. Dat liep ook eigenlijk snel heel erg uit de hand. Zoals we wel vaker zien bij dit soort oude experimenten. Dus de jongetjes die gingen met elkaar vechten, die gingen elkaar daadwerkelijk met elkaar op de vuist. Ze gingen ook dingen uit elkaar stenten, jatten. Dus het was zeker een stevige conflict. Maar dit was niet het einde van het experiment. En dat is waarom dit een van mijn lievelingsexperimenten is. Want Sherif had namelijk ook nog de bedoeling om weer harmonie te creëren. Want hij wilde niet alleen maar conflict bestuderen. Hij wilde kijken hoe kan je die groepen nou weer naden tot elkaar brengen. En hij deed dat in eerste instantie door de jongetjes gewoon weer bij elkaar te zetten. Net zoals gebeurde in 1954 met die kinderen van zwarte en witte kinderen bij elkaar in de klas. Nou, we zetten ze bij elkaar en we kijken wat er gebeurt. Nou, in dit geval van dit Robbers Cave experiment ging dat niet goed. De jongetjes bleven gewoon met elkaar vechten. Maar gelukkig had Sherif goed geluisterd naar Elport. En hij had gekeken naar welke condities kan ik nou gebruiken om dat contact te verbeteren. En hij gaf deze jongetjes in de laatste fase van het experiment. Een reeksgemeenschappelijke doelen. Dus taken die ze konden oplossen alleen maar door samen te werken. Waarin ze heel afhankelijk waren van elkaar. Ze moesten bijvoorbeeld een vrachtwagen maken of een bus maken. Die ze allemaal gebruikten om goederen naar het kamp te krijgen. Dus allebei die groepen, de Reddlers en de Eagles waren er allebei van afhankelijk. En ze konden alleen maar die bus maken door samen te werken. Dus ze moesten samenwerken om dit op te lossen. En zo had Sherif nog allemaal andere takies bedacht met gemeenschappelijke doelen. Waarin samenwerkingcentraal stond wederzijds afhankelijkheid. Dus al die jongetjes moesten echt samenwerken. En vervolgens keek hij, lukt het. Gaan die jongetjes dan vervolgens weer vrienden worden. Jawel, het lukte. Het is Sherif gelukt om een experiment uit te voeren in 1960 wat goed afliep. Uiteindelijk zijn deze jongetjes gewoon allemaal in die bus die ze samen hadden gemaakt. Weer vrolijk en blij afgeleverd bij hun ouders. En had Sherif iets heel belangrijks geleerd over intergroepsconflict en het herstellen van harmonie. Nou, deze voorwaarden zijn ook later toegepast in bijvoorbeeld het Jigsaw-model. Van eigenlijk een methode die gebruikt kan worden in klaslokalen. Om ook in klaslokalen vooroordelen te verminderen. En discriminatie te verminderen. En in dat Jigsaw-model gaan kinderen in kleine groepjes samenwerken. En dat zijn hele gemikste groepjes. Dus groepjes van kinderen van allemaal verschillende etniciteiten geslachten. Juist als er veel problemen zijn werkt dat goed om ze heel goed met elkaar te mixen. Ze zijn in kleine groepjes en die kinderen moeten afhankelijk zijn van elkaar. Om samen te werken aan bepaalde taken. Dus hun uitkomst moet echt afhangen van succesvolle samenwerking. En dat Jigsaw-model is heel succesvol. Want het is gebleken dat dat vooroordelen vermindert. Integratie bevoordert. En, en dat is ook heel erg belangrijk. Het bevordert ook empathie. Dus je wordt empathischer naar je klasgenoten. Ook klasgenoten van minderheidsgroeperingen. En empathie, dat is echt het sleutelwoord hier. Dat is heel erg belangrijk dat jij je in kan leven en de ander niet wegzet als... Oh, die hoort niet bij. Oh, die is anders. Maar iemand echt gaat zien als een individu. Dat is best wel lastig. Maar er is ook nog een andere manier om dat te doen. En die andere manier is heel mooi gedemonstreerd door deze vrouw hier. Dat is Jane Elliot. Jane Elliot is geen onderzoeker. Geen wetenschapper, geen psycholoog. Het is een juf. Een juf van kinderen uit groep vijf. Dus dat zijn kinderen van ongeveer acht of negen jaar. In 1968 gaf zij les aan een groep kinderen dus van groep vijf. Op een school in een heel landelijk gebied in Iowa. En dit waren kinderen die allemaal, allemaal wit. Heel weinig contact met minderheden. En zij merkte in de klas dat er heel veel racisme was. Dus heel veel negatieve uitlatingen over zwarte mensen bijvoorbeeld. Vooral zwarte mensen. En dit was kort na de moord op Martin Luther King Jr. Toen wilden zij het eigenlijk aan de kaak stellen. En ze wilden deze kinderen overtuigen dat discriminatie niet oké is. En dat je nooit mensen anders mag behandelen op basis van hun huidskleur. En om dit te demonstreren heeft zij een heel erg ingenieus experimentje bedacht. Het Blue Eyes, Brown Eyes, anti-racisme experiment. Kijk maar eens even mee hoe dat in z'n werk ging. Absoluut de Indiëns. Vele plekken in de United States. Hoe zijn de zwarte mensen getreid? Hoe zijn de Indiëns getreid? Hoe zijn de mensen die een verschillende kleur zijn dan we? Ze zijn niet in het wereld. Waarom is dat? Omdat ze een verschillende kleur zijn. Je vindt je hoe ik het voelt om de kleur van je schijf te beperken? Doe je dat? Nee, ik denk niet dat je het niet zou beperken wanneer je het was. Het zou interessant zijn om de kleur van de ogen te beperken. Moet je dat proberen? Ja! Het lijkt me leuk, he? Sinds ik een teacher ben en ik heb de Blue Eyes, ik denk dat de Blue Eyed mensen op de eerste dag zijn. Ik denk dat de Blue Eyed mensen de betere mensen in deze ruimte zijn. Hallo. Oh, ja, ze zijn. De Blue Eyed mensen zijn smarter dan de Brown Eyed mensen. Dit is een fact. De Brown Eyed mensen niet kunnen gebruiken van de drinken. Je moet gebruiken van de paprikup. De Brown Eyed mensen zijn niet te spelen met de Blue Eyed mensen op de plek. De Brown Eyed mensen in deze ruimte gaan vandaag op de kleur werken zodat we kunnen vertellen van wat kleur je ogen zijn. Are you ready, Laurie? She's a Brown Eyed. Je begint vandaag te zien dat we een groot deel van tijd hebben voor de Brown Eyed mensen te wachten. Ik zie je niet. Hey, missie. Je moet dat op je desk komen. De Brown Eyed mensen gaan op de hand. Oh, je denkt dat als de Brown Eyed mensen uit de hand komen dat zou zijn om te gebruiken. Who goes first to lunch? The Blue Eyed people. Blue Eyed people may go back for seconds. Brown Eyed people do not. Brown Eyed. Don't you know? They're not smart. It seemed like when we were down on the bottom everything bad was happening to us. The way they treated you felt like you didn't even want to try to do anything. It seemed like Mrs. Elliott was taking our best friends away from us. What happened at recess? Were two of you boys fighting? Russell called me names and I came in the gut. What did he call you? Brown Eyed. They always call us that. What's wrong with being called Brown Eyed? It means that we're stupid. I watched what had been marvelous. Cooperative, wonderful, thoughtful children turned into nasty, vicious, discriminating little third graders in a space of 15 minutes. Yesterday I told you that brown eyed people aren't as good as blue eyed people. That wasn't true. I lied to you yesterday. The truth is that brown eyed people are better than blue eyed people. Russell, where are your glasses? I forgot them. You forgot them. And what color are your eyes? Blue. Miss Susan Ginder has brown eyes. She didn't forget her glasses. Russell Ring has blue eyes. And what about his glasses? He forgot them. He forgot them. Yesterday we were visiting and Greg said, boy, I like to hit my little sister as hard as I can. That's fun. What does that tell you about blue eyed people? The brown eyed people may take off their collars. Each of you may put your collar on a blue eyed person. The brown eyed people get five extra minutes of recess. You blue eyed people are not allowed to be on the playground equipment. You blue eyed people are not to play with the brown eyed people. Brown eyed people are better than blue eyed people. They are smarter than blue eyed people. And if you don't believe it, look at Brian. I use Orton Gillingham phonics, we use the card pack. The brown eyed children were in the low class the first day. And it took them five and a half minutes to get to the card pack. The second day it took them two and a half minutes. The only thing that had changed was the fact that now they were superior people. You went faster than I've ever had anyone go through the card pack. Why couldn't you get them yesterday? We were there. We had a lot to think as well with the collars on. Four minutes and 18 seconds. Hoe lang did it take you yesterday? Three minutes. Three minutes, how long did it take you today? Four minutes and 18 seconds. What happened? One down. What were you thinking of? This. I hate today. Do I hate too? Because I'm blue eyed. See I am too. It's nothing, it's not funny, it's not fun, it's not pleasant. This is a filthy nasty word called discrimination. We're treating people a certain way because they are different from the rest of us. Is that fair? No. Nothing fair about it. We didn't say this was going to be a fair day did we? No. And it isn't. It's a horrid day. Ready? What did you people who are wearing blue collars now find out today? I know what they felt like yesterday. I did too. How did they feel yesterday? Like your chin, I'm not up in the prison. You're throwing the key away. Should the color of some other person's eyes have anything to do with how you treat them? No. All right then should the color of their skin? No. Should you judge people by the color of their skin? No. When you see a black man or an Indian or someone walking down the street, are you going to say it? Look at that silly looking thing. No. Wether their skin is black or white? No. How you decide whether people are good or bad? No. Is that what makes people good or bad? No. Have you made any difference in the kind of person you are? No. En zo zijn we dan aan het einde gekomen. Niet alleen maar het einde van dit college, maar het einde van deze hele cursus. In het allereerste college zei ik dat ik hoopte dat ik jullie perspectief op de wereld zou kunnen veranderen. Best wel een ambitieus doel. Ik hoop dat ik je al kijk op de sociale wereld waarin we allemaal leven zou kunnen veranderen. Ik hoop dat dat een beetje gelukt is. Ik hoop dat je wat meer inzicht hebt gekregen in je eigen gedrag, maar ook het gedrag van mensen om je heen. Ik hoop dat je beter begrijpt waarom we doen wat we doen. En dat dat je ook helpt om misschien wat empathische te zijn naar andere om je heen. Ik heb echt met heel veel plezier deze horculees voor jullie opgenomen en gegeven. Ik hoop dat je er ook zelf met plezier naar hebt gekeken. En ik wil je heel erg bedanken dat je erbij was.