 Deel zes van De Reis om de Wereld in Tachtig Dagen. Deze LibriVox-opname behoort tot het publieke domein. Opname door Bart De Leel. De Reis om de Wereld in Tachtig Dagen door Jules Verne vertelt door Gerard Kellig. Zesdiende hoofdstuk, waarin fixen doet voorkomen, niets te weten van de zaken waarover men hem spreekt. De Ren Goon, een de mailboten van de P&O-company, die de Chinese en Japanse zeeën bevaart, even naar de demogoria in snelheid, maar niet in goede inrichting. Mevrouw Aouda had hier dan ook niet zo'n goede plaats bekomen, als volk wel gewenst had. Maar het was slechts een tocht van elf of twaalf dagen en de jeugdige vrouw was geen lastige reisgezellin. Gedurende de eerste dagen van deze overtocht maakte Aouda naderkennis met volk. Bij ouke gelegenheid betoonden zij hem de grootste dankbaarheid. De vlegmatieke gentleman hoorde haar, althans augenschijnlijk, met de meeste kampte aan zonder dat enige woord of gebaar de minste aandoening verriet. Hij zorgde altijd dat het de jonge vrouw aan niets ontbrak. Op bepaalde uren kwam hij bij haar, zo niet om tot haar te spreken, dan toch om naar haar te luisteren. Hij nam jegens haar de grootste beleeftijd in acht, maar met het bevallige en wektuigelijke van een automaat wiens bewegingen geheel voor dit doel waren ingericht. Mevrouw Aouda wist niet wat ze ervan denken moest, maar het Paspartout had haar enigszins ingelicht omtrend het zondelijke karakter van zijn meester. Hij vertelde haar ook welke wedderschap deze de reis om de wereld te dit maken. Mevrouw Aouda had er om geglimmd lacht, maar in elk geval had zij haar leven aan hem te danken en haar redder kon in haar achteren niet daden, daar zij hem steeds door de ogen haar dankbaarheid zag. Mevrouw Aouda bevestigde het verhaal dat de hinduze gids van haar teurige geschiedenis gedaan had. Zij behoorde inderdaad tot het ras dat het de eerste plaats inneemt onder de indische volkstammen. Vele paarsische hoofden hebben grote zaken in Indië in de kattoenhandel gedaan. Eén van hen, Sir James G. Boy, was door het Engelse Goeverdement tot de aarderstand verheven en mevrouw Aouda was familie van deze rijke koopman die te bombeewoonde. Ze was zelfs een nicht van Sir G. Boy, de achtbare G. Jeep, die zij te Hong Kong hoopt te aantreffen. Zou zij bij hem een toefloedsoord en hulp vinden? Ze was er niet zeker van. Op deze twijfel antwoordde volk dat zij zich daarover niet ongerust moest maken en dat alles zich wel schikken zou. Dit was altijd zijn laatste woord. Begreep de jonge vrouw dit raadselachtige woord, wie zal het zeggen? Altijd vestelde zij op volk haar grote ogen vochtig als de heilige beren van de Himalaya. Maar de onhandelbare volk, nog geslotener dan ooit, scheen de man niet om zich in dit meer te werpen. Het eerste gedeelte van de overtocht met de Rengoon had plaats onder de gunstigste omstandigheden. Het weer was kalm en dit gehele gedeelte van de onmetelijke bij, welke de zeelieden de Golf van Megalen noemen, was zeer ten voordelen van de snelheid termielboot. Weldra was de Rengoon in het gezicht van de grote Anderman-achtige berg de saddle-piek, welke een hoogte heeft van 2400 voet en tot signaal strekt voor de schepen. Men volgde de kust op kortere afstand, maar de wilde papu was, die het eiland bewonen, vertonen zich niet. Die volkstand staat op het laagste standpunt van beschaving, maar men pleegt onrecht wanneer men hen onder de menseneters rang schikt. Het panorama dat deze eilanden opleverden was prachtig. Onmetelijke bossen van palmbomen, aarders, pambous, muskaatbomen, tiks, jatibomen, reuzachtige slingerplanten en varen, bedekte de voorgrond, terwijl de achtergrond gevormd werd door de bevallige lijnen van het gebergte. Langs de kust weemelden het van oeverzwaluwen weer nesten eetbaar zijn en een gediefkost gerecht uitmaken in het Hemelse Rijk. Maar dit landschap voor afwisseling dat de Andermanische eilanden opleveren was spoedig voorbij en de Rengoon naderde snel de straat van Malacca, waardoor men in de Chinese zee komt. Wat deed gedurende deze overtocht de inspecteur Vicks, die zo ongelukkig was meegesleept op de reis om de wereld. Bij het vertrek uit Kalkutta had hij zich op de Rengoon kunnen begreven, zonder door paspartouten worden opgemerkt en hij hoopte verborgen te blijven totdat de Meelboot Hongkong zou hebben bereikt. Het zou hem dan ook inderdaad moeilijk zijn gevallen om de oorzaak te verklaren waarom hij zich aan boord bevond, zonder de achterdocht te wekken van paspartout, die hem nog te bombaywaande. Bij de omstandigheden bracht het mede dat hij de kennis met volksbediende vernieuwde. Al de hoop van de inspecteur van politie was stans op één punt van de wereld gevestigd, op Hongkong. Daar moest hij de dief vatten of deze ontsnapte hem voor altijd. Hongkong was dan ook het laatste Engelse grondgebied op de gehele reis. Was men dit voorbij dan zou China, Japan of Amerika een veilig toevluchtsoort voor volk opleveren. Wanneer heette Hongkong eindelijk het bevel tot inhegtenisneeming vond, dat hem ongetwijfeld nagezonden was, dan zou viks de heer volk arresteren en hem aan de politie al daarover leveren. Maar na Hongkong was een mandaat tot inhegtenisneeming niet meer voldoende. Dan zou er een acte van uitlevering nodig zijn. Dit ging met allerlei oponthoud, vertraging en hinderpaden gepaard, waarvan de schulk gebruik zou maken om tenslotte toch te ontkomen. Missluchte al zo zijn poging te Hongkong, dan was het hoogst moeilijk, zo niet ondoenlijk, om zich van hem meestig te maken. Al zo dacht Vicks onophoudelijk bij zichzelf de lange uren die hij in zijn hut doorbracht. Al zo zal de volmacht te Hongkong zijn en dan neem ik me wel aan de gevangen, of ze zal er niet wezen en dan moet ik hem noodzaken daar te blijven. Mijn poging zijn missluchte Bombay en de Kokkutta. Missluchten zij ook te Hongkong, dan is mijn reputatie verloren. Ik moet dus slagen, het kosten wat het kost. Maar welk middel aan te wenden om, zo dit mogelijk is, het vertrek van die verwenste volk te beletten? Als uitelste middel had Vicks besloten alles aan pasbaar toe te bekennen en hem op de hoogte te stellen van de meester die hij diende bij wiens medeplichtiger hij zeker niet was. Als pasbaar toe volkomen ingedicht was, zou hij zeker vrezen in de zaak betrokken te worden en de wijste partij kiezen. Maar dit was een gewaagd middel, dat slechts in het uiterste gevolg geworden beproefd. Een enkel woord van pasbaar toe aan zijn meester zou onherroepelijk alles bederven. De inspecteur van politie verkeerde dus in de grootste verlegenheid maar de tegenwoordigheid van mevrouw Aouda aan boord van de Rengoon in gezelskap van Vilius Volk, opende hem een nieuw uitzicht. Wat was die vrouw? Door welke samenloop van omstandigheden was hij de gezelin geworden van Volk? Blijkbaar moest de ontmoeting tussen Bombe en Kalkutte hebben plaatsgehad, door het welke hoek van het Schierijland. Was het enkel het toevall dat Volk en zijn jeugdige reisgezelin te samen had gebracht? Of had de reis in Indië door de gentlemen ondernomen slechts ten doel om deze schone vrouw op te zoeken? Want schoon was hij, Vicks had hij maar al te goed in de gerecht zal de Kalkutte gezien. Men kan denken hoe nieuwsgierig de inspecteur daarna was. Hij vroeg zich af of hij niet een misdadige schaking was gepleerd. Ja, dat moest wel zo zijn. Deze gedachte vat de post in zijn hoofd en hij besefte al het voordeel dat hij uit deze toestand kon trekken. Of die jonge vrouw getrouwd was of niet, er was hier een schaking gepleerd en het was zeer goed mogelijk dat hij de schaker te Hong Kong in een verlegenheid kon wikkelen waaruit hij zich niet door geld kon losmaken. Maar hij mocht niet wachten tot de Rengoon de Hong Kong was aangekomen. Volk had de slechte gewoonte om van de Edeboot op de andere te springen en voor de zaak nog in aanvang had genomen kon hij reeds ver weg zijn. Het noodzakelijkste was dus om de Engelse overheid te waarschuwen en op de passagier van de Rengoon de aandacht te vestigen voordat hij nog aan land was. Niet nu was gemakkelijker, daar de mailboot te Singapore binnen liep en Singapore stond in verbinding met de Chinese kust door de telegraaf. Intussen, voordat hij iets ondernam en onzekerder te zijn, besloot Vicks Paspartout eerst eens te ondervragen. Hij meende dat het niet moeilijk zou zijn om de bediende aan het praten te krijgen en besloot dus om zich aan hem bekend te maken. Er was niet veel tijd te verliezen, het was de 30e oktober en de andere morgen moest de Rengoon te Singapore het anken werpen. Vicks dan ging die dag aan dek, met het plan om Paspartout het eerst en wel met de grootste verbazing aan te spreken. Paspartout liep heen en weer op het voordek toen de inspecteur naar hem toesnelde, met de woorden wat meneer, zeid hij op de Rengoon? Meneer Vicks aan boord antwoorde Paspartout zeer verrast toen hij zijn bedgezel van de Moghodeja herkende. Hoe nu? Geef verliet mij te Bombay en dan komt u weer op de reis naar Hongkong. Maar zeg eens, maak jij ook de reis om de wereld? Nee, antwoorde Vicks. Ik ben van plan om tenminste enige dagen te Hongkong te vertoegen. Zo antwoorde Paspartout, die een ogenblik verbaasd scheen. Maar hoe komt het dat ik u aan boord nog niet gezien heb, zei dat wij al kutta verlaten hebben? Ach, ik was een weinig sesiek, ik ben daarom in mijn hut gebleven. Is geen beter tegen de lucht er in die zee te kunnen dan tegen die van de golf van Berghalen? Hoe gaat het met u meester, Villiers Valk? O, uitnemend en altijd even precies als zijn reisboek. Geen dag te laat. Maar meneer Vicks, jij weet zeker nog niet dat wij nog een jonge dame bij ons hebben. Een jonge dame herhalde de inspecteur die volstrekt niet scheen te begrijpen wat de anderen bedoelden. Paspartout had hem spoedig op de hoogte van de zaak gebracht. Hij vertelde wat er in de afgrotstempel te Bombay voorgevallen was, het aankopen van de olifant voor 2.000 pond en de geschiedenis met de soetie, de schaking van Aouda, de veroordeling door de rechtbank de Kaukutta en de invrijheidsstelling onder Boyrtocht. Hoewel Vicks het laatste gedeelte ervan kende, nam hij toch de schijnaan alsof hij niets van wist en paspartout, aangemoedigd door het aandachtig luisterend van zijn toehorder, vertelde maar door. Maar vroeg Vicks is uw meester van plan om deze jonge vrouw mee te nemen naar Europa? Nee, meneer Vicks, dat niet. Hij is slechts van plan om haar naar één haar bloed verwanten en rijke koopman te Hong Kong te brengen. Er is niets aan te doen, previlde de detective bij zichzelfen, zijn de leerstelling trachtende te verbergen. Eer Glazejin, meneer Paspartout? Zeer gane, meneer Vicks, het is niet meer dan plicht dat wij op onze ontmoeting op de Rengoon drinken. Sevendiende hoofdstuk, waarin verschillende zaken te spraken komen, gedurende de overtocht van Singapore naar Hong Kong. Na die dag ontmoeten Paspartout en de detective ook al vaak, maar de inspecteur hield zich op een afstand van zijn reisgezel en moederde hem volstrikt niet tot spreken aan. Eén of twee maal zag hij folk. Deze vertoefde het liefst in de grote keyaard van de Rengoon. Het zei hij daarmee vrouw Aouda gezelschap hield, of dat hij, volgens zijn onveranderlijke gewoonte, wist speelde. Wat Paspartout betreft, deze overpijnste ernstig hoe het toch kwam, dat Vicks dezelfde reis deed als Zuidmeester. En waarlijk, men moest er wel ederszins verbaasd over staan. Deze vriendelijke heer volgde in ieder even beleefd en die hij het eerst de Suez ontmoeten, die zich ook op de Mongolia had ingeschept, die te bomben weer aan walstapten, waar hij zei te wonen, en die men nu weer op de Rengoon ontmoeten om naar Hong Kong te reizen. In één woord, die de reis van folk stap voor stap volgde, was wel een onderwerp de moeite waard om er over na te denken. Er bestond hier, minst genomen, een zondeling toevall. Wie kon die Vicks toch zijn? Paspartout was op het punt om zijn muilen erop te verwedden, hij had ze nog zuider bewaard, dat Vicks op dezelfde tijd als folk Hong Kong en waarschijnlijk wel met dezelfde mailboot zou verlaten. Paspartout had er een eeuw over kunnen denken zonder dat hij ooit zou geraden hebben met welke zending de inspecteur wel belast was. Nooit zou hij kunnen gissen dat Veljes Volk vervolgd kon worden als een dief die een reis op de wereld maakt. Maar, daar de menselijke natuur mee brengt, dat met aan alles het uitlegging wil geven, van Paspartout eensklappst tot een verklaring van de bestendige tegenwoordigheid van Vicks. En inderdaad, zijn uitlegging was zeer aannemerlijk. Volgens hem kon en moest Vicks niemand anders zijn dan een agent door de leden van de Reformclub aangesteld om folk overal na te gaan ten einde te zien of deze de reis op de wereld nauwkeurig en volgens het overeengekomen reisplan volbracht. Dat is zo, dat kan niet missen, herhaalde de eerlijke knecht onophouderlijk, trots op zijn doorzicht. Hij is een spyon die deze heren ons achterna zenden. Dat is toch onwaardig, die eerlijke achterzwaardige folk om hem door een spyon te laten bespieden. Dat zal u duur te staan komen, heren de Reformclub. Paspartout besloot hoe blij hij ook met zijn ontdekking was en niets van aan zijn meester te zeggen, vreesende dat deze zich gekrengt zou gevoelen door het wantrouwen van zijn tegenpartij. Maar hij besloot toch Vicks eens bij gelegenheid uit te lachen zonder zelfs iets te laten ontglippen dat hem compromiteren kon. Woensdag de 30e oktober, desmiddags, stoomde de Rengoon de Straat van Malacca binnen, die het schierijland van die naam scheidt van Sumatra. Bergachtige en stijlen, maar schilderachtige lege eilandjes, benamen aan de reizigers het gezicht op het grote eiland. De andere boigen, tentien uren, had de Rengoon reeds in halve dag gewonnen op de doorreglement bepaalde tijd. Er liep zij de haven van Singaport bidden, tot einde daar een voorraad steenkolen in te nemen. Veljes Voks schreef dit voordeel op zijn lijst van winst en ditmaal ging hij aan land, vergezeld van Aouda, die hij wens te kennen had gegeven om enige uren te rijden. Vicks, wie elke daad van Voks zeer verdacht voorkwam, volgde hem zonder opgemerkt te worden. Een zekere angst kwelde hem onophoudelijk. Hij vreesde dat Voks, als hij zich op niet-ekels grondgebied bevond, daar zou willen blijven. Dan was de gehedenzaak ongetwijfeld voor het ogenblik verloren. Paspertoen lag de reeds bij voorbaat, bij de gedachten, hoe Vicks daarin te werk zou gaan. Intussen bracht hij zijn tijden door om zijn gewone boodschappen te verrichten. Het eiland Singaport is niet groot en ook niet indrukwekkend van voorkomen. Het heeft geen bergen, althans geen stijlen. Toch is het in al zijn eenvoud zeer bevallig. Het is een park door sneden van talloze wegen. In een vrij rijdtaag, bespannen met vuurige paarden die uit Nieuw-Holland waren aangebracht, zat een oude Ouda en Vok. Zij reden door een dicht pallenbos met prachtige bladigte, hier en daar afgewisseld door kruidnagelbomen waarvan de vruchten gevormd zijn door de knopselven van de halfontloken bloemen. Hier neemt de peperstruik de plaats in van de doorde geheggen de Europesevelden. Sagerbomen, hoge varenkruiden met prachtige takken wisselen deze tropische flora af. Muskaatbomen met hun schitterend gebladigde, vervuldende lucht met een doordringende geur. In het bos ontbrak het niet aan vrolend dachtelende apen en in het diepste terbossen verscholen zich de tijgers. Hem wie het soms mocht verwonderen dat deze roovdieren op dit betrekkende kleine eiland nog niet tot het laatst toeverdreven zijn, zal men antwoorden dat zij van Malacca komen door de straat over te zwemmen. Toen Aouda en Vork een paar uren door dit landschap gereden hadden, keerden zij in de stad terug. Die bestaat uit een hoop zware en lage huizen, allen met prachtige tuinen, waarin mango-staanen, anenassen en andere van de schoonste vruchten der wereld groeien. Tentien uren kwamen zij weer op de mailboot, gevolgd zonder dat zij het wisten door de inspecteur die ook in de kosten van een rijtaar had moeten vervallen. Pasbaar toe wachten hem op het dek van de renkoen. De zorgen de knerk had enige mango-staanen gekocht, een vrucht welke de groter heeft van een gewone appel die van buitenbruin en van binnen vuurrot is. En weer witte pit welke tussen de lippend smelt voor de warendiefhebbers een onvergetelijk genod oplevert. Hij was zeer in zijn schik dat hij deze aan Aouda kon geven die er hem rechtvriendelijk voor bedankte. Ten elf uren had de renkoen haar lading steenkolen ingenomen en lichten het anker. Enige uren later verloren de reizigers de hoge bergen van Malacca uit het gezicht, welks bossen de prachtigste tijgers tot een schuitplaats verstreken. Singapore is ongeveer 1.300 meilen verwijderd van Hongkong. Een klein eiland op de Chinese kust dat aan Engeland behoogt. Filius Volk moest die afstand in zes dagen afleggen ten einde de 6e november te Hongkong te zijn om vandaar met de boot naar Yokohama een van de grootste Japanse havens te komen. De renkoen was zwaar geladen. Een aantal reizigers hadden zich de Singapore ingeschipt. Hindus, Ceylanese, Chinese, Malayers, Portugese die voor het grootste gedeelte allen tweede klasse reisden. Tot noctoe had men vrij goed weer gehad, maar Tans kwam een verandering met het laatste kwartier der Maan. De zee werd onstaanig. Nu en dan stak de wind hevig op, maar gelukkig woei hij uit het zuidwesten zodat de stoomboot nog sneller liep. Toen het weer bedaarder werd lieten de kapiteinde Zeilen bijzetten. De renkoen als een brick getuigd stoomde dikwels met haar bij de Marsseilen en haar vock. Ze ging dan ook veel sneller door de stoom en door de wind. Zo doen de naderde men met een korte en soms zeer zware golfslag de kust van Annam en Kochicina. Maar het was meer de schuld der renkoen dan wel van de zee dat bijna alle passageers zeeziek werden en op die wijze de reis moesten maken. De Schepender Peninsula Company toch, die op de Chinese zee dienst toen, zijn allen zeer slecht gebouwd. De verhouding tussen hun diepgang en hun omvang is zeer slecht berekenend en hiervan is het gevolg dat zij weinig weerstand aan de zee bieden en aan slingeren onderhevers zijn. Men moest nu uit hoogte van het slechte weer grote voorzorgen nemen en met halve kracht stomen. Dit tijdverlies geeft volk volstrekt niet te verontrusten, maar Paspatou was er zeer over uit zijn humeur. Hij gaf de schuld aan de kapitein, aan de machinist, ja, aan de compagnie en wendste een ieder naar de maan die zich met het transport van reisigers beboeid. Misschien was het wel de gaskraan die altijd nog voor zijn rekening in several branden welke hem zulke haast dit maken om verder te komen. Je hebt dus wel haast om te hongkong te komen, vroeg de detective van Meens. Ja, ik ben er zeer verlangend naar antwoorden Paspatou. Meent jij dat meneer Volk Haast heeft de mailboot naar Yokohama te nemen? Ja, hij heeft ontzachelijk veel haast. Geloofd ge dus toch aan die zondelingen reis om de wereld? Stelig. En gij meneer Vicks? Ik? Nee, ik geloof er niet aan. Grappermaker, zei Paspatou knipoogend? Dit woord gaf aan de agent veel stof tot nadenken. Het verontrustte hem, zonder te weten waarom. Zou de Fransman hem begrepen hebben? Hij wist het niet, maar dat hij detective vast, dat wist hij zelf toch maar alleen. Hoe zou Paspatou dit hebben ontdekt? En toch? Toen hij zo met een sprak had Paspatou in neven gedachten. Op het andere keer ging de knicht zelfs nog verder. Toen kon hij zijn tong niet meer beheersen. Zeg eens meneer Vicks vroeger aan zijn reisgezel. Als wij te Hongkong zijn, zullen we dan uw aangenaam gezelschap moeten missen? Wel antwoorden Vicks, enigszins verlegen. Misschien. Maar ik weet nog niet. Misschien. Oh, zei Paspatou. Als je er bij ons blijft, zou het in waar genot voor mij zijn. Een agent van de peninsuelle compagnie blijft niet onderweg steken. Gij ging het eerst maakt tot Bombay. En waarlijk, nu zijt gij al in China. Amerika is niet ver meer. En van Amerika naar Europa is maar een stapje. Vicks keek de sprekers strak aan. Maar deze had het onschuldigste gezicht van de wereld. Hij achte het daarom het best om haar met hem mee te lachen. Paspatou echter, winstong nu loswas, ging voor het en vroeg. Dat beintje geeft je zeker veel? Zozo antwoorden Vicks zonder blikken of blozen. Er zijn goede en kwaarde zaken. Maar je begrijpt wel dat ik niet voor mijn eigen kost de reis. Oh ja, dat hoeft gemijn niet meer te zeggen, riep Paspatou lachend uit. Toen dit gesprek geëindigd was, keerde Vicks naar zijn hut terug... ...om alles nog eens te overpijnzen. De Fransman had zeker alles geraden. Op de ene van de manier was deze zijn betrekking als detective te weten gekomen. Zou hij zijn meester hebben gewaarschuwd? Was Paspatou volksmene plichtige? Was zijn voordeur ontdekt en zou hij het dus niet ten uitvoer kunnen brengen? De inspecteur bracht op deze wijze enige pijnlijke uren door. Nu eens gelovende dat alles verloren was, dan weer hopende dat Vork nog van niets afwist... ...en ten slotte wist hij niet wat hem te doen stond. Langzamerhand kwam hij weer in zijn normale toestand... ...en besloot hij om openhachtig alles aan Paspatou te vertellen. Zou hij geen kans zag om Vork te Hong Kong te arresteren? En zo Vork zich gereed maakte, tans voor het laatst... ...om het Engelsgrondgebied te verlaten, dan zou hij de gehele zaak aan Paspatou meedelen. Of de knecht was de medeplichtige van zijn meester... ...en deze wist alles, in dat geval was zijn zaak geheel verloren... ...of de knecht wist niets van de gepleegde diefstal... ...dan was het zijn belang om de dief aan zijn lot over te laten. In die toestand waren de beide mannen tegenoverhoekanden geplaatst... ...en boven hen stond Vork in majestueuse onverschilligheid. Hij vervolgde zijn loop om de wereld zonder zich te bekommeren... ...om de Asteroviden die om hem wentelden. Toch was er in de nabijheid een stech... ...die op het hart van deze gentleman wel enige stoornis moest uitoefenen. Maar nee, de bekoorlijkheden van Aouda schenen... ...tot grote verwondering van Paspatou volstrekt geen indruk op Vork te maken... ...en de afwijkingen van dienst gewone zielstoestand, zo zou je al bestonden... ...waarin moeilijker te berekenen dan die van Urades... ...welke de ontdekking van Neptunus ten gevolg gehad. Dit verbazde dag en dag Paspatou die in de ogen van de jonge vrouw... ...Zjok en gloed van dankbaarheid las. Vork had ongetwijfeld slechts een hart voor helthaftige feiten... ...maar verliefd, nee, dat kon hij niet wezen. Hij schener in het geheel niet aan te denken... ...een gevoorzorgen te bereimen, zodra hij soms een andere keer nemen mocht. Maar Paspatou leefde in voortdurende angst. Eens toen hij tegen de baloestrade van de Maschinenkamer stond te leunen... ...en naar de ontsagelijke Maschinenkeek, werd het schip door een heftige schommeling... ...plotseling opzijde geworpen. De stoom vloog uit alle kleppen. Deze kleppen zijn niet genoeg belasttripper uit, maar gaat niet vooruit. Kijk, dat zijn die Engelsen weer. Als dit het Amerikaanschip was, dan zou men misschien springen... ...maar in elk geval zouden wij sneller vooruit komen. Achten in de hoofdstuk, waarin Vork, Paspatou en Vicks... ...elk hun eigen gang gaan. Gedurende de laatste dagen van de Overtocht was het zeer slecht weer. De wind moeien hevig uit het Noordwesten, wat voor het schip hoogst nadelig was. De Rengoon, die vrij onvast van gang was, slingende geweldig. En de passagiers hadden alle recht, zoals zij vreemdig waren op die lange golven... ...welke de wind tegen de boorden van de Boots op Joch. De derde en vierde november waren stormachtige dagen. Rukwinden jugende zei huizenhoog op... ...en de Rengoon moest een halve dag lang alle zeilen reven... ...en met een vierde van haar krachtwerken ten einde niet door de golfslag overweldigd te worden. Alle zeilen waren geborgen, maar zelfs het tuig scheen nog te veel... ...en onophoudelijk hoorde men de wind er doorheen fluiten. De meelboot voordat het dus, zoals men denken kan, veel langzamer... ...en men berekenen dat, wanneer de wind niet ging liggen... ...men twintig uren later zou aankomen dat het reglement bepaalde. Filius Volk was getuigen van het schouwspel ener ontstuimige zei... ...die rechtstreeks tegen hem scheen te kampen... ...maar zijn gewone kampte verdiedt hem daarom niet. Geen ogenblik vondste hij zijn voorhoofd... ...en nochtans kon een vertraging van twintig uren zijn gehele reis vereiderden... ...daar hij dan de stoomboot naar Yokohama misliep. Maar deze man, men zou schier zeggen zonder zenuwen... ...voelde ongeduld doch verveling. Het scheen waarlijk of de stormen in zijn programma stonden. Aouda, die meermalen met hem over het ontstuimige weersprak... ...vond hem als altijd, evenkamer, als vroeger. Op Viks had de stormen geheel tegenovergestelde uitwerking. Hij vond hem zeer aangenaan. Zijn vreugde zou paal nog perk gekend hebben... ...zó de renkoen uit hoogte van het noodweer een haven had moeten binnenlopen. Al dat openthoud kwam hem goed te staden... ...maar het zou Volk noodzaken één gedagen toch onkong te toeven. Eindelijk dan was de hemel met zijn stormen op zijn hand. Hij zelf was er wel wat ziek van, maar wat deed dat er toe? Hij telde zijn zeeziekte niet. Zo zijn lichaam er al onderleed, zijn geest was vervuld met inniger tevredenheid. Wat pasbaar toe betreft, men kan begrijpen met welke kwalijk verholen woede... ...hij deze beproeving doorstond. Tot hier toe was alles goed gegaan. De aarde en de zee hadden zijn meester gediend. Stoomboten en spoorwegen hadden hem gehoorzaamd. Wind en storm hadden zich verbonden om zijn reis te bevorderen. Had dan eindelijk het uredig teleurstelling geslagen? Het was of pasbaar toe zelf de 20.000 pond uit zijn eigen beurs moest betalen. Hij leefde niet meer. De storm maakte hem woedend. Die stormvlagen deden zijn toren zo hoog te bereiken... ...dat hij de ongehoorzame zee een pak slaag had kunnen geven. Vicks hield natuurlijk zijn inwendige tevredenheid zorgvuldig voor hem verborgen... ...en hij deed daar verstandig aan... ...want als pasbaar toe die geheimige waarwoording van Vicks had vermoed... ...zou deze het kwaad de verantwoorden hebben gehad. Zolang de storm duurde bleef pasbaar toe op het dek van de renkoen. Hij had niet bededen kunnen blijven. Hij klom in de mast. Hij verbaasde de bemanning door zijn behendigheid... ...en hielp haar met al de vlugheid van een aap. Wel honderd maal richten hij vragen aan de kapitein... ...aan de stuurlieden, aan de matrozen... ...die lachten over zijn teleurstelling. Pasbaar toe wilde volstrekt weten hoe lang de storm zou duren. Mijn verwezen naar de barometer die onophouderlijk bleef stijgen. Of hij hem als schudde, het baten niet. Het schudden zou min als de scheld worden waarmee hij het instrument overlade. Eindelijk bedaarde de storm. De zee werd de 4e november in de loop van de dag calmer. De wind diep twee streken naar het zuiden om en werd gunstiger. Ook pasbaar toe stemming verbeterde nu. Enige zijden konden bijgezet worden... ...en de Rengoon hernam haar bewondere zwaardige snelheid. Maar men konden verloren tijd niet meer inhalen. Men moest zich wel in zijn lot schikken... ...en eerst de zesde, desmorgenste vijf uren... ...kreeg men land in het gezicht. In de reis van Filius Vork was de aankomst van de boot op de vijfde berekend... ...en men had nu de zesde. Men was dus 24 uur tenachtig en zou niet naar Yokohama kunnen vertrekken. Ten zes uur kwam de loods aan boord van de Rengoon en dan plaats bij het hoog... ...ten einde het schip tussen de ondiepten te sturen tot in de haven van Hongkong. Pasbaar toe had ontzegelijk veel lust om bij die man inlichtingen te vragen... ...en van hem te vernemen of de meelboot van Yokohama Hongkong verlaten had. Maar hij durfde niet. Liever wilde hij nog tot de laatste ogenblik de hoop behouden. Hij had van zijn ongerustheid fix tilgenoot gemaakt... ...maar de stimme vos had hem getroost met het vooruitzicht... ...dat de heer Vork dan de volgende boot mij nemen moest. Dat antwoord had Pasbaar toe bijna een beroeg te bezorgd. Doch zo Pasbaar toe zelf het al niet waagde om bij de loods inlichting te vragen... ...de heer Vork wedden zich tot deze na zijn bretssorten hebben geraatpleegd... ...en vroeg wanneer er een boot van Hongkong naar Yokohama vertrok. Morgen zodra het gedij opkomt antwoorden deze. Zo zei Vork zonder enige verwondering te doen blijken. Pasbaar toe, die daarbij tegenwoordig was, had de loods wel om de hals willen vliegen. Viksteren tegen had hem wel de nek willen omdraaien. Hoe heette stoomboot vroeg Vork, de karnatek antwoordde de loods... ...moest die boot gisteren niet reedsvertrokken zijn. Ja meneer, maar één haarige ketels moest er steld worden... ...en daardoor is hij vertrek tot mooi gen uitgesteld. Zeer verplicht antwoordde Vork, die met zijn automatische gang zich weer... ...naar de kajout van de ren goon begaf. Dat Pasbaar toe aangaat, deze vatten de loods bij de hand... ...en die stevig drukkende voegdijen aan toe. Loods, je bent een goeie kerel. De loods wist niet waar hij deze vriendschappelijke ontboezeming te danken had. Na zijn vluitje te hebben doen horen, begaf hij zich op de brug... ...en stuurde de mailboot tussen de kleine vloot van prouwen, talkassen... ...vissersvaartuigen en allerlei andere schepen... ...welke in de haven van Hongkong lagen. Te één uren liet de ren goon haar anker vallen... ...en ontschepte zij haar passagiers. Het toevall, dit moet gezegd worden, was Willys Vok zeer gunstig geweest. Zodat Kainatek niet genoodzaakt geweest waren, haar stoomketels te doen herstellen... ...zou zijn reeds de vijfde november zijn vertrokken... ...en de reizigers voor Japan hadden acht dagen lang op een andere moeten wachten. Vork was weliswaar 24 uur en 280, ...dor dit tijdverlies kon op zijn verdere reis geen nadelige gevolgen hebben. De stoomboot toch, die tussen Yokohama en San Francisco... ...over de Stille Zuidzee Dienst doet, correspondeert met de mailboot uit Hongkong. Hij zei, kon dus niet vertrekken voordat deze aangekomen was. Men was 24 uur 1080, maar gedurende de 22 dagen die men op de Stille Zuidzee... ...moest doorbrengen, kon men die gemakkelijk inhalen. Willys Vork was dus op 24 uur na aan regelen met zijn programma... ...35 dagen nadat hij het Londen had verlaten. De Kainatek moest eerst de andere morgen 10 vijf uur vertrekken. Vork had dus nog 16 uur voor zich om zijn zaken te regelen. Dat is te zeggen, die welke mevrouw Aouda aangingen. Toen zij aan land kwamen, bood hij de jonge vrouw zijn arm... ...en leidde haar naar een draagstoel. Hij verzocht de draagers hem een hotel aan te wijzen... ...en deze brachten hem naar het hotel van de club. De stoet met de pallon Kain begaf zich op weg... ...en kwam, gevocht door Paspartout, behouden aan zijn bestemming. Een kamer werd Aouda aardig gewezen en Vork zorgde dat het haar niets ontbrak. Hij zei haar dat hij ter stond onderzoek zou gaan doen... ...naar haar bloedverwand aan wie het zorgen hij haar te Hongkong zou overlaten. Hij gaf de gelijkertijd aan Paspartout last het hotel niet te verlaten... ...op dat de jonge vrouw daar niet alleen zou zijn. De gentleman begaf zich regelrecht naar de buurt. Daar zou men ongetwijfeld zokend achter een zwaardig man als Tjijip kennen... ...daar deze onder de rijkste kooplieden de stad behoorde. De makelaar tot wie hij zich richtte kende de parzie inderdaad... ...maar zeerder twee jaar woonde deze niet meer in China. Toen hij zijn voortuin gemaakt had, was hij naar Europa vertrokken... ...met meenden naar Holland, omdat hij in zijn loopaan als handelaar... ...veel relatieën met dit land gehad had. Philius Vork keerde ter stond naar het hotel van de club terug. Hij liet aan mijn vrouw Aouda vragen of hij een ogenblik bij haar gehoor kon ontvangen... ...en zonder enige inleiding vertelde hij haar dat het achter zwaardige Tjijip... ...niet meer te Hongkong woonden, maar na alle waarschijnlijkheid zich in Holland gevestigd had. Mijn vrouw Aouda antwoorden hier eerst niet op. Ze strek haar hand over haar voorgehoofd en na zich bedacht te hebben... ...zij zei met haar lievelijke stem... ...wat moet ik nu beginnen meneer Vork? Wel, dat is heel invoudig mevrouw. Meegaar naar Europa. Maar ik kan geen misbruik maken. Gij maakt volstrekt geen misbruik en hoe tegenwoordigheid hindert in... ...geen de delen aan mijn reis. Paspartout? Meneer antwoorden paspartout. Ga naar de karnetik en bestel drie hutten. Paspartout was recht in zijn schik dat mevrouw Aouda de reis met hen zou voortzetten... ...daar deze zeer vriendelijk voor hem was. En verliet het ook ogenblikkelijk het hotel van de club. Het einde van deel zes van De Reis om de Wereld in Tachtigdagen van Jules Verne. Deel zeven van De Reis om de Wereld in Tachtigdagen. Deze LibriVox-opname behoort tot het publieke domein. Opname door Bart De Leel. De Reis om de Wereld in Tachtigdagen door Jules Verne... ...vertaald door Girard Kellig. 19e hoofdstuk, waarin Paspartout te veel belang stelt in zijn meester... ...en wat het gevolg ervan was. Hongkong is slechts een eilandje dat na het verdrag van Nanking van 1842... ...aan Engeland is afgestaan. Op binnen enige jaren had de tact der Briten om te koloniseren... ...er een belangrijke stad van gemaakt en er een haven aangelegd. Victoria genaamd. Deze stad ligt aan de mond van de rivierkant Tom... ...en is slechts 60 meiden verwijderd van de Portugese stad Macau... ...welke op de andere oever gebouwd is. Hongkong moest noodzakelijk in de handelswedstrijd Macau overwinnen... ...en tegenwoordig gaat het grootste gedeelte van de uit- en invoer van China... ...over de Engelse stad. De dokken, hospitalen, werven, entrepôs en een grotische kathedraal. Een goede menshuis, Macadamwegen. Alles werkt mede om de bezoeker te doen geloven... ...dat in de beschaardste steden van de Graafschappen kent of sorry. Het was door daar de heen zich een weg heeft gebaand... ...en op dit punt van China, daar genoeg bij de tegenvoeters... ...weer tevoorschijn is gekomen. Met de handen in de zak was pas bar toe naar de haven Victoria geslenterd. Stilstaande om de Palankijns te zien... ...en de kruiwagens met zeilen die nog in het Hemelserrijk ingebruik zijn. En al die Chinezen, Japaners en Europianen... ...welke zich in de straten der stad verdringen. Na genoeg hetzelfde als de Bombay en de Calcutta vond hij ook hier. Engelse steden zijn dan ook over de gehele wereld gezeid. Pas bar toe kwam in de Victoria haven. Hij vond daar een menigde Amerikaanse, Engelse, Franse en Hollandse vaartuigen... ...zowel oorlogs als koopvaardijschepen, Japanse en Chinezenboten... ...junken, simpas, pankas en zelfs boten met bloemen... ...die drijvende bloemperken in dit water schenen te vormen. Op zijn wandeling merkte pas bar toe een aantal inboordingen op in het gele gekleed... ...die allen reeds op gevoorderte leeftijd waren. Van een Chinees papier, door wie hij zich liet scheren... ...en die tamelijk goed engels sprak, vandaam hij dat zij allen boven de tachtig jaar oud waren... ...en dat zij op die leeftijd het recht hadden zich in de keizerlijke kleur geel te kleden. Pas bar toe vond het zeer dwaas, al wist hij ook niet waarom. Toen hij geschoren was begaf hij zich een boord van de karnetik... ...en daar vond hij de heer Fiks, heden weer wandelende op het dek. Op zichzelf valt dit niets vreemd, maar op het gelaad van de inspecteur... ...waren duidelijke sporen van grote teleurstelling merkbaar. Geen wonder dacht pas bar toe, alles loopt ook slecht voor de heren van de reformclub. Alles loopt ons mee, en hij spakt Fiks aan met een vrolijk gelaad... ...als geen hij het knorrige uitzicht van de inspecteur niet op te merken. Deze nu had maar al te gegaan de redenen om de kans te verwensen... ...die zich voortdurende tegen hem verklaarde. Het leed geen twijfel of het mandaat voorde hem, maar het kon hem niet bereiken... ...dan wanneer hij in deze ofgede stad had hield. Hongkong was het laatste engelse grondgebied dat zij op hun tocht aandeden... ...en Fok zou hem ontsnappen, indien het hem niet gelukte, deze hier te doen achterblijven. Wel, nu meneer Fiks hebt gebesloten ons naar Yokohama te vergezellen, vroeg pas bar toe. Ja, antwoorden Fiks met kwalijk verbeten woede. Kom aan, Rie pas bar toe, hartelijk lachende. Ik wist wel dat jij niet van ons kon schrijden. Laten wij nu samen maar plaats gaan nemen. Beiden begraven zich toen naar het plaatsbereel aan wal en bespraken vier hutten. De burelisten deelden hun echte mede dat de herstellingen van de kranetik waren voltooid. De mailboot die avond ten acht uur zou vertrekken en niet de andere morgen, zoals eerst, was aangekondigd. Zeer goed zei pas bar toe, dat zal mij meester bevallen, ik zal hem dadelijk gaan waarschuwen. Toen Fiks dit hoorde, besloot hij het uiterste poging te wagen en alles aan pas bar toe te zeggen. Dit was misschien het enige middel om Filius Fok nog enige dagen te Hongkong te houden. Het bureel verlaten distelde Fiks en Rijsgezel voor enige vervestingen te gaan gebruiken in een naarbuurige herberg. Pas bar toe had de tijd en nam de uitdodiging van Fiks aan. De herberg lag aan de kade en zag er uitlokkend uit. Ze traden er binnen. Het was een grote, net versierde zaal aan welke uiteinden men een lang rustbed zag met kussens waarop verschillende personen lagen te slapen. Een 30-tal bezoekers waren aan kleine tafeltjes van gevlucht en matweek gezeten. Sommigen dronken Engels bier, eel of poorten, andere sterke drank, je never of brandewijn. Bovendien rookten de meeste lange roodaardenpijpen die gestopt waren met balletjes opium en oranjebloussen. Van tijd tot tijd zag men één der rookers onder tafel glijden. Dan kwamen de knets, namen hem bij het hoofd en de voeten en leerden hem op het rustbed bij de andere slapers neer. Een 20-tal van die dronkarts lagen daar eens roerloos naast ook kandig in de laatste fase van verdoofing. Vixenpaspartoel begrepen dat zij in herberg waren binnengetreden die gewonelijk bezocht werd door de ongelukkigen welke door het opium schuiven worden bedweld. Waarvan het handeldrijven de Engeland jaarlijks voor 130 miljoen gulden verkoopt. Ongelukkige miljoenen welke geheven worden met behulp van één der nood lotterste menselijke hartstochten. Het Chinese Goeverdement heeft zo'n misbruik door strenge wetten welzoekend te verhelpen, maar te vergeefs. Het gebruik van opium dat eerst slechts onder het bereik van de aanzienlijke stand was, dronk van lieverleden ook door tot de lagere klassen en nu zich in einde meer aan de buitenensporigheid door deze bedreven. Overal en altijd schuift men in het hemelzrijk opium. Mannen en vrouwen geven zich aan deze verdervelijke hartstocht over. En wanneer ze eenmaal aan die inademing gewoon zijn, kunnen zij er ook niet meer buiten of ze leiden aan vreselijke maagkampen. Een goed roker kan achtpijpen daars roken, maar hij sterft er ook in vijf jaar. In Zook en Herberg nu, waarvan er zeer velen in Hongkong zijn, waren Vicks en Paspartout binnen gegaan, met het doel om zich een weinig te verfrissen. Paspartout had geen geld bij zich, maar hij maakte garen van de mildheid van zijn reisgezelgebruik, die hij hem bij gelegenheid hoopte te vergelden. Men bestelde twee fleszendpochtwijn, waaraan de Fransman zich te goed deed, terwijl Vicks die matiger was, hem met de grootste aandacht gadesloeg. Men praten over allerlei zaken, maar vooral over de goede inval van Vicks om ook een plaats op de karnetik te bespreken. En toen zij over de stoomboot, welkig vertrek enige uren was vervoegd uitgepraat en de fleszend ledig waren, bestoot Paspartout zijn beest er te gaan waarschuwen dat zij binnen een paar uur vertrekken zou. Maar Vicks hield hem terug. Een ogenblik, zei hij, wat wil jij meneer Vicks? Ik heb nog over ernstige zaken met u te praten. Ernstige zaken, herhaalde Paspartout, zijn glas uitdrinkende, waarin nog enkele druppels waren. Wel nu? Daar zullen wij mooi gewelders over spreken. Ik heb nu geen tijd meer. Nee, nu antwoordde Vicks, want het geld hoelmeester. Paspartout keek op dit gezegde Vicks scherp in de ogen. Het gelaad van Vicks maakte op hem een zondelingenindruk. Hij ging weer zitten. Wat heb je mij te zeggen, vroeg hij? Vicks legde zijn hand op de arm van zijn reisgezel en op vluisterende toon vroeg hij. Jij hebt geraden wie ik ben? Wel zeker, antwoordde Paspartout glimlachend. Dan zal ik u alles bekennen. Nu ik alles weet, vriendje? Wel nu nog mooier. Maar ga je gang. Eerst echter moet gemeen de opmerking vergunnen dat die heren nodeloze onkosten hebben gemaakt. Nodeloos, herhaalde Vicks? Het gesprekte gemakkelijk over. Men kan wel zien dat geen niet weet welke een som er mee gemoet is. Wel zeker weet ik dat. 20.000 ponts. 55.000 sprak Vicks de hand van de Frans man drukkende. Wat, riepaspartout? Meneer Vox zou het gewaagd hebben. 55.000 ponts? Wel nu, een reden te meer om geen ogenblik tijden verliezen, eindigde hij en stond weer op. 55.000 ponts, herhaalde Vicks, die Paspartout dwong weer plaats te nemen na een fles branderwijn te hebben besteld. En als ik slaag, krijg ik een beloning van 2000. Wilt ge je 500 van? Onder voorwerden dat jij mee helpt? U helpen, riepaspartout uit, wiens ogen boven natuurlijk groot werden? Ja, mij helpen om die folk elige dagen te Hong Kong op te houden. Wat, riepaspartout? Wat verlangt jij? Niet genoeg dat zij mij meestal doen volgen en zijn goede trouw verdenken, zouden die heren hebben die ook moeilijkheden in de weg willen leggen? Ik schaar mij over hen. Maar wat weet je dan toch, vroeg Vicks? Wat ik meen dat dit een gemeenestreek is, maar dat evengoed hem kunnen bestelen, met geld uit zijn zak kunnen halen. En dat denk ik dan ook te doen. Maar dat is een verraderlijke streek, riepaspartout uit, die onder de invloed van de branderwijn opgewonden raakte, want Vicks had blijven inschenken en hij dronk zonder het te weten. Dat is een verraderlijke gemeenestreek en dat zijn gentlemen en collega's. Vicks begreep er nu niets meer van. Collega's vervolgen de paspartout, leden van de reformclub. Vergeet niet meneer Vicks dat mijn meester een eerlijk man is en wanneer hij een wetterschap aangaat, wil hij die op loyaalwijze winnen. Maar wie denkt dan dat ik ben, vroeg Vicks paspartout strak aanzienden. Wel, een agent van de ledende reformclub, die in last heeft de reis van mijn meester te controleren, een zeer vernederende taak. Ik heb dat ook, hoewel ik zeer goed begrepen heb wie hij waagt, maar wil gewacht het aan de heer Vok mede te delen. Weet hij niets, vroeg Vicks levendig? Niets, antwoordde paspartout, nogmaals zijn glasledigende. De inspecteur van politie vreef met zijn hand over zijn voorhoofd. Hij aangezond er verder te gaan. Wat zou hij doen? De dwaling van paspartout scheen oprecht, maar ze maakte het volvoeren van zijn plan gemakkelijker. Blijkbaar spakt ik net voorkomen tegoedig trouw en was hij geen medeplichtige van zijn meester, wat Vicks had kunnen vrezen. Wel, nu dacht hij, als hij zijn medeplichtige diet is, zal hij me helpen. De detective was nu tot een ander besluit gekomen, bovendien had hij geen tijd meer om te dralen, tot elke prijs moest hij Vok te Hongkong houden. Hoor, zei Vicks, luister goed naar het genink zeggen zal. Ik ben niet degene waarvoor hij mij houdt, namelijk een agent van de leden der Reformclub. Hij, antwoordde paspartout, een spotend aanziende. Ik ben inspecteur van politie, belast met een zending die mij door het hoofdbestuur van Londen is opgedragen. Gij, inspecteur van politie. Ja, als jij nog tijvult, zie hier mijn aanstelling. De agent haalde daar op een papier uit zijn bocht de vuil te voorschijn en liet haar paspartout zijn aanstelling zien door het hoofdbestuur te Londen getekend. Paspartout was geheel onthutst en zag Vicks aan zonder een woord te kunnen uiten. De wedderschap van die Vok ging Vicks voor, het is slecht een voorwensel waarvan Gij dupe zeidt, Gij zowel als de leden van de Reformclub, want hij had er belang bij op zicht van uw onschuldige medeplichtigheid te verzekeren. Maar waarom, Rie Paspartout uit? Luister, de 28e september laatst leden is er een zon van 55.000 pond aan de Engelse bank ontstolen door een persoon wincielementman heeft kunnen opmaken. Wel nu, zie dat zie element, het is trek voor trek dat van Vok. Om mogelijk Rie Paspartout met zijn stevige vuist op tafelslaande, mijn meester is de eerlijkste man ter wereld. Wat weet Gij daarvan, en dan Vicks, Gij kent hem zelfs niet. Gij zeidt met hem in dienst getreden op de dag zelf voordat hij op reis ging en hij is in overijding vertrokken onder een allerbelachelijkst voorwensel, zonder koffers en met een grote zak bankbouilletten. En gedurfd zeggen dat hij een eerlijk man is? Ja, dat is hij, herhalde de Arme Knechtwerk tuigelijk. Wilt Gij dan als zijn medeplichtige inhegtenis worden genomen? Paspartout hield zijn hoofd met beide handen vast. Hij was onherkenbaar. Hij durfde de inspecteur van politie niet aanzien. Vilius Vork en Dief. Hij, de redder van Aouda, die edelmoedige man. En toch welke vermoeden rusten op hem. Paspartout tracht de verdenking die ook bij hem op reis te hij kon niet geloven aan de schuld van zijn meester. En wat wou het Gij nu van mij vroeger aan de inspecteur, een laatste poging doen om zich te bedwingen? Dit antwoorden Vicks. Ik heb dat hier toe het spoor van Dief Vork gevolgd, maar ik heb de voorbacht om hem in hegtenis te nemen, nog niet uitlonden ontvangen. Gij moet mij helpen om hem te hongkong te doen blijven. Ik? Ik zou. En dan deed ik met u de premie van 2000 pond door de Engelse Bank uitgeloofd. Nooit, antwoorden Paspartout, die wilde opstaan, maar neerzonk, en gevoelde dat zij verstand en zijne krachten beiden hem begeven hadden. Meneer Vicks stotterde hij, al was alles waar wat Gij mij gezegd hebt. Al was Meneer Vork de Dief, die Gij zoekt, want ik ontken. Ik ben in zijn dienst. Ik heb gezien dat hij goed en edelmoedig was. Hem verraden? Nee, voor al het goudere aarde. Ik ben van een dorp waar dat brood niet gebakken wordt. Gij weigert? Ik weiger. Laten we er dan maar voor houden dat ik niets gezegd heb en een glas drinken. Paspartout gevoelde dat hij hoe langer hoe meer onder de invloed van de drank kwam. Vicks, die begreep dat hij hem volstrekt van zijn meester moest schijden, wilde hem geheel bedwelmen. Op de tafel lagen een paar pijpen opium. Vicks stopte er hem één in de hand. Paspartout nam zijn werk tuigelijk aan, stak ze in de mond, deed enige trekken en viel toen onder de invloed van de verdovende geur voorover. Eindelijk zei Vicks toen hij Paspartout buiten kennis zag. Vork zou van het vertrek de kwadet ik geen kennis dragen en als hij toch vertrekt zal het niet zijn door behulp van liever wens de fransman. Daarop betaalde hij de vertering en ging heen. Twindigste half stuk, waarin Vicks in rechtstreeks onderhandeling ontwikkeld heeft met Philius Vork. Gedurende dit gesprek, waarbij waarschijnlijk Voks gehele toekomst op het spel stond, geleidde deze mevrouw Aouda door de straten van de Engelse stad. Toen Aouda zijn aanbod had aangenomen om hij mee naar Europa te nemen, moest hij ook alle benodigdheden aanschaffen die zo'n lange reis meedenbracht. Dat het Engelsman zoals hij, de reis om de wereld maakt met zijn valies in de hand, kan er nog door, maar een vrouw kon in zo'n omstandigheden dergelijke reis op die wijze niet ondernemen. Daarom was men wel verplicht allerlei klederen en voorwerpen die zij soms onderweg nodig mocht hebben aan te schaffen. Vork kwet zich van deze taak met de kalmte welke hem kenmerkte, trots de veronschuldigingen en tegenwerpingen van de jonge vrouw die verlegen was met zoveel beleefdheid. Het is in het belang van mijn reis, het staat op mijn programma, zei hij gedurig. Toen zij hun inkopen gedaan hadden, keerden Vork en Aouda weer naar het hotel terug, waar zij een heerlijk diner vonden. Daarop ging Aouda, die een weinig vermoeid was, naar haar kamer en drukte alang lezen de hand van haar ongevoelige redder. De achterzwaardige gentleman verdiepte zich de ganseavond in de Times en de Illustrated London News. Zo heende man waren geweest om zich over iets te verwonderen, dan had hij dit wel mogen doen, toen pas patoel bij het naar Betgaan nog niet was komen opdagen. Maar daar hij wist dat de meerboot naar Yokohama eerst de andere mogen vertrok, dacht hij er niet over. De volgende mogen kwam pas patoel op het schellen van Vork niet te voorschijn. Wat het gentleman wel dacht, toen hij van lam dat zijn knerk niet thuis was gekomen, zou niemand kunnen zeggen. Vork nam zijn verdies op, liet Aouda waarschuwen en bestelde een palankijn. Het was toen acht uur en het getij, waarop het verdreek van de karnetik gewacht had om de haven te verlaten, kwam ten half tien uur op. Toen de draagstoel voorkwam, stapte Aouda en Vork in het gemakkelijke voertuig en lieten hun bagage op een kruiwagen volgen. Een half uur later kwamen de reizigers op de aanlegplaats en daar vernamen zij eerst dat de karnetik reeds de vorige avond vertrokken was. Vork die erop had gereken, zowel zijn bediende als de meerboot te vinden, moest nu beide missen. Maar zijn gelaad tekende volstrekt geen teleurstelling, en toen Aouda hem angster aanzag, voegde hij haar toe. Dat is een incident mevrouw, anders niet. Op dit ogenblik naderde hem een persoon welke hem nou curigades doeg. Het was de inspecteur Fiks die hem groeten met de woorden. Zijd gijt niet even als ik meneer Eender Passasius van de Rengoon welke gisteren aangekomen is. Ja, meneer antwoorde Vorkul, maar ik heb niet de eer. Vergeef mij, maar ik dacht hier u knekt te vinden. Weet gij waar hij is meneer, vroeg de jonge vrouw levendig. Wat, zei de Fiks zeer verwonderd, is hij niet bij u? Nee, antwoord Aouda, zei dat gisteren is hij verdwenen. Heeft hij zich misschien zonder ons op de karnetik ingeschept? Zonder u, mevrouw, antwoordde de agent. Maar vergeef mij, dacht gij dan met deze mailboten vertrekken? Ja, meneer. Ik ook, mevrouw, gij ziet mij dus zeer teleurgesteld. De karnetik heeft, toen zij haar ketel hersteld had, 12 uur vroeger Hongkong verlaten, zonder iemand te waarschuwen, en nu moet men acht dagen wachten eerder volgende vertrekt. Toen hij die woorden in acht dagen gezegd had, gevoelde Fiks zijn hart van vreugde kloppen. Vork, acht dagen nog te Hongkong. Men zou nu tijd genoeg hebben om het mandaat tot in hertendes neeming af te wachten. Eindelijk waren de kansen dan toch eens ten gunsten van de vertegenwoordiger ter wet. Men kan dus denken hoe het hem tegenviel toen hij Vork op zijn kalme toon hoorde zeggen. Er zijn dus mij nog andere schepen dan de karnetik in de haven van Hongkong. Vork bot ouder zijn arm en ging met haar naar het dok om daar een ander schip te zoeken dat gereed lag te vertrekken. Viks voorde hem geheel ten eere slagen. Men zou zeggen dat hij aan deze man was gekluisterd. Dit is zeker dat de kans hem wezenlijk scheen te verlaten terwijl ze hem tot nog toe zo goed gediend had. Vork door die drie uren lang in alle richtingen de haven, vastbesloten, zo het moest, een schip uit te rusten dat hem naar Yokohama zou brengen. Hij zag slechts geladeschepen of andere, welke bezig waren, te lossen en die dus niet konden gebruikt worden. Viks begon weer enige hoop te krijgen. Vork gaf de moed nog tans niet op en zette zijn onderzoek voort, al moest hij tot Makau gaan, toen hij opeens door een zeeman aan het uiteinde der haven werd aangesproken. Zoekt u een schip, vroeg deze, zijn muts afnemende. Heb jij een boot, welke klaar is om te vertrekken, vroeg Vork? Ja, meneer, de loodspoot nummer 43, de beste van de Gehedenvloot. Loop zij snel, ongeveer tussen de acht en negen meiden, wilt ga haar zien. Ja, u zult er over tevreden zijn. Is het een plezierijstje? Nee, een reis. Een reis? Neemt jij aan mij naar Yokohama te brengen? De zeeman zag bij deze woorden de Vork met wijdopige sperde ogen aan. Kom, meneer wil een loopje met mij nemen, zei hij. Nee, ik heb de karnet ik gemist en ik moet uiterlijk de veertiende te Yokohama wezen om vandaan met de boot naar San Francisco te gaan. Het spijt bij antwoorden de schipper, maar dit is onmogelijk. Ik bied u honderd pont per dag aan en een preming van 200 pont, zodra hij bij het tijd aankomt. Is het u ergens vroeg de schipper? Ja, antwoorden Vork. De zeeman verwijderde zich een ogenblik, kijk naar de zee, waarschijnlijk in twee strijt tussen de wens om zo'n grote som te winnen en de vrees zich te ver te wagen. Viks verkeerde in doodsangst. Intussen had Vork zich tot oude aankericht. Gij zei toch die bang mevrouw, vroeg hij. Met u, nee, meneer, antwoorden de jonge vrouw. De schipper keerde zich nu weer tot de gentleman met zijn muts in de hand. Wel schipper, vroeg Vork. Wel, meneer, antwoorden de zeeman. Ik mag nog mijn mannen, nog mijzelfen, nog uren aan wagen om zo'n grote tocht te maken in een bootje dat er nou een nood 20 tonne haalt en dan in deze tijd van het jaar. Bovendien zouden we toch niet op tijd aankomen, want Yokohama is 1700 mijnen van Hong Kong verwijderd. 1650 mijnen verbeterde Vork. Dat is hetzelfde. Viks haalde weer adem. Maar vervolgde de schipper, misschien is er nog wel iets anders op te vinden. Wat dan, vroeg Philius Vork. Als wij naar Nangasaki gaan, het uiterste punt van Japan, 1100 mijnen afstands, of zou wij Shanghai maar halen, 800 mijnen van Hong Kong verwijderd. Op de laatste tocht zou men zich niet ver van de Chinese kust verwijderen, wat een groot voordeel zou zijn, dat de stroom noordwaarts is. Schipper, antwoorden Vork, te Yokohama moet ik de Amerikaanse mail halen en niet de Shanghai of de Nangasaki. Waarom niet, hernamde zeeman, de mailboot naar San Francisco vertrekt niet van Yokohama. Zij loopt de Yokohama en ten Nangasaki binnen, maar herpunt van uitgang is Shanghai. Rij zei het zeker dat het geen gemij daar zegt? Zeer zeker. En wanneer verlaten de mailboot Shanghai? De elfde, de zavond, ten zeven uren. We hebben dus nog vier dagen tijd. Vier dagen, dat is 96 uren, en met een boot die acht mijnen in het uur loopt, wanneer alles goed gaat, als wij Zuid-West de wind hebben en geen onstaamige zee, dan kunnen wij in dat tijdsverloop gemakkelijk de acht honderd mijnen afleggen die ons van Shanghai scheiden. En jij kunt vertrekken? Over een uur. Die tijd heb ik nodig om levensmiddelen op te doen en de zijde klaar te maken. Dus de zaak is in orde. Zijd jij de capitijn van de boot? Ja, John Bunsby, capitijn van de Tankadere. Wilt jij een gedeelte der som vooruit? Als u te schikt. Daar heb je 200 pond op afrekening. Meneer ging Philius Vork tot Vicks voort, als jij hier ook gebruik van wilt maken. Meneer antwoorde Vicks Brutaalweg, ik wilde u juist deze gunst verzoeken. Goed, over een half uur zullen wij aan boord zijn. Maar die arme jongen merkte mevrouw Aouda op. Ik zal voor hem alles doen wat ik kan, zijn Vork. En terwijl Vicks, zenuwachtig, koordzachtig en inwendig woedend zich naar de loodsboot begaf, ging een Vork en Aouda naar het politiebureel van Hong Kong. Vork liet daar het zee-element van pas par toe en ook een voldoende som geld voor dienstreis naar Europa achter. Dezelfde formaliteit werd bij de Franse consul verricht en de Palenkein bracht de reizigers op de voorhaven. Het sloeg drie uur. De loodsboot nummer 43 had haar bemanning en levensmiddelden aan boord en lak gereed om uit te zijnen. De Tankadere was in zeer nette kleine schoener van ongeveer 20 tonnen. Scherp van boeg, los van bewegingen en met een goede waterlijn. Men zou zeggen dat het een jacht was om kleine zeetochten mede te maken. Zijn koper blonk heldig, het ijzerwerk was als gepolijst, het dek wit als ivorg. Dat alles toonde aan dat kapitein Bunsby erop gesteld was om zijn bood goed te onderhouden. Her twee masten lagen in weinig naar achteren. Ze had een brikseil, vockenmast, stag- en topsseilen en met de wind achter moest zij wonderen kunnen doen. Inderdaad had zij ook al verschijnen prijzen gewonnen in de wedstrijden tussen loodspoten. De bebanding der Tankadere bestond uit de kapitein en via matrozen. Zij behoornen tot die moedige zeelui welke in alle weer en wind de schepen opzoeken en zeer goed met de zee bekend zijn. John Bunsby, een man van omstreeks 45 jaren, krachtig gebouwd, versenkt door de zon, met een levendig oog, een gespeerde gestalte en die zijn vak goed verstond zou hun ieder vertrouwen in geboezemd hebben. Filjes Volk en haar oerdaar gingen nu aan boord. Vicks was er reeds. Door een deur op het achterschip kwam en in een vierkante hut waarvan de wanden boven een divan in vierkante vakken verdeeld waren. In het midden stond een tafel waar boven een lamp hing. Alles was klein, maar netjes. Het spijt bij dat ik u niet beter kan aanbieden zijn volk tot Vicks, die een buiging maakte. De inspecteur achte zich wel een weinig vernedigd door van de beleefdheden van Volk gebruik te maken. Het is buitenkijf een schurk, dacht hij, maar een zeer fatsoenlijke schurk. Ten drie uren tien minuten werden de zeilen gehesen. De Engelse vlag wapperde van de mast van het scheepje. De passagiers waren op het dek gezeten. Aouda en Volk weerpen nog een laatste blik op het land om te zien of Paspartout ook nog tevoorschijn kwam. Vicks was niet zonder enige bezorgdheid. Het toeval zou de oogelukkige knecht die hij zo schanderlijk behandeld had naar dit punt der haven kunnen brengen. En dan zou er een verklaring hebben plaatsgehad, welke niet in het voordeel van de inspecteur zou zijn. Maar de fansman kwam niet opdagen. Ooggetwijfeld was hij nog onder de invloed van het verdovende slaapmiddel. Eindelijk maakte kapitaen Bunsby de touwen los en de tankaderen liet de wind onder haar brikseil, vockenmast en stachseilen komen en schoot voort over de golven. 21e hoofdstuk, waarin de gezagvoerder de tankaderen groot gevaar loopt een premie van 200 pond te verliezen. Het was een gewaagde tocht die reis van 800 mijnen met een vaartuig van 20 ton, vooral in deze tijd van het jaar. Gewoonlijk is de Chinese zee onstuimig, daar zijn bloot gesteld is aan geweldige stormvlagen, vooral in de tijd der dag- en nachtevening. En er was nu in de eerste dagen van november. Voor de schipper zou het voordeligste geweest zijn de passagiers naar Yokohama te brengen, daar hij per dag werd betaald. Maar het zou een te grote roekeloosheid zijn geweest die overtochtte wagen in de gegeven omstandigheden. Het was reeds een stoudmoedige onderneming, zo al geen gewaagde, om naar Shanghai te gaan. Maar John Bunsby had vertrouwen in de tankaderen, die als een mail over de wateren schoot en misschien vertrouwden hij niet ten onrechten. Gedurende de eerste uren van de dag bewoogde tankaderen zich in de wateren van Hongkong en hoe de wind ook blies, zij hield zich artnemend. Het zal wel niet nodig zijn schipper u de meest mogelijke spoed aan te bevelen, zijn filiës Vok op het ogenblik dat de schoener in volle zee kwam. Meneer kan voorkomen op mijn vertrouwen, antwoordde John Bunsby. Wat de zijden betreft, ik heb er zoveel op als het schip per dragen kan. Vliegers boven de bezaan zouden niet schreven en de vaart maar belemmeren. Dit is uw vak en niet het mijne schipper. Ik laat het op u aankomen. Vliegers Vok, rechtoverreind met de benen wijd van elkaar en zo stevig op zijn voeten als in matroos, zag naar de onstuinige zee. De jonge vrouw, die op het achterdeck gezeten was, voelde zich aangedaan bij het beschouwen van de oceaan, die reeds in de schemering was gehuld en die zij op dat tengere bootje moest trotszeren. Boven haar zwolle de grote zijnen. De schoener door de wind gedragen scheen door de lucht te vliegen. De nacht viel, de maan was in haar eerste kwartier en haar zwak schijns over dween weldra in de nevelen van de horizon. Wolken kwamen uit het Oosten opzetten en bedekten reeds de gedeelte van het uitspansor. De schipper zorgde dat zijn sainlantaren zijn oorde waren een voorzichtigheidsmaatregel die niet mag worden verzuimd in deze drukbevaren zee, vooral in de nabijheid ter kusten. Het gebeurde niet selden dat schepen werden aangevaren en bij de snelheid waarmee zij zich bewoog, zou de schoener bij de eerste schok zijn verbrijzeld. Vicks kwam op de voorplegd. Hij bleef op een afstand daar hij wist dat volk niet van praten hield. Bovendien stuute het hem tegen de bos om te praten met die man, wiens beleefdheden hij genoot. Hij dacht ook aan de toekomst. Dit was zeker dat volk ook niet Tioco Haba zou blijven, dat hij ter stond de boot naar San Francisco zou nemen ten einde Amerika te bereiken, welks onmedelijke uitgestriktheid hem straffeloosheid en veiligheid waarborigde. Het plan van Vilius Volk kwam hem de eenvoudigheid zelf vervolg. In plaats van zich uit Engeland naar Amerika in te schepen, als een gewone schurk, maakte volk een grote omweg over 3 kwart van de wereld, ten einde met testen grote zekerheid het vaste land van Amerika te bereiken, waar hij op zijn gemak het miljoen der bank zou verteren, na de politie van het spoor te hebben geleid. Maar wat zou hij fix doen wanneer hij eenmaal in de Verenigde Staten was gekomen? Zou hij die man loslaten? Nee. Honderd man nee. Hij zou geen duim breed vallen bewijken, voordat hij de volmacht tot uitlevering had ontvangen. In elk geval was er één gelukkig resultaat verkregen. Pas Partoel was niet meer bij zijn meester en na het geen de inspecteur van politie deze had medegedeeld, was het van belang dat meester en knecht ookander niet weer zagen. Ook Verenis Vork dacht vaak aan zijn kredigt, die op zo zonderlingen wijze verdwenen was. Alles wel overwogen, zennt hem zo onmogelijk niet, dat ter gevolge enig vergissing de arme jongens zich op het laatste ogenblik aan boord van de karnetik had begreven. Dat was ook de mening van mevrouw Aouda, die zeer het Verenis van de eerlijke bediende betreurde aan wie zij zoveel verschuldigd was. Het was mogelijk dat men hem te Yoko Hama terugvond en als de karnetik hem daar had gebracht, zou het zo moeilijk niet zijn hem op te sporen. Tegen 10 uur stak de prijs op, misschien zou het voorzichtiger zijn geweest wat zij er te reven met de schipper besloten, daar nou kurig de hemel te hebben bekeken, alles te laten gelijk het was. Bovendien, de tankarderen toegaar zijden gemakkelijk en alles was zo ingericht dat in geval van nood onmiddellijk maatregelen genomen konden worden. Tegen middennacht begraven Verenis Vork en mevrouw Aouda zich naar de kajout. Vix was hen voor gegaan en had zich op enig banken neergelegd. Wat de schipper en zij met trozen betreft, deze bleven de ganze nacht aan dek. De andere morgen, 8 november, had de schoenen bij z'n opgang meer dan 100 mijlen afgelegd. Herhaaldelijk werd de loglijn uitgeworpen die aanwees dat de gemiddelde snelheid tussen de 8 en 9 mijlen was. De tankarderen had groot zijl op en alle zijlen stonden vol en op die wijze kon zij haar maximum van snelheid bereiken. Als de wind in dezelfde hoek bleef, had zij alle kansen voor zich. Die dag verwijderde de tankarderen zich niet ver van de kust waar de stroom haar gunstig was. Bovendien, de wind kwam van de landsijde waardoor de stroom hier minder sterk was. Een voordeel voor de schoenen, want lichte schepen leiden het meest door de zware golfslag. Tegen de middag ging de prijs liggen en de wind diep naar het zuidwesten om. De schepen deed de vliegers bijzetten, maar na verloop van 2 uur moest hij ze weer weg nemen, naar de wind weer opstak. Volk en de jonge dame, die gelukkig geen van beide zeeziek waren, aarten met smaak de ingerichte spijzen en de schepensbeschaat. Vicks werd uitgenodigd om aan hun diner deel te nemen en hij moest het aannemen, daar hij wist dat een mens evengoed als een schip lading moest innemen, maar het hinderde hem. De reizen op kosten van die man, zich te voeden met dienst eigen levensmiddelen, vond hij Deloayau. Nocht als ad-hij. Niet veelweliswaag, maar anfa, hij ad's. Toen echter het idee was afgelopen, meende hij een woord met volk te moeten spreken. Hij riep hem ter zijde en begon, meneer? Dat meneer wilde hem bijna niet over de lippen. Hij moest zich bedwingen om die meneer niet bij zijn kraag te pakken. Meneer, jij bent zo beleefd geweest om mij de overtocht bij de schip aan te bieden, maar of schoon mijn vermogen niet veroorde of het zoveel uit te geven dan schij, wil ik toch mijn deel, laten wij daarover zwijgen, meneer, antwoorden volk. Toch niet, ik stel er prijs op. Nee, meneer, zij volk op een toon die geen tegenspraak dulde. Dat behoort onder de algemene kosten. Vicks ging heen. Hij stikte bijna en zich over de verschansing aan de voorzijde van het schip buigende, sprak hij de ganste dag geen woord meer. De vaart was stel en John Bumsby had alle hoop. Vaak zei hij tot Philius Volk dat men op de bepaalde tijd de Shanghai wezen zou. Volk antwoorden slechts dat hij erop rekende. Bovendien, de gehele bemanning deed haar uiterste best. De uitgeloofde premie vervulde allen met lust en ijverg. Geen touwtje of het was gespannen, geen zeil had in het plooitje, geen enkele nodeloze beweging van het roeg. Ben zou op een wedstrijd tegen Koninklijke Jachtclub niet strenger te werk zijn gegaan. Desavonds, toen de schipper weer zijn waarnemingen deed, bleek het dat men 220 meilen van Hongkong verwijderd was. En Philius Volk mocht zich dus vlijen dat hij te Yokohama aankomende, niet ten achteren zou zijn. De eerste ernstige hindapaal dus, die hij zeer dat zijn vertrek uit Londen ontmoeten, zou hem waarschijnlijk geen nadeel berockenen. In de eerste uren van de morgen kwam de Tancaderre in de straat van Tokin, die het eiland voor Mosa van de Chinese kust schrijd en passeerde zij de Kierkring. De zee was onstuimer in die straat en onophoudelijk had men met tegenstroom te worstelen. De schoenen had het hard te verantwoorden. De korte golfslagen braken zij vaart en het was moeilijk om aan dek te blijven. Bij het aanbreken van de dag stak de wind weer op. Er was storm aan de lucht. Ook de barometer kon er een verandering van weer aan. Hij was zeer onregelmatig en de kwik trelde grillig. Men zag ook in het verschiet lange golven die in voorboden waren van de storm. De vorige avond was de zon vuurrood onder gegaan, terwijl de zee schitterde van elektrisch licht. De schipper sta de geruimentijd naar de lucht met haar ongunstige verschijnselen en mompende onverstaanbare woorden. Eens toen hij dicht bij zijn passagier stond, vroeg hij, mag men alles aan u zeggen? Alles, antwoorden Vilius Vok. Wel nu, we krijgen een hoos. Uit het noorden of uit het zuiden vroeg Vok alleen. Uit het zuiden, zie maar, er steek de orkaan op. Laten orkaan maar uit het zuiden komen, dat is van de goede kant. Als hij het zo opvat, heb ik niets meer te zeggen. Hij nam de schipper. Het voorgevoel van zon Bunsby bedroog hem niet. Waren het niet zo laat in dit jaar, dan zou de hoos, volgens de uitspraak van een behoemd weerkundige, zijn voorbij gegaan als een schitterende waterval van elektrische vlammen. Maar tans was het te vrezen, dat zij zich met kracht zou doen gevoelen. De schipper nam tijdig zijn voorzorgen. Hij liet alle zeilen dreven en het tuig op het dek brengen. De stengen de masten werden afgenomen, alle luikensorgvulden gesloten. Geen dopperwater konden het binnenste gedeelte van het schip dringen. Slecht één zeil, een driehoekerddoek van krachtige stof werd gehesen, zodat de schoenen wind bleef vangen. Het overige moest men afwachten. John Bunsby had zijn passagiers de raad gegeven om naar hun kajout te gaan. Maar die kleine ruimte, waar bijna geheel van versche lucht was verstoken en onophouderlijk heen en weder werd geslingerd, bood geen aangenaam verblijf aan. Nog vork, nog ouder, nog zelfs vicks wilde het dek verlaten. Tegen acht uur braken de stortbui en de heftige windvlagen los. Alleen door een klein zeil werd de tankaderen opgelicht als een veder door de wind, waarvan men zich geen denkbeeld kan maken. Haar snelheid was slechts te vergelijken met het viervoud, de snelheid van een locomotief in volle vaart. Zij was zelfs nog groter dan deze. De ganze dag werd het schip op die wijze in noordelijke richting voortgedreven en voortgestuurd door de reuzeachtige golven, waarmee de het gelukkig gelijke snelheid hields. Wel twintig malen dreigde één dier ontsagelijke waterbergen zich over het vaartaar uit te storten en het te bedelven, maar door een behendige wending van het roer wist de schipper het gevaar te voorkomen. De passagiers waren nu en dan geheel bedekt onder de stortvloeden, die zijn met wijsgerige gelatenheid zich liet in welgevallen. Vicks bromde wel in zichzelfen, maar de onversagende Aouda, die haar ogen onafgewend op haar reisgezel hieldgevestigd, wie in schoolbloedigheid zij niet genoeg kon bewonderen, toonde zich zijnerwaardig en totseerde de storm aan zijn zijde. Wat Velliers Vork betreft, men zou kunnen gemeent hebben, dat ook die hoos tot zijn programma behoorde. Tot dus verre had de Tankadera steeds noordwaarskoers gehouden, maar tegen de avond, wie op de wind, gelijk de vrezen was, zich trikwacht van het compas om en begon uit het Noord-Oosten te blazen. De schoener, wint zijden toen door de golven gepurkt werden, slingende geweldig. De zee sloeg met zoveel kracht, dat men wel bevreesd boest worden, wanneer men niet weet hoe stevig alle delen van een schip onderling verbonden zijn. Toen de nacht was gevallen, stak de storm nog heviger op. Toen hij zag dat het stik donker werd en met de duisternis de storm nog heviger werd, gevoelde John Bunsby zich alles behalve op zijn gemak. Hij vroeg zich af of het geen zaak zou wezen een schuilplaats te zoeken en raadpleegde zijn bemanning. Na dit gedaan te hebben, kwam hij weer bij Vork en zei, zou meneer niet van oordeel zijn dat wij wel zouden doen wanneer wij een haven op zochten? Dat geloof ik ook, zei Velliers Vork. Oh, her nam de schipper, en welke? Ik ken er slecht één antwoord vorkom. En die is Shanghai. Het duurde enige ogenblikken eerde schipper de betekenis van het woord begreep en al de hard nekkigheid en vast houdendheid waarvan dat antwoord getuigde. Toen riep hij uit. Ja, meneer heeft gelijk Shanghai. En de tankaderen zetten onveriekbaar haar koers naar het noorden voort. Het was een inderdaad vreselijke nacht. Een wonder was het dat het scheepje niet verging. Twee malen werd het om ver geworpen en alles zou van bood zijn verdwenen en die de verschansingen zich niet goed hadden gehouden. Aouda was geradbraakt, maar geen klacht kwam over haar lippen. Meer malen moest de heer Vork te hulp schieten om haar te beschermen tegen de heftigheid der golfslagen. De dagpak aan. Nog loeide de storm met ongekende kracht, maar de wind liep naar het Zuidwestenon. Dit was een gunstige keer en de tankaderen doorkliefde weer de onstaumige zee weer baren in botsen kwamen met die welke door de veranderde wind werden opgestoeld. Daardoor ontstonden schokken die een minder stevig vaartaar zeker hadden verbrijzeld. Nu en dan zag men door de gescheurde nevelen de kust, maar nergens was een schip in het gezicht. Alleen de tankaderen kon zee houden. Des middags openbaarden zich enige verschijnselen dat het weer zou bedaren. En deze werden bij z'n ondergang sterkig. De korte duur van de storm was een gevolg van zijn heftigheid. De passagiers die zeer veel geleden hadden konden nu enige rust nemen en wat eten. De nacht was vrij kalm. De schipper deed een gezeilen bijzetten en de snelheid van het schip nam aanzienlijk toe. De andere morgen, de elfde, nam John Bunsby de kust op en verkruiden dat men geen honderd meilen meer van Shanghai was verwijderd. Honderd meilen. En men moet die binnen één dag afleggen, want diezelfde avond moest vroeg de Shanghai zijn, zodat hij de mailboot naar Yokohama wilde halen. Zonder die storm, die hem verschijd in de uren had doen verliezen, zou hij geen 30 meilen van de haven zijn verwijderd. De bris werd minder, maar gelukkig werd ook de zee kalmer. De schoener zette alle zeilen bij en de zee schuimde onder de kiel. De smiddags was de tanka derreg in 45 meilen van Shanghai. Nog zes uren waren haar gegeven om de haven te bereiken voor het vertrek der mailboot naar Yokohama. En boord was de vrees groot, men wilde er komen tot elke prijs. Allen, filjes vork ongetwijfeld uitgezonderd, voelde hun hartkloppen van ongeduld. De kleine schoenen moest gemiddeld negen meilen in het uur afleggen en de wind ging al meer en meer liggen. Het was een onregelmate gebriis, grille gewintvlagen die van de kust kwamen. Ze gingen voorbij en daar stond daarop werd de zee weer effen. Nochtans, het lichte vaartuig, met zijn hoge dunne zeilen, ving die vlagen zo goed op dat John Bunsby, dankzij de medewerking van de stroom, ten zes uren geen tien meilen meer verwijderd was van de rivier Shanghai, want de stad zelf verlicht op een afstand van minstens twaalf meilen boven de monding. Ten zeven uren was men nog drie meilen van Shanghai. Een geduchte vloek ontsnapte aan de lippen van de schippen. De premie van tweehonderd pond ging hem ontsnappen. Hij zag vork aan. Vork was doodbedaard. Nochtans stond zijn gantse voortuin tans op het spel. Op dat ogenbliktoch zag men een lange zwarte schoorsteen waaruit een rookwoog zich ontwikkelde boven de waterspiegel. Het was de Amerikaanse stoomboot die op het bepaalde uur vertrok. Verdoemd, riep John Bunsby, die een wanhopende ruk aan het roer deed. Geef het nood zijn, sprak Veljes Vork zeer kalm. Een klein bronzend kanon stak uit de verschansing van de tanka deren. Het strekte om signalen te geven bij mister Weer. Het kanon werd geladen tot de mond, maar op het ogenblik dat de schippende lond bij het zuntgat bracht, zei Vork, hij is de noodvlag. De vlag werd halversteng gehesen. Dit was het teken dat men in nood verkeerde en men mocht hopen dat de Amerikaanse mailboot, als zij dit zag, een weinig van haar koest zou afwijken om het vaartuig te naderen. Vuur, beval Vork. En het schot van het kleine kanon treundde over de watervlakte. Het einde van deel 7 van De Reis op de Wereld in 80 Dagen van Zilverne. Deel 8 van De Reis op de Wereld in 80 Dagen. Deze LibriVox opname behoort tot het publieke domein. Opname door Bart De Leeuw. De Reis om de Wereld in 80 Dagen door Zilverne vertelt door Gerard Kellig. 22e hoofdstuk, waarin Paspartout bemerkt dat zelfs bij de tegenvoeters het goed is, enige geld bij zich te hebben. De karnetik, welke Hongkong de 7e november, avonds ten half 7 uur verlaten had, stoomde met alle kracht naar Japan. Ze bracht een grote lading en veel passagiers over. Maar twee hutten aan de achtersteven bleven onbezet. Het waren die welke forfiliërs Vork opengehouden waren. De andere mogen ontmoeten de reizigers, niet zonder enige verbazing, op de voorstevende man met half geopende ogen, wachtelende gang en met verwarde haren die uit zijn hut tweede klasse te voorschijn kwam en als slingerend op een de verschancingen plaatsnam. Deze passagier was Paspartout in eigen persoon. Ze hier wat er was gebeurd. Eén geogen blikken nadat Vicks vertrokken was, hadden twee kenechts Paspartout, welke in een diepe slaap was gedompeld, opgenomen en hem op de bank ten rokers gelegd. Maar drie uur later werd hij, die zelfs tot in zijn droom door een idee vicks vervolgd werd, wakker en streed hij tegen de betwelmende werking van het verdovende slaapmiddel. De gedachte van zijn plicht niet gedaan te hebben schudde hem uit zijn gevoelloosheid. Hij stond van de bank op en verliet als struikelend en stotend, vallende en weeropstaande, maar altijd en onder wederstaanbaar voortgedoeld door een soort van instinct, de herberg en riep als in een droom, de karnetik, de karnetik. De mailboot lag onder stoom en gereed om te vertrekken. Paspartout behoefde slechts enige stappen te doen. Hij spoede zich over de Losse brug, sprong op het dek en viel roerloos op de voorsteven, juist toen de karnetik op het punt was, te vertrekken. Enige matrosen die gewend waren aan zo'n soort van voorvallen, hielpende knekt in hun hut der tweede klasse en Paspartout werd diet voor de andere morgenwakker op 150 mijnen afstands van de Chinese kust. Zie daar dus hoe het kwam dat Paspartout zich die morgen op de karnetik bevond en met volle teugen de frisse zeewind kwam in ademen. Deze koele wind ontnuchterde hem weer. Hij verzamelde zijn gedachte, toch niet dan met zeer veel moeite. Maar eindelijk toch via hem het gantste toeneel van de vorige avond weer in en Tevens de mededelenen van Vicks in de Herberg. Het waarschijnlijk is, dacht hij, dat ik verschrikkelijk dronken ben gemaakt. Wat zal men hier voorke wel van zeggen. Maar in elk geval, ik ben de boot niet misgelopen en dat is toch het voortnaamste. Daarom dacht hij aan Vicks. Ik hoop maar dat we van deze bevrijd zullen zijn en dat hij na hetgeen hij mij heeft voorgesteld, niet op de karnetik zal durven komen. Een inspecteur van politie, een detective die mijn meester altijd op de hielen zit en hem van de diefstal aan de bank beschuldigt. Kom, kom, meneer Focus en Dief zoals ik een moordenaar ben. Moest pas maar toe het voorgevallende aan zijn meester vertellen? Zou het goed zijn deze bekend te maken met de rol welke Vicks in deze zaak speelde? Was het niet beter te wachten tot ze in Londen waren om hem dan mede te deden dat de agent van politie uit de hoofdstad hem de gehele wereld gevolgd had en daarover dan met hem iets hartelijk te lachen? Ja, ongetwijfeld. In elk geval was dit een zaak die hij met zichzelf kan overleggen. Voor het ogenblik moest hij zich haasten om naar Vork te gaan en zich over zijn onbehoorlijk gedrag te veronschuldigen. Pas per doel stond dus op. De zee was onstuimig en de meerboot slingende geweldig. Maar de trouwe knecht, hoe goed en hoe kwaard het ook op zijn nog onvaste beden ging kwam toch op het achterdeck. Daar zag geen niemand die op Vork of op Aouda geleg. Och, dacht hij, mevrouw Aouda is nog niet op en mijn meester zal de een of andere wisst speler gevonden hebben en voor zijn een gewoonte. Zo pijnzende daalde Pas Patou in de kajuit af. Vork was er niet. Pas Patou schoot dus toch maar één ding over en wel om aan de hoofdmeester te vragen welke hut meneer Vork betrokken had. De hoofdmeester antwoorde hem dat hij geen passagier van deze naam kende. Wel zeker zei Pas Patou, een groot, kalm en weinig spraakzaam gentleman vergezeld van een jonge dame. Er is geen enkele jonge vrouw aan boord, antwoordde de hoofdmeester, maar om u te overtuigen hebt geheer de lijst er passagiers. Geen kunt die raad plegen. Pas Patou las de lijst door. De naam van zijn meester was er niet op te vinden. Eén staps ging hem en licht op. Zeg eens, vroeg hij, bin ik wel op de karnetik. Ja, antwoordde de hoofdmeester. Die naar Yokohama gaat. Juist? Een ogenblik had Pas Patou gevreest op het verkeerde schip te zijn. Maar, zo hij op de karnetik was, dan was het zeker dat zijn meester er niet op was. Hij zonk op een stoel neer. Hij was als door de bliksem getroffen. Plotsling werd het hem helden voor de geest. Hij herinnerde zich dat het uur van vertrek der karnetik vervroegd was, dat hij zijn meester had moeten waarschuwen en dat hij dit niet had gedaan. Het was dus zijn schuld, zodat volk en oude uit niet bij tijd aan de mailboot waren gekomen. Zijn schuld, ja. Maar meer nog die van de verrader, welke, om hem van zijn meester te scheiden en deze te Hongkong te kunnen houden, hem had dronken gemaakt. Nu begreep hij het gedrag van de inspecteur. Volk was tals geruineerd, had zijn wedderschap verloren en zat op dit ogenblik misschien in de gevangenis. Bij deze gedachte trok Paspatu zich de haren uit het hoofd. Zo fixe hem ooit onder de ogen kwam, wat zou hij een afrekening met hem houden. Eindelijk herstelde Paspatu zich weer en ging zijn toestand eens naar. Die was verre van beneden zwaardig. Hij bevond zich op weg naar Japan. Hij was wel zeker daar aan te komen, maar hoe weer te vertrekken. Hij had geen cent op zak. Gelukkig werden zijn overtocht een vertering aan boord vooruit betaald. Hij had dus nog vijf of zes dagen tijd om te denken wat hij doen moest. Wat hij ad en dronk gedurende deze tocht laat zich niet beschrijven. Hij ad voor zijn meester, voor Aouda en voor zichzelfen. Hij ad als of Japan waar hij nu heen ging een verlaten land was, verstoken van alle levensmiddelen. De dechtiende, met de vloed, liep de karnetik de haven van Yokohama binnen. Dit punt is een zeer belangrijke aanlegplaats in de stille Zuidzee, welke alle schepen aandoen die in dienst zijn van het brieven- en reizigersvervoer tussen Noord-Amerika, China, Japan en Nederlands-Indië. Yokohama ligt aan dezelfde golf als Jeddo, niet ververwijderd van deze stad, welke de tweede hoofdstad is van het Japanse rijk, de residencie van de Taikoon, de burgelijke Kijzer, de mededinkster van Miyako, de grote stad welke de verblijfplaats is van de Mikado, de geestelijke Kijzer, de afstammering de Goden. De karnetik wierp haar anker voor de kade van Yokohama in de nabijheid van de Havendam en de Antripos, tenmiddel van een aantal schepen van alle natiën. Pas Patou begrapt zich zonder enige geest drift aan wal en betrat het zo zondelingenland der zonen van de zon. Hij had niets beters te doen dan het toevall tot zijn gids te nemen en met deze de straten der stad te doorkruisen. Volksbediende bevond zich eerst in een geheel Europese stad, tenmiddel van huizen met lage gevels en veranders, waaronder zich bevallige voorhuizen vertonen en die met haar straten, pleinen, dokken dit Antripos, de ruimte besloeg tussen het voorgebergte en de rivier. Daar, zowel als de Hongkong en de Kalkutta, weemelt een alle natiën doororkander. Amerikanen, Engelsen, Chinesen, Hollanders, meestal het kooplieden die alles wilde verkopen en alles wilde kopen en de midden van die menigte gevoelde zich de Fransman zo vreemd alsof hij zich in het land der hotten tot een bevond. Paspartout had nog wel een redmiddel, namelijk zich te wenden tot de Franse of Engelse consulerenagenten de Yokohaba, maar hij zag het tegenop zijn geschiedenis te verhalen die zo nauw verwand was aan die van zijn meester en voor hij daartoe overging, wilde hij alle andere redmiddelen beproefd hebben. Daarom, na het Europese gedeelte van de stad doorkruis te hebben, hij zei zich in het Japanse gedeelte voor zichzelf vastbesloten om, indien het nodig was, naar Jeddo door te wanderen. Deze wijk door de inboelingen van Yokohama bewoond heet Benten, na de naam Enigotin der Zee, welke op de omliggende eilanden wordt aangebeden. Daar zijn prachtige lanen van dennen en cederbomen, heilige pochten van zondelingenbouwstijl, bruggen verborgen onder bambus en riet. Tempels beveiligd door sombere, honderd-jarige ceders, waar voorheen priesters van Boeda woonden en beleiders van de godsdienst van Confucius. Eindeloze straten, waar men een ontelbaar hoeveelheid aantreft van kinderen met rode wangen, wezens die men menen zou, dat uit een Japans kamerschut waarde gesneden en die speelden te midden van honden met korte poten en gele katten zonder staart, welke zich traag tussen de spelers bewogen en zich garne lieten liefkozen. In de straten heerste een woelige drukte, een bestendig verkeer. Bonsen die een optocht voortschreden op hun intonige tamborijnen slaanden. Jacuninus, ambtenaar in der Duane of Politie, met puntig verlakte hoeden, die in hun gooidel twee sabers drogen. Soldaten van de Taikun gekleed in blauw katoen met witte strepen en gewapend met percussiegeweren. Wapenknechten van de Mikado, die in hun zijdenbuis als in een zak gesloten waren, met rinkragen en malienkolles en een aantal andere militairen van elke rang, want in Japan is de soldatenstand even geacht als hij veracht is in China. Voert bedelmonneken, pelgrins in lange gewaden, eenvoudige burgers met gevlochten pikswachthaar, groot hoofd, lange borst, magere benen en klein van gestalte, wie je kleur afwisselt tussen kope rood en badwit, maar die nooit de kleur hebben der Chinezen en van de Japanners geheel en al verschillen. Eindelijk, tussen de rijtuigen, de palankeins, de paarden, de draagers, de kruiwagens met zeilen, de noerimons met verlakte wanden, de molige kango's, de draagstoelen van Bambu, zag men enkele vrouwen zich bewegen met haar kleine schoentjes van lijnwaad, sandalen van stro, of klompjes van gesneden hout. Ze waren niet schoon, haar ogen smal, haar borst gedrukt, haar tanden volgens gebruik zwart gemaakt, maar ze droegen zeer bevallig het Nationaal Gevaat, de Kirimon, een soort van kamer-Japon, waarover zich een zijden scherp kruist, waarvan de brede gordel van achter hem eindigt in een reuzeachtere strik, die de moderne Europese dames schijnen ontleent te hebben aan haar Japanse zusters. Paspartout wandelde enige uren door deze bonte menigte. Nu en dan blijf in de staan voor de merkwaardige en rijke winkels, waarin het Japanse goud in allerlei vormen verwijkt tentoonlag gespreid. Voor de restauratie met vlaggen en banieren, waarvan voor hem echter de toegang versperkt was. Voor de theehuis in waar volle koppen geschonken worden van die geurige warme drank als mede sake een drank van rijst gestokt. En eindelijk voor net ingericht de tabagies waar men een zeer fijne soort van tabak rokt, maar geen opium waarvan het gebruik in Japan scher onbekend is. Voortgaande kwam Paspartout aan onmetelijke rijstvelden. Daar bloedden met bloesums die hun laatste kleuren en geuren verspreiden, schitterende kamedias, niet aan struiken, maar aan bomen. Om heind door bambous zag hij de kerstsen, pruimen en appelbomen die de Japaners meer voor hun bloemen dan voor hun vruchten telen, en die door vogel verschikkers van allerlei vormen en gerasmakende molentjes beschermd werden tegen mussen, duiven, kraaien en andere roovdieren. Elke ceder strikt er tot nest van grote aarenden. Elke truer willig verborgen onder haar lommer een rijger die melanchoed is op zijn ene poot stond te meimeren. Overal zag hij raven, eenden, spervers, wildigansen en een groot aantal kraanvogels die door de Japaners met eerbied worden behandeld en voor hen het zinnebeeld zijn van een lang en gelukkig leven. Zo ronddolende ontdekte Paspartout enige violtjes tussen het groen. Daar zal ik mijn soepé mee moeten doen, dacht hij, maar toen hij er aan rook, bemerkt hij dat ze geen geur hadden. Het loopt me niet mee, prevoelde Paspartout. Gelukkig had hij uit voorzorg, alvorens hij de karnetik verliet, zich zo te goed gedaan aan het ontbijt dat hij een middagmaal had kunnen missen. Maar na een gransen dag geslenterd te hebben begon zijn maag hem toch te kwellen. Wel was het hem niet ontgaan dat hij voor de winkels van de inlandse vleeshous, schapen, geiten en varkens zag en daar hij wist dat het doden van runderen als heilig schennis beschouwd werd omdat deze dieren uitsluitend voor de landbouw worden gebesigd, had hij hieruit afgeleid dat vlees het zeldzaamheid was in Japan. Hij vergisten zich hierin niet, maar bij gebrek aan rundvlees zou hij zich zeer graane eens voor gast hebben aan varkens of hertenvlees, patrijzen of kwartels of vis. Hetgeen met de obringste rijstvelden bijna uitsluitend het voedselde Japanners uitmaakt. Maar hij moest zich in zijn lot schikken en de zorg voor het onderhoud van zijn lichaam tot de andere dag uitstellen. Het werd avond, pasbaar toe keerde naar de inlandse stad terug en dwaalde te midden van veelkleurige lantaarens. Hij bleef staan bij de straatkunstenaars die ongelooflijke toeren verrichten en astrologen in de open lucht die het volk om hun kijkers verzamelde. Daarop keerde hij naar de kader terug en zag op de zee duizenden lichtjes van vissers welke door het toortslicht de vissen lokten. Eindelijk werden de straten ledig en hij ontmoetenslacht de nachtwachter Yakunnines die in hun prachtige klederen en te midden van hun gevolg het voorkomen hadden van ambassadeurs. Zo dik was pasbaar toe zo'n schitterende stoet ontmoeten mummelde hij lachen bij zichzelf al weer een Japans gezandschap dat daar Europa vertrekt. 23e hoofdstuk, waarin de neus van pasbaar toe aanmerkelijk groter wordt. De andere boygen was pasbaar toe afgemat en uitgehongerd zodat hij bij zichzelf verdacht dat hij hoe eerder hoe beter moest eten. Het mocht kosten wat het wilde. Hij kon altijd zijn toevlucht toch tot zijn horloge nemen maar hij hoorde liever dood dan dat hij dit zou verkopen. Het kwam er nu meer dan ooit op aan om van de krachtige maar niet lieflijke stem gebruik te maken waarmee de natuur hem begiftigd had. Gelukkig herinnerde hij zich nog enige Franse en Engelse liedjes en besloot hij mede de proef eens te nemen. De Japans dacht hij houden zeker veel van muziek daar ze alles doen op het gebied van simbalen, tamtams, trommen en een Europese vigtuo's zal hun dus zeer welkom zijn. Maar misschien was het voor een concept nog te vroeg in de morgen en zouden de liefhebbers, onverwachts in hun slaap gestoord ongetwijfeld aan de zanger niets geven waarop het beeld van de Mikado was afgedrukt. Paspartout besloot dus nog enige uren te wachten maar al voortwandelende bedacht hij zich dat hij toch voor een zwervende zanger te goed gekleed was en op eenmaal kwam het plan in hem op om zijn de kleding te verwisselen tegen een gewaad dat beter met zijn toestand overeen kwam. Deze verandering moest hem natuurlijk nog enig voordeel opleveren waarmee hij dan ter stond zijn honger kon stillen. Toen hij dit besluit genomen had behoefde hij het nog slecht ten uitvoer te brengen. Eerst na lang zoeken ontdekte Paspartout een inlandse uitdrager tot wie hij zijn verzoek richtte. Zijn Europese jas beveelde uitdrager wel en spoedig was hij vermond in een oude Japanse rok en gedekt met een soort van verschoten tulband. Maar hij kreeg ook nog een gegeldstukken welke in zijn zakken rammelde. Zie zo dacht hij. Ik zal maar maar verbeelden dat het vaste avond is. Het eerste wat de veel Japans te Paspartout nu ging doen was een onenzienlijk theehuis binnen treden. Hij ontbeta, met het overschotje van een vogel, maar al te reist zoveel hij verlangde als een man voor wie het middagmaal nog een onuitgemaakte zaak was. Dan stacht hij, toen hij zijn honger een weinig gestield had, is het maar zaak om mijn hoofd bij elkaar te houden. Ik heb nu geen gelegenheid meer om deze monnexpij tegen een nog meer Japanse kleed te verwisselen en ik moet dus zorgen hoe eerroe beter uit het land ter zon te komen en van ik slechts een onaangename herinnering meen. Paspartout ging nu de mailboot naar Amerika eens naar. Hij bestood zich daar als kok of was kederigd aan te bieden niets tot loonvraagende als overtocht en kost. Zo hij maar eens te sinds Francisco was, dan zou hij ook wel verder komen. Het belangrijkste was voor het ogenblikmaar om de 4700 meilen van de Stille Zuidzee over te steken, welke Japan van de Nieuwe Wereld scheiden. Paspartout was er de man niet daar om haar gras over te laten groeien. Hij begaf zich dus ter stond naar de haven van Yokohama. Maar hoe meer hij het ook naderde, des te onuitvoerbaarder scheed hem zijn eenmaal opgevat voornemen. Waarom zou men aan boord van een Amerikaanse mailboot een kok of kederigd nodig hebben en hoe zou hij in zo'n kleding vertrouwen kunnen inboezemen? Op wie zou hij zich beroepen? Toen hij zo diept de pijnzin, viel zijn oog op een groot aanplankbollet waarmee een soort clown door de straat in diep. Dit bollet bevatte in het Engels afstvoord het Japanese acrobatisch gezelschap van William Battlecar laat de voorstellingen voor hun vertrek naar de Vrederde Staten van Longnoses Longnoses onder rechtstreekshoede van de god Tingu. Zeer vermakelijk. De Vrederde Staten van Amerika zie daar juist wat ik hebben moet. Hij voortde de man met zijn bollet en kwam wel draaiweer in die Japanse stad. Een kwartier later hield hij stil voor een grote loods versierd met vele aanplankbolletten waarvan de randen wel perspectief maar met schitterende kleuren en aantal kunstendmakers voorstelden. Dit was het spel van Battlecar een soort van Amerikaanse Barnum directeur van een gezelschap kunstendmakers, googelaars, clowns, acrobaten, kortansers, atleten welke volgens het affiche hun laatste voorstellingen in het Rijk ter Zongraven voor zijn naar de Vrederde Staten vertrokken. Paspartout trat onder een gaanderij voor de hut en vroeg om de heer Battlecar te spreken. Battlecar verscheen in eigen persoon. Wat gij vroeg hij aan Paspartout die hij eerst voor een inboorling aanzag? Heb gij ook een bediende nodig, vroeg Paspartout? Een bediende Rib de Barnum zijn dicht de grijze baard strijkende. Ik heb er twee die mij trouw en eerlijk dienen en die geen loon krijgen op voorwaarde dat ik hun de kost geef. Zie, hier zijn ze, voegde hij erbij op zijn twee krachtige armenwijzenden met aderen zo dik als de snaren van een kontrabas. Dus kan ik u niet van dienst zijn? In niets. Sacker, lood, ik zou toch graag ne met u vertrekken. Oh, zo, zei de Battlecar, gij zei de Japaner zoals ik een aap ben. Waarom heb je u dan zo gekleed? Men kleed zich zoals men kan. Dat is waar. Gij zei het in Fransman? Ja, een Parijsenaar uit Parijs. Wel, dan kunt u ook zeker wel grappen maken. Oh, antwoorden Paspartout, wie het een weinig hinderte dat zijn nationaliteit zo beschimpt werd. Oh, wij Fransen kunnen wel grappen maken, maar toch niet beter dan de Amerikanen. Juist, zo ik u niet als knicht kan nemen, kan ik je toch wel voor clown gebruiken. Jij begrijpt, vriend lief, in Frankrijk vertoont men vreemde paljassen en in vreemde landen heeft men gijne Franse paljassen. Dat is zo. Zijds je bovendien nogal sterk? Ja, vooral als ik gegeten heb. En kunt gij zingen? Zeker antwoorden Paspartout, die vroeger wel eens met straatmuzikanten had meegezongen. Maar kunt gij zingen met het hoofd naar beneden, met een draaiende tol op uw linker voedsel en een saabel in evenwicht op uw rechter? Gemakkelijk, die Paspartout, die zich de eerste oefeningen uit zijn jeugd nog herinnerde. Daar komt alles op aan, antwoorden Bethokar en de overeenkomst werd op staande voet gesloten. Ik had Paspartout dan toch een betrekking gevonden. Hij was gehuurd om alles te doen in dit beroemde Japanse gezelschap. Het was weinig vererend, maar binnen acht dagen zou hij op weg naar San Francisco zijn. De voorstelling welke Bethokar met groot marktgescheel had aangekondigd, zou ten drie uren beginnen en spoedig hoorde men de geduchte instrumenten van het Japans orkest. De trommen en tamtams maakten een oorverdovend geraas voor de deur. Men kan licht denken dat Paspartout zijn rol nog niet bestudeerd had, maar hij behoefde voor eerst sterk zijn krachtige schouders tot steun te geven om de menselijke piramide te helpen vormen uitgevoerd door de longdoses onder de god Tingu. Deze prachtige toer zou alle andere kunsten overtreffen. Voor drie uur was de gehele tentreets bezet. Europianen en inboolingen, Chinezen en Japaners, mannen, vrouwen en kinderen haasten zich om haar plaats te bekomen op de kleine bankjes of in de loges welke recht tegenover het torneel waren aangebracht. De muzikanten waren daar binnengekomen en het orkest ten volle compleet begon met zijn vreselijke instrumenten zoals gongs, tamtams, kleppers, fluiten, tamboreinen en grote trommen te werken. Deze voorstelling was als alle acrobatische vertoningen. Men moet toch bekennen dat de Japaners de eerste equilibristen der wereld zijn. Eén, voorzien van zijn wajer en kleine stukjes papier, voerde zeer bevallig zijn toer met de kapellen en bloemen uit. Een ander wierpvlug met de guringe rook van zijn pijp een aantal blauwachtige woorden in de lucht welke dan een compliment aan de toeschouwers vormden. Chine googelde met aangestokend kaarsen die hij achterinvolgens uitblies wanneer zij voorbij zijn lippen kwamen en die hij, de ene aan de andere, weer aanstak zonder een ogenblik op te houden met jong leren. Deze weer maakte met draaiende tollen de onmogelijkste bewegingen. Onder zijn hand schenen die bromende toestellen in hun eindeloze omventelingen bezield te worden met hun eigen leven. Zij stonden op pijpen, op het scherp van een sabel, op ijzerdraad, op wezenlijke haartjes welke van de ene zijde van het tourneel naar de andere gespannen waren. Zij liepen om een grote cristallervaas. Zij bestegen een ladder van bambus. Verspreiden zich in alle hoeken en maakte een wel luidende muziek van zeer vreemd soortige aard door haar verschillende tonen te vermengen. De jong lers jong leerden daarmee en zij draaide zelfs in de lucht. Zij weerpen ze als volans met houten raketten en toch draaide zij maar door. Zij staken ze in hun zakken en als zij ze eruit haalden, draaide zij nog tot op het ogenblik dat een veer losprong en haar in vuurwerk deed verdwijnen. Het is onnodig de kunsten de acrobaten en atleten hier te beschrijven. De toeren met de ladder, de stok, de bal, de tonnen werden er alle met een grote juistheid uitgevoerd. Maar het mooiste van de voorstelling was de vertoning der long noses, verbazend geoefende balanceurs welke in Europa nog niet bekend waren. De long noses vormde een gezelschap dat onder de rechtstreekse bescherming stond van de god Tingu. Ze waren gekleed als helden uit de midden eeuwen en aan hun schouders waren prachtige vleugels bevestigd. Maar wat nog het meeste aandacht trok was de langen neus waarmee hun aangezicht versierd was en waarmee de zij grotendeels hun toeren verrichten. Deze neusen bestonden uit niet meer of minder dan bamboes welke lengte tussen de vijf, zes, a, tien voeten bedroeg. Van de een was zij recht, van de ander gebogen, van genen weer glad, van hun vierde hobbelig. Op dit uitstekende lichaamsdeel nu dat zeer stevig bevestigd was werden alle toeren van evenwicht verricht. Een dozein van deze vogelingen van Tingu legde zich op hun rug en hun makkers kwamen zich vermaken op hun neusen die zo recht als een kaart stonden en voerden als springende en voltigerende van de een op de ander de onmogelijkste toeren uit. Tess Lotte zou men de menselijke piramide nog geven waarbij een vijftigtal longnozes de car van Jaggernaud zouden voorstellen. Maar in plaats dat zij voor deze piramide hun schouders tot steun gaven moesten de artiesten van Bethokar hun neusen ervoor afstaan. Eén van hen nu, welke juist het onderste gedeelte van de wagen moest uitmaken had het gezelschap verlaten en daarmee nog behoefte had aan een krachtig, behendig man was pas par toe voor hem in plaats genomen. De armenknecht gevoelden zich zeer ongelukkig toen hij, droevige herinneringen aan het verleden, zijn prachtig, middeneelsgewaad aantok versierd met veel kleurige vlerken toen er een neus van zes voet op zijn aangezicht werd vastgezet. Maar deze neus was zijn broodwinning en hij onderwerp zich dus aan zijn lot. Pas par toe trat op en aan plaats tussen zijn collega's om de onderste laag van Jaggernaud's wagen te helpen vormen. Alleen werpen zich op de grond met de neus naar omhoog. Een tweede rijbalanseurs plaatste zich daar bovenop dan volgde een derde en eindelijk een vierde en op deze neusen die elkaar slechts aan de punt raakten vormde zich de menselijke piramide die tot aan de balken rijkte. Het applaudiseren werd al sterker en sterker en de muziek maakte een oorverdovend geraas toen de piramide eensklaps wankelde en allen het evenwicht verloren. Eén der onderste steunpunten der laag verdween onderuit en de gehele piramide stochte als een kaartenhuis daar beneden. Het was pas par toe die zijn post verlaten had. Om zonder behulp van zijn vleugels over de omheiding kwam in de rechtergallerij en werp zich voor de voeten van één der toeschouwers met de uithoop, oh mijn meester, mijn meester. Gij hier? Ja, ik. Wel nu, laten we dan spoedig naar de mailboot gaan. Valk, Aruda, welke hem vergezelde en pas par toe haasten zich door de smallen gangen en kwamen buiten de tent. Maar daar ontmoeten zij bet elkaar die woedend was en schade vergoeding eisten. Villiers Valk stilde zijn toren door hem enige banknoten toe te werpen. En ten half zeven scheepten zich Aruda en Valk op de Amerikaanse mailboot, gevolgd door pas par toe die nog gevleugeld was en zijn neus van zes voet droeg daar hij hem nog niet had kunnen afleggen. 24e hoofdstuk werd in de overtocht van de stelle Zuidzee eindelijk ten einde wordt gebracht. Wat er in het gezicht van Shanghai gebeurd was, begrijpt men. De signalen door de tankarderen gegeven werden door de mailboot naar Yokohama bemerkt. Toen de kapitein de noodvlaggehezen zag, had hij naar de schoener koers gezet. Enige ogenblikken later betaalde Villiers Valk de overeen gekomen prijs en gaf nog aan John Bunsby 550 ponts. Daarop waren de gentlemen, Aruda en Vicks, aan boord van de stoomboot gegaan welke der stond hij weg naar Yokohama vervolgde. Dezelfde boygen, 14 november, op het door het reglement vastrestellde uur, kwam zij te Yokohama aan. Vicks ging zijn zaken regelen. Valk begaf zich aan boord van de karnetik en daarvan al mij, tot groot genoegen van Aruda en misschien ook tot zijn eigen genoegen, maar hij liet er niets van blijken dat de Fransman Paspartout de vorige avond reeds te Yokohama was aangekomen. Villiers Valk, die nog deze avond naar San Francisco vertrekken moest, ging ter stond Paspartout op zoeken. Hij had zich reeds tot de Engelse en Franse consoles gewend, maar alles zonder gevolg. En na nog enige tijd de vergeefste straten door kruis te hebben, vanhoopte hij eraan Paspartout terug te vinden. Toen hebben toevall, of liever, zeker voor gevoel, de tent van Bethokar deed binnen treden. Hij had zeker zijn bediende niet-onderdienst zonderlingenvermomming herkend, maar deze, in zijn liggende houding, had zijn meester in de gallerij opgemerkt. Hij kon een beweging niet weerhouden. Daardoor werd het evenwicht verbroken en men weet wat er volgde. Zie daar wat Paspartout uit de mond zelf, van bevrouw Aouda Van Nam, die hem de overtocht van Hongkong naar Yokohama vertelde in gezelschap van een zekere heer Vicks, op de schoener de Tangadere. Op de naam van Vicks vertrok Paspartout zijn gelaad niet. Hij begreep dat het ogenblik nog niet gekomen was om aan zijn meester te vertellen het geen tussen hem en Vicks had plaatsgehad. Ook toen Paspartout zijn avontuur in verhaalde, beschulderde en veronschulderde hij zich slecht over het gebruik van opium in een tabaji te Yokohama. Volk hoorde alles aan zonder hem in de reden te vallen. Daarop gaf hij zijn bediende het nodige geld om zich aan boord enige betere kledren aan te schaffen. En een uur later, toen de bediende zijn neus had afgedegd en zijn vleugels had geknipt, gelijkheid niets meer op één daarvoor gelingen van de God Tingu. De mailboot, welke de gemeenschap onderhoudt tussen Yokohama en San Francisco, behoort aan de Pacific Mail Steam Company en heet de General Grenth. Het was een grote stoomboot, metende 2500 ton, goed ingericht en zeer snel lopend. Een ontzachelijke zuiger rees en daalde onophouderlijk boven het dek. Aan één der uiteinden was de stang van een zuiger, aan de andere die van een hefboom die de loodrechte beweging in een excentrische veranderde en op de as der raderen werkte. De General Grenth was getuigd als driemast schoenig met een aanzindig seinvermogen, waardoor de stoom krachtig werd ondersteund. Zij legde 12 meilen in het uur af. De mailboot had dus niet meer nodig dan 21 dagen om de Stille Zuidzee over te steken. Villiers Vork kon al zo rekenen op de 2e december de San Francisco te zijn, de 10e de New York en de 20e de London. Hij won zo doen de nog enige uren op de uiterste dag die de 21e december zou aanbreken. Er waren een aantal passagiers aan boord. Engelsen, Amerikanen, er waren landverhuizing van coulisse naar Amerika en enige officieren in dienst van het Indische leger die van hun verlof gebruik maakten om een reis om de wereld te doen. Gedurende deze overtocht had er niets merkwaarders plaats. De mailboot, voortgestuurd door hij grote raderen en bijgestaan door haar zijdenvermogen, schobbelde wijder. De Stille Zuidzee rechtvaardigd tamelijk wel haar naam. Vork was ook zeer kalm en, zoals gewonelijk, weinig spraakzaam. De jonge vrouw voelde zich al meer en meer aan hem gehecht nog door andere banden dan die de erkendelijkheid. Deze kalme natuur, altijd zichzelf een meester, boeide haar meer dan zijzelf wel wist en het was schier buiten haar weten dat zich een gevoel van haar meester maakte waarvan de onderdringbare vork in tussen niet de minste invloed onderfond. Bovendien stelde Aouda in de plannen van de gentleman veel belang en ze was zeer bezorgd dat er enig voorvalbocht plaatsschrijpen waardoor de reis van de gentleman kon vertraagd worden. Dikwos sprak ze er met paspartout over, die zeer goed begreep wat er in het hart van de dame omging. De goede knerk had voor de Brit een onbegrenzende eerbied. Hij kon niet genoeg spreken over zijn meesters edelmoedigheid, eerlijkheid en genegenheid. Altijd stelde hij Aouda gerust omtrend te de goede uitslag der reis. Bij herhaling verzekerende dat het moeilijkste reeds voorbij was, daar men de minder bereisde landen van China en Japan achter de rug had en nu weer op meer bekend grondgebied kwam. En dat eindelijk een trein van San Francisco naar New York en een transatlantische boot van New York naar Londen zonder twijfel voldoende zouden zijn om deze onmogelijke reis om de wereld binnen de overeen gekomen tijd te volbrengen. Negen dagen na het verlaten van Yokohama had Vilius Volk precies de helft der aarde omgereist. Werkelijk was de General Grant de 23e november de 180e meridian gepasseerd, waarin op het Zuidelijk halfrond de Londense tegenvoeters wonen. Van de 80 dagen die tot volks beschikking waren gesteld, had hij er 52 gebruikt. Er bleven hem dus nog maar 28 over. Maar men moet in aanmerking nemen dat, zodat deze gentleman de helft van zijn wekerheids had afgelegd, dat is de helft der meridianen. Hij in werkelijkheid meer dan 2 derde van de gehele reis had voorbracht. Welke gedwongen omwegen toch moet men maken om van Londen naar Aden, van Aden naar Bombay, van Calcutta naar Singapore en van Singapore naar Yokohama te komen. Als hij de vijftigste parallel gevolgd had, dat is die welke over Londen loopt, zou de afstand slechts ongeveer 12.000 meilen geweest zijn. Maar nu was Philius Vok genootzaakt geweest, dankzij de middelen van vervoer, om 26.000 meilen af te leggen, waarvan hij ongeveer 17.500 op 23. november achter de rug had. Maar nu had men met geen omwegen meer te maken en was viks erg gelukkig niet meer om de ene hindepaal naar de andere in de weg te leggen. Bas Bartoul was op 23. november zeer in zijn schik. Ben herinnerd zich dat hij eigenzinnig genoeg was geweest om zijn horloge niet te verzetten en beweerd had dat alle klokken in de landen welke hij door reist had verkeerd liepen. Op die dag nu ging zijn horloge, als gewoon hij het nog voor, nog achteruit gezet had, voorkomen gelijk met de klokken aan boord. Dat Bas Bartoul zeker veerde begrijp men zeer goed, maar hij zou wel eens willen weten wat viks, als hij er was, zou gezegd hebben. Die schurk, welke mij een menigde dingen vertelden over de meridianen, de zon en de maan, spakt Bas Bartoul bij zichzelf er. Haha, zo men naar die luing hoorde, wat zou men mooie horloges kunnen maken. Ik was er wel zeker van, dat de een of andere dag de zon zich naar mijn horloge zou regelen. Maar Bas Bartoul wist niet dat zo de wijzerplaat van zijn uurwerk ingericht waren geweest op Italiaanse wijze, namelijk in 24 uur een verdeeld, hij volstrekt geen reden zou hebben om zichzelf geluk te wensen. Want als de wijzers van zijn horlogen op 4 uur smorgens stonden, zou men op deze 9 uur avonds hebben. Dat is te zeggen, het 21e uur na midden nacht, dus het juiste verschil dat er tussen Londen en de 180e meridian bestaat. Maar al had Vixem dit zeer duidelijk kunnen uitleggen, dan waren Bas Bartoul toch niet in staat geweest om het te begrijpen, of tenminste om het te willen begrijpen. En in elk geval, zo wat ontdenkbaar was, de inspecteur plots ding te voorschijn waren gekomen, Zal Bas Bartoul, die natuurlijk nog enige Vrog tegen hem koesterde, een heel ander voorwerp met zijn behandeld hebben. Waar was Vix op dat ogenblik? Vix was aan boord van de General Grens. Toen namelijk de inspecteur de Yokohama was aangekomen en Vrog verlaten had, die hij in de loop van de dag weer hoopte terug te vinden, had hij zich ter stond naar de Engelse consul begeven. Daar had hij eindelijk het mandaat gevonden, het welke hem er eens van Bombay afvolgde. En dus al veertig dagen oud was. Dit bevel tot de inhertelisneeming was te Hongkong met de karnetik afgezonden, waarop men meende dat hij zich bevond. Men kan dus denken hoe groot de teleurstelling van de inspecteur was. Het bevel had nu geen waarde meer, Vrog had het Engelse grondgebied verlaten en was dan zijn acte van uitlevering nodig om hem te kunnen arresteren. Goed dacht Vix, toen hij weer tot Kampte was gekomen. Mijn mandaat kan hier niet meer dienen, maar dan toch wel weer in Engeland. Deze schelm schijnt alle planten hebben om weer in Engeland terug te keren nadat hij de politie van het spoor heeft geleid. Wel nu, ik zal hem daarheen volgen. Wat het geld betreft, de hebo geeft dat er nog wat mag overschieten. Maar hij heeft reeds voor reiskosten, premium, processen, boeten, olifanten en allerlei andere onkosten meer dan vijfduizend pond uitgegeven. Maar wat doet het er toe? De bank is rijk. Dit overlegd hebben de begaf hij zich op de generokrent. Hij was reed zijn bord toen Vrog en Aouda daar aan kwamen. Tot zijn grote verwondering herkende hij pas partout in zijn heldenkostum. Hij verborgs zich ter stond in zijn hut om alle mogelijke verklaringen te ontlopen die zijn plannen soms mochten schaden. En dankzij het aantal passagiers welke zich aan bord bevonden, rekende hij erop van zijn vijand ontslagend te zijn toen hij hem op die morgen op het voordek juist onder de ogen kwam. Pas partout greep hem bij de keel, zonder enige opheldering tot groot genoegen van enige Amerikanen die ter stond voor hem een wedderschap aangingen. Hij gaf de ongelukkige een geduchtpakslaag het welke de voertreffelijkheid van het Franse boven het Engelse boxen ten volle bewees. Toen Pas partout dit gedaan had, gevoelde hij zich veel calmer en rustiger. Fix richtte zich op, in niet zeer bedijdenswaardige toestand, keek zijn tegenpartij eens aan en vroeg op calmertoon is het klaar? Ja, voor het ogenblik. Dan heb ik je wat te zeggen. Dat ik, in het belang van uw meester, de koopbloedigheid van de inspecteur maakte zulke indruk op Paspartout dat hij deze naar het voordek volgde. Geheb mij afgerand, zult zijn fix. Goed, ik was erop voorbereid, maar luistert nu ook naar mij. Tot nog toe was ik fox tegenstandig, maar nu verlang ik hem in alles te helpen. Dus dan gelooft hij toch eindelijk dat hij een eerlijk man is? Nee, antwoorden fix kwam. Ik geloof nog dat hij een schelm is. Stil, van mij niet in de reden. Zolang folk op Engelsgrond gebied was, had ik er belang bij hem terug te houden om het beveld tot in hecht in de sneming te kunnen bekomen. Ik heb hem best daarvoor gedaan. Ik heb de priesters van Bombay op hem afgestuurd. Ik heb u te Hong Kong dronken gemaakt. Ik heb u van uw meester zoeken te scheiden. Ik heb hem de mailboten Yokohama doen mislopen. Pas per toe luisterde met gebalde vuister. Volks kei nu weer naar Engeland terug te keren, vervolgde fix. Het zei zo, ik zal hem tot daar volgen. Maar voortaan zal ik krachten alles waarigheden uit de weg te ruimen, zoals ik die vroeger zorgd op te werpen. Geziet, mijn rol is veranderd, en zij is veranderd omdat mijn belang het meebrengt. Ik voeg erbij dat uw belang hetzelfde is als het mijne, want het is eerst in Engeland dat hij weten zult of hij in dienstzijd van een dief of van een eerlijk man. Pas per toe had zeer goed geluisterd en hij was overtuigd dat fix de goede trouw sprak. We zijn dus goede vrienden, vroeg fix. Vrienden niet, zei Pas per toe, maar wel bondgenoten. En voorwaardelijk, want bij het minste verraad draaik je de nek om. Dat is goed, antwoordde de inspecteur Kalm. Elf dagen na de 3e december liep de generalkrent de haven vrocht door doorbinnen en kwam zij de Cent Francisco aan. Volk had geen dag verloren, nog gewonnen. Einde van deel acht van de reis om de wereld in tachtig dagen van Jules Verne.