 Hoofstuk 12 van Onder Moeders Vleugels. Dit is een opname voor LibriVox. Alle opnames van LibriVox zijn vrij van aarteursrechten. Voor mooie informatie of als je voor een williger wilt worden, ga naar LibriVox.org. Gelezen door Anna Simon. Onder Moeders Vleugels door Louise M. Elkot. Hoofstuk 12. Het kamp Lawrence. Pets was post-directeur, daar ze bijna altijd thuis was, en er dus geregeld voor zorgen kon. En ze vond het taak van het deurtje open te maken en de inhoud te verdelen, alle dagen weer evenheerlijk. Op zekere juli dag kwam ze belast en beladen binnen en ging als een echte brievenbestellig het hele huis rond om overal brieven en pakjes af te geven. Hier zijn uw bloemenmoedig, die vergeet Lori nooit, zei ze, terwijl ze het frisse boeketje in de vaas zetten dat in moeders hoekjes stond en altijd door Lori gevuld werd. Mijn vrouw met haar marge, een brief en een handschoen ging best voort, genoemde artikelen aan haar zuster overhandigende, die bij haar moeder Manchetta zat te stikken. Hey, ik heb hiernaast een paar laten liggen, en dit is er maar één, zei Meten, de grijze handschoen bekijkende. Heb je de anderen ook in de tuin verloren? Nee, ik weet zeker van niet, want er was er maar één in de brievenbus. Jammer, ik vind het zo vervelend omgepaarde handschoenen te hebben. Nu, misschien komt de anderen nog wel terecht. Mijn brieven zei alleen maar de vertaling van een Duits liedje waarom ik gevraagd had. Ik denk dat meneer Broek dit geschreven heeft, want dat is Lori's schrift niet. Mijn vrouw Marge zag meta eens aan, die hier in haar cartoon een japonetje, met de kleine krulletjes boven haar voorhoofd allerliefst uitzag, en zo echt vrouwelijk aan haar werktafeltje vol net de klosjes zat te naaien. Zo was voorkomen onbewust van de gedachten die bij haar moeder opkwam, zijde en zoen, haar vingers ijverig bezig, en haar geest vervuld met meisjesdroom, zo onschuldig en fris als de viooltjes in haar centuur, zodat me vrouw Marge glimlacht en tevreden was. Twee brieven voor Dr. Joe, een boek en een gekke oude hoed die bovenop de brievenbus lag, en hem helemaal bedekte, zij beds lachend, terwijl ze naar het studeerkamer ging waar Joe zat te schrijven. Wat een slimme vogel is die Lori toch. Ik zei gisteren dat ik wou dat er groter hoeden in de mode kwamen, want dat mijn gezicht elke zonnige dag verbrand. Hij zei, stoor je niet aan de mode, zet een grote hoed op als je dat plezieriger vindt. Dat zou ik ook wel als ik er maar één had, beweerde ik, en nu heeft hij mij deze gestuurd, om eens te zien of ik mijn woord zal houden. Ik zal hem natuurlijk dragen voor de grap en hem bewijzen dat ik niet om de mode geef. En de breed gerande antiquiteit op een busten van plato hangende ging Joe haar brieven lezen. De ene was van haar moeder en bracht haar een blos op te wangen, en een paar tranen in de ogen. Lieveling, ik schrijf je een woordje om je te zeggen hoeveel genoegen het me doet te zien dat je gedurecht tracht je humeur te bedwingen. Je spreekt niet van je strijd, van je nederlaag en overwinningen, en je denkt misschien dat niemand het alles ziet, dan de vriend wiens hulp je dagelijks in roept, de oordelen naar de versleedte omslag van je boekje. Maar ook ik heb alles opgemerkt en stel vertrouwen in de ernst van je besluit. Ga maar geduldig en moedig voort, mijn lieve kind, en geloof altijd dat niemand je met tederder, medegevoel, gades laat dan je liefhebbenen moedig. Dat doet me goed. Dat is beter dan duizenden guldens en hopen loftuitingen. Oh, moedertje, ik doe mijn best, en ik zal voortgaan mijn best te doen en het niet opgeven, nu ik u heb om mij te helpen. Jo legt het hoofd op de armen en bedouwde haar roman met een paar gelukkige tranen, want ze had inderdaad gedacht dat niemand haar pogingen om goed te zijn had opgemerkt en begrepen. En nu was deze verzekering dubbeltierbaar en bemoedigend, daar ze zo onverwacht kwam en van haar weer goedkeuring ze het meest op prijstelde. Zicht nu sterker dan ooit voelende om haar gebrek te bestrijden, speelde ze het briefje vast aan de binnenkant van haar jurk als een schild en een waarschuwing bij een onverhoedse aanval van de vijand, en ging toen over tot het openen van haar tweede brief, gewapend op alles. Met een flinke vaste hand schreef Lori, Lieve yo hi ha ho, morgen komen er een paar Engelse jongens en meisjes bij me en ik zou graag een prettige dag met hen hebben. Als het mooi weer is, slaak mijn tent op in longmeadow en roei de hele bende daarheen om haar te pikniken en te krokketten. We stoken er een vuurtje om op zigeuner manier ons potje te koken en al zulke soort van grappen. Het zijn aardige kennissen en ze houden van zulke dingen. Brooke gaat mee om ons jongens in toon te houden en Kate Vaughn komt om de meisjes te chaperoneren. Jullie moeten allemaal komen, Betts ontspringt er ook niet aan, niemand zal haar plagen. Denk maar niet om de consumptie, daarvoor zorg ik natuurlijk en vooral de rest. Als je er maar komt, dan ben je de beste, een vliegende hurrie voor altijd je Lori. Dat belooft wat goed, Rip Yo, naar binnen vliegende om het nieuws aan Meta te vertellen. Natuurlijk mogen we gaan, hermoedig. Het zal zoveel gemakkelijker zijn voor Lori, want ik kan roeien en Meta kan voor de koffie zorgen en de kleintjes zullen op de ene van de rebenier ook wel een handje helpen. Ik hoop dat die voor ons geen deftige stijven mensen zijn. Beetje niets van hen, Yo, volgt Meta. Alleen dat ze met hun vieren zijn. Kate is ouder dan jij. Fred en Frank zijn tweelingen en van mijn leeftijd. En dan is er nog een klein meisje, Grace, dat 9 of 10 jaar is. Lori heeft zo'n prijs ontmoet en houdt veel van de jongens. Maar ik geloof niet dat hij Kate erg bewondert, te oordelen naar het gezicht dat hij trok toen hij van haar sprak. Ik ben zo blij dat mijn kartontje juist schoon is. Dat is er heel goed voor en het staat zo fris, zijn Meta opgewekt. Heb jij iets dagelijks om aan te doen, Yo? Mijn grijs roeipak is prachtig voor mij. Ik moet roeien en draven en ik kan dus geen keurig gesteven goed gebruiken. Bet, jij gaat toch ook mee? Als jij op past, dat geen van de jongens tegen mij spreekt. Geen levende ziel. Ik wil graag Lori plezier doen en voor meneer Brooke ben ik niet bang, die is zo vriendelijk, maar ik ben niet van planten spelen of te zingen of iets te zeggen. Ik zal doen wat ik kan en niemand lastig vallen en als jij voor mij zorgen wilt, Yo, dan zal ik meegaan. Je bent een dotbed, je hoeft je best om je verlegenheid af te leren en dat is ver van je. Het is niet makkelijk gebreken te bestrijden, dat weet ik bij ondervinding en een bemoedigend woord geeft dan zo'n soort van zetje. Dank u, moedig. Een bedankbare kus op de blekenwang waarvan mevrouw March de bedoeling wil vatten. De post heeft mij een doosje chocolatjes gebracht en een tekening die ik graag wil copiëren, vertelde Amy, haar zending vertonende. En ik kreeg een briefje van meneer Lawrence om mij te vragen of ik vanavond, voordat de lamp opgestoken werd, een poosje voor hem kwam spelen. Ik zal het maar doen. Zij bent de vriendschap met de oude heer steeds eniger werd. Kom, laten we er nu gauw voortmaken en vandaag dubbel werk doen zodat we morgen met een gerust hard kunnen spelen, zei Jo, terwijl ze zich gereed maakte, de pen met een stofdoek te verwisselen. Toen de zon de volgende morgen in de kamer van de meisjes keek, om haar een mooie dag te beloven, zag ze een komisch schouwspel. Ieder van haar had voor het feest de toeverijtselen gemaakt die haar nuttig en nodig schenen. Meta prikte met een extra rijtje papillotjes boven haar voorhoofd. Jo had haar pijnlijk verbrand gezicht met cold cream ingesmeerd. Bets bleed Johanna mee naar bed te hebben genomen om haar voor de aanstaande scheiding schadeloos te stellen. En Amy had het nog het mooist van allen gemaakt door een wasklampje op haar neus te zetten, hopend dat ongelukkige lichaamsteel wat in het fatsoen te knijpen. Dit grappig toneel schende zon te vermaken, want zij brak opeens zo helder door de wolken dat Jo wakker werd en al haar zusters wekte, door een hartelijk gelag om Amy's versiersel. Zonnenschijn en gelag zijn goede voorteken voor een buitenpartij en spoedig heersten in beide huizen een vrolijke drukte. Bets, die het eerst klaar was en voor het raam had postgevat, bracht trouwverslag uit van het gener in het andere huis voorviel en verleven de toiletmaker van de anderen door steeds nieuwe mededelingen als. Daar gaat de man met de tent. Ik zie dat je vrouw Barker de eet waren in het draagkorf en in een grote mand pakt. Nu staat meneer Lawrence naar de lucht te kijken en naar de weerhaan. Ik wou dat hij ook meeging. Daar is Laurie. Hij ziet eruit als een matroos. Leuke jongen toch? O, hemel, daar is een rijdtog vol mensen. Een jonge dame, een klein meisje en twee verschrikkelijke jongens. De ene is Lam, armaziel. Hij loopt op een kruk. Dat heeft Laurie ons niet verteld. Maakt voortzegg, het is al laat. Hee, daar is Neb Moffet ook. Kijk, meten, is dat niet die man die laatst voor je boog toen mijn boodschappen deden. Ja, het is waar. Wat vriend, dat hij ook gekomen is. Ik dacht dat hij op reis was. Daar is Sally. Ik ben blij dat ze bijtijds terug is. Ben ik netjes, joh? Voeg me eten, geagiteerd. Op en top een madden liefje. Hou je japon op en zet je hoedrecht. Het staat zo sentimentel als hij zo scheef staat en hij zou bij het eerste zootje afvliegen. Nu, vooruit dan maar. Oh, oh, joh. Je zult toch dat afschuwelijke ding niet opzetten. Dat is heus te gek. Je mag geen vogelverschrikker van jezelf maken. Smeekt de meten. Toen joh met een vuurrood lint, de breed gerande ouderwetse hoed vastbond die Laurie haar voor de gap gegeven had. Ik doe het toch. Hij is juist goed, zo praktisch voor de zon en zo licht en groot. Ze zullen het allemaal grappig vinden en ik geef er niet om of ik een vogelverschrikker ben als mijn hoed maar gemakkelijk zit. Hiermee wandelde joh vastbesloten weg, gevolgd door de anderen. Een vrolijk troepje zusters, allen op haar netst, met vrolijke zomerpakjes en gelukkige gezichten. Laurie liep hun tegemoet en stelde hun op zijn hartelijke manier aan zijn vrienden voor. Het grasperk was de receptiekamer en gedurende enige minuten ging het daar zeerlevenig toe. Meta viel een pak van het hart toen ze zag dat Kate, hoewel al twintig jaar, gekleed was met een eenvoud die Amerikaanse meisjes wel zouden doen na te volgen en ze voelde zich zeer gevleid door de verzekering van net dat hij express gekomen was om haar te zien. Jo begreep waarom Laurie een gezicht getrokken had toen hij van Kate sprak, want de jonge dame had een zekere raakma niet aan er, dat sterk afstak bij de gulle en onbevangen manieren der andere meisjes. Bets nam de nieuwe jongens eens in oogenschouw en kantelte overtuiging dat de kreupelen niet vreselijk was, maar zacht en zwak en daarom besloot ze vriendelijk tegen hem te zijn. Amy vond Grace een wel opgevoed, vrolijk persoontje en nadat ze al kan er een paar minuten zwijgend had aangestaard werden ze plotseling dikke vriendinnen. Tijdend tent, de eetware en de benodigdheden voor het croquet spel vooruit waren gezonden was het gezelschapspoedig ingescheept en de beide boten staken tegelijk van wal terwijl meneer Lawrence alleen op de oever achterbleef en hij met zijn hoed nadwijfde. Lori en Jo roeiden de ene boot, meneer Brooke en Ned de andere, terwijl Fred Vaughan, de rumore getweling, zijn best deed beide te doen omkantelen door in een eenpersoons griek als een dolle waterspin overal heen te schieten. Jo's wonderlijke hoed was een dankzegging waard en bleek van onbetaalbaar nut. Hij brak het ijs in het begin door ieder te doen lachen. Hij veroorzaakte een verfrissend coltje door als ze roeiden op haar neer te vlappen en zou volgens Jo's verklaring een uitmuntende paraplu voor het hele gezelschap zijn als er een regenbouw kwam opzetten. Kate zat zich over Jo's gedraging het telkest verbazen vooral toen ze bij het verliezen van een riem uitriep Christopher Columbus en toen Lori zei Oh gauwe jongen, doe ik je pijn toen hij haar haar bij het naar zijn plaats gaan op de voetstapte maar nadat ze haar lonjet enige keren op dat eigenaardige meisje had gericht besloot je vrouw Kate dat ze wonelijk maar toch wel grappig was en lacht haar uit de verte eens toe In het andere bootje had Meta in een kostelijke plaats vlak tegenover de roeiers die beiden hun uitzicht bewonderden en hun riemen met buitengewone kracht en behendigheid hanterden Brooke was een ernstig, stil jong mens met aardige bruine ogen en een prettige stem Meta was zeer ingenomen met zijn rustige manier van doen en ze gouden hem als een wandelende encyclopedia Hij sprak niet veel met haar, maar keek testen meer naar haar en ze wist wel zeker dat hij haar niet onaardig vond Net, pas op de hoge school, had natuurlijk alle studenten manieren aangenomen Hij was niet bijzonder knap, maar goed hartig en vrolijk en over het geheel een bijzonder geschikt element van een buitenpartij Sally Gardner bleek enen al zorg om haar wit piquee japon schoon te houden en maakte verder allerlei grappen met de overal tegenwoordige fret die bets door zijn toeren in voortduurende angst hield De tocht naar Longmeadow duurde niet lang maar tegen dat ze aankwamen was de tent al opgeslagen en stonden de boogjes Het was een heerlijke groene vlakte met drie breed getakte eiken in het midden en een gerot stuk grasveld om croquet op te spelen Welkom in camp Lawrence, zei de jonge gastheer toen ze met uitroepen van verrukking aan walspoen Broek is opperbevelhebber, ik ben Luijtenland generaal De andere jongens zijn stafofficieren en de dames zijn gasten De tent is voor hun bijzonder gebruik Die eik is het salon, deze is de eetkamer en de derde is de veldkeuken Laat we nu dadelijk een partij spelen, eer het te warm wordt en dan zullen wij voor het eten gaan zorgen Frank, Betts, Amy en Grace gingen zitten om naar het spel te kijken dat door de andere gespeeld zou worden Meneer Broek, Cosmeta, Fred en Kate Laurie nam Sally, Jo en Ned De Engels speelden goed, maar de Amerikanen speelden beter en betwisten hun iedere duim gronds Jo en Fred hadden verschillende schermutselingen en kregen eens bijna hoge woorden Jo was door het laatste poortje gegaan maar had het paaltje gemist welke mis lag haar reeds helf uit haar humor had gebracht Fred kwam dicht achter haar en was het eerst aan de beurt hij deed een slag, zijn bal vloog tegen het poortje aan en bleef een duim breed aan de verkeerde kant liggen niemand was er dichtbij en toen hij haar na het toe liep gaf hij de bal een klein stootje met zijn voet zodat hij juist even aan de goede kant kwam te liggen ik ben er door, nu je vrouw Jo nou zal ik u vinden en u een flink stuk vooruit komen riep die jonge heren, zijn hamer voor een volgende slag zwaaiende je hebt je bal voortgeschopt, ik heb het gezien nu is het mijn beurt, zei Jo scherp op mijn woord, ik heb hem niet aangerekt hij rolt een eindje voort, maar dat mag ga dus alsjeblieft uit de weg en laat mij eens proberen of ik de paal kan raken hier in Amerika spelen we niet false maar je kunt het doen als je er lust in hebt antwoorde Jo boos Yankee zijn juist de grootste bedriegers dat weet iedereen daar gaat-ie, riep Fred, haar bal ver weg slaande Jo deed haar mond reeds open om hem boos antwoord te geven maar ze hield zich bijtijds in het vuur rood en bleef een paar minuten uit alle macht een poortje vaster in de grond slaan terwijl Fred de paal raakte en luid ruchtig verklaarde dat hij uitgespeeld was daarop ging Jo haar bal zoeken en het duurde lang voor ze hem vond tussen de struiken maar ze kwam bedaard en kam terug en speelde door zonder iets te zeggen eerst ze weer op haar vorige plaats was moest ze verschijnen slagen doen en toen ze er kwam had het tegenpartij bijna gewonnen want Keatsbal was op een en de laatste en lag bij de paal bij George is het met ons gedaan goede nacht Keat we hebben nog wat van je vrouw Joten goed dus het is uit met je riep Fred opgewonden terwijl ze allemaal naar daarbij kwamen op het einde te zien Yankees zijn edelmoedigd jegens hun vijanden zei Jo met een blik die de jonge heer deed blozen vooral wanneer ze hem verslaan om aangeroerd liet liggen en door een behendige slag het spel woen Lori weerp zijn hoed in de hoogte herinnerde zich toen dat het niet beleefd was om te juichen over de nederlaag van zijn gasten en hield midden in een hurra op om zijn vriendin toe te fluisteren mooi zo Jo hij speelde vals, ik zag het ook maar we kunnen het hem niet zeggen hij zal het niet meer proberen daar kun je op aan meten trok haar terzijde hij werkte vlecht vast te spelden en zei goedkeurend het was tergend maar je bent je drift de baas gebleven en daar ben ik erg blij om Jo prijs me niet mee te want ik zou hem op dit ogenblik nog wel een pak slaag willen geven als ik niet zo lang tussen die netels was gebleven zou ik zeker losgebashten zijn het vuur smuilt nu nog dus ik hoop maar dat hij op mijn weg zal blijven antwoorden Jo terwijl ze zich op de lippen beet tijd voor de lunch kondigde meneer Broek aan op zijn horloge ziende laten dan het generaal wilt u het vuur aanmaken en water halen terwijl je vrouw Marge je vrouw Selle en ik de tafel dekken wie kan goede koffie zetten dat kan Jo zijn meten blij haar zuster te kunnen prijzen dus nam Jo in het gevoel dat haar laatste lessen in de kokunst haar nu te pas moest komen het toezicht over de koffie kan op zich terwijl de kleine meisjes doden takken zochten en water uit haar na puurig beekje haalden Keet schetste en Frank praatte met bits die kleine matjes van gevlochte biezen maakte om voorborden te dienen de opperbevelhuber aan zijn satellieten sprijden het tafellaak op de grond uit en bedekten het met een keur van uit lockende gerechten allen netjes met groene bladeren versierd Jo kondigde aan dat de koffie klaar was en allen zetten zich tot een stevig maal want ze hadden trek gekregen van al de beweging in de buitenlucht en een luidtruchtige maaltijd was het want alles was zo vrolijk en dwaas dat een eerwaardig paard dat in de nabijheid liep de grazen gedurig opzrichtte door de herhaalde uitbarstingen van gelach er was een vermakelijke oneffenheid in de tafel waardoor allerlei ongelukken met kopjes en borden ontstonden eikels vielen in de melk kleine zwarte mieren kwamen ongenoot haar deel van de lekkernijen halen en rupsen lieten zich uit de boom vallen om te zien wat er toch aan de hand was drie vlashaarige kinderen keken over de hech en een vervelende hond blafde hen van de overkant de rivieren uit alle macht aan hier is zout als je dat soms bij verlangt zei lorry toen hij joh een schodeltje aardbij je aangaf dank je, ik houd meer van spinnen antwoorden ze twee kleine onvoorzichtige opvissenden die hun dood in de room hadden gevonden hoe durf je maar die afschuwelijke partij te herinneren, nu de jouw in alle opzichten zo heerlijk is hij voegde ze erbij terwijl ze beide lachend van één bordje aten daar de voorraad aardewerk niet groot was ik heb erg veel plezier gehad die dag en ik moet er nog telkens aan denken en dat het vandaag zo gezellig is daar komt mij de eer niet van toe dat weet je ik doe niets jij en meta en broek maken dat alles zo goed gaat ik ben jullie ontzettend dankbaar wat zullen we doen wanneer we niet meer kunnen eten voor lorry die voelde dat zijn beste kaart met het koffiemaal was uitgespeeld spelletjes, totdat het wat cooler is ik heb het uteurspel meegebracht en Kate weet zeker wel wat nieuws en aardig is ga daar maar je eens vragen ze zijn gast en je moest meer bij haar blijven ben jij dan ook geen gast ik dacht dat ze wel met broek zou opschieten maar hij blijft al door maar het meta praten en Kate doet niet dan door dat bespotterlijk lonjet aanstaan ik zal dadelijk naar haar toegaan dus je kunt je zedenpreken voor je houden die ga je toch niet goed af joh Kate wist verschrijden spelletjes en daar de meisjes niet meer wilden en de jongens niet meer konden eten trokken alle naar het salon om deel te nemen aan het romanspel iemand begint een verhaal met een of ander verzinsel en vertelt zolang hij wil maar houdt klotselijk op een zeer interessant punt op en dan moet een ander verder vertellen het is heel aardig als het goed gedaan wordt en geeft stof genoeg dat lachen over het wonderlijk samerabstel van tragische en komische gedeelte wees ze goed te beginnen meneer broek bevelende toon dat verbaasde van meta die de gouverneur even beleefd behandelde als elk ander her broek die aan de voeten van de beide jonge dames in het gras lag begon gehoorzaam zijn verhaal terwijl zijn sprekende bruine ogen onafgewend op de zonniger rivier gevestigd blijven op zekere tijd trok een ridder de wereld in om zijn fortuin te zoeken want hij bezat niets dan zijn zwaard en zijn schild hij reiste overal heen totdat hij kwam aan het paleis van een goed oud koning die een prijs had uitgeloofd en de man die een prachtig maar ongetemd veulen, waarvan de grijsaard zeer veel hield, dresseren kon de ridder bood aan het te beproeven en voorde er langzaam maar zeker mee want het veulen was een verstandig dier en begon spoedig van zijn nieuwe meester te houden hoe wild en nukkig het ook was elke dag gaf de ridder les aan de lieveling des konings en reed met hem door de stad deek hij overal uit naar een boven alles lieftallig gelaad dat hij dik was in hun dromen had gezien maar nooit het kunnen vinden eens toen hij door een stille straat galopeerde ontdekte hij het voor een vervaller kasteel de ridder was verrukt onderzocht wie in dat oude kasteel woonde en vernam dat verschijde prinsessen door toverij gevangen werden gehouden dag en nacht spinnende om geld voor een losprijs te verdienen de ridder wendste vuurig haar te bevrijden maar hij was arm en al wat hij doen kon was dagelijks voorbij te gaan om te zien of hij het lieve gezichtje nog eens aan schouwen mocht terwijl hij haar hartstochtelijk verlangde het daar buiten in de zon schijnt te zien eindelijk besloot hij het kasteel binnen te dringen en te vragen hoe hij haar helpen kon hij ging erheen en klopte de deur vloog open en hij zag een betoverend schone jongvrouw die met een vreugde kreeg het uitriep eindelijk eindelijk ging Kate Voort die Franse romance gelezen had en de stijl daarvan bewonderde zij is het riep ridder Gustave terwijl hij overstelpt van vreugde aan haar voetenzonk oh sta op, smekte zij hem een lelie blanke hand toestekend nimmig wanneer hij mij niet meedeelt hoe ik u kan verlossen is hoe de ridder steeds knulende helaas mijn vreed noodlot dwingt mij hier te blijven de dwingeland is gedood waar is de schurk in de purprezaal ga moedige Held en ret mij uit mijn verdwijfeling ik ga op uw bevel en keer of zegenvierend of nimmer terug met deze treffende woorden eilde hij Voort wierp de deur van de purprezaal open en was op het punt binnen te treden toen hij een verdovende slag ontving met een Grieks woordenboek dat een gedaante in een zwarte mantel de hoeftgooorden vervolgde net de ridder, hoe heet hij ook weer herstelte zich dadelijk smeet de dwingeland uit het fenster en keerde op zijn schreden terug om overwinnend, hoewel met een buil op het hoofd naar de jongfrouw te snellen hij vond de deur gesloten rukte de gordijnen aan reepen maakte er een touw ladder van klom die halverwege op de ladder brak en hij viel halsoverkop in de vijver die 60 voet daar beneden was gelukkig kon hij zwemmen als een eend deel heen tot aan een klein duurtje bewaakt door twee stevige kierels en sloeg hun hoofden tegen no-kander zodat ze kraakte als nooddoppen toen trapt hij met een kleine inspanning van zijn verwonderlijke kracht de deur in ging een trap op, bedekt met een voet dikstof, padden zo groot als een vuist en spinnen waarvan u het op de zenuwen zou krijgen hier vrouw March bovenaan die trap wachten hem een schouwspel dat hem de adem ontnam en zijn bloed deed verstijven de lukk een lange gedaante geheel in het wit met een sluier over het hoofd en een lamp in vermagerde ahand ging mee daar voort ze wengte, terwijl ze onhoorbaar voor hem uitsweefde door een gang zo donker en koud als een graf schimmige gewapende beelden stonden aan beide zijden eerst een type stilte de lamp weerp een blauw achter schijntsel en nu en dan keek de spookachtige gedaante naar hem om waarbij een paar vreselijke ogen door de sluier heenzach vlikken in zij bereikte een beklede deur waaracht een lievelijke muziek klonk de ridder sprong vooruit om binnen te gaan, maar de geest sleurde hem terug terwijl ze dreigend boven zijn hoofd zwaaien met een snuifdoos zij joh op een graftoon die het gezelschap in lachendeet uitpaste dank je zei de ridder beleefd terwijl hij een snuifje nam al zo hard niesten dat zijn hoofd af viel haha lacht de geest en nadat ze door het sleutel gehad had gezien dat de prinses zat te spinnen als of haar leven er mee gemoed was nam ze haar slachtoffer op en stopte hem in een grote tinnendoos waarin nog 11 andere ridders ook zonder hoofd als sardines naast elkaar lagen ze stonden al het waf op en begonnen een horrele piep te dansen viel vred in toen joh buiten adem ophield en terwijl ze dansde veranderde steel in een oorlogsschip in volle zee de kluiver op reef de val van de marktseilen stuur sterk lijwaard zijn bezette kanonnen brulde de kapitein toen er een portugees zeeroverschip in het gezicht kwam met een pik zwarte vlag in top erop los en moedig vrouwt jongens riep de kapitein en een hevengevecht begon natuurlijk won het de Engelsen dat doen ze altijd en nadat ze de rover kapitein gevallen hadden genomen overzeilde ze dus goedig ervan gestapeld met dode lag terwijl het bloed uit de spijghaten liep want het bevel was geweest hartstwaars en geen genaden boodsmann neem een bocht van het kluiverzeil en gooi de schelm over boord wanneer hij niet 1, 2, 3 zijn zonden bekend bevalt Engelse kapitein de portugees was stom als een vis en liet zich over boord gooien terwijl de vrolijke pikbroeken juigd als bezetenen maar de slimme volstdoek kwam boven onder het oorlogsschip weerp het onver en naar de kelder ging het met vliegende zeilen naar de bodem van de zee zee waar oh lieve tijd wat zal ik zeggen liep Sally uit toen Fred ophield met zijn poespas waarin hij allerlei scheepstermen en toneelen uit zijn geliefkoos de boekendrolkander had gewerkt wel ze kwamen op de bodem en een lief zeemermenetje heet hij welkom maar ze was zeer bedroefd toen ze de doos met de ridders vond de zeegas hopende nog iets naders aan gaan door een lot te vernemen want natuurlijk, ze was een vrouw en dus nieuwsgierig na enige tijd kwam daar beneden in zijn duiker het de meer minzij deze doos met paarlen is voor u als jij hem boven kunt brengen want ze verlangde de armenstakker weer te doen herleven maar zij kon zelf die zware vracht niet omhoog krijgen dus haalde de duiker hen naar boven en was zeer teleurgesteld toen hij bij het openen geen paarlen vond een groot, eenzaam veld waar hij gevonden werd door een klein ganzen hoedstukje dat honderd verte ganzen op dat veld liet wijden fantasieerde Amy toen cellis verbilding te kort schoot het meisje had erg veel medeleider met hen en vroeg aan een oude vrouw wat ze zou kunnen doen om hen te helpen dat ze leer je ganzen je wel vertellen zei de oude vrouw, die weten alles daarom vroeg ze hen wat ze voor nieuwe hoofden gebruiken zou de andere weg waren en de ganzen deden hun honderd snafels open en riepen kolen, viel Lori aanstond in dat is goed bedacht zei het meisje en liep weg om 12 mooie kolen uit haar tuin te halen ze zetten ze op hun halzen de ridders werden dadelijk levend bedankte haar en gingen hun zweegs zonder iets van de verandering te merken want er waren zoveel mensen met dagelijke hoofden dat het niemand opviel de ridder die je ken vond mooie gezicht je weer te vinden en voernam dat de princesses zich vrij hadden gesponnen en alle getrouwd waren op één na hij was zeer ontsteld over deze tijding, sprong op het veulen dat naast hem stond en rende door dik en dun naar het kasteel om te zien wie er was overgebleven over de hecht lurende zag hij de koningin zijn harten roze pluk in haar tuin wilde hij mij een roos geven, verzocht hij dan moet hij er een komen halen ik kan niet naar u toegaan hij is niet gepast, antwoorden zij met een stemmetje zo zoet als honing hij probeerde over de haag te klimmen maar die scheen al hoger en hoger te worden toen dacht hij er door te kruipen maar ze werd al dikker en dikker en de ridder werd vanhopig toen begon hij geduldig het ene takje na het andere af te breken tot hij eindelijk een klein gaatje gemaakt had hij keek er door en riep smekend laat mij binnen waar de schone princess geen mee te horen want ze plukte rustig haar bloemen en liet het aan hem over om te zien hoe hij er komen zou of het hem gelukte of niet zal Frank wel vertellen dat kan ik niet ik speel niet mee, dat doe ik nooit riep Frank, versrekte over de onmogelijke oppositie waaruit hij het sentimentele paar moest redden Bets kroop achter Joweg en Grace was in slaap gevallen moet de arme ridder dus maar in de haag blijven steken, voegbok die nog steeds naar de rivier staarde en de roze in zijn knoopschat speelde ik denk dat de princess hem na een poos een bloem gaf en het hack open deed, zei Lori terwijl hij spotten het glimlachten en zijn goeverneur met een paar eikels gooiden wat een prachtige verzameling nonsense hebben we samen geflansd maar het oefening zouden we het nog ver kunnen brengen ken je die waarheid, voeg Sally nadat ze over het verhaal gelachen hadden ik hoop van wel zijn meter met een ernstige gezicht het spel men ik hoe is dat, voeg Fred wel je legt je handen op elkaar kies een getal en hij trekt bij beurten je hand weg en hij, wie eens beurt met het getal samenvalt moet naar waarheid alle vragen beantwoorden die hem door de andere gedaan worden maar het is heel grappig laat we het eens proberen, zei Jo die veel van nieuwe proefnamingen hield Kate en meneer Brooke meten en net wilde liever niet meedoen maar Fred, Sally, Jowe en Lori legt hun hand op elkaar en trokken hij loopt Lori wie zijn je lievelingshelden, voeg Jo grootvader en Napoleon welk meisje vindt je het mooist, voeg Sally meter en van welk hou je het meest voeg Fred, van Jo natuurlijk wat doen jullie flauwe vragen en Jo trok verachtelijk de schouders op terwijl de anderen lachten omdat Lori het zo zij alsof het vanzelf sprak laat wat nog eens doen waarheid is geen kwaad spel, zei Fred het is een bijzonder goed spel voor jou zei Jo zachtjes nu kwam haar beurt wat is je grote tegebrek voeg Fred om eens te zien of zij vast stond in de deugt die hem ontpak op vliegendheid wat zou je het liefst willen hebben, voeg Lori een paar schoenvaders zei Jo die zijn doel gisten en het wilde vereidelen geen waar antwoord je moet zeggen wat je werkelijk het liefst zou willen hebben Genie zou je niet graag willen dat je met daar wat van geven kon, Lori en ze lachte ondeugend op zijn teleurgesteld gezicht welke deugte bewonden je het meest in een man voeg Sally, moed en op rechtheid nu is het mijn beurt, zei Fred daar zijn handen het laatst was uitgekomen hij moet er in lopen fluisterde Lori Jo toe die knikte en onmiddellijk vroeg heb je niet false gespeeld met croquet? nu ja, een klein beetje goed heb je je verhaal niet genomen uit de zee leeuw voeg Lori zo wat verbeeld je niet dat de Engelse natie in alle opzichten volmaakt is, voeg Sally ik zou beschaanen als ik dat niet heet hij is een echte jumble nu kan jij een beurt Sally, zonder dat je hoeft te trekken ik zal beginnen met je gevoelens te kwetsen door je te vragen of je niet vindt dat je wel wat croquet bent, voeg Lori terwijl Jo Fred toe knikte dan tekenen dat de vrede gesloten was onbeschaamde jongen helemaal niet ontkende Sally, op een manier die het tegen deel bewees waar heb je het meeste hekel aan, voeg Fred aan spinnen en reisetaart en waarvan houd je het meest, voeg Jo van dansen en franse handschoenen nu, ik vind waaruit een flauw spel laten we nu eens als verstandige mensen het oud-teurspel gaan doen om erop te frissen, stelde Jo voor net Frank en de kleine meisjes voegden zich bij hen en terwijl ze speelden, zaten de drie oudsten met elkaar te praten Kate haalde haar schetsboek weer voor de dag en Meta zat naar haar te kijken terwijl Brooke in het gras lag met een boek waarin hij niet las wat doe je het mooi ik wou dat ik tekenen kon zij meten op een toon die bewondering en leedwezen te kennen gaf waarom leer je het dan niet ik zou wel denken dat je er smaak een talent voor hebt, zei Kate neerpuigend ik heb geen tijd Jo mama heeft misschien meer op met andere talenten de mijne ook, maar ik nam still een paar lessen om haar te bewijzen dat ik er werkelijk aanleg voor had en toen vond ze heel goed dat ik er mee voortging kun jij dat ook niet doen bij je Governante ik heb geen Governante dat is waar, ik vergat dat de jonge dames in Amerika meer naar school gaan dan bij ons en de scholen zijn hier zo goed, zeg papa je gaat zeker naar een bijzondere school ik ga in het geheel niet ik ben zelf Governante o, zo, zei je vrouw Kate maar ze had even goed kunnen zeggen natuurlijk, want haar stem gaf dat te kennen en een zekere uitdruk om op haar gezicht heeft meta blozen en wend ze dat ze niet zo openhartig was geweest Poek keek op en zei snel de jonge meisjes in Amerika zijn evenzier op hun vrijheid gesteld als hun voorouders en worden bewonderd en geëerd wanneer ze in staat zijn voor zichzelf te zorgen oh zeker, natuurlijk het is heel goed en heel flink dat ze doen bij ons doen verschijne beschaafde jonge vrouwen hetzelfde en ze worden veel door de adel gebruikt omdat dochters van nette families meester ontwikkeld zijn en ook goede manieren hebben zei Kate, op een beschermende toon die meta's trots wonen en maakte dat ze haar werk niet alleen nog onaangenamer, maar ook onterend ging vinden beviel u het Duitse versje vrouw March, voegbroek om een onaangename stil te af te breken oh ja, het is beeldig en ik ben heel dankbaar aan degenen die het voor mij betaald heeft zei meta, terwijl het gedrukt gezichtje ophelde leest je Duitse? voeg Kate met een verbaasde blik niet heel goed mijn vader die bezig was op mij te leren is van huis en alleen kan ik niet goed vooruit komen want er is niemand om mij met de uitspraak te helpen proberen het nu eens hier is Schillers Maria Steuert en een leermeester die graag onderwijst een broek legte met een uitlockende glimlach het boek op haar schoot het is zo moeilijk, ik durf het niet goed te proberen zei meta, dankbaar maar verlegen door de tegenwoordigheid van de talentvolle jonge dame naast haar ik zal wel eerst een eindje lezen om je moet te geven en je vrouw Kate las een van de schoonste gedeelte op onberispelijke wijze wat de uitspraak betrof, maar zonder de minste uitdrukking broek maakte geen aanmerking toen ze het boek aan meta terug af die in haar eenvoud zei ik dacht dat het poëzie was een eigenaardige glimlach speelde om de mond van de Goeverneur terwijl hij het boek opende bij de klacht van de Armar Maria meta volgde gehoorzaam met lange grasprietje dat haar onderwijzer gebruikte om bij te wijzen en last langzaam en besrompt voort terwijl ze door de zachte intonatie van haar lieve stem onwillekeurig aan de moeilijke woorden een poëtische uitdrukking gaf steeds lager geweest de groene gids en langzamerhand vergad meta haar toehorders door de schoonheid van een trurige verhaal en las ze, alsof ze alleen was onwillekeurig iets tragisch leggend in de woorden daar ongelukkige koning in als ze toen de bruine oog had gezien zou ze plotseling zijn opgehouden maar ze keken het geheel niet op en de les werd dus niet voor haar bedorven lang niet slecht, zij broek zonder enige aanmerking op haar vele vergissingen en terwijl hij eruit zag alsof hij werkelijk graag onderwees Kate zette haar lonjette op sloot haar schetsboek naar nog een blik over het lievelijk landschap en zij wel willend hij heeft een goed accent en hij had het best leren lezen ik raad je aan deze studie voor te zetten want de kennis van talen is een grote aanbeveling voor onderwijzeressen kom, ik moet eens naar Grace gaan kijken ze is veel te wild en je vrouw Kate drent tot de weg schoude ophalen bij zichzelfs zegende ik ben niet gekomen om een goed vernanter te chaperoneren hoe mooi en jongs ook is wat zijn die jankies toch wonderlijke mensen ik ben bang dat Lori onder hen nog helemaal bederven zal ik vergat dat ze Engels eigenlijk hun neus voor goed vernanters optrekken en ze niet behandelen zoals wij zijn meter die de wegwandelende gedaante ontstemt nakeek Goeverneurs hebben ze in Engeland ook niet makkelijk zoals ik bij ondervinding weet voor ons werkende mensen is er geen beter land dan Amerika en Brooke kijk zo tevreden en vrolijk dat meter zich schaamde om over haar hard lot te klagen dan ben ik blij dat ik er woon ik hou niet van mijn werk maar ik heb er toch wel voldoening van ik ga het niet klagen ik wou alleen maar dat ik zoveel van onderwijs geven hield als u dat zou u zeker denk ik met een leerling als Lori het zal me veel moeite kosten hem het volgend jaar te verliezen met aandacht gaatjes poerend in het gras hij gaat zeker naar de akademie voegen mee te slippen maar haar ogen voegt erbij en wat wordt er dan van u ja, het is hoogtijd dat hij gaat want hij is klaar en zodra hij weg is, wordt ik soldaat hij om, riep meten bedunkt iedere jongeman moet verlangen te gaan hoewel het ellendig is voor de moeders en zusters die thuis moeten blijven voel ik ze er treurig bij die heb ik niet en ook heel weinig vrienden die hierom zouden geven of ik leven of dood ben zei broek, enig sinds bitter terwijl hij verstrooit de roos in het gaatje stopte dat hij gemaakt had en dit toedeckte met zand als of het een klein grafje was Lori en zijn grootvader zouden toch omgeven als u iets overkwam, zei meta hartelijk dank u, dat klinkt aangenaam begon broek, wat vrolijker kijkende maar voorhuis zijn zinkonfultooien kwam net op het oude paard aandraven, om zijn rijkkunst aan de dames te vertonen, en verder was er die dag geen rustig ogenblik meer houd jij niet veel van rijden vroeg ik rays aan Amy terwijl ze samen stonden te rusten na een hart draverij over het veld met de anderen onder aanvoering van net ik ben haar dol op het vroeger toen papa rijk was maar nu houden we geen paarden meer behalve hobbelaar vroeg de Amy er lachen bij vertelings van hobbelaar is dat een ezel? vroeg Grace nu schierig ach, zie je Jo is net zo dol op paard als ik maar we hebben alleen een oud dames sadel en geen paard nu is er in onze tuin een appelboom met een heerlijke laagetak daar leg ik dan het sadel op en maak de leidsel en de stam vast en zo draven we op hobbelaar wanneer we maar willen wat grappig, lachtig Grace ik heb thuis een hit en ik rij haast elke dag met Fred en Kate in het park het is heel prettig, want al mijn vriendinnetjes gaan er ook heen en de row is altijd voldames en hieren he, wat heerlijk ik hoop dat ik de ene wandere tijd ook nog eens buiten slans ga maar ik wou nog liever naar Rome dan naar de row, ze Amy die geen flauw idee had wat de row kon zijn maar het voor niets ter wereld zou gevraagd hebben voetnoot Rotten Row is een brede ruiterlaan in Hyde Park, London einde voetnoot Frank, die vlek achter de meisjes zat hoorde wat ze zeiden en schoof met een ongeduldige baars en kruk van zich af, toen hij zag hoe de andere jongens allerlei gymnastische toeren verrichten Bets, bezig te verstrooien de kaarten van het auteurspel op te rapen keek op en zij met haar persroomde maar vriendelijke stem ik ben bang dat je wat moe bent kan ik soms iets voor je doen praat het met me, alsjeblieft het is zo stom vervelend hier alleen te zitten antwoordde Frank, blijkbaar gewend dat er thuis veel werk van hem gemaakt werd wanneer hij de armen, verlegen, Bets gevraagd had en dat tijdens de oratie uit te spreken zou dit haar geen onmogelijke taak hebben toegeschijn maar ze kon niet ontvluchten er was geen Johans achter te verbergen en de armenjonge keek haar zo droef geestig aan dat ze moedig besloten te proberen waar praat je graag over voeg ze verlegen, de kaarten gelijk schuddende terwijl ze bij het samenbinden de helft weer verloor oh, ik hoor graag van cricket en roeien en jagen zij Frank, die nog niet geleerd had zijn vermaken naar zijn krachten in te richten oh, wat zal ik toch beginnen daar weet ik niets van, dacht Bets en in haar verlegenheid het gebrek van Frank vergetende zij ze in de hoop hem aan het spreken te krijgen ik heb nooit z'n jagen maar jij hebt het zeker wel eens gedaan vroeger wel, maar ik kan nu natuurlijk nooit mee doen want ik heb me beseerd bij het springen over een hek voor mij bestaan er dus geen paarden en honden meer zij Frank met een zucht die Bets haar onschuldige vergissing deed verwensen jullie herten zijn veel mooier dan onze lelijke buffels, zei ze bij de prairie een hulp zoekende en indig verheugd dat ze een van de jongensboeken gelezen had die jo zo gredig verslond de buffels schenen verzachtend en bevredigend te werken en in haar vuurig verlangen om de arme Frank afleiding te geven, vergat Bets zichzelf en bemerkte ze zelfs niets van de verbazing en blijdschap waarmee Meta en Jo ontdekten dat Bets druk zat te keuvelen met één der verschrikkelijke jongens tegen wie ze haar bescherming had ingeroepen lief hartje, ze heeft medeleiden met hem en daarom is ze zo vriendelijk tegen hem zei Jo, die van het croquetveld af verrukt naar haar keek ik heb altijd gezegd dat ze een klein heilig is, zei Meta, als of de zaak nu aangeen twijfel meer onderhevig kon zijn ik heb Frank in lange tijd niet zo hoe er lachen, zei Grace tot Amy die samen over hun poppenzaten te praten en teeserviesjes van eikels maakten Bets is een welgemaakt meisje wanneer ze wil, zei Amy trots over de lof haar zester toegezwijt ze meende wel bespraakt maar Grace muikte de vergissing niet op zodat Amy met haar welgemaakt de gewenste indruk teweeg bracht een geimproviseerd paardespel de katten de muis en een vriendschappelijk partijtje croquet die vulde de naamiddag tegenzonsondergang moest de tent afgebroken werden de mannen gepakt de poortjes uit de grond getrokken de boten beladen en het hele gezelschap dreef luidsingende stroom af net werd centimenteel en zo een serenade met het weemoedige vrijn alleen, alleen, ah, gans alleen en bij de regels jong en vol liefde zijn we beiden waarom blijft ons het noodlots schijden zag hij meten met zo'n jammerlijke uitdrukking aan dat ze hart op begon te lachen en de uitwerking van zijn lied bedierf hoe kun je zo vreed tegen me zijn fluisterde hij toen er een vrolijk algemeen gezang volgde je hebt de hele dag aan die uitgestreken Engelse vastgeketend gezeten en nu ben je zo onaardig dat wou ook niet zijn maar je keek zo dwars dat ik het heus niet helpen kon antwoorden meten het eerste gedeelte van zijn verwijt onbeantwoord laatende meten had, gedachtig aan de moffitspartij en de praatjes daarna net was beledigd en ging zijn troost bij Sally zoeken die hij geraakt toefluisterde in die meta zit nou geen zierkokkerterie vind je wel oh nee geen zwimpje, maar het is toch aardig zij Sally, haar vriendin verdedigend hoewel ze haar tekortkommingen moest herkennen op het grasperk waar het gezelschap bij elkaar was gekomen schijden men met hartelijke goeten en een fravel aan de vons die naar Canada zouden vertrekken toen de vier sisters door de tuin naar huis gingen keek keet hen na en zij nu niet op beschermende toon niet tegenstaande hun vrijere manieren zijn Amerikaanse meisjes wanneer je ze eenmaal kent toch heel aardig dat ben ik geheel met u eens antwoorden broek einde van hoofdstuk 12