 Het is vandaag donderdag 29 maart 2018 hier in de Societij te witten voor de 33e beinkomst van de Tilburg University Society. We hebben een belangwekkend thema, de vormgeving van de Europese instituuties op lange termijn en we hebben twee eminentensprekers. De eerste spreker is Meester Pietheijn Donner, vieze president van de Raad van Staten en meervoudig minister geweest, die zal de aftrap doen over de Europese instituuties op lange termijn. De tweede spreker is professor Wim van der Donk, conversaris van de koning in Orkrabant, maar ook hoogliaar bestuurskunde aan Tilburg University en die zal vooral in zijn capaciteit als hoogliaar bestuurskunde refereren aan het betoog van Meester Pietheijn Donner. Als je het hebt over de vorming op lange termijn van de instituuties van de Europese Unie, we in een tijd leveren waarin je daar minder over kunt zeggen dan ooit, vanwege alle ontwikkelingen die je ziet, processen van politieke ontflechting die voorontrustend zijn en die ook wegstreeks raken aan de Europese Unie en ook de lidstaten daarbinnen, dat tegelijkertijd, dat dat niet betekent, dat je het moet waarnemen en hopen dat het goed gaat, we staan er zelf bij. Dat punt zal betoog ook zijn dat de oplossingen niet liggen in wat nu veel wel gepredigt wordt terugvallen in een bestel van nationale staten, maar ook niet in wat heet een grote sprong institutioneel voorwaarts met vorming van nieuwe enigheden, dat die beide perspectieven opzies weinig perspectief niet, maar dat we moeten uitgaan van de situatie die we hebben ook met de krachten die daarin zitten, dat daarin de discussie geleidelijk aan weer op gang is gekomen over de euro, daar spelen alle elementen die een rol spelen, democratische legitimatie, de plaats van lidstaten in het geheel, handhafingsvermogen, handelingsvermogen, solidariteit op onderling, en dat het daarbij gaat niet om dit of dat is de beste optie, maar om de verschillende kanten van dezelfde problemen en dat ook bij dat alles ook als we institutioneel veranderingen realiseren, dat vermoedelijk het grootste probleem, namelijk de groeiende aversie tegen de Europese samenwerking niet weg zal nemen, want dat berust op een toenemendeel van de bevolking dat in de Europese Unie geen perspectief meer ziet, en dat hangt nu samen ook met vragen van marktwerking en daar is derhalve bij uitstek het onderwerp waar de Europese samenwerking zich op zal moeten richten, de groei in de verschillen, in de inkomen, in de vermogen die er zijn, en dat op die wijze vermoedelijk je sneller de aversie in oplossing kunt bieden dan door institutionele veranderingen.