 Magandang araw sa inyong lahat. Welcome sa isa na namang oras ng talakayan at balitaktakan, kasama ng isa sa pinakakilalang personalidad ng kontemporaryong Pilipo lang Pilipino. Nagsimula siya bilang editor sa mga pelikula, habang nag-aaral pa siya dito sa film and audiovisual communication dito sa U.P. de Liban. Hindi nagtagal. Gromadwight siya bilang editor ng mga pelikula ang floor contemplation, maharaklara at ipaglaban mo and just to name a few. So, taong 1998, nang magsimula siyang mag-direct ng pelikula and yun ang title noon, I'm Sorry My Love, mi Judy Ann Santos. Simula naman, i-direct na rin niya ang mga pelikula ang Buba, Kimidora, Ten Thousand Hours, at mga telesering Marimar, Diaz of Bell at Babaing Hampas Lupa. Sumabak na rin siya sa pag-produce ng mga pelikula, kabilang na ang Kimidora series at highest grossing indie movie ng bansa, Ang Kita Kita. Please welcome to Sine Pinoy, Binibini Joyce Bernhardt. Marami ang questions, Joyce, and thank you for being here. Okay, kuwentuhan mo kami. Where and how did you start in the film industry? Sa school na natin, mga aprenticeship ng 100 hours. Nag-apprentice ako sa Magna Tech, hanggang sa yung 100 hours naging 1000 hours. Hindi na ako umalis doon, nasira na yung pag-aaral ko dahil doon. It's direct na yun. Pero Magna Tech, yung editing na. Hindi nito digital pa. Yung film is mo talaga. Dano na bang katagal yun? Yun, na-abutan ko yung conventional era. Of course, it helped a lot too. Ano pa yung kweto mo nang you started out? Sino ba mga kasama mo? Ang film industry nand, ang sikat na pelikulanan is action and bold. So sex and violence yung era ko ng editing ng time na yun. So in other words, parang banatan lang naman yun. Banatan sa sex or banatan sa sandata, parang ganoon. So karami yun din ng mga nakatrabaho ko doon. Mga editors doon. Galing sa mga clan na mga harlego, mga venarao. Hindi siya lang, wala pang mga estudiantay na pangapasok sa kanila. It's either mga kapatid nila or pamangkin nila. So basa meron kang apilidong harlego o mga venarao o natividad mga ganoon yung mga time. So dahil mga lalaka sila na ganoon, ang unang mga malalaman mo doon ay pano minong magkarera, magsugal yung ganoon kasi yun yung mundo nila. So hindi ka pa din pumasok ang mga babayihang ka doon. Hindi ka nila tuturuan. So you have to know their world then. So marami ka na tutunan doon. And they saying editing is really partly directing already, the last phase. It's the last phase ng direction. But tell me about, I'm sorry my love, because it's a big thing for you. That was the first time you directed. Bale, di ko lang basa yun yung unang pelikula na romcom, romcom yung... Kasi yung si Judy anon gali sa drama eh. So hindi siya nagpapatawa or anything na ano. Dahil ako naman, nung time na yun, parang iba yung nakikita ko sa mundo, I see comedy in everything, parang ganoon po. So akala ko ng yung buba eh, nangyayari sa totooong buhay, yun parang akala ko, it's a normal thing. Hindi siya big thing, yung walang ganoon, huw masyosyak ka, parang ganoon. Hindi ako nangyosyak ng time na yun kung di akala ko normal lang yun. Kasi yun ikaw. You're known for your sense of humor. Parang mas nakakatawa yung buhay ko nung kesa serioso. So yun yung mga lumabas na mga pelikula. Aside from this, ano ba yung billyang director, yung motivation mo na maglabas nang mga kwento? Ano yung inspiration mo dun? Pag nanunood ako ng TV, nung times na yun, nung nakikita ko sila, parang humahanga akon hindi dahil, parang nakikita ko yung sense of humor or top-hack ng director. So like si Cheetoron yun, nung mga panaw na yun. Ang nakikita ko sa kanya yung gagutong director nato eh, yung ganoon. Parang meron siyang personal humor na nagigets ko. So parang yun yung gusto ko sa filmmaking. Parang meron ako yung personal humor na ibibigay, bahala kakumatawa ka or hindi. Parang it's for you. Kung sino kaman, actually inisip ko kung niya, like kung sa manunood si Cheetoron yun para sa kanya ko. Kung manunood si Cesar Montano. Kasi kaya ako nagbinibining Joyce Bernal, it's because of Cesar Montano. Gusto ko siyang gaguhin niya. So Darcy Cesar Montano ay ano pa lang siya, nagsisi mula pa lang siya nung time na yun. So eda gimbarkada ko siya sa editing. So nililibri niya ako sa pagkain, sa inuman. So eda gimbarkada ko siya. So pag iniedit ko yung exena niya, talagang kaya hindi siya bida, binibigay ko sa kanya yung matitinding kabarilan. Kasi we choose naman kung sino yung mababaril mo eh, yung editor. Kung babarilin mo lang yung kung sino-sino lang dyan, parang hindi ka mapapansin. So binibigay ko kaya sa Cesar Montano yung, anong talaga yung... Mga matitinding. So on top of your sense of humor, itong talagang patawa. Yung philosophy, yung philosophy in life that influences your creative work. Ano pa yun? Feeling ko, yun talagay yung time na talagang feeling ko masa ako eh. So pagiisip ng masa, feeling ko ah, yung nailalabas ko. So even sa romantic comedy like si Judy Ann Mahirap na kapag asawa ng mayaman. Gusto mo mag-asawa ng mayaman, guapo, ganoong time na yun. Pero hindi ko siya gagawin sa totooong buhay. Hindi ko anhing ko yung sa totooong buhay. So that's a life na wish ng mga masa ng mga time na yun. Siguro until now because of fairy tales, mga ganoon. So ganoon lang yung... Poor girl rich boys. Pwede yung mangyare, ganoon pwede yung prince and kung sino-manjad. Ganoon pa lang yung on love. Pero kung siguro kung covid kung... Nung mayalab ka na tapos ano na iban ang konte. Hindi naman. Hindi naman. Hindi pa rin. Kasi kung gagawin ko yung totooong love story ko baka hindi pwading lumabasa. Baka kami-kami lang man din manuod. Actually love story ko yung buba. Hindi joke na po. Hindi gawin natin. Sige pa gusapan din natin yung. Nagshift ka rin, or not shift, or sabay mong ganoa. Yung television. So yung marimar na talagang height of its popularity. So Nanjasimarian Rivera and Dindong Dante. That's a particular experience. Maybe you can share that with us. During the time mam, wala kong para. Ya, honestly wala kong para. So ayok ko talagang mag TV. Feeling ko mabobobo ako sa TV. So ayok ko talagang mag TV. So kailangan ko na ng para. So tumangga pa ko ng TV. And that's marimar. So sabay ko, sige. Tapos pagkabasa ko ng script. Tapakapangit talaga. Yung first, isyan sabay ko ang gagawin ko dito. Bakit yan ito-to? Ok, ah gusto nyo ng genito, ito ang gagawin ko dito. Parang ginanun ko. Yung parang, ah, bibigay nyo ako ng genito, ito ang gagawin ko dito. So ginama ko siyang pelikula. Yung kwento matibay. Matibay yung kwento. Yung pagkakasulat lang siguro or something ng time na yun na. Hindi ko siya maano. And then, kailangan ko ng pera. Dung mating yung marimar, direct-direct yun na siya. So, dumam yung pera ko. Ang nagdun na lang. Tell me. Kasi inibab mo, muna sabi mo parang nabababokas na television. So what is the difference? Ano ba kaibahan ng pelikula at siya ka-television? Ang television, napakanipis ng perspektivo mo sa paggawa ng isang kwento. Parang even production wise, the way you treat it, hindi ka nagpre-prepare, konti lang yung limited yung production, yung preparation na gagawin mo para umabot ka na mabuumu yung exena. So walang masyadong discussion. Walang hindi mo na pag-iisipan ang matagal. You take it as it is. Ganon na lang. So kaya mo yan. Kaya kung i-possession yung camera. Yun na yun. Parang kaya ko i-possession ng camera. Kukuhan na lang ako ng magaling lighting. Yung lighting, pag nakita ang mukaw mo, okay na yun. Walang lengwahe. May lengwahe siya pero kung baga pag marunong kahumawak ng camera, pwede ka na eh. Parang ganon. Yun yung tingin ko sa pili ko lahat, ay sa TV. Matagal talaga bago ko. Anong mami, nagdadasal pang ako nung sabi ko, Lord, sana mamahal ko yung television, kasi hindi ko talaga siya mahal. So siguro it was really my struggle na paano pumunta dun sa ano. And then yun nga, natabunan siguro ng pera yung struggle na yun. So nagtagal ako dun. Nagtagal ka, but you think nag improve yung, kasi pwede rin na contribute kaya sa aesthetics ng television, when you were there. Because you turned it into something more creative. Is that true or did you feel that? Siguro nung time na yun dahil hindi ko palam yun. Pero siguro kung titig nang ko ngayon, baka may ginawa akong mali parang ginawa akong bobo yung mga audience ko. When you were doing it, parang affirmed. Ngayon na sa titig nang ko, sa lahat ng TV series yan na ginawa akong ginawa akong bobo tung mga to. Kasi kahit ako hindi ko panunawin yun ngayon. Di ko sila panunawin. Papanunawin ko siguro kung anong klasa akong tao, bakit ko nagawayang yun nung time. Pero ngayon, di ka panunawin, it's not my kind of entertainment. Hindi siguro kung mam, parang paulit-ulit na lang baka, kahit panawin nyo yung marimar at lahat ng TV series yan ginawa ako. I'm sure walang original na ano dun. Walang original na exena. Parang former lang siya natin aloy mo. So pagusapan din natin yung pagiging babay mo. Sa isang industria malakasang macho culture in a sense. So was it a struggle? How did you make it? Never siyang nagiging struggle sa akin. Yung akala natin na struggle yung pakeki sama sa mga lalaki, sa ganoon, yung pagtingin nila sayo. Never kung tinignan ng ganun. And never po akong feminist. So parang feeling ko kaya ko, kaya ko kung ano yung ginagawa mo. Kung kaya mo magpuyat ng direct-direct ko kaya ko. Kaya kung mag-concentrate dito kaya kung gawin. So ganoon lang level. At saka hindi ko nakikita. Sempre nung mga times na yung sex, pag-babay ka pwede ka nilang yayain kung saan or pag nakainoom ka na pwede na ano. Pero pero ano parang yung nagagawa mo ng daway na na gusto ko. Kuro it's the UP survival, you know, your environment type na ano. So yun yung naging pagkatao ko. So hindi ko alam kung masasabi ko na pagkababay yun, pero pagkay UP sa akin yun. So wala wala ng babay, wala ng lalaki for me. So okay, pagsatang din natin yung pinakamasayang panahon mo sa pag-direct. Pinakamasaya actually yung mga first view ko mga agaridgin, tapos yung first view na kumita. Patatawa ko yun. Yung image ng babay mo doon, mangan na yung sabi mo bakit mo ako minahan? Madubing ko ko mo, ang galing talaga ng ano noon. Yes po. Tell me about that film. That's a happy moment for you. Yes po, happy share kasi siguro bunga rin siya ng mga na panuod kung pelikula at gusto kung magkaroon ng ganoon, kung pakiramdam, daway na nanguod ko yun. So happy ako. Yung humor ko na doon pa rin, yung gagong humor na doon pa rin. Pero at some point dahil yun uliat yung gusto nila pa uliat-ulit na nila gusto nila uliat yung ganoon, yung parang minsan nga po, pagsinabi nila sa harem the right, ano talaga is what's this? The Mr. Swabby, ganun. So, pag pinagdirect nila ako, sigil, parang gusto namin Mr. Swabby. Pwede yung move on. Tapos na yun, yung parang ganun, but, at ibabalika nila doon sa formula na yun na akala nila pag kumita, yun uliat yung gagawin mo. So, parang naging product ba ng, ay, kumita, bibiliin nyan. So, gawa ko alit ng bibili nila, until I become a director of a product na pwede mong bilhin. Maganda yun, it has something to do with this next question yun. Ano naman ang pinaka mahirap na parte ng pagiging isan director? Ito yun sinab, you know, you were talking about earlier, you get encased, na kulong ka rindong sa, ko sinuka sa director at a certain point. Yes. Ang pinaka, masakit ay yung actually siguro mga last, even before kitaketa to ay, kasi gusto ko, ayoko nang mag-direct talaga, I've been telling my, my friends, my friends are my manager, actors, sila yung mga kaibigan, been telling na ayoko na talaga. Ayoko na muna, kasi hindi ka na inspired, wala ka nang sinasabing maganda, yung message mo paulit-ulit na. So pag paulit-ulit yung kuento na binibigay sa'yo, paulit-ulit ka na rin, hindi mo na siya nakikitaan ng ibang ibang perspektivo, at nandung ka na, nandun na kayo, pareho kayo nang iniisip, paano kumita ng pera, paano mabibili, parang nagsimula ang lahat ng proyekto mo. So paano kumita ng pera? Parang yun yung kaso ng artistic or creative death for the boss. Yes. Frozen in time ka doon. Frozen in time, yung parang, yun ang parating simula ako, parang ganoon. Sa pag, ano ng pagtanggap ng pilikula ay, sino yung bankable na artista, sino yung dalawang bankable na artista na kapag pinagcombine mo, ay kikita ng pera. Anong klasing pilikula yung gagawin nila para talagang kikita ng pera? Ano yung mga ingredients na ilalagay natin para kumita ng pera? Tapos, pero hindi yung pag-uusapan natin sa ending, ano yung, ano natin, pinag-uusapan, ano yung experience mo, ano yung naramdaman mo? Well, yeah. Pero siguro, naramdaman ko na yun ang mga unang pilikula ko, hindi ko na siya naramdaman ngayon. And hindi mo, hindi, hindi, yan tinatanong sayo. Hindi yan. At kahit na, tanungin yan ng mga tao, at kahit sabihin ko kung ano yung naramdaman ko, hindi nila ilalabas siya. You've done work na, napo na, ng, ng, magandang pilikula, critically acclaimed, like yung 10,000 hours mo, nanalo ng awards, mga ganito. Yung mga ganun, does that make you feel alright? Eh, ah, actually, mula akong trophy yan sa, sa bahay ko. Ah, hindi ko kailangan yung mga yan. Sorry mama, alam kung, alam kung may ibibigay sa'yo, you feel good. Kapag, nagka-award ka, like kita kita, nung nagka-award kami, nakakatawa na may award ka na ganun, kaya lang, hindi yung nung sa'kin, hindi it's not, wala siyang ganun, hindi, mahalaga siya pero, hindi siya mahalagang ganun, kahalaga for me. Joyce, pagusapan natin yung, yan, pagawa ng pilikula. Ah, parang gusto ko ang pumunta dun sa, yot, because you were talking about content, din na talaga. Content. So ano yung, pinaka-importan ting kuento, na, naibahagi mo na. Parang feeling ko sa ngayon, wala pa. So baka ito susunod, darating, darating palang, medyo, nag-iisip, palang. Oh, putahan natin yan, kasi, sabi mo sa'kin, na, you would rather not direct at this point, parang ganun e, parang gusto mo, kaya na produce ka, you're producing now, siguro yung din, at saka, darating palang, ang palagay mo, yung pilikula mo gusto. Yes. Alright. Tell me about that shift. Parang, parang, pag nanuda ko ng mga pilikula, na yung git ako, kasi, gusto ko yung pinapanood ko, and it is directed by people, na parang feeling ko director ako, baka, bakat hindi ko kaya ang gawin yan. Bakit, ginagawa nila yung standards ko, bakat hindi ko ginagawa yung standards ko, parang ganun. Bakit kapag nagtatrabaho ako, sa industriyang ito, so lahat nang nakatrabaho ko to ha, bakit ko binababay yung sarili ko, para, para maabut ako ng masa, para maabut ako ng audience, para maabut ako ng perspektibo nila. Parang ganun. Bakit always that? Pero tatakpan siya, ng malaking talent fee, na parang yun talaga yung kasi yung equivalent ng talent mo ay talent fee. But, sa akin siguro dumating yung point na, yung talent ko na yung mahalaga ngayon na, hindi na para. Yung perspektibo ko, yung buhay ko, yung pananaw ko, yung tingin ko sa mga tao, yung tingin ko sa, sa buhay mismo, per se, yun yung mahalaga sa akin ngayon. And yun lang yung kaya kung gawin at this point, kaya kung pagusapan, kaya kung ibigay, at wala kung kaya ibigay na para, kung hindi yun lang. Alam mo, apaka intriguing nang sagot mo na yan, kasi, pero at the same time, parang, do you have to sacrifice something? Kasi, you've had a rich journey na ba, wala bang combination na, malali ang pilikula mo, yung gusto mo ang pilikula, but at the same time, na itindihan na masa. Yes. I don't want to think na, parang, parang ikaw yung pwedeng gumawa niyan. Kasi, atayin namin yung pilikula na yan. Gusto ko po kasi talaga, ang pilikula, for me, sa akin nyo na, yung pilikula ko, ay para sa masa, para sa talaga, sa kanila. Ayaw kung gumawa ng pang matalino na pang matalino lang, mga kaintindi. Kasi kahit ako, gusto kung maintindihan niyan, gusto kung maintindihan niyan, gusto kung masarapan niyan, gusto kung ma-entertain ng ganyang classic entertainment. Yung, yung entertainment na gusto kung ibigay, ay, masarap, may quality, pag-nanood ka, yung bayad mo, yung hindi mo sa sabi na parang poo siya may baon pa ko, parang ganun, yung gusto kung pilikula. So, sana umabot. I'm sure. Talos itong pag-produce mo, di, ibigayin to lahat, yung iintindi mo. What about promoting also, kasama ka rin ba doan, yung promoting sa social media? It's a termangan niyan. Do you, do you give the plans for that? Ako sa ngayon, medyo, ayaw ko na po. Ayaw ko na ng promotion. So, medyo, kayo yung mag-benta dyan. Parang gali ito mam, I make the product, okay, you sell it. Okay. Yung product na gagawin natin, may quality, sana you sell the quality. Okay. So, if you sell the artista, if you sell the, kung anong lugar niyan, okay lang, yun yung nakikita ng marketing, yung gano, pano nila ma-lure yung mga talin to buying it. Pero, kaya hindi ko sila pinapakailaman dyan, dahil kung ako yun, yung quality nung product, yung pag-uusapan natin. At, walang gusto mag-uusap tungkol doon. Hindi pinapang, hindi mo pag-uusapan niyan yung pros and cons ng isang, hindi, hindi nila pag-uusapan niyan. So, hindi nila ako sa salin. Pag-uusapan din natin itong, medyo controversial, pero at the same time, I'm sure, mayro kang mga sagot dito. Yung, pag-design mo, na-idirect ang Presidente ng Pilipinas, si Presidento de Lte, sa suon nanya. Hindi siapap. Maganda yan, maganda pag-uusapan niyan. Yes, po. Actually, isa na yan sa mga, ah, ayako na talaga mag-direct. Nga ba? So, binigay, nung sinabi sa akin na, kung pwede ikaw, indirect ng suona. Oh shit, di ko pa niya na didirect ka. Okay. Ah, okay. Actually, nung time na yun, kahit traffic gusto kung indirect, wag lang talagang Pilicula, chaka TV, ipadirect mo ako nang, kahit na ano, na hindi ko ginagawa, gagawin ko. Okay. Mamimili ba ako? Mamimili ba ako? Para magiging political ba ako dito? No. I don't. Kahit sino pa yan, ididirect ko kung na, na taon na, na, na, yun yung state of mind ko, kahit sino pa ang presidente yan, ididirect ko. Okay. Naniniwala ba ako sa mga pinagawa ng presidente? Oh, naniniwala ko. Hindi ako naniniwala, oh, hindi ako naninila. I don't agree sa mga ano. May sarili akong pag-iisip. Okay. So, gusto kung magbigay ng something at gusto kung mag-challenge ang sarili ko, kaya nag-direct ako ng sauna. And the first sauna, it was, kasama yan sa mga awakening ko. Yung first sauna niyan, nakita ko yung yung nag-away sila, Gloria and, ano, and I have, like, 19 cameras. Okay. 19 cameras. Wala lang sound. So, nakita ko silang lahat, paano sila kumilos, paano nagkagulo dun, and syak na syaka koasin. Siguro nakalis na yung mga tao na dung pa ako sa, paano yung congress na yung nakagano na kaya. Parang ano nangyari? Hindi ko sila dinerek, ha? Bakit akala ng mga tao, dinerek ko sila. Hindi ko sila dinerek. May sarili silang motivation, may sarili silang conflict, may sarili silang acting. But you wanted to capture that, the spirit of that, did you? Yung time na yung blackout yan. Ano yan, iba yung panod parang yung ano lang mga chill lang. Yung kaguloan din yung nakikita, nakikita ko. So, kasi iba rin yung treatment mo na yung, di ba? So, nag-umpisa, yung, ito lang, nag-umpisa ng music, et cetera. Medyo, itong choice burnout na ito, ito yung ibad na ting nung ano. So, ano yun? What was that for? Parang, inisip ko, actually, bored ako sa sauna. It's, feeling ko lang, bored ako. Sinong mga interested dun, kinakauzap mo yung masang Pilipino. Parang, begin mo naman ng quality yung paki-kipag usap mo sa kapwa sa masang Pilipino. Actually, inihingi ko nga, mga gusto ko nga, Tagalogi. Tagalogi yung, kahit ano yung, kahit hindi ka masyadong attentive, you know, naintindihan mo. Naintindihan mo yung, ano gusto ko nga gano. But, direct ko lang ako. So, parang inisip ko, bigyang ko yung audience ng isang, may quality naman. Parang ganan. Kahit ano, yung hindiwi, ang ayoko lang is the attention of of how you do the sona. Hindi po yung kasi yung attention, ano yung sasabihin ng presidente. At lumabas maklaro yun. Ano yung parang, ah, merong Philharmonic, oh, ay ano ngayon? Kung may Philharmonic, ay ano ngayon kung nang jensy Joyce Bernal? Ang importante, yung message yung sasabihin nila, may nang tanong basakin na, ano sa tingin mo yung sasabihin ng presidente, maganda ba? Maganda bang state of the nation natin? Wala nang tanong. Parang, maganda ang perspektivo yun. Mataman, timing ko. Tatanong yung kita, in terms of, ano, ah, ok ba ang oplan tokhang for you? Oplan tokhang. Like, because it was, ano, at that time, yung dila ang matas na issue. Ang, ngayon may, may, nakaintindi po kasi ako ng ways of the man, yung ganun. Tao lang tayo, kailangan mo silang rendahan at ganun. Pero kasi ngayon, ang pagkatao, sa ngayon mama, ito, as we speak, ang pagkatao ko ay, non-violence, walang negativity sa, sa akin, sa ngayon. So, siguro, gawain yan ng natin, mga tao. So, ganyan, ganyan yung iniisip natin, napagsolusyon sa mga ganyang bagay. So, hindi ko alam, rooted yan, even before, before pa. So ngayon sa akin, is, hindi, hindi ako dyan. Alam ko hindi, non-violence, ano ko, hindi ako mag-react, o ano sa, hindi, hindi yan yung, hindi yan ang gagawin kung buhay. Parang ganun. Nakawa ko yun. And, di ba, hindi direct mo si, si President Duterte, sa kanyang, sauna, yes, pero, magpuproduce ko naman ng anti-Duterte film, like, Love the SS film. So, nawa wala yung, in a way partisan politics, but you're talking about what, what's important to you, I don't know. Maybe you should say something about that. Na-iniwala kasi ako sa, sa diversity. Ni-iniwala ako na, yung opinion ko, may opinion ka, importante parang opinion natin dalawa, as long as nag-uusap tayong dalawa, as long as we agree na gagawin natin ang dalawa. Yung, sinasabi ni, yung message ni Love Diaz, ay nakikita ko siya na, hindi lang naman yung si Duterte ang nakikita ko, yan marami naman presidenting naging ganyan, hindi lang naman presidenting ang Pilipinas yan, dun ko nakita po yun. So it talks about us, the governance, yung tayo na mas ang Pilipino na antangatangan natin, natatakot tayo, napagnatakot tayo, pwede natayong e-govern. Parang ganoon yung nakita ko. So unless may something kang gawin at isipin mo yung nangyari sa buhay mo, na yun yung nakita ko, dun sa ending ni Love Diaz, ay nakuhan na niya. Parang ok na. You know, that's really admirable in terms of looking at things that respecting diversity and, you know, respecting others, other people's opinions, et cetera. I think that's a wonderful thing. But let me, kasi ipotatirin sa akin yung, at this point ay woon mo nang mag-direct, kuswoon mo por-dose, kuso ko malaman ko ano bang pwede mong ipayo sa ating mga filmmakers at sya kayang film producers. Where should I go? Siguro, alam ko, alam ko, masasabi ko, galing na ako dyan. Alam ko na, paano kumita, hindi kumita, paano natin paggandahin ang isang subject matter na hindi naman maganda alam natin yung tools of how to make it beautiful and acceptable and and bibilhin ng mga tao. So, alam ko na yan. So, ikaw, meron tayong buhay na, kailangan natin mabuhay sa kailangan natin kumita ng pera, kailangan natin maging famous, kailangan natin may makinig sayo, meron tayong buhay na ganun. Pero meron karing buhay na, mahalaga sayo na, tuto na ba atong ginagawa ko? Tuto, maganda talaga atong pelikula mo? An in your, anes opinion sa, ano mo, maganda ba talaga? Ikaw ba talaga? Paano na orin mo yan at maniniwala ka dyan sa pelikula mo. Hindi na ako na niniwala. Hindi na siya tuto o for me. So, kung may naluloko ako mga tao na hindi na tuto sa akin, medyo hindi ko na gusto yun. Hindi ko sila niluloko, intentionally, intentionally hindi ko sila niluloko. Pero, kasama ako sa parte, na yun. At hindi ko, at hindi, ngayon ko lang na lalaman. Lalima. Maraming salamat. Pero ito, putatay sa, ito yung masayang parte ng ating interview. Ito yung one liner. Deba. Sa-sagot ka. Pero, deba, briefly. Okay. One word. Okay. Ready ka. Sige. Ready tayo. What's your favorite local movie? Local. Si Toron nyo. Ikaw lang. Ikaw lang. Foreign movie. Foreign? Foreign movie. Foreign, the House of the Spirits. Okay. Who's your favorite local actor? Actor Judy Ann Santos. Actress. Acto, salang. Oh, Judy Ann. Okay, wonderful. Who is your favorite foreign actor? Jeremy Irons. Sababayrin. Isalang. Jeremy Irons. Jeremy Irons. The Believe in Ghosts. Spirits. Who is your favorite local director? Chita Ron nyo. Foreign director. Martinis Corsici. Oh. Favorite food. Adobo. Favorite restaurant. Turuturo. Favorite color? Red. Favorite getaway location? Sagada. Oh. You have a pet dog cat? Wala, wala. Wala baka mahalin ko sila. Oh, yung John ng music? John Mayer yung pinapakinggang ko. Madalas. Favorite hubby? Hubby? Walking sa UP. Walking. Yes. Thank you, Joyce. Thank you for being with us. Maraming, maraming salamat. Parakakan natin. Bini-bini, Joyce Bernal. Sa inyong lahat, oras na naman, ng usapang television at pelikula nakalipas na isang oras. Maraming salamat for being with us. Joyce again, thank you. Thank you for taking time out of your busy schedule para bumisita dito sa amin sa Film Institute at makapagkwentuhan sa amin. Panoorin ninyo ang mga pelikula at teleserian yung Joyce at patulay po natin tangkilikin na mga pelikulang Pilipino. Samahan yung kami muley sa susunod na paghati namin sa inyo ng mga personalidad mula sa larangan ng pelikula dito sa TVUP.ph. Ako si Dr. Grace Xavier Alfonso. Anggang sa muli. Ito ang cine pinoy.