 Opname deel 10 van Major Frans. Dit is een LibriVox opname. Alle LibriVox opname behoort tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Anna Simon. Ik volgde haar wenk. En toen ik mij weer tegenover haar had neergezet, ving ze aan. Ziet geleo. Toen mijn grootvader zijn persoon had genomen en wij ons hier op de werver terugdrokken, was het ons dringend nodig op bezuiniging bedacht te zijn. Vormaals hadden wij een rijkele en omslachtige huishouding gehad. De eisen van zijn rang, de verplichting als commandant van de kleine vestingsstad om de autoriteiten zowel als zijn officieren bij zich te ontvangen. En, laat ik het bekennen, ons beide gewoonte om een zekere ruimte en gruwheid te leven, waren oorzaak dat wij bijkans open taven hielden en er altijd op gasten gerekend was. Door verschillende oorzaken, door smartelijke familieomstandigheden niet het minst, was onze fortuin in de laatste jaren zo geslonken dat het niet mogelijk was op deze voet voor te gaan. Groeppaar zag het toenmaals in, zowel als ik, zich verminderen en in werkelijke diensten blijven ging niet, maar hier buiten konden wij leven zoals we wilden. Wij behoefden niemand te zien. We sneden in één haal alle parasites af en hoewel het een hachelijke onderneming was, niet veel als dit te gaan bewonen met een enkele dienstbood en een oppasser, besloten wij toch daartoe, omdat we slechts twee of drie kamers in gebruik zouden nemen en dat mij niet teveel was, zelf de handen uit de mouwen te steken. Bedrijvigheid was mijn nodig. Ik rekenende op de moestuin en de boomgaard, autoboerderij die toen nog bij de plaats behoorde om in bijna al onze behoefte te voorzien en ik had instelte erbij gedacht om bij zo zuinige leefwijze, zekere bezware weg te ruimen en de werven te enige tijd uit haar staat van verval op te richten. In de eerste tijd ging alles vrij goed, we waren hier in de zomer gekomen, de rust waarin wij beide behoefte hadden, de prachtige natuur vol afwisseling die ons verlockte tot gezamenlijke rijdtourtjes, alles werkte mee om onze afzondering te veraangenamen. Maar helaas, toen de herst kwam met haar auguren, dagen en lange avonden, toen de generaal door zijn ruimertiek gekweld niet meer te paard kon stijgen, kwam de verveling over hem als een gewapend man, een plaag waar tegen ik te vergeefs trachten te strijden door lectuur en muziek. De laatste trok er weinig aan, hij hield niet van lezen en zag zelfs niet graag boeken in de handen van anderen dan de prachtwerken die in een salon werden tentoongesteld. Als de courant gelezen was, waren we uitgepraat. Iedere avond de domino-spel of een pique à deux, mij was het haast onuitstaan maar en hem was het nog niet genoeg. We hadden hier niemand waaraan wij ons konden of wilde aansluiten. Wie hier de noontabelen genoemd worden, zijn plompe liden, die daarom boven tot de partij van de burgemeester behoren. De dominee is geen mandfonds en al waren dat, het genot dat men vindt in datgenen wat men een dergelijk discourse noemt, valt niet in de smaak van Grotpapa. Al placht hij bij uitnemendheid de mand te zijn voor het gezellige leven in ruime kring. En nu hij dit alles miste, werd hij knorrig, lusteloos, ving aan te kwijnen en wist hoe langer hoe minder te schrikken een voudige leefwijzer die hij had ingesteld. Zelfde werd ik bijna moedeloos hem dus te zien, zonder de middelen te hebben om hem te helpen. Toen nodigde één zijn er vogere krijgsmakkers, die even in zijn pensioen had genomen, maar met het oogmerk om eens recht van zijn voortuim te kunnen genieten, hem uit om enige tuipen hem te logeren. Dat zou afwisseling geven, dus zou hij zonder enige bekommering kunnen ademen in een atmosfeer na zijn smaak. De bedoelde coronel had zich te arnen op schitterende voet ingericht en behoorde tot de kringdier de toon gaf. Groepapa was er voorkomen in zijn element. Hij bleefde drie wintermaanden. En gij? Ik? Oh, ik bleef hier, dat sprak wel vanzelf. Mijn had vergeten, Major Frans, te inviteren. En toen mijn raar dacht, was het zo zeer een invitatie de Boede Leveren, dat ik niet zou aangenomen hebben. Al waren dat mogelijk geweest. Maar het kon toch niet. Al had mijn mijn nog zoveel gullheid gevraagd. Geprijpt wel, Leo, dat ik, maar hier verschuinende, eens vooral alle overbodige luxe van toilet had afgeschafd en zonder enige kostbare uitrusting zou ik geen winter in de stadswereld kunnen doorbrengen. Dat stem ik toe, Francis, maar toch, zelfs hier zou een weinigje toilet maken niet overbodig zijn, vind ik in. De gelegenheid aangrijpend om haar op dit chapitre mijn gevoel is te zeggen, om eens te zien hoe zij het opnaam. Ach, voor mij komt het er niet meer op aan. Fouille, zo mocht hij niet spreken. Ga zij het nog jong. Ga je moet zelf weten dat jij bevalligd kunt zijn, als je maar wilt. Daar wil ik niet eens aan denken. Ik zeg met zekere Franse coquette, du-tang, cuisine, ta-fem, had ik zekere ijzen voor mijn uiterlijk, dat is voorbij. Het komt er niet meer op aan hoe Major Franse eruit ziet. Dat ben ik volstrekt niet met u eens. Al wilde hij nog zo'n Amazonen zijn. De Amazonen zelf weten haar gratis in het volle licht te stellen. Gij maskeert-ie met opzet, gij doet alles wat gekunt, om er onbehagelijk uit te zien. En ik moet u ronduit zeggen, dat gij er dit mal voorkomen in geslaagd zijt. Een jong vrouw van uw geboorte moest zo niet aan tafel gaan. Gezachter letterlijk uit als, toch niet als een boswachter, viel ze in met een ondeugend lachje. Eerder als een keukenprinses, die maar even uit haar werk is gelopen om in de haast mee te eten. En dat is maar weinig bezijde de waarheid. Ik moet tot het laatste ogenblik welse tijd om toilet te maken. Niet eens tijd om een friskraagje om te doen, Francis? Dat is toch wat sterk? Zijt gij zo'n fat leeuwen om daar op te letten? Nu ja, ik wil het al bekennen. Aan Engerisch doe ik niet veel meer. Het is hier buiten zo lastig en zo kostbaar. Het is al veel dat ik de exigenties van de generaal in deze kant bevredigen. Daarbij, voor wie zou ik mij opknappen? De hiren daar gins. Ze wees met een gebaar van minachting naar de zaal. Vragen het allereerst of de omelet goed is gesoteerd. En of de versie van de cocoon genoeg ootgoed heeft. Mij dunt gij moest het doen omdat gij het u zelf verschuldig bent. En dit maatig ook voor mij. Ja, glimlach maar, ik wil het u toch zeggen dat ik mij een tafel over u geërgerd heb. Al is het waarschijnlijk dat gij deze ergenis hebt beoogd. Ga zij het vinding rijk, Leo. Ga jij het zo even met mijn gebrek aan scherp zinnigheid gespot. Gezult mij nu toestemmen dat ik u doorzien heb. Apeupre. Ga jij het zo gruw met mijn lessen te geven dat ik u op mijn beurt wilde doen verstaan. Dat ik u eigenlijk niet welkom ben. Ga je weten al beter. Een gasvrouw die zulke een opzettelijke nonchalant stoont? Wille mij zeggen dat zij van alle corcaterie heeft afgezien. Corcaterie is ook zo uitsluitend een eigenschap van de dames. Dat ik die bij Major Frans nooit gewacht zou hebben, hernam ik. Maar de zucht voor betamelijkheid is een mannelijke eigenschap die mij met recht van deze zou mogen eisen. Of moet ik Major Frans aan de strikte eisen der militairen tenu herinneren. Als ga je het nu zo gras opnemen met Major's titel spak ze met zeker gekregen krenktijd terwijl ik kleine voet opnieuw met ongedood trappelde. Ik althans ben het niet die hem u gegeven hebt. Maar in elk geval moet gekiezen. Major Frans, die aan reëkelen behoorten zijn welke uniform hij zich op kiest. Of vreule Francis Mordin die geen vrijheid heeft om zich aan neef een gast met opzettelijke achterloosheid te vertonen. Met haar die uitlegging aan te geven, Leo, brengt geen maar waarlijk een grote verlegenheid. Want al wilde ik. Ik kan u in deze niet voldoen. Sinds we hier op de werven zijn, heb ik niets nieuws laten maken. Maar dat is toch zolang nog niet. Het is reeds het derde voorjaar en dan zijn uw toiletten niet meer naar de mode. Dat wil ik toegeven. Maar ze kunnen toch smaakvol zijn. En ik ben er zeker van, Dat geloof ik zelf. Hoewel ik nietzelfde het voorbijt kreeg van bizarrerie omdat ik zo mijn eigen ideeën had op dit punt en er zekere modus waren die ik niet verkoosd na te volgen. Nu, ik houd van originale tijd. Kies uit uw kostium als er één waar de uwen het sterkste in uitkomt en ik geloof dat jij er even gracieus als interessant zult uitzien. En ik ben zeker dat het juist andersom zou zijn. Geheb mijn gezien in het kleed waarin ik mij het meest mijzelf gevoelen en herinner u welke een figuur ik in uw ogen heb gemaakt. Nee, dat reken ik niet mee. Gaat u toen zo toegetakeld? Als de guurheid van het seizoen het ijste. Al verbergt jij u nog zo voor mij, Franses. Ik heb toch al reeds te veel echte vrouwelijke kwaliteiten bij u waar genomen om mij te laten wijsmaken wat jij juist in uw Amazonen het meest op uw gommak zou het zijn. Als jij mij zo kwelt, drinkt jij mij tot de bequentenis dat ik alles weggegeven heb wat ik te mis had in die winter die ik alleen uit de werven doorbracht. Een armo-officiësdochter die als goevernante in een deftige familie moest optreden en die geen voldoende trousseau bijeen kon brengen wenden zich tot mij die zijn rijkwaanden om hulp. Ik kon geen geld missen, maar ik had toch wat te geven. Ik berekende dat ik hier al heel weinig kledijn nodig had en beheeld niets dan een enkele zijde Japan als zondagskleed en mijn baltoiletten die haar evenment pas kwamen als mij toch waar ik nog aan hechten als souvenir. En nu Leo, zeid hij ingewijt in het geheim mijn eledige gaderoben. Oordeel nu zelf wat ik in deze voor u doen kan. Gij zult toch niet van mij vergen dat ik hier een danskostume aan de tafel zal verschijnen. Hm, wie weet waar ik u nog op plagen zal als wij eens op de werven feest vieren. Mijn viert geen feest op de werven. Daardoor hebben we geen gelegenheid en geen aanleiding. Sprak ze wat knorrig en kort af. Trok er niet teveel op, Francis, plaagde ik. Gij kunt niet vooruit weten wat er nog gebeuren kan. Ik ben een stijfkop zoals gezelf heb gezegd en origineel op mijn wijze zoveel als gij. Maar om te beginnen zal ik me tevreden houden met die zekerheid zijde Japan die je goed zal staan. Dat weet ik vooruit. Mitschij wat werk maakt van dat prachtige haar en die u de moeite geeft de een of andere paruur aan te doen. Gij moet weten Willem dat ik Ato Hazar de sieraden die zij bij overwerkt pannen te geven in mijn rijstas zat gestoken. Maar ik bemerkte wel dat ze nog voor eerst niet te pas zouden komen. Zij vloog op of een westpar gestoken had. Haren ogen vervonkelde van toren en al kon ik haren trekken en niet meer onderscheiden. Ik ben zeker dat een gloed van verontwaardiging haar op het voorhoofd steeg terwijl ze op heftig getoond uitviel. Ik heb geen parures meer en ik wil ze niet hebben. Verstaat gij, jonker van Sonshove? En dit zeg ik u, als het uw schelen kan of haar vrienden blijven al of niet, vervolg mij dan nooit weer met uw zotte invallen. Ik mag wel eens gijeren. Dat geeft wat zout aan de conversatie, maar ik moet geen bijtend loog worden. En dit is kwetsende ironie mij van mijn de diamanten te spreken, terwijl ik bezig ben nu te vertellen dat ik alles aan mijn relatie heb opgeofferd. Ik begreep dat ik werkelijk een pijnlijke won had aangeraakt. Ik had niet van diamanten gesproken, maar zij herdachten aan de haren die voor haar verloren waren. En ze betreurden ze, dat was zeker. Ik had te veel denes met haar om met haar zwakheid mijn voordel te doen en te tonen hoe ze eerst zich voor raden had. Ik antwoordde koeltjes. Maar, beste vreule mordang, hoe kon ik dat raden? Al verteld je mij dat ga u Garderole bij hebt geplunderd ten behoeven van een behoeftig jong meisje, dan volg daaruit immers nog niet dat alles wat jij mij daarin één adem mededeelt. Grijpt gelijk, met u moet men le poins s'il y zetten, zult ge verstaan. En ik was er aan bezig, maar grijp mezelf van het droevige relance afgebracht. Grote padan vond het zorgeloos en tegelijk wilderig leven per zijn vriend te A zeer naar zijn smaak en bleef er tot in het voorjaar. Hij kwam tot mij terug geheel genezen van zijn meelige onlie, maar toch, het bleek dat de kuur wat heel veel had gekost, meer dan hij eigenlijk gerechtigd was ervoor te geven. Het leven onder rijke en aanzienelijk is duur, zelfs al geniet met de ruimste gastvrijheid. De generaalse uniform had zich niet behoeven aantenschaffen, daar hij nooit als zodanige inwerkelijke dienst was geweest, maar de koloneelste nu was beneden zijn rang. Dus hadden we moeten voorzien in allerlei politieke kleding, voorochtend en avond, voor groot en klein diner, en dan wat er aan handschoenen en fooien opgaat als men met de grote wereld moet meedoen. Gij die in de residencie woont, gij zult er alles van weten Leo. Zo goed beste Francis, dat ik mij eens vooral van uitgaan hebt onthouden. Groepen paar konden natuurlijk niet. En daarbij kwam dan nog het spel, ging ze voort, terwijl ze haar stem nog dieper liet dalen. Het spel, waarbij men in één winteravond onder gelach en gejuich sommer verliest, waarmee je een gezin voor het ganze seizoen had kunnen onderhouden worden. Helaas, iets dergelijks was met hem gebeurd, zodat hij keerde met bezware die ogenblikkelijk voorziening nodig hadden. Ik, die anders nogal raadwist, stond hem als een verwezenen aan te zien, bij die bekentenis. Hij zelf gevoelde veel leed over de zorg en het verdriet dat hij mij op de hals had gehaald, en hij redden zich door de boerderij onder de hand te verkopen, die ons echter, ik weet niet uit welke oorzaak, niet veel meer opdracht dan het effen van de gemaakt schulden. En ik, die de stille hoop had gevoeld dat wij hier door de zuinigheid en goed overleg wat zouden sparen om de nodige herstelling aan het kasteel te laten doen. Ah, Leo. Ze drukte mij de hand in haar smartelijke gemoetsbeweging. Dit hoort onder de pitterste teleurstellingen van mijn somber leven. Vol zelf verwijt, en zich bewust dat hij te zwak was om zekere verzoekingen weerstand te bieden, zoe hij alle verkeer met de wereld af, en hij heeft woord gehouden, maar welhaast verviel hij opnieuw tot de diepste neerslachtigheid. En ik vreeste dat hij van verdriet zou verkwijnen onder het regime dat ik hem moest opleggen, sinds hij mij bekende dat hij maar twee derde van zijn persoon in handen kreeg. Op het overige was door een onbam, hartige schuldeis er beslag gelegd. Toen kwam de man ons te hulp die ik u niet meer behoeft te noemen. Luiten dan het rol van zijn persoon gekregen en kan zijn oude chef opzoeken eerder hij zich ergens vergoed vestigde. In de laatste jaren was hij door verandering van regiment van ons verwijderd geweest, maar hij was niet van ons vervreemd. Mijn grootvader had hem geprotegerd en vele goede diensten gedaan zonder welke hij nooit tot de officiersgang had kunnen bevoordet worden, ondanks zijn bravoeren in de tiendaagste veldtocht. Al voor mijn geboorte bekleden hij in ons huis alle mogelijke functies die met zijn dienstplichten te verenigen waren. Zijn zuster was mijn min en meer, veel meer dan dat. Zij bleef mij bij tot in lateren leeftijd en daar mijn moeder weinig gedaagd naar mijn geboorte verzweek deed zij al wat in haar macht was om mijn moeder liefde en moederzorg te betonen. Ongelukkig ontbrak het haar een beschaving aan geestkracht om de opvoeding van een kind zoals ik was te leiden. Ook heeft zij met de beste intentie ter wereld mijn riddelijk bedorven daarin dappig geholpen door Sergeant Rolf die geen grote plezier had dan op mijn wenken te vliegen en die eerders in subordinatie zou hebben begaan tegenover zijn colonel dan te weingerinnen iedere dolle inval van zijn kleine major zoals hij mij noemde, te gehoorzame. Is het vreemd dat ik nog tegen hem de duspoots speel? Nee, maar nu geet het zelf toch zo inziet. Zou er verbetering kunnen zijn, meentje. Doch, wat zal ik u zeggen? Zet pluforkma. Nu, hij heeft het er wel naar gemaakt om wat voor mij te leiden. In volle ernst, zou ik hem niet van tijd tot tijd op zijn voorman zetten, zou het niet lang duren of hij zou ons naar zijn hand zullen. En het is juist daarop dat ik komen wilde. Zijn bezoek was gropen paan welkomaan afleiding en nu tot kapiteinsrang geklommen en niet meer een werkelijke dienst, even als deze zelf, was de distanciën genoegsaan weggevallen om op zekere voet van gelijkheid met elkaar om te gaan. Ik begreep hoe zeer en derde persoon de gezelligheid zo aanbrengen. Eén persoon meer was zo'n groot verschil niet bij onze nu invoudige leefwijze. Een kamer in de dichtde daarbijheid van Gropapa's appartement was licht te arrangeren. Als rol van zijn persoon moest leven, kwam die schikking hem zeker te staden. We sloeg het hem voor en het werd dadelijk aangenomen. Ik hernam mijn commendement over hem, zoals het zich uitdrukte. Hij trat zich nuttig te maken op iedere wijze en zijn goede luim vervroodde de generaal, al waren zijn aardigheden nog fris, nog fijn van gestalte. Genoeg. Ik was tevreden met deze uitkomst. Een winter die zich bezwaarlijk had laten aanzien, ging nu vrij rustig en zonder al te grote verveling om. Daar kreeg Golf de tijding, dat hem een niet-omelarijke erfenis te beurt was gevallen, vaneen zijn er Noord-Brabantse verwanten. Na een korte absentie keerde hij tot ons terug en stelde voor te blijven, met zijn aandeel mocht bijdragen tot de menage. Hij was nu bemiddeld en kon geen genadebrood eten zoals hij het noemde. Integendeel, de generaal moest hem toestaan, zoiens het zijner te doen, ter veraangenaming van het leven. Dit scheen billig, en ik moest wel toestemmen, daar ik wist hoe zeer Groupepa die een vervijnde smaak heeft en op zijn essense gezeld is, zeker om beringen met heimelijk leedgevoel terug. Ik gaf dus toe, dat Rolf op zijn eigen hand zeker geluk ze zou invoeren. Maar ik had niet kunnen voorzien welke proportie deze zucht om het zich goed te maken zouden aannemen. Rolf had nooit levensgenot gekend en hij achter nu zijn tijd gekomen om te genieten. De enige genietingen waarvoor een man op zijn leeftijd en die voor geen allerlei intellectueel genot zin had, nog vapper was, waren die van de tong. En Groupepa was het in deze voorkomen met hem eens. Zo zeer zelfs, dat hij hem in allerlei dwaanse verkwistingen liet begaan, zonder zich daar tegen te stellen. Ja, die aanmoedigde, zoals jij gehoord hebt, zodat ik je dagelijks smulpartijen en zwelgerijen moet bijwonen adeu, die mij onuitsprekelijk tegenstaan. Ik behoef je niet te zeggen hoe mijn grootvader zich daarbij verlaagd en vernedigt op een wijze die... ze zweegplotseling. De portbrize ging open. Frits, die de tafel had afgenomen in de eetzaal, trat nu binnen en zette de lamp klaar. Heeft de vreulen niet op een theeblad gescheld, voeg hij. Is het al zeven uur Frits? Quartier roven vreulen en de generaal is wakker. Goed, bring dan een theewater binnen. Francis keek me aan met een bittere lach en een beetschap de lippen over de teleurstelling dat zij voor het ogenblik haar ergenis moest inhouden. Welhuisd ook kwam de kapitein binnenrukken. De conversatie aan de theetafel vlot en niet best. De heren waren wat dof. Francis was stug en onwillig om aan het gesprek deel te nemen. En de kapitein, op haar los neerhangen de lokkerwijzenen, maakte de opmerking dat de Leeuwin haar emanen schudde om ons schrik aan te jagen. Het is waar ook, zei Francis Koeltjes, verzuimt mij een vlecht in het net te arrangeren, excuseert mij heren en weg was zij naar haar kamer, zeker om haar opgekropte aandoeningen lucht te geven. Het is toch zonderling hoe Francis soms haar bui heeft van nonchalance, bromde de generaal binnenstmonds haar naarsiende toen ze de kamer verliet. En juist nu hun gast is, stuimde de kapitein in, die ze zelf heeft ingehaald. Dat is onbegrijpelijk. Ze weet dat het een impolitesse is en dat ze haar mij ermee argert en toch volgt ze haar eigen hoofd zonder iets te ontzien. Knurde de generaal nu met luiderstem. Zoals we dat van haar gewend zijn, excelentie, zei Rolf lachend, maar daarvoor is zij ook onze commandant. Ik wilde met het koor niet instemmen, zoals je denken kunt, en toen met dit onderwerp in het gesprek lied vallen, zaten we met ons drieën alles behalve gezellig bijeen. En de generaal had geen ongelijk toen hij na nog één mislukte poging om het diskoergaande te houden, een partijtje proponeerde. Ik achte het voorstel en uitkomst en de kapitein had het viesje-doosje al klaar gezet en Frits geschreld, die het tegoedweg nam, Erik mijn toestemming had gegeven. Er werd een massief Mahoneyhouten speeltafeltje uit een hoek gehaald, de lamp in het midden gezet, daar volgens Frits de vreule geen waskaars had uitgegeven en ontspelend vling aan. Het sprak vanzelf dat wij ombren speelden en de generaal stelde de prijs van het viesje nogal hoog na het mij voorkwam. Gij weet Willem dat ik volst trekt niet van het spel hout en dat ik er mij nooit toe laat bewegen dan op het uisterste. Sinds de doodmijner moeder, die mij nog wel eens in haar wistpartijtje betrok, had ik geen kaarten in handen gehad. Ik kon mij dus niet beroemen een geoffend speler te zijn. Maar toch, eent aan de slag ben ik niet onverschillig voor de satisfactie die men heeft van een moeilijk behaalde overwinning en ik zag er stond dat ik tegenspelers had die mij elke zeegepraal duur zouden betwisten en met iedere distractie of onhandigheid lustig hun voordeel zouden doen. Ik behoefde hem maar een paar trekken te zien maken om te weten dat zij niet slechts geoefende spelers waren maar ook dat het spel hun iets anders was dan de uitspanning die men aangrijpt in een verpleeg ogenblik. Dat het spel hun ernst was. Ja, meer dan dat, hun hartstocht was geworden. De generaal vooral bleek zo gescharmeerd op het spel dat ik me eens ondanks het mijne verwaarloosde om hem te observeren. Een belangrijke, maar smartelijke studie die mij tegelijk een lichtheid opgaan over veel wat mij raadslachtig was geweest. De grijzaart onderging als een gedaante verwisseling toen hij de kaarten in handen had. Zijn doffen, slaperig ogen, glansde van intelligentie en schoten funken van geestdrift. Alles aan hem vibriërde. Zijne vingertoppen trilde en toch giel ze met vaste hand zijn spelgevat dat hij als met valkenblik overzag en de leemte van het onze met geometrische zekerheid uit berekende. Zijne flatse wangen kleurde zich met een vlammend rood. Zijn neusvleugels zwollen op en trokken zich in naar de wisseling daar kansen en de zwakke, fijne man die als gedrukt en gebogen neer zat was plotseling als aangegrepen door een geest van overmoed en vermedelheid van waaghalserij, beraan hij niet celde een schitterend succes dankte en die mij denken deed aan het devies de fortuin is met de stouten ook met de stouten spelig. Zij er zeker luidde het antwoord van von Zwänke de fortuin is een vrouw die mij overheersen moet ze zal u dienen. In het gewone leven merkte ik niet dat hij deze regel in praktijk bracht want blijkbaar vreesde hij Francis daar hij zich alleen zijde links durfte klaag over het geen hem in haar mishaagde maar bij het spel maakte hij die tot waarheid en met goed geluk. De kapitein die bij evenveel routine minder vermedelheid had en vooral minder passie liet niet na hem van tijd tot tijd zijn waagstukken te verwijten maar zij gelukte zoals zijn triomphe. Ik begreep nu waarom een toertje naar Wiesbaden hem zo zeer aangelag had en waarom Francis er zich zo heftig tegen had verklaard. Het hazaarspel aan de groene tafel de grote winsten door in enkele winding van een rat moest zulke man aantrekken en hij zou er meer voor willen wagen dan het te missen had. Mij ging nu ook een nieuw licht op over het leider van Francis die zeker gedoond was elke avond de derde zijn bij deze overprikkelende uitspanning van haar grootvader en die dat zeker jammerlijke tijdverspelling achter want zij hield van lectuur dat had ik er eens opgemerkt Ga je kunt berekenen Willem dat ik onder deze aanwijkingen en bijgedachten niet altijd zo scherp op mijn spel legte of ik begin fouten ambivu terwijl de heren me uitlachten en beknoorden, maar niet meer hun voordeel deden met mijn distractie en mijn inferioriteit. Degen ik u niet te kwaadekonduiden en de belangwekkende studie die ik maakte was mij dat verlies wel waard. Ik wilde mij zo in dat ik niet eens over de langdurige afwezigheid van Francis dacht toen de deur opig ging en zij zelf op binnen trat in groot toilet en met een glimlach van voldoening mijn uitroep van verbazing van bewondering, beantwoordend. Onwillekeurig weerp ik mijn kaarten neer en stond op, harde gemoet. De generaal die rugbaard naar de deur zat kiek mijn verbaasd en vrevelig aan niet radend waarom mijn onbeleefdheid toe te schrijven. De kapitein zag om en stiede uit van verbazing in rijsprak. Onze majoring gala tenu Gij vergist u kapitein repliceerde Francis de freude bordant die ter ere van haar neef haar avontwallet heeft gemaakt. Cher cuisine welke verbazing sta mij toe u de hand te kussen voor die allerliefste inschikkelijkheid. Wel zeker behandel mij maar eens als een dame daarbij vindt u koutouazie zeg het meest op haar gemak. Als hij mij er toestaat zal ik mij de eer geven en ik kan een pete geleiden. Sprak ik haar de arm aanbiedend die zij dit mal niet afwezen. Ik hoop nu maar dat ik goed in mijn rol zal blijven. Zij zijn met een maliceus lachje. Wat wonderlijk grieel is dit nu weer, bramde de generaal grimmig van spijt, want hij had juist een vol in de kleur te declareeren waarop nu geen acht werd geslagen. De gehele dag hebt gier rondgelopen als Assepoester en nu is het overgoed in tussen beide gekomen en ik verschijn als princes. Ik heb de geleidelijke gang van het sprookje niet waar Leo. En het fameuze glazen muiltje ontbreekt zeker niet, gaf ik ten antwoord naar haar snoesige salonschoentjesziende die ik er eens vroeger aan had opgemerkt en het is blijkbaar dat het niemand zal passen dan onze gracieuze Centrillon zelfen. Dat is zo, maar ze zal zorgen het niet te verliezen. Waarom niet, voeg ik stout weg, haar diep in de ogenziende. Omdat het omgerade is de roman van een uur een kwestie te maken voor u en voor mij, gaf ze ten antwoord terwijl ze zich afwenden. Een levensquestie ze wist niet hoe zeer ze de waarheid raakte. Als je op zulke schralen ontknoping denkt, is het dan wel de moeite waard de eerste bladzijde op te slaan? Voel ik zacht en mij even tot haar buigende. Ach, waarom niet? Het is maar in het zijnen om de avond te korten die anders geheel aan de speeltafel zou gesleten zijn. De speeltafel. Het viel me in dat ik die voor mijn part in staat van failliet had verlaten. De generaal liep mij niet lang tijd om over dit gebrek aan de orde na te denken. Dat alles mogen in heel geland en heel geestig zijn neef wat ge daar met Francis praat. Repair mij toe op knorren getoond, maar het is geen manier om zo van de speeltafel op te staan. Excuusier mijn generaal. Hier ben ik, tot uw orders. En met een wenk aan Francis die mijn leedwezen genoeg uitdrukte nam ik mijn plaats weer in. Als de vreuner nu mee wil doen kon er precies een partijtje quadrieën maken, sprak Wolf. Dank je kapitein. Ik wil al eens vrij van dienst wezen. Bepaal liever toertjes. Ik ga wat muziek maken in de eetzaal. Dat zal niemand hinderen. Fritz had de port-prié opgeschove en er was licht bij de piano. Ik had een vandaal moeten zijn zodat ik niet opnieuw in een chapade van de speeltafel had gemaakt om Francis op te leiden. Ze had me gewaarschuwd dat onze roman maar kort zouden duren en ik mocht geen scene van de voorstelling na te verloren gaan. Blijkbaar was zij dat met mij eens. De capriceuse die voorgaaf van alle quadriten hebben afgezien kwam geheel in mijn bedoeling. Ze liet zich door mij wegvoeren en terwijl ze met zekere bevallige achterloosheid haar arm in de mijne liet rusten spakt ze op een toon van vertrouwelijkheid die mij als echte dames geveinstijd in de oren klonk. Gij ziet nu hoe zeer mijn toilet uit de smaak is. Maar toch naar een zeer goede smaak kon ik mij niet onthouden te antwoorden en dat weet je wel, gierlige Silliman al wilt gaan mij wijsmaken dat de vrouw bij u onder gegaan is in ik weet wat gemeent, spreek het niet uit viel ze met zekere gejaagd het in en leunde met haar hand op mijn arm om mij te doen zwijgen. Ik zeg u, dat ik een ogenblik wil vergeten. Ben ik zo naar uw zin? Dat is alles wat ik wil weten. Een grullantwoord lag mij op de leppen maar nog in tijd hield ik het terug bij de overweging dat mij met haar op niets rekenen kon en dat wijs terughouding in deze noodzakelijk was. Ik zou wel moeilijk moeten zijn zo ik het tegendeel zei, wacht ik uit mijzelf tot lakonisme twingende want je hebt u waardelijk gekleed als voor een hofbal op het décolleté na. Inderdaad, bij al de elegance van haar toilet, dat uit roze, gaas, de chamberie bestond met schitterende zilverlovertjes bezuin was haar kleed maar even om de hals vierkant uitgesneden en nog door een witte, blonde pelarien gedekt terwijl de wijdemouwen tot over de elleboog gingen en daar weer in witte blonde eindigde met roze strikken bezet. Een tweede rok van dezelfde luchtige schittigende stof hing een losse plooie en gaf wat gefuldheid aan het slepende gewaad die niet door een krinoline werd opgehouden. Zat het prachtige haar met zorg gekapt in vlechten en enige los hangende lokken een paar grijzantikums die er waarin gestoken, maakte de enige paruren uit. Ze toeg geen enkele diamant het zei ze werkelijk niet van die naart meer bezat het zei ze zo'n opschrik versmade. Zeker is het dat die mengeling van elegance en zedigheid dat versmade van Siraat bij zoveel pracht een fijne tact veriede of de behendigste concreterie. Bij volle dag zou haar toilet zeker het effect hebben gemist. Uit roze moest wat verflens zijn en de glimmende lovertjes waren zelfs bij avond was het op te merken dat er wat frisheid aan ontbrak. Dat zekere met één woord wat de neuf gedames doet zeggen dat een palkleed geen twee maal gebruikt kan worden omdat het reeds bij de eerste maal geschiffoneerd is en dat geen de heren zulke lange gezichten toetrekken bij de rekeningen der bondisten. Bij daglicht zou Francis een gewisse hebben uitgezien als een actrice bij een repetitie in kostuum zonder de voetlichten en als de zon op het toneel schijnt. En er was niet te veel licht en we moesten of Qua de Will of alleen zucht tot kritiek hebben om niet voldaan te wezen met de eerste indruk die allerbekoorlijkst was. Toch merkte ik nu op juist nu ze voor het eerst in een elegant vrouwentoilet voor mij stond wat mij bij haar vochtere, mondelijke manier van zich te kleden ontgaan was. Dat haar schoonheid iets bijzonders karakteristiek had zoals Marcel de Bipolondines wordt waargenomen. Want de trekker waren niet geregeld maar zo fijn en sprekend dat ze vooral bij zekere schaalheid van het gelaad iets scherps hadden. Zo de grote blauwe ogen het niet goed gemaakt hadden door hun liefdelijkheid men zou er niet te veel vermetelheid te veel beslistheid in hebben opgemerkt maar dat toch weer vergoed werd door de beweegelijkheid die een opgewekte geest voor allerlei indruk ontvankelijk aan het vrouwelijke gelaad kan mededelen. In haar slechte gewoonte om bij iedere aanleiding met opzet klinieren aan te nemen die haar marciale bijnamen gerecht vaardigden dan was die er niet vanafkomstig lag mogelijk meer dan in haar oorspronkelijk aanleg de schuld van die zekere stoutheid die haar vijandelijke vriendinnen met de naam van impertinentie bestempelden. Levensomstandigheden en opvoeding men zou liever moeten zeggen gebrek aan opvoeding had haar een zekere zin misvormd tot het geen zijn niet had moeten zijn zoals vruchtbomen worden geleid en vervrongen tegen hun natuurlijke richting in. Hoe dat ook zij begrijpt wel dat dit alles meer reflecties zijn toen ik zavonds rustig op mijn kamer de voorvallen en indrukken van de dag kon recapituleren dan dat ik ze maakte in de zeer korte ogenblikken waarin dat onvergetelijke toneeltje tussen ons werd afgespeeld en toch duurde het veel te lang althans voor de generaal die mij toerupt als je bij de piano blijft wees dan zo goed het ons te zeggen want uw partij zo in de steek te laten verleefd verschomen generaal in een whip was ik weer op mijn post bij de speeltafel na fransen zijn blik te hebben toegeworpen waaruit zij mijn leed wezen moest verstaan als gepland hebt ons nog eens te desacteren moest jij liever verlof vragen sprak de kapitein lachende dan zullen wij u behoorlijk uw paspoort geven maar de aardigheid scheen niet in de smaak te vallen van de generaal want ik zag deze verbleken bij het woord desacteren over zijn joviëtheid ik beloofde heren dat ik mijn best zal doen om mijn gehele aandacht bij het spel te bepalen antwoordde ik met meer goede wil dan vastgelovend volbrengen want fransen speelde haar erzijdens een spel dat mij vrij wat meer interesseerde dan de matadors van de generaal die een sam prander had in de favoriet fransen is fantaseerden het was een wilde, bonte fantasie als had zij al de warrelingen haar strijdige indrukken en willen uitspreken het was sreel en onharmonisch zoals het daar zeker in haar toeging maar het beweest zeker meesterschap op het instrument hoe zeer mijn haar opvoeding ook mocht hebben waarloosd aan leermeesters scheen het haar toch niet te hebben ontbroken want het zij veel wist veel had gelezen en onderscheidende talenmachtig was had ik er iets opgemerkt en zij moest van een goed muzikus geleerd hebben dat zij bij machten was over de dificultijten want scheen het om weer in haar binnenste af te trekken bij de verluchting die zich gaf in die forsen bijna woestertonen en begon ze zich in liefdelijker melodieën te uiten die van zachte ween moet getuigden en daar toestemde als ze nog maar eens wat aardigs wilde spelen fluisterde de kapitein mij toe zo'n mars uit Robert Lee Diable of een ziet uit de muet in mijn jonge tijd moest ieder die gaan horen daar was nog wat aardigheid aan maar Francis oms hemels wil schij uit hij moet er uitscheiden riep nu de generaals in wanhoop ondanks mijn hardwoordheid wat ik er toch wil je van is dat een getik en geklinkel eerst die aakelige snijde tonen en nu dat sentimentiel gesuizen getrillen de kapitein wordt dus roezig van en wat het eerste is het geeft de jonker zulke destructie dat hij allerlei vlaters begaat aan zijn eigen jaans bijderspel bederft nee mon cher, ik spreek niet sterk zei hij dat ik een serieu en zulke een vrevelig hoofd schudde dat ik moeite had een glimlach te bedwingen toen hij voortging de kapitein heeft daar even een sans brandere gewonnen die hij had moeten verliezen als schij u maar de moeite gegeven had op te letten welke kleur ik uitspeelde ik moest het bekennen ik ging fout op fout het was voor mij geen speel meer het was een marteling Francis had begrepen ze kwam uit de hulp deze opname behoort tot het publieke domein opname deel 11 van Major France dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behooren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname de Anna Simon ze staakte haar spel voegde zich bij de speeltafel en sprak tot de generaal willen wij een compromis sluiten? gij staat mij leeuw af om mij te accompongeren ik zal wat zingen en gij continueert met de kapitein uw gewoonpartijtje piket ik zou u dat genoegen willen doen Francis maar de jonker heeft zoveel verloren hij dient toch in de gelegenheid gesteld te worden om zijn revanche te nemen gekkheid, daar komt toch niets van in dat weet gij vooruit Gropa doe de Francis hem toe met zekere hardheid generaal, ik hecht er niet aan sprak ik, als het mij gegund wordt in deze mijne opinie te zeggen maar mijn hele doosje is leeg, laat ons afrekenen afrekenen, onder ons? dat is malligheid, dat zal niet gebeuren viel Francis in met iets gedecideerd zijn stem en houding dat mij tegenstond als ik gewonnen had zou ik er aan hechten mijn winst te berekenen vreulen, zei ik, tot haar gewend op een toon die haar ongepast voorkwam nu, gij Liede zult ook wel het visje hebben gespeeld, haar nam ze wat gedwongen en trot een stap of wat terug dat was waar maar toch hoog genoeg om mijn verlies bij guldens te berekenen ik rijkte de capitijn een muntje toe en verzocht de zaak voor mij met het generaal en hem zelf in orde te maken Francis zag dit aan met een onbeschrijvelijke uitdrukking van misnoegen ze drukte de lippen op een en werd gloeiend rood, om ter stond weer te verpleken ze vondste onheel spellende wenkprouwen ze trot opnieuw toe en strikte de hand uit om het papier aan rolft ontweldigen maar ik weerpare mijn blik toe die haar van deze intensie dit afzien met dacht vreulen, dat gij reeds begrepen zou hebben hoe onwelvoegelijk in deze oud-testekomst is voegde ik haar toe, op korte, strengen toon ook goed, mij is het wel, als er geplunderd wil worden, veel ze uit en keerde ze gaf naar haar piano de roman van een uur was al aan de ontknoping, en geen schitterende voorwaar de generaal was onder dit alles merkwaardig om aan te zien hij zweeg waar alle confinances hem geboden hadden te spreken hij zweeg, maar met een uitdrukking van gelaad met een vlik gingen het oog die mij een pijnlijke blik gave te werpen in zijn karakter de man van opvoeding van geboorte die een eervolle rang in het leger had bekleed was een spelig een speler niet slechts uit liefhebberijen het niet te gespel, maar een speler de winst was te doen, op welke wijze ook verkregen, klein of groot van wie ze hem ook toekwam voor hem was een arme verwand het deed er niets toe, hij had gewonnen hij moest zijn winst opstrijken, de lage hardstocht moest zijn voldoening hebben ik voelde wel hoe zeer het vier en onbaat zuchtig gemoed van frances hier onderleiden moest maar zijzelf had mij op haar wijze ontstemd, ze had zich zo meesterachtig aangesteld me over mij te beschikken als over iets waarmee de handelen kon naar wel gevallen dat ik het nodig vond haar te tonen hoe zeer zij zich in deze in mij had vergist ik volgde haar wel naar de eetzaal maar ik stelde niet voor haar te accompanjeren en zij die haar vast oprekenen dat haar wil te verstaan en te gehoorzame voor mij hetzelfde moest zijn voeg het mij niet eindelijk mijn aanziende met zekere mengeling van spijt en laat dunkenheid dus hij speelt niet jawel, op mijn tijd als ik er toe gedisponeerd ben en dat zei hij nu niet hij nam ze op een toon waar het verrassing en gekregenheid spraken juist nu niet oh zo bracht ze uit, keerde mij de rug toe en sloeg te toetsen zo forts aan dat wij opnieuw wilde, stormachtige klanken moesten verduren ik greep een oude krant en wijde daar aan, geheel mijn opmerksamheid daar liet ze de handen weer lusteloos in de schoot rusten en nam de spiegeltebaat om mij aan te zien zonder dat ik het merkte waar die satsvacciniet geven en we fekseerde elkaar nu om sprijt of er niets bezigs in de wereld te doen viel eindelijk preludeerden zij weer zong het grote alt van betley uit de chalet en akko paniers daarbij zichzelf zoals ik wel vermoed had bezat zij een diepe, volle altstem maar ze deed volstrek niet haar best om die te doen uitkomen ze zong met tergende bravoeren het refrein liberté chérie so bien de la vie meigne tujula tra la la tra la la la tam pi pour qui sans fascera ik begreep heel goed welom ik wist hoe haar te vergelden ik weerp mijn krant weg ging bij haar staan naast de piano en fluister daarin denk er wel aan hoe de aardige operette afloopt, heel goed zoals al dit geschikt wordt in de comedy maar het werkelijk leven is juist omgekeerd en ik hecht aan de realiteit juist kwam Frits binnen om het avonbrood klaar te zetten er werd gelukkig niet gesoopeerd de beide heren waren opgeruimd de kapitein was luidruchtig en op zijn wijze aardig al waren zijn aardigheden juist niet van de beste smaak ik tracht hem met hem in te stemmen al ging het niet van harte, want Francis bleef droog en kort af tegen ons allen en toende mij haar je muur zelfs nog in de wijze waarop zij mij even haar vingertoppen toestak toen we elkaar goede nacht wunsten hoe weinig romaneske het ook klinken mogen Willem, ik sliep die eerste nacht heerlijk in het overruimen lidikant en op het overzachte bed waar wie weet welke mijner moedelijker voorzaten hun leden op hadden uitgestrikt daar er geen oude familieportretten hingen, weer gestalte kwamen rondspoken, stoorde niets mijn nacht rust dan wat geknag van ratten en muizen dat ik waarnam tussen de bonten en verwarden droomen in, waarin Francis onder allerlei gedaante de hoofdrol speelde en vreemd de slaap was mij overvallen terwijl ik in mijn gissingen verdiepte over de zondelingen wezen dat mij toch aantrok ondanks nee zelfs doorharen gebreken die mogelijk slechts de overdrijving waren van degelijke kwaliteiten toen ik ontwaakte drong het daglicht in ongetemperde kracht op mij door, want ik had één der blinden niet willen sluiten om zo vocht mogelijk iets te genieten van het ongewone schouwspel dat mij hier wachten een gelders landschap door een lente ochtend onverlicht zonder erop de deur verrekenen hoopte ik zelfs de zon te zien opgaan iets al bij het drukken, nachtelijke arbeid in Den Haag, niet precies tot mijn gewoonte behoord maar dit was lukte want ze stond er iets hoog aan de hemel en schoot grillige lichttinten uit over het eerwaardige smerenaas te pijt toen ik de ogen uit vreemd voor mij te bezinnen waar ik mij bevond toen alles mij weer helde voor de geestond maakte ik mij op om eens een fikse wandeling te doen met kasteel ik wist dat mij niet matineus was op de werven het ombijt althans was op geen al te voeg uur bepaald de vraag was dus maar, hoe naar buiten te komen zonder de goede frits in zijn rust te bekorten dan, mijn bezorgd hij het bleek eidel, want reed zag ik hem in de vestibule bezig en de grote dubbele deur die op het perron uitkwam stond wagewijd open zwijgend bracht hij de hand aan de muts toen ik voorbij kwam en op mijn vraag hoe ik tot de boerderij moest komen in de verte had zien liggen wees hij mijn lakoniek, maar afdoend de weg die ik te nemen had ik genoot van de frissen nogal wat scherpe ochtendlucht onder de hoge dennenbomen waar langs mijn pad ging toch kon ik niet zoals ik mij voorgesteld had de schone natuur geheel genieten te veel bijgedachten drongen zich aan mij op de pachthoeven die ik wilde bezoeken behoorde reeds aan mij krachtste beschikkingen van Tante Sofie sinds de generaal die op moeten verkopen maar gezorgd had er de koper van te zijn maar dezelfd bewoners waren er gebleven voor welke niets was veranderd dan alleen dat zij de huurpeningen moesten brengen bij de procureur en dat zij betere reparatie kregen dan onder beheer van von Zwenkes ontrouwe rentmeester Overberg had mij aangeraden er eens heen te gaan en met de goede lid kennis te maken als gast van de werven kon ik er licht een glas verse melk vragen en een praatje aanknopen dat mij mogelijk één en ander om ze steeds te weten komen wat ik deze zelf niet kon vragen Eens op het chapitre van Francis raakte ik zo aan het meimeren aan het fantaseren aan het berekenen daar kansen voor en tegen dat ik niet meer op of om zag maar alleen met een gejaagde stap voortliep nauwelijks weten dat ik zo deed toen ik opeens Francis zelf eens aankomen ze kwam er eens van de zijde waar de pachthoever lag en ze moesten geweest zijn ze hield een mandje in de hand de ogenblik te aarzelen of ze een andere weg zou nemen mogelijk wel omdat zij in een oude grijze schaal gewikkeld en met een omgraceuze tuin hoed op zich bewust was weer geen goed figuren te maken mogelijk ook omdat ze mij nog gewoon kunnen hield hoe dit zij haar erwijfeling duurde maar zeer kort en ze kwam snel een beslis naar mij toe met een opgewekte morgengoed en rijkte mijn guldenweg de hand zo zijn we weer vrienden voeg ik die hartelijk drukkende haar half lachend half ernstig in de ogenziende ik wist niet dat wij een ogenblik opgehouden hadden dat te zijn hernam ze toch wat kleurende en niet met haar gewone kordaatheid hmmm op het laatst van de avond heb je me geboedeerd trots het beste nuffje zeg dan liever trots het slechtste want die vrouwen grillen staan heel lelijk dat ben ik volmaak met u eens maar geloof me Neve Leo hier legde ze vertrouwelijk haar hand op mijn arm ik stelde mij niet knorrig aan uit grilligheid ik was bezorgd en had verdriet ik zag wel dat geboos op mijn waard en dat mij een wijze van doen u ongepast voorkwam maar zit er, ik kan geen onrecht en geen laagheid zien zonder daar tegen op te komen ik vreesde dat gij om het zwak van mijn grootvader te vleien u zelf tot dupe liet maken en... al waren dat gij hebt toch noodzien genoeg van ons point de uneur om te begrijpen om je tussenkomst kon aannemen gij help me bekend dat gearm waard dat gij u zelf ompering moest opleggen en nu zult ook een nutteloze verspilling hier in ons huis het was bijna een ketapon nee, nee, dat was het niet maar als zou het dat geweest zijn voelt geniet dat het beneden mijn karakter zou zijn om hier gratie aan te nemen van wie ook ik ben er zeker van gij hebt tact genoeg om uit te begrijpen gij hebt gelijk we zijn het beide veel te veel eens waar ik heb het immers voor uitgezegd dat ik slechte manieren heb om u de waarheid te zeggen hier zijn minder slechte manieren in het spel dan wel zekere aanmatiging zekere heersucht wel nu vergeef me dan die aanmatiging die heersucht sprak zij schetschende wijs maar ertreelde iets in haar stem dat mij aanmoedigde om mijn overwinning in deze voorgoed te constateren als gij maar bekennen wilt dat het mijnerzijds geen onjuiste opvatting is dat kon toch wel zijn zo gij er mij goed hard in hebt miskent maar ik begreep dat gij wil het opopvoren om de generaal te believen en ik wilde u vrijmaken juist door over mij te beschikken als over iets dat het u er was en dat gij naar wilkuren konden draaien en wenden verschomen zo iets ben ik niet nog zal dat ooit zijn voor wie ook en gij die als vrouw zo vier zijn en zo zelfstandig de arm van een man aan te nemen die u als de meest gewone beleefdheid geboden wordt wat zou het gedenken van de man die om aan enige verveling te ontkomen zich liet beschermen door een vrouw dat is waar sprak zij ras en levendig zo'n man zou mij te veel op de andere lijk om hem niet te midden achter maar nu blijkt het mij dat gij nu gewoon kunnen houdt van zekere wijgering toch als ik nu toestem dat gij in u recht waard en dat ik deze correctie verdiend heb dat gij dat kleine vergrijp wel wat hoog opneemt niet te hoog francis het plantje onze vriendschap is nog zo tere en daarbij zo kostbaar dat het wel waard is met wat zorg gequeek te worden en als wij het eens een verkeerde ploi laten nemen zou het nooit gezond en krachtig kunnen opgroeien als gij het zo ernstig opvalt met die vriendschap hernam zij terwijl een vluchtige bloos haar wangen kleurde weet ik toegeven dat gij in u recht waard met mij te kapitelen de concessie moet het kippelpartijtje van gisteravond ook vergeten en vergeven worden zonder arrière pansee niet waar geen anderen nagedachten dan die aan uw echte vrouwelijke beminenswaardigheid die je oprecht de verzoening verzekert riep ik uit verrukt, weggesleept door de indruk die zij in dat ogenblik op mij maakte en haar hand vattende die ik met ingetheerderheid kuste leo, wat doet gij riep ze in de ogen, haar ertrekken hadden iets beleidend of ik haar pijn had gedaan onze vriendschapsbond verzeegelen laat u dat niet verschrikken, nog ontrusten van nu aan neem ik de leiding daarvan op mij en, ik ben een eerlijk man daar kunt gestaat op maken leo, leo gewet niet wat gedoot sprak zij, zacht en dof de beide handen op het hart drukkende als wilde zij dat verbieden te kloppen gevegeten wie gij dat alles zegt ik ben mayor frans ik wil wel mayor frans niet meer horen mijn nicht francis mocht dan moet mij toestaan haar de steun van mijn arm te geven en haar hand neemende schoof ik met zacht geweld haar arm in de mijne ze liep mij zwijgend begaan er was iets mats en kwijnens in haar meegevendheid of ze de tegenstand moeder was of haar de rust der leidelijkheid behoefte was voor het ogenblik want ik gevoelde wel dat ik hier niets had behaald aan de zegen was de gevecht en dat er nog anders slag zou moeten geleverd worden er ik in een voorkomen onverwinning kon roemen ik begreep het geeds uit de wijze waarop ze hervatten ik ben het met u eens leo het zal mij goed zijn zoiens met u te wandelen en te praten zij het dan ook voor de eerste en enige maal maar weet ge al waar je met mij gaan zult maar ginsen boerderij die was het doel van mijn tocht ik kom er vandaan maar dat doet er niet toe het zijn boerderieden waar ik zo goed als thuis ben en waar ga je eieren vandaan haalt na ik zie laat mij dat mandje dragen volstrek niet het zou ons kunnen gaan als pjaret in de fabel ik had daar niet op gerekened vers eieren mee te krijgen maar de goede zielen drongen ze mij op ik was er eigenlijk naar een patiënt gaan zien een patiënt? speelt ge voor dokteressen? ik doe zo wat van alles maar de patiënt in kwestie is een hond een lief trouw dier die zijn poot heeft gebroken en die van niemand geholpen wil zijn van mij alleen nu, ik ben er ook de naaste toe het vakkere beest heeft het ongeluk gekregen toen het mij volgt op een wandelrit ik kreeg de inval met een paard over een hecht te springen en hij wilde mij na maar ongelukkig had hij de sprong niet zo goed bereikend als ik de mijne met tank heb en het ziet hij brak één daarvoor poten waarop hij neerkwam het gebeurde dicht bij de hoeven en het was maar best dat hij daarbleef tot zijn herstel de veearts geeft er hoop op schoon hij zal blijven hinken dat zal weer een verdriet dat ik mijzelf heb berokkend en toch kon al het anderen nog zo terecht komen maar helaas ze zuchten diep bij zo sprekend zelfverwijt mag mij nu niet hard vallen anders zou ik zeggen zijt geniet wel te stout en overmoedig bij het rijden ik heb u te paard gezien of eigenlijk ik heb slechts de stofvolk gezien die u wilde vaart opjoeg zo is het ik weet het maar al te goed ik ben een razende roeland te paard het is me dan of al wat er van gloed en kracht in mij zit zich gelde doet en tot zijn recht wil komen het is of mijn bloed sneller en gunstiger vloeit ik voel mijn leven ik geniet, ik vergeet en toch leo toch volgde zij er een diepe zwaar moedigheid bij toch had ik bijna de gelofte gedaan nooit weer een teugel in handen te nemen want gesprek'd vanzelfverwijt wat zou het zeggen als het met veel zwaarder woord moest genoemd worden wat ik mij door mijn onbedwingbare hardtochtelijkheid voor het leven op de de hals heb gehaald ik zou zeggen dat erkenning van schuld reedsberouw insluit en een aanvang is van beterschap van haar stel spreek zo niet leo viel ze in met smartelijke bitterheid ik word verscheurd door volgingen die nooit sleiten dat neem ik nog niet aan volging die tot niets leidt dan tot warm hopige berusting is onvruchtbare zelfquelling beter is het naar genezing te trachten er is immers niets onherstelwaars gebeurd het is onherstelbaar en het zal mij altijd blijven drukken als een zware schuld en toch god weet dat er geen opzet bestond en mij eens ondanks ik rader waarop zij doelde een smartelijke twijfel een vreselijk onrust overviel me een vraag brandde me op de lippen maar ik verloor de moetie te uiten toen ik haar aanzag ze was doodsbleek geworden haar lippen zitterde en als gejaagd haar arm uit de mijne trekkende bleef ze even stilstaan en liet zich toen neervallen op een omgehouden boomstam terwijl ze de beide handen voor de oog gedrukten was om de tranen te weerhouden die mildelijk vloeiden ik bleef voor haar staan spreek het uit francis droom ik met zachte ernst dat zal u verlichten ja, dat zal het haar nam ze calmer eens moet ik het meedelen aan iemand wat ik geleden heb maar niet nu ik wil mij nu deze vriendelijke morgens stond niet bederven met mij dat afgreiselijk toneel voor de geest halen en dat zou ik toch moeten doen om u begrijpelijk te maken wat ik zelf nauwelijks begrijp hoe dat mogelijk is geweest dat ik die met al mijn drift geen beest kan zien leiden schuldig ben aan de dood van een mens het schrikkelijk beeld staat u nu toch voor de geest werp het van u door het haar mij toe te vertrouwen smeekte ik met al de drang van het diepste meegevoel nee, niet nu grib ze op springende het kan alleen maar deze korte ogenblikken samen zijn eens vergallen indien het alleen deze uren van samen zijn betrof zou het geen gelijk hebben francis maar begrijp toch wel dat ik mij niet met zo voorbij ga aan de kennismaking tevreden stel en daarom hecht ik eraan alles van u te weten ook datgene waarover geen smart of berouw voelt mag ik uitvinden wat u moeite schijnt te kosten uit te spreken een voorval met de kutsier precies, dat is het sprak zijn nu, opeens weer stout en met bitterheid, mijn vier en uit tartend aanziende haar arm weer uit de mijnen losmakend zonder dat ik nu los gevoel de mij daar tegen te verzetten heel goed, als je daar meer van weten wilt, heb je het maar aan de poerelieden te vragen waar hij heen gaan ze weten er alles van ik zal maar wel wachten francis naar uw geheime te forsen achter u om mijn geheime uit, met een stem die van toren en gekringtheid trilde hoe komt het nu op dat daar een geheim achter zo steken, het betreft immers een schrikkelijk ongeluk op de publieke weg dat me al te veel gerucht heeft gemaakt en dat in een oogwenk menigde van toeschouwers had, maar ging ze ervoor met haar voetstampend van ergenis, ik begrijp wel dat mij niet zal nage laten hebben zelfs op het geen klaar was als de dag sprookjes en lasteringen te bouwen om daarmee de publieke opinie tegen mij het geldt immers maar major frans dit dingen niet doet zoals iedereen major frans, de vogelvrij en het zou jammer zijn geweest zo met de okazie niet bij de haren had gevat om je weet met welke lasteringen nog haren fout zwartere te maken alsof het al niet genoeg was dat haar woestheid en overmoed een mens het leven had gekost en een andere het eer en het levens geluk hoe kon ik zo onnozel zijn te wanen dat u daar niets van zou zijn te oorgekomen dat mij nog niet daarvan een voorstelling gegeven hebben die genoeg was om u zo nieuwsgierig te maken dat je mogelijk alleen herfarts heen zijn te getrokken om de heldin van zo'n romanesque aventuur in zin al haar doen en laten te leren kennen al nu, het zou jammer zijn dat zo'n nobelen kruis toch geen doel trof daarvoor u ligt de boerderij, gaat daar portweg aan de lieden vragen wat er is van het geval met major frans en de kutsier geplant en de man en de vrouw zijn er beide getuigen van geweest zij kunnen u op de hoog te brengen en de plaagten van die gantse jammerlijke geschiedenis en daarna, jonker van Zonshoven, keer terug naar de werven om afscheid te nemen al sprekende wees hij met de gebieden de gesten naar de poeder een erf dat voor ons lag en terwijl ik er het oog op richten eilde zij weg en liep mij staan in een onbeschrijflijke verwarring en beschaming ik wist niet meer wat ik ervan denken moest slechts kwam het mij voor dat ze voor mij verloren was ik stond besluitenloos haar volgen inhalen was het verstandig zou het niet vruchteloos zijn ze schien zo'n zeer beslist om mij niets meer te zeggen toch moest ik het weten in deze verhouding tot haar kon ik niet op de werven blijven en ik kon even min heen gaan met zulke twijfel in het hart ik zou daar maar doortasten haar aanwijzing volgen en daarna zien wat mij te doen stond het was niet te verwonderen dat zij haar mandje met eieren bij de boomstam neergezet haar het drifte gevlucht had vergeten ik nam het op bij wijze van introductie in de boerderij ik kon mij zelf er toch niet voorstellen als de aanstaande landheer en ik wist niet of Francis van haar gast had gesproken binnen enige muten was ik er tegenover de boerien gezeten die mij een glas schuimende melk aanboot dat ik hoog nodig had na de wandeling met hindernissen in de vroege morgen ja, ze wist al van de jonker en ze vond het niemand dalvreemd om uit te rusten en melk te drinken en haar jongen zou maar eens vlugjes naar de welvergaan met het mandje het was er weer een van de vreulen om dat te laten staan volgde zij haar hoofd schuddend bij toch een goed mens daar was er geen tweede zo onder de hele adel zo gemeenzaam en goedhartig maar als ze erbij had dan was er geen houden aan dan stoof ze door als een leuke metief zou ik mij zeggen ik vond de vergelijking heel juist maar ik zal me niet vermoeien om het zelf te verstaan en eens daar kon ik het niet over mij verkrijgen een vraag te doen nu ik Frans is persoonlijk kende stuit het mij achter haar om andere uit te vragen over het geen haar kennelijk tegenwas uit te spreken en boeren Liede al waren zij aan haar gehecht konden zo grof zijn in hun wijze van zich uit te drukken ik was zak in die uren Willem ik voelde dat ik de ruwen naakte waarheid niet zo plombweg uit de mond in haar vreemde kon horen daarbij de toon waarop Frans is mij had gezegd dat ik bij het terugkomen afscheid had te nemen klonk niet slechts als een dreiging er was een diepte van weemoot ingemenkt die uit de bitterheid zelf besprak ik voelde het aan mijn eigen tegenzin dat zij onheilbaar gegriefd zouden zijn zo ik haar bij het woord vatten en geen geduld geen vertrouwen genoeg toonde om haar uren van expansie af te wachten nee ik wilde niet meer uit vragen ik wilde even min door de omwegmededelingen uitlokken de lust om de hoeven rond te lopen en de bezichtigen met een erde proprieter was mij nu ook vergaan ik ging de hond zien een prachtige bruin gevlekte jachthond die mij met zijn schrandere melancholieke ogen aankijk of hij mij naar belangstelling in zijn een meester is raden hij liet zich strelen draaide mij de kop toe en kreunde alleen zachtjes toen ik mij verwijderde alsof het hem speelt mij niet te kunnen volgen die mij steeds bijbleef had in tussen haar hart opgehaald met praten ja het speelt haar wel dat de generaal haar landher niet meer was maar meneer overberg was lang geen kwaad eigenaar hij had heel wat aan het huis laten doen en zelfs in een nieuwe schuur beloofd iets wat de generaal maar niet wat willen toestaan jammer van de man een goed heer maar hij had geen hart voor het boerenbedrijf de hoeven zou derelijk vervallen en verminderd zijn want wij konden ook al niet meer doen als de grond je eigen niet is wat er voor kopen was over gegaan eer het te laat was de vreulen had haar wel spijt van want ze mocht er wel over ze had zelf wel willen melken en ze praat met de koeien of het mensen waren en de paarden dan ja jonker al zijn er maar boerenpaarden die op de tijd voor de ploeg moeten zij er zijn niet te groot voor om er mee om te gaan mijn man is in zijn jongheid palfrenier geweest bij haar grootvader ik zie nog de appelgrouwe schimmels dat haar grootste plezier was diezelfde te mennen die de koning te rijk was als hij naast haar zat met de armen over elkaar of hij de meneer was wie in het spult toe kwam oh ja mens en al die grootheid is nu verdwenen als de dauw bij zonnel schijnt de mooie koetspaarden verkocht en de vreule heeft niets meer dan haar Engelse vos die mijn man nog oppast en als de generaal rijden wil spannen wij onze bless voor het tentwaartje wat een zonde en jammer als de heerschappen zo in verval raken en de familie is al van oudsher de eerste geweest in deze streken en ze waren goed voor een volk mijn ouders en grootouders hebben er altijd mee te doen gehad maar oh oh sinds het huwelijk van de oudste vreule roselaar is er geen rust en geen zegen meer geweest wat zal men zeggen een huis dat zich zichzelf verdeeld is kan niet bestaan zoals de schrift zegt de jonger heeft er zeker ook wel van gehoord genoeg vrouw pauls meer dan genoeg niet zonder wat humeur de doel rammelen der goede vrouw die ieder ogenblik de kort sensieble aanraakte welke ik besloten had te laten rusten veroorzaakte mij een zelfstrijd die mijn nors en verdrietig stemde ik kon haar het zwijgen niet opleggen ik kon alleen heen gaan en dat werd tijd ook wilde ik niet als achterblijver beschouwd worden bij het ontbijt zo nam ik wat gehaast mijn afscheid met een tot weerzins dat haar enigszins verbaasd deed opkijken blijkbaar had Frans eens over mij gesproken als de gast van één dag einde van opname deel elf van major frans deze opname behoort het publieke domein opname deel twaalf van major frans dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoort het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door Anna Simon in mijn gejaagde stemming had ik zeker wat hard gelopen want ik trof frans eens nog alleen in de ontbijtkamer door ik bezig met theezetten maar zodra ik binnenkwam wilde ze de kamer verlaten onder pretext dat het water niet goed koekte heeft een kleine lawy de eieren gebracht voeg ik om haar te doen blijven ja in orde spak ze terwijl een vluchtig rood even haar wangen kleurden en ze wilde doorgaan blijf frans eens ik mijn recht te hebben op een betere ontvangst zwijgend trotsen naar de tafel terug toen mij vier en uit tartend aanzienden wacht ze uit met een doffe stem waarop grond geddrecht omdat jij nu naar hartelust uw nieuwsgierigheid bevredigt hebt? het was geen nieuwsgierigheid vreule mortel het was belangstelling dat is een bescheiden woord waardoor iedere onbescheidenheid wordt gerechtigd en zij het geen nu voldaan, nu jij alles weet ik weet niets want ik heb niets gevraagd waarlijk niets op uw woord als edelman vroeg zij opeens met levendigheid ik heb geen tweedelei woord francis ik heb niets gevraagd ik heb zelfs niets willen horen hm, dat is voorwaar meer zelfbeheersing dan ik van een man had kunnen verwachten zijn de vrouwen dan zo sterk op dit punt? repliceerde ik niet zonder wat pitterheid als het nodig is, kunnen wij zwijgen ga ze ter antwoord met een zijplek op de kapitein zei hij goed en joviaal goedemorgen, niet vermoedend hoe zeer hij fascheur Trois-Jean was in deze ogenblik zijn excelentie vocht imediat ging hij voort, zich heenzetend over de weinig toeschittelijke wijze waarop zij het ochtend goed werd beantwoord daar francise bijzonder druk had met het teawater dat niet kookte en ik hem op zijn welgeslapen jonker afscheepte met een uitmuntend kapitein en gij natuurlijk om niet te luisteren naar zijn antwoord intussen kwam de genaal binnen en we gingen ontbijten francis was stil en zelfs wat gedonen mij tonen zij zekere ootmoedige goedwilligheid als wilde zij mij stilswijgend verschoning vragen voor haar wanktrouwen en haar heftigheid en ik zag mij beloond voor mijn onthouding door de blik voldiepe verslagenheid die zij soms op mij weerp terwijl ze mij stilsgewijze aanzag ze wilde voor mij en voor ieder verbergen dat er iets in haar omging dat haar neerslachtig maakte en ze was tezeer een expensieve natuur om met goed gevolg te fijn zijn ze was daarbij zo verstrooid dat zij allerlei bfus beging bij de bezorging van het ontbijt de generaal kreeg dubbel suiker in zijn thee het ging hem een uitroep van ergnes ontlocken de kapitein moest het doen met een kopje zonder melk en om missie waarin hij de vrijheid nam op eigen gezachte voorzien zonder dat francis het bepmerkte die zich naar het bevet al gekeerd onze majoers met het verkeerde BN het bed gestapt hij mij in we mogen wel koest zijn anders komt er een strenge dagorderd die maar francis ga zij het vandaag niets aanvenen de eieren zijn te hard gronden de generaal hoe jammer, juist nu mijn gast hebben voorzuchte de kapitein ze zijn anders precies van gaarten apropos leeuw tegen wanneer is uw rijtuig besteld viel de generaal in welom, dat moet ik zelf aan de kapitein vragen naar mijn indruk van die herinnering te verbloemen het is waar ook gehet het op francis en de kapitein laten aankomen wat is er bepaald, Rolf terwijl hij nog sprak hoorde mijn rijtuig over de broergollen en het voorplein oprijden ik zag ter sluiks naar francis ze werd bleek en vloog op om voor het raam te gaan uitkijken nu al, dat is toch veel te vroeg sprak de generaal verwijtend tot Rolf niets te vroeg excelentie dat zult gemij zo aanstond ik wilde ook stemmen, antwoordde Rolf met een snaakse glimlach terwijl ik mij naar francis begaf die in de vensterbank was gaan zitten moet ik zo heen gaan voor ik haar zacht en bewogen gij kunt niet blijven dat weet gezelf wel, gaf ze te een antwoord met een stem die zij vast tacht te doen klinken toch waarin haar aandoening trilde en toch kan ik zo niet heen gaan waarom niet, riep ze opeens terwijl een gloed haar voorhoofd overtoog en zij mij weer met vierheid en vastheid aanzag omdat ik het niet wil zal ik weer keren francis vroeg ik haar een smakende blik toewerpend zeker nee waarom zou dat dienen laat mij dan het rijtag wegzenden nee, nee, riep ze hard en met heftigheid als om opeens einde te maken aan een onbeslistheid die haar beklemde nee, een kort en goed verwel dat is voor ons beide het beste en ze stak mij de hand toe daar reed een wagen uit voorplein op het was een vrachtgaardje met mijn eigen domme kutsier tot voerman francis deed een forse uitroep van verbazing horen de kapitein lachte luid en zegenvierend de jonker heeft het aan mij overgelaten en ik was zo overtuigd van zijn goede will om te blijven dat ik eenvoudig zijn koffer heb laten komen laat jij zo met u spelen verweet francis mij waarom niet als het spel de loop neemt die ik wens jij blijft me eens ontsangs bedenkt dat wel vlust er ze aan mij in het zij zo ik vraag maar wat de generaal ervan zegt sprak ik, mij tot deze keerende die zich voor genoeg de handen vreef wel neef, gezet de gast van de kapitein sprak hij lachend grootpapaar zegt de waarheid gezet de gast van de kapitein herhalde francis met nadruk denk jij er nu nog aan te blijven toch francis, toch weinig als columbus ik laat de ontdekkingst toch niet varen om een bezwaar meer of wat tegenwerking van vriend of vijand zo schudde verzwijgend het hoofd en keerde zich van mij af ik liep naar buiten om met mijn voerman af te rekenen als eenwaardig mayordomo was de kapitein al in de weer om mijn koffer te helpen afladen maar er waren nog allerlei stukgoederen pakjes, flesjes en blikjes die de vrachtrijder uit de stad mee bracht en die de goede rol triomfantelijk neerlegden maar op een tafel waarbij zij stond in zeker geanimeerd gesprek met haar grootvader de laatste kreeg een glans van vergenoegen op het gelaad bij het zien van de rijke provisie die hem de enige genietingen beloofde welke nog onder zijn bereik waren de kapitein, tevreden met dat wel gevallen liet zelfs met de tong een smarkend geluid horen als genoot hij reeds in verbeelding de kostbare lekkernijen die hij had weten machtig te worden en klopte de generaal gemeentzaam op de schoudig met een blik vanzelf voldoening wat zegt zijne excelentie ervan heb ik niet kostelijk gevoelageerd excelentie nu maar zo niet dat is weergaze malligheid barste frans is los terwijl haar ogen flickerde en een vlammende gloed haar wangen kleurde gevoelt wel dat hij niet meer de inferieur zei dan brascal anders zou het geen je niet zo te werk gaan bless me, wat een dolle verquisting is dit nu weer per drie roezen pâté de foie gras allerlei viss in july terugte aan compad het lijkt je wel een uitstelling van commestibles wat al nuttaloze lekkerbekkerij is dat nu weer en ze sloeg met de vuiste op tafel dat alle potten en flessen ervan rinkingte het is waarachtig of we hier de bruilaf de camacho gaan vieren de generaal moest je de deurwijzen vergoed dolle Sancho Panchas gezijd en hij zou het doen zo zijn tong zijn eergevoel niet had verstond fransis, fransis bestamelde de generaal met een klagende stem nee groepapa, ging zij voort altijd luidig en ruwig het is een schandaal zoals het hier toegaat dat zeg ik, en jij moest er een eind aan maken als jij nog hard genoeg in uw lijf had om het kordaat besluit te nemen major, major viel rolf in, op smekende toon om haar te bedaren zwijg, ellendige lekkerbek ik ben nu major niet, ik heb genoeg van die quasi-aardigheden om mij te paaien als hier op mijn wil en wens geacht werd zou het heel anders toegaan maar ik heb hier niets meer te zeggen, dat is klaar als de dag je luid laat mij praten en schreeuwen meent jij, verbeter de fondswenken met bevende stem en ga blijft u gang gaan, hervalt de fransis met nog meer stemverheving altijd tegen de ongelukkige rolf gewend of je hier alleen het commando had ik heb je het eerst te veel voet gegeven dat zie ik te laat in maar ik zal die infamie niet langer dragen nog dulde dat mijn grootvader die draagt en zo hij er zelf geen orde op stelt en je de deur wijst met al je vergeten op de koop zal ik ervoor zorgen dat je hier als schelm uit het vaandel wordt gejaagd infamie herhalde de kapiteinen langzaam terwijl hij zeer bleek werd en een veel beduidende blik weer op de plaats waar gelukkige zijn Willems orde niet aanwezig was omdat de grijze ochtend die al ze geen gelegenheid toeliet uit het vaandel jagen mij waarachtig major, dat noem ik doordraven mij dacht dat ik het mijne deed om hierop te werven de eer van het vaandel op te houden die anderen zeggen om de schoorsteen te doen roken ja, dat is waar daar heb je weergaas goed te slag van, dat herken ik maar de eer van het vaandel de eer van onze rang om de zaak bij haar naam te noemen die op te houden daar heb je zo min besef van als de domste boeren slummel die in de conscriptie valt zelf stelt ga je eer in het genuw schande is zal nog zo ver met je komen dat ga je Willems orde in de lommert zet om een lekkere schootel dan wees gerust op eer het zo ver komt zal ik u waarschuwen antwoorden Rolf, nu ook pits en tornig ik zeg dat we die weg opgaan ons eigen oud modisch silver is er al dat weet geweld om van al het andere niet te spreken oms hemans wil Francis, meekte van zwänken pint de goed tong in bedenkt dat jonker van Sonshoof getuigen is van uw onwelvoegelijke uitvallen zoveel te beter de jonker verkist onze huisgenoten zijn daar moet hij ook maar weten dat er een beroerde, gemene boel wat hier is ik wil niet dat men hem een blinddoek over de ogen zal trekken tussen dit of zo ruw de winstels los scheuren die de blunderwonden van een gezin bedekken is nog een groot verschil, freule martin sprak ik met nadruk wel mogelijk jonker, maar voor zoek een management ben ik niet berekenend ik behoor niet tot hen die onwelvoegelijke dingen onder mooie woorden weten weg te sluiken ik zeg ronduit waar het op staat en wie dat ergert heeft zich te schamen met de woorden maar over de zaken en te eer daar de ergenis in deze licht was weg te nemen als we maar moeds genoeg hadden om komispro te eten en water te drinken zouden wij verzoenlijke lieden zijn al goolden wij dan ook bij iedereen voor armstakkers ik meen de francis, sprak nu de generaal met een zachte, trillende stem dat gij u zelf in de overeenkomst met de kapitein had gerezineerd ja, zoals men zich rezineerd als men de schurft heeft maar daar kan men toch niet laten dat was de slag op de vuurpijl en met dit knal effect trok ze af mij in het voorbij gaan uit tartende blik toewerpend als vreemde zij dat ik de bedoeling van haar grove uitvallen zou misverstaan ik beantwoorde die blik met een zwijgend hoofdschudden en zag haar aan op een wijze die van mijn afkeuring en tegenzin getuigde terwijl wij mannen elkaar wat verblufft zonder aan te kijken straks zijn nog even het hoofd door de deur kapitein, ga ik kunt vandaag voor de menage zorgen, ik ga paard rijden tot uw orders commandant gevolgd en antwoord, de hand aan de muts brengende ik was er verbaasd over dat hij dit alles zo koeltjes opnam en kon niet nalaten met een woord uit te drukken wat zal ik u zeggen jonker, ik heb zulke bijen meer bijgewoond ik zag het vanochtend al dat de barometer op storm stond, hoe sneller en heftiger er bij u aankomt, zoveel te eerder is hij over, en ziet u, een oud soldaat en onweer gehaard en ik ben blij dat ik u vooruit gewaarschoed hebt neef dat mijn kleindochter wat heftig van aard is spak nu de generale met een diepe verzuchting zonder het hoofd naar mij op te heffen als zij eens een opvatting heeft is er niets tegen in te brengen dan holdt zij maar door op haar stokpaardje ze redeneert niet ze redeneert wat al te logisch voor u, zei ik bij mijzelf en hij voelde dit zeer zeker want hij was staan naar de scene met een gebogen hoofd blijven zitten, altijd maar zijn ring die zenuwachtig gen weer schuifende met bevende vingeren kom aan, generaal wees niet al te mismoedig spakt de kapitein goed hardig wij zullen ons alliancie handhaven tegen de algemene vijand en de wind zal later wel weer omslaan al sprekende was hij erin geslaagd een langwerpig in vastdoek gewikkeld pakket los te krijgen ik vrees wel dat het ogenblik slecht gekozen is om maar een van deze vrije kar wat ze aan te bieden en toch, ze zal erom verlegen zijn want ze heeft de haren verloren wie weet of ze er niet nog toekomt om dit aan te nemen ik hoop vaneen, dacht ik, dat zou mij tegenvallen ze had eigenlijk verdiend dat men naar haar eens ver mee kastijde veelde ik generaal uit nu de opgekopte woede luchtgevende die hij zo lang verbeten had ja, excelentie, dat hadden we 20 jaar vroeger moeten doen zitgen, we hebben haar tot commandant vervoorderd voor ze als gekrut de discipline had geleerd dat is een grote fout geweest maar daar is nu niets meer aan te verhelpen ja, wel, een grote fout voorzuchte de generaal in de diepste neerslachtigheid Rolf ging zich bezighouden met het laatste derprovisie die zulke een storm had toen opsteken de generaal voeg mij of ik een plan had voor mijn morgenuren ik wenste mij te installeren en ik moet prive schrijven, antwoordde ik al waren het slechts een pretext geweest ik was gelukkig het gevonden te hebben want ik verlangde alleen te zijn om over de ontvangen indrukker te kunnen nadenken zover was ik gekomen mijn confidencies op het papier best te vriend toen ik vernam dat er weer een mail gaat die dit pakket zal meden nemen als ik zorg dat het nog hedenavond te zet op de post wordt bezorgd de vorige moest ik laten passeren omdat ik geen tijd en rust had om het genik in de haast dag voor dag opgeteket had in de vorm van een brief over te schrijven nu zet ik dit gedeelte maar alvast weg en beloof u het vervolg zodra ik van u zelf vernomen heb dat het journaal van de kluizenaar op de werven u niet verveelt als altijd de uwen L van z einde van opname deel 12 van mayor frans deze opname behoort het publieke domein opname deel 13 van mayor frans dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoort het tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door Anna Simon huis de werven jij wilt er dus meer van horen Willem en je wilt er dus meer van horen jij wilt er dus meer van horen Willem jij zegt dat het u ontspant naar uw drukke werkzaamheid in het afmatend klimaat en dat het u meer dan ooit behoeft is als aan mijn zijde te staan om uit mij mee te voelen, te hopen en te vrezen ik was bezorgd dat mijn uitvoerigheid u langweilig moet schijnen en toch het geld die hier geen wereld gebeurten is die me met enkele grote trekken kan schetsen het is de analyse van een vrouw gestalt die niet als een marmere beeld uit één stuk gehouden is dat men in ettelijke seconden kan laten fotograferen het zijn waarnemingen omtrend de karakter dat uit zeer verschillende bijna tegen elkaar inlopende trekken is samengesteld het zijn ontdekkingstochten in een vrouwenhard dat diep en beweegelijk is als zeker onpeilbare waterkulken en waarvan men alle verschijntselen met oplettendheid moet graden slaan fijne schakeeringen en schijnbare nietige details mogen niet worden overzien en we staan voor onoplosbare raadsels heb dus geduld met mij want ik ze voor u tacht oncijferen worden ze mijzelf meer en meer heldig heb een geduld mee Willem want ik moet het nu reeds beleiden als het geen mogelijk het hoofd over meining in consequentie mijn levensgeluk meer nog dan mijn voortuin hangt af van de uitkomst die ik zoek mijn hart heeft gesproken maar al te luid en levendig voor mijzelf en het kost mij een voortdurende strijd om al wat het mij zegt te haren gunsten voor haar verborgen te houden en toch dat moet zijn zo zei het weten kon dat ik er iets nu haar verwondeling ben zou zijn mijn zwakheid bespotten mogelijk zelfs mijn karakter verdenken en ik zou al het overwicht verliezen dat ik op haar meen verkregen te hebben ze is fijn genoeg om iets te raden van het gener in mij omgaat en ik gun haar die voldoening waardoor zij zich tot mij voelt aangetrokken maar ze moet bovenal zien dat ik er mij niet door laat beheersen dat ik meeste wil blijven van mijzelf tot op het ogenblik waarin zij zelf haar zwakheid zal hebben erkend nee beter haar hart voor mij zal hebben geopend ik heb allermeest behoefte aan haar achting want ik ben zeker dat dit de veiligste weg is naar haar hart haar hart hoopt ge uit en de virago die jij mij beschreven hebt die gekomen zijt om te temmen waar is u verstand dat ga u dus niet mee te slepen de virago oh zeker zij tracht zich in die gestalten te hullen zij hecht eraan dat men dit voor haar wezenlijk gedaan te houd maar ik weet dat de kern onder dit ruwe hulsel verborgen een tere en echte vrouwelijke is zoals de zoete oosterse vrucht die geen nu geniet door een harde schaal wordt beschermd ik weet dat zij een hart heeft en het is met een schrijnend wee dat zij het vermoemt, verlogend mogelijk juist omdat het door al te pijnlijk kwetsuur nog bloed dit laatste uit te vinden en te weten of die te hele is neemt u mijn gehele aandacht in ik studeer haar als een woundheler zijn patiënten genezing maar daarom ook kalm en nuchtig zonder dat wordt het oog verduisterd en zou de hand beven als het kwestie moet zijn van een pijnlijke kunstbewerking op die gedenkwaardige dag waarop ik mij onder zulke dreigende symptomen van de Smajors zijde voorgoed op de werf installeerde was het heerlijk lenteveeg na mijn zaken in de grote leegstaande commode te hebben gearangeerd zet ik mij op mijn gemak haalde mijn schrijfgereedschap tevoorschijn en na een paar woorden aan overbergen hebben gericht die in het logement mijn wegblijven moest verklaren nam ik mailpapier om mijn hart uit te storten aan u de beste wijze om mij te retramperen toen er driftig op mijn kamerdeur werd getikt en ik bij het opening niemand meer of minder voor mij zag staan dan Major Frans in hoog eigen persoon zoals hij daar binnen kwam in haar amazonenkleed gelukkig zonder de vareuze koker in de hand die ze er voor mij op tafel zetten terwijl zij de eerste stoel de beste naar zich toetrok om er op neer te vallen als besloten te blijven hoewel ze uit het sangenen van mijn toilet wel kon opmaken dat ze mij nogal overviel was er zeker er voor toen nodig om in haar een jong vrouw van geboorte te zien en dit, gevoegd bij de indruk die de laatste scene bij mij had nagelaten stende mij zeer weinig tot hoffelijkheid en voorkomendheid ik schoot in haar haast mijn jas aan en eerst toen mij tot haar wendend vroeg ik wat zij hier doen kwam groot papa heeft mij gezegd dat geen schrijven wilt Leo en ik herinnerde aan mij dat er niet voor ingt is gezorgd sprak zij zonder mij aan te zien want de weinige voorkomendheid die ik haar toonde maakte het haar duidelijk dat de verrassing mij niet bijzonder welkom was dat is ook niet nodig ik zorg altijd zelf voor mijn schrijven gereedschap antwoorde ik koeltjes en zette mij neer of ik met schrijven dag voor te gaan ik zie dat ik u stoor ik had u anders een dienst zullen vragen ik zweeg heb het gebij geval een paar dientjes of zoiets meegebracht wat wilt je daarmee doen heb je u er van zallen nog niet genoeg gestreamd ik wilde een reisweep improviseren ik heb de mijnen verloren en ik heb niet zo'n liniaal en penhouder ze werd bloedrood bezig op de lippen en wende het hoofd af ik merk wel hervatten ze na enige seconde zweegens dat ga je niet in een luimzijd om mij de dienst te doen die ik had gevraagd ik ben altijd op de dienst ene dame als zij de privilege jaren seksen wil laten gelden waarom heb je hem niet laten roepen als je hem iets te vragen had ah zo riep zij op iets wat gerekte toon dat humeur geldt is mijn man dede ticket overziet dat gewet immers ik ben zo weinig in het dame dat is maar altijd waar major major herhaalde ze met ergenis en zette grote ogen op van verbazing ik meende leo dat die bijnaam u tegen was nu niet meer sinds ik dat soldatestke personage aan een action heb gezien alleen zou ik willen weten welke soort van major je eigenlijk voorstelt tambour major? sergeant major? want de combatant van een battalion behoort zou ik maar niet bedriek zekere maten van beschaving te bezitten zekere vormen te eerbiedigen zekere waardigheid in toon en manieren aan de dag te leggen wat zonelijk man doen kennen en uit alles wat ik van u waar ben bij het torneel van deze morgen moet ik geloven dat hij aan geen deze eis weet te beantwoorden leo stamelde zij doodsbleek en met trinnende lippen dit is een bloedige belediging bedoelt jij dit? het verwonderde mij dat zij niet in woede opstof en op mijn losstrok ik had eigenlijk mijn forse aanval gerekend het tegendeel van plaats om te zitten als aan haar stoel genageld ik bedoelde alleenelijke de onbehagelijke figuren te treffen die jij goed vindt voor te stellen wil vreule mordang zich identificeren met die persoonlijkheid en het daarvoor opnemen, maar wel ik ben geen geoefend dualist maar ik kan toch een floret hanteren mij dacht dat waren wel de beste manier u de zogenaamde revanche te geven tenzij geschieten wilt geluk ga ik pistolen wij gebruiken loskruid niet waar ik begrijp toch wel dat men het met een major van uwiswoord niet invallen ernst kan opnemen ik kreeg geen antwoord en dat ontrustte mij booswoorden en mijn farmerie posteren had ik van haar gewacht maar dat zwijgen blijven zitten met strakker blik en doodsbleek als versteent en verstond van smartelijke verbazing stond mij niet aan de arm die zij even driftig had opgeheven viel slap en als machteloos neer ik begon nu zelf verleeg te worden met mijn houding ik kreeg de gewaarwoording van iemand die een kapeel wil vangen maar die te hard heeft toegetast en een vleugel in de hand houdt vooral toen ze eindelijk haar zwijgen verbrak want dat klonk als een klacht meer nog dan een verwijt wat zij mij toevochten deze vleimende ironie gaat dieper dan gevermoed leo ik hoop wel dat ze treffen zal waar zij nut kan doen frances want geloof me mijn bedoeling was niet om te wonen waarom te genezen hernam ik op gans veranderde toon want ik zag dat ze al haar zelfbeheers die nodig had om niet in snikken uit te barsten ik stond op ging naar haar toe en wilde haar haar hand nemen maar nu reed zij op als door een elektrike schok getroffen er kwam weer kleur op de marmerbleke wangen en de ogen vonkonden van toon terwijl zij sprak ik wil van u niet gecureerd worden mij scheelt niets ik ben wel zo als ik ben verspil u een nobelen kunst niet aan zo'n avontuurlijk zo'n onhebbelijk schetsel als hij in mij meen te zien moet ik u dan niet zien frances zoals hij zelf goed vindt u te toonen maar gelukkig bedrieg ik mij niet zo zeer in u als je denkt ik zal u een genezing beproeven ondanks u zelf wilde hij dat ik u de uitlegging zal geven van de ergelijke scène die jij in mijn bijzijn aan die heren hebt vertoont ze haalde even de schouders op en bleef zwijgen het is deze ging ik voort je hebt aan mij willen zeggen jij wilt hier blijven om mayor frans te leren kennen zo zal ik hem u toonen in al zijn grofheid en onbehagelijkheid en dan zullen we zien hoe lang jij dat uithouden zult en daarop vreule mortaal is mijn houding van dit ogenblik ga je zult het weten dat ik u doorzie dat ik mij niet laat afschrikken door het riewe masker dat jij goed vindt voor te doen om de oorspronkelijke trekken uit te vinden die ongetwijfeld liefdelijker indruk zullen maken wilde ik erbij voegen dan ze liep me niet uitspreken ze stamp voeten van ergenisten mij moet maar uit een haak komen waar mij zich zeker nogal druk maskeert om mij zulke verwijten te doen voor waar jongen van zonshoven achterdocht die onder alles list wil zoeken is geen scherp zinnigheid de uwe maakt hier al een heel droeve figuur gij die voorgoed gebroken hebt met alle sociale huigelarei en die daarom als met vingers wordt nagewezen mij wie er grootste fouten is of welicht weer beste hoedaanigheid ik kan het niet uitwijzen om er alles maar uit te flappen wat mij invalt is wat mij ergert of treft wie het altijd heeft ombroken aan datgenen wat mij in de woord tenu noemt mij, mij te betichten van een mom voor te doen en dat nog wel op een ogenblik waarin ik gloeiend van toren en ergenis aan die heren zeggen waar het op staat zonder management ik geef toe dat ik in uwe tegenwoordigheid geen oorzaak vond om mij in te houden maar waren immer zo goed als aan familie en het kwam mij hoog nodig voor dat ga je niet zou het vergissen in het gehalten van ons personeel zie het geweld viel ik glimlachend in dat ik niet zo erg mis zag en dat ga je uwens ondanks ten slotte toch wel te bekentenis komt dat ik de waarheid tastte toen ik beweerde dat er opzet lag in de hagelbui van Grosmond en dat ga je de creëte uw ergenis ene genoten hoger stemden dan absoluut nodig was om die twee verdeemoedigde mannen de les te lezen het al met de bedoeling om een derde op de vlucht te drijven vindt men argwan uit of ligt deze opvoting voor de hand te vergeest tracht ik aan te zien terwijl ik sprak ze wende het hoofd af en toen ik zwegen om haar antwoord te horen riep zij knorrig terwijl zij haar stijgend ongeduld op de poot van de tafel vreekte ik merkte het niet voor het eerst ga ik het lastig zijn en onaangenaam als zij haar rupt toelicht ik geloof het zelf maar in de uitvlucht is geen antwoord Franses nu ja dan, ja, het is waar ik had u liever zien heen gaan, om best willen maar geloof niet Leo wat jij ook van mij hoort of ziet dat ik arglistig ben en haar rol speelde ik was wat ik mij toonde toen ik dat standje maakte woest, boos en gloeiend van verbittering ik heb mij naar luimen, dat weet ik wel maar ik doe niets om te schijnen wat ik niet ben dat zou mij slecht afgaan ik wil in alles mijzelf zijn in het kwade en ook in het goede maar ik mag niet erger van mijzelf spreken dan de waar het is ik heb ook wel goed dat ik niet false ben en toch is er zoveel tegenstrijders in mij dat ik er zelf over verbaasd sta zie Leo, ik heb nooit voor het guldekalf van het decorum willen knielen ze sloeg maar te vuist op de tafel daarbekrachtig ging van haar bewering maar toch, als ze lust mij beving zou ik me nog heel wel met uw haagse dames kunnen meten als het op kennis en ontwikkeling aankwam daarvan ben ik overtuigd Franses en daarom, maar vernis en blanquetsel zou ik mij nooit laten opleggen, viel ze in even min zal ik aannemen dat juist daarin de ware beschaving bestaat dat ben ik geheel met u eens en ik wist mij toch wel als we vreule mordanten doen herkennen toen ik nog in de wereld ging en zo mij dat nu weer inviel zou men mij niet moeten verwijten dat het maar in vertoning was want ik haat alle aanstellingen als de pest het zou dan alleen zijn toegeven aan iets onweerstandelijks binnen in mij zoals ik mij daar even aangedreven voelde door iets dat sterker was om te spelen in nieuwe tegenwoordigheid maar hoe kwam vreule mordanten het dan zo hoog opnemen als men haar bij het woord vat laat ik liever zeggen als men een invalt in de toon die zijzelf heeft aangegeven dat treft mij niet van anderen maar van u en juist op dit ogenblik want ik kwam bij u, heel en troost te zoeken van u, ik wil het wel bekennen trof het mij als een bliksemstraal uit de heldere lucht zo oprichtte bekentenis verdient volle absoluutie sprak ik opgeruimd ter verzoening nee jonker, nee daar zijn we nog niet hernam zij vier ik moet eerst weten wat ik aan u heb hoe het komt weet ik niet maar ik heb er behoefte aan niet door u te worden miskend als je laag op mij neer ziet omdat ik niet ben als de andere zeg het dan maar ineens uit dan weet ik waarop ik rekenen kan maar als ik bij u kom aankloppen in het volle vertrouwen dat ik mijn harteens kan uitstorten aan een vriend, teruggestoten te worden een gebrek in de vormen die mij pittig teleurgesteld en dan vraag ik mij zelf af heb ik mij weer vergist is ook deze niet te beteren van de soort is ook deze een van die vatten die bang zijn de punten hun er verlakte botinis aan het slijk te wagen die schermen met grote woorden maar klein en bekrompen als het op handelen aankomt die een heilig afschuw hebben van gemene woorden, groflinnen en vuile handen maar er volstrekt niet tegen optie niets laags en gemeensch te doen om de belangheid hun ervingeren te besmetten door in een vrouw te sofleteren nu was de beurt aan mij om van innelijke woorden te trillen en het schilder werkelijk niet veel of ik had aan een geweldige uitbasing daarvan toegegeven maar in tijds nog bedacht ik mij en overwoogde dat de betalje voor mij verloren was zo ik handgemen werd met de mayor op het terrein waar ze mij heen lokten na een ogenblik zwijgens viel ik in pardon vreulen het is voor mij moeilijk te berekenen wat ga je mij al of niet mee te zien ik kan alleen zeggen dat ik zeer zeker niet behoort tot de specialiteit daardoor u geschetst als er questie is van een vrouw die beleerd wordt zou ik de eerste zijn om de laagd hartige te slaan die zich op welke wijze ook aan haar vergreep dat kan ik u verzekeren ik ben de naakomeling van een man die zich de rechter hand afkapte om de eerzijner daar met te redden iets van dat lukt sleut nog wel in mijn aarderen en al zijn we niet meer in de dagen de reuze ik zou toch de riddelijke beschermer kunnen zijn der zwakheid die mijn hulp inriep ik zou de diepste meewaarigheid kunnen tonen voor een vrouw die mij leed en last wilde klagen ik zou haar die ik zag wankelen met vaste handsteunen en staande houden ik ben niet van hen die verniss en blanquetsel voor reinheid aanzien en ik zou de paal niet meer in haar achter om haar ruwe schelp ik zou zelfs niets gromen mijn hand te besmetten om deze uit het slijk op te rapen als het zijn moest maar, zo ik mij niet bedriek om te vragen van Major Frans Major Frans die boos wordt als men hem aan het prioriogatief daar schone seks te herinnert omdat hij niet tot de dames wil gerekenen worden en die evenmind gelijkstelling wil met de soort waar toe ik nu eenmaal het ongeluk heb te behoren Major Frans dat hybridische wezen dat daar bij mij is gekomen invallen nadat hij zo pas twee beklagenswaardige wezens van mijn soort door zijn infectiefaard neergeveld en vraag dan u zelf of het geen tijd werd dat de derde in de oorlogsverklaing begrepen was de strijd opnam met enigszins gelijke wapenen om de nederlaag van de anderen te vreken en het helft haftige personage de overtuiging te geven dat hij minstens zijn portuur zal vinden als het erop aankomt om elkaar zonder management de waarheid te zeggen onder ons gezegd Willem de Major hield zich kras zij oefende al haar zelfbeheersing onder verschillende indrukken die ze bij mijn spreken onderging niet te tonen maar ze is te impressionabel om er niet alles van gevat te hebben wat ik bedoelde ze was opgestaan en scheen met de grootste onmerksamheid de gebroken glasgruiten te bekijken om zich een houding te geven Eensklaps keerden ze zich nu om met hoog oplos op het geluid maar er was geen toren in de blik die ze op mij vestigde geen uitdarding meer al trat ze mij klok en vier onder de ogen terwijl zij sprak ik moet zeggen Leo dat jij ferm afrekening gehouden hebt en nu mij dumt waar zijn kiet zijn mij weer vrienden ik verlang niet beter maar dan moet ik ook weten wie ik voor heb anders komt er weer misverstand lastig mens geschenkt mij ook niets en ze stamp voeten van omgeduld terwijl zij het hoofd afwenden enkel uit voorzorg geloof me heb ik met Major Franse doen of nu, nu Franse is maar dank vraagt u een vriendschap en ze stak mij beide handen toe en haar ogen vulten zich met tranen maar waren te bedwingen hoe gaarne had ik ze weg gekust hoe gaarne had ik haar aan mijn hart gesloten en alles uitgezegd wat daar reeds voor haar sprak maar het mocht, het moest niet zijn ze was opgeschikt en ik had haar zien verbleken toen ik haar in de ochtend met zekere hartstochtelijkheid de hand kustde ik mocht mij een aanvankelijke overwinning niet prijs geven uit gebrek aan zelfbeheersing is het nodig te zeggen Francis dat jij reeds hebt wat gevaart zou ik het gewaagd hebben tot u te spreken zoals ik deed, zou ik niet in opricht een trouw vriend voor u wat willen zijn dat zie ik in en daar heb ik behoefte aan en nu, wil mij een schuld uit te zeggen of ga mij ondanks alles niet in uw hart gelijk geeft tegen groepapa en de kapitein en zietgen, dat kwam ik u vragen de wijze waarop jij het tegen mij opnaand bracht mij met mijzelf in strijd en toch het waren geen verwijten uit de lucht gegeven die ik hun deed en dit is werkelijk wat ik zie komen de kapitein ruïneert zich voor ons en mijn grootvader laat het zich aanleunen dat is erg gelijk niet waar zeer verkeerd, ik stem het toe Rolf teert van de hoge boom ik ben er zeker van en als de generaal mij ontvalt blijf ik levenslang met de kapitein opgescheept levenslang? dat zou erg zijn ja, heel erg maar het kan toch niet anders dan sprijkt het toch wel vanzelf dat ik hem niet verstoten kan ik mag er een mens mee dreigen als hij overmoedig is en meent dat wij hem niet missen kunnen maar doen zal ik het nooit al zie ik al het verdriet en bezwaar vooruit van zo'n blok aan het been en nu vraag ik u heb ik mij dat alles zo groot ongelijk dat ik eens boos word en uitpast in de grond heb je gelijk maar jij hebt groot ongelijk in de vorm oh, kom altijd met uw vormen het spijt mijzelf dat ik weer lakkoortsensieble moet aanslaan ik ben niet van de leer kleffum am pat le fond dat stel ik op de voorgrond maar toch, een vrouw die er zich zo grof tegen vergrijpt heeft ongelijk al waren ze overigens nog zozeren naar recht als ik het de kapitein niet eens duchtig zeg baat het niets ik heb niets tegen duchtig zeggen waar de verontwaardiging tot spreken twinkt maar wie uw uitvaart overtuigd zeer zeker zijn een partij niet en zo het een vrouw is die je naar het driftwoorden uitvlaapt die een fatsoenlijk man zich schamen zou in haar tegenwoordigheid op zijn lippen te nemen dan heeft ze zich tegen haar eigen waardigheid vergrepen en moet erop rekenen dat ze met dezelfde ment betaald kan worden die ze uitgeeft ik zou geen opricht vriend zijn zou ik u hier niet waarschuwen verbeeld u eens wat het geweest zou zijn zodat kapitein u geantwoord had in de kazernetaal die hij zelfs zeker nog niet heeft verleerd dat had hij eens moeten proberen het zou toch niets meer geweest zijn dan zijn recht meent hij dan het privilégie te hebben om tegen iedereen uit te varen zonder dat er lapen du talion op volgt dat bewijst minder kordaatheid dan ik u nu wachten er maar op los te trekken als gewet dat niemand u aandarft het komt mij voor, sprak zij glimlachend dat hij uw best gedaan hebt om mij die waan te ontnemen en daarom zeker hebt hij zo veel haast om mij weg te zenden niet waar nee leo, viel zij guldgauw uit en een blos over togaar gelaten dat is het niet, geloof me, dat niet maar ik zie toch niet in waarom hij u juist behoeft op te werpen als de vreker er verdrukte onnoosluit van mij een verzallen zoals je ze noemt en het bekend u ronduit dat het mij zeer zou doen zo gij alliancie maakt het met hen tegen mij want in volle ernst ik ben u een slachtoffer als gij in de verhouding uiterlijk omgekeerd dat heb ik reeds begrepen Fransis en het is juist daarom dat ik toch hier blijf het is zeer verre van mij het met een engste zijn aan uw zijde is het recht en de gezonde, verstandige opvatting van het leven dat men op de werven behoort te leiden in uw omstandigheden nu, wat gij daar zegt, doet mij goed want ik bekend u wat gij mij in strijd had gebracht met mijzelf door die blik van minachting die gij mij heb toegeworpen die gold enkelde wijze waarop gij hier verbetering en hervorming menen in te voeren is glad verkeerd ik weet heel goed dat het niets helpen zal wat ik ook doe of zeg daarbij, ik beklaag mijn grootvader te veel om hem al te grote omberingen op te leggen maar als de verkwisting met de dag stijgt en waar ik weet dat ik zelf geen offers meer heb te brengen omdat andere plichten mij binden dan is het niet te verwonderen dat ik eens uitval en toch zou ik u raden het eens op andere wijzen te proeven ik heb een vast geloof in de macht daar zachte verredingskracht of een die en zie eens wat zij zal uitwerken tegen behoefte en hebbelijkheden die tot een tweede natuur zijn geworden viel ze in met schouder ophalen wel nu, indien gij er niet veel meer wind bij hen, dan zult gij er toch grote winst van wegdragen voor u zelf daar ben ik zeker van gij heb mij zelf gezegd dat u een opvoeding verwaarloosd is niet zo zeer toch of hebt Schiller gelezen die Rooiberg viel zij ondeugend in dus niet zijn niet het was die stille niet wie ik het die Roushene niet ze schudden ondkennend het hoofd dan is dit punt in nieuwe vorming al transverwaarloosd dat ontken ik niet maar zeer refer mag ik erop bijzen en zult gij naar mij luisteren zeker als gij Schiller reciteert en vooral als gij goed voortdraagt ik zal mijn best doen maar nu niet, want ik heb u al veel te lang opgehouden gij blijf niet toch hier zolang gij mij houden wilt Francis blijf zolang gij zelf kunt als maar het geen gij hier waar neemt u niet al te veel tegen de borst uit ik zal de kot de mij van mijn voorzaar te baan nemen om daar tegen gij harnas te zijn goed zo dus tot het naaste uurtje rustig samen zijn ik ga paard rijden, ik moet frisse lucht en beweging hebben apropos, en de dienst die gij mij niet te vragen had uite, het was maar de kapitein wilde mij een reisweep gezend doen en die zou het geliever willen aannemen van mij niet waar, voeg ik lachend nee, nee, zo is het niet gemeend ik zou graag tien gulden van u lenen als u z'n miste kunt, over een paar dagen heb ik zelf weer geld is het gedesideerd dat ik geen cadeau mag doen vandaag bij wijze van Souvenir ze gaf een beslist nee te antwoord toen rijkte ik haar mijn portemonnee en ze nam maar uit wat ze goed vond een kluchtige uitkomst van de geleverde slag niet waar maar het komt mij toch voor dat ik terrein heb gewonnen einde van opname deel 13 van Mayor Frans deze opname behoort tot het publieke domein