 Hoostuk vijftien van, om de schatten van Iltikretto, deze liepjevoxtopname behoort het publieke domein, opname door Anna Simon, om de schatten van Iltikretto, door Johan Been, Hoostuk vijftien, om één van de kokers. Het was maar een klein huisje, en dat huisje stond nog in een nauw straatje der steden van Vlissingen, het welk de weverig acht uur langzeur bewoonde, zoals op ten duur de zeeuwen zijn naam, die oorspronkelijk longshaar, luiden, verbasterd hadden. Alleen die uiterlijke geringheid belette niet dat de waardige man zichzelf bijzonder gevoelde en een hoge dunk van zijn bekwaamheden had. De tegenwoordige mensen deugde niet, vroeg was alles beter geweest, vroeg in de dagen van zijn vereerde held, Philip Sidney. Dien had hij wel nooit aanschoudt om de zeer invoudige reden dat toen de zevende oktober 1586 die held aan zijn verwondingen, in het gevecht bij Warnsveld tegen de Spanjaarden opgelopen gestorven was, onze langzeur nog geboren moest worden, als zoon van een Engelse landsknecht en een Vlissingsmeisje. Dat was in 1598 gebeurd, en toen was Vlissingen, even als Den Briel, nog een Engelse pandstad en voorzien van Engelse garnizoen. De dappere en dichthelle Cassitnie was er Goeverneur van geweest, en met hem was de vader van langzeur naar de Nederlanden overgestoken. Die vader had een grote vereering voor de riddelijke Sidney opgevat, en haar op zijn zoon overgedragen, en nu had hij het altijd daar maar over. Voor hem scheen de tijd stilte staan bij koningin Elizabeth, en de grootste fout van haar opvolger had hij wel gevonden dat hij de pandsteden tegegeven had. Over al die oude dingen kon hij zeuren, tot de Vlissingen, die toch al moeilijk zijn eigenlijk een naam konden uitspreken, die verbast had hadden op een manier welke het treffend juist aanwees hoe zij de man beschouden. Zodanig zat hij niet verdiept in de dagen van Olim, of hij wist wat er deze dagen in Engeland gebeurd was. Nu kan niet gezegd worden dat hij, indien hij als rechter, over elkaar op de eerste gezeten had. Het schuldig zou hebben uitgesproken, al had hij niet veel eerbied voor de zoon van hem, die zich door Johan van Olden Barneveld de pandsteden had doen ontfutselen. Toch was hij door het een, zoals door het ander, meer op de hand van het parlement gekomen, en de laatste tijd daarin tenzeerste versterkt door de gast aan wie hij een aardige duid verdiende, omdat hij eigenlijk schanderlijk veel voor een van de zolder afgescheiden kamertje betaalde. Wanneer we nu dit kamertje binnengaan en in de bewonig meneer Lusters herkennen, die we te plummeth in de matrozen terveren hebben achtergelaten, zal ons die versterking van de anti-royalistische denkwijze van meneer Langzeug niet al te zeer verbazen. Op het oogomelijk dat we meneer Lusters ontmoeten, wordt de aandacht waarmee hij bezig is te lezen, verstoord, doordat hij de klopper op de straatdeur met zekere haast heen en weer hoort bewegen. Luisterend steekt hij het hoofd vooruit. Wat kan dat zijn? Zou men ontdekt hebben dat hij een zaak gelachterde was van Oliver Cromwell? Geruimetijd heeft er zich buiten alle moeilijkheden weten te houden, of er zich uit weten te redden. Hij gaat hierdoor voor een Engels schipreukeling, en natuurlijk moet hij voor de vlissingers de rol van koningsgezindenspelen. Wat hem bijzonder moeilijk afgaat, hoe zeer ook hierin oefening de meester maakt. Slof, slof, hoort hij de klikkertjes van vrouw Langzeug over de tegels van het gantje. Zijn adem houdt hij in. Die stem? Ja, hij herkent-ie. Hoe gevaarlijk om hem bij klaarlichte dag te komen opzoeken. Hij trekt zijn gezicht weer in effe plooi, buigt-ie over het boek. Binnen! De deur gaat open en langzaam laat meneer Lusters zijn ogen van het boek naar de aangekomene gaan, een persoon wie men het dadelijk kan aanzien dat hij niet vreemd is aan het zeemans leven. Jij hier, Jim? De aangesprokenen schijnt hard gelopen te hebben, want zijn brede borst gaat haast erop en neer, en terwijl hij met de rug van de hand het zweet van zijn voorhoofd wist, heigt hij. Ja, sir, en ik ben blij dat ik u thuis vindt. Wat is er al gebeurd? Het spoor is gevonden, hoor! Meneer Lusters sperde de ogen wijd open. Van vier het als? Nee, zo plotseling als die verdwenen is, zo totaal is zijn spoor uitgewist. Dan begrijp ik niet wat je bedoelt. Sam is met het wapen van Zeeland mee, het parlementschip is gewaarschuwd, zodat de zeewse schipper precies in de vuik loopt, en Sam wel alles zal hebben metederen, wat hij ontrend paddeltje te weten is gekomen, en, toch, Jim, viel hij in de reden. We hadden ons al die moeite kunnen besparen, sir, want het spoor is gevonden. Welk spoor bedoel je toch, maloot? Van de schatten van Iltikretto. Is het in het hoofd geslagen? Nee, meneer Lusters, nog in m'n hoofd, nog in m'n benen. Ik zou wel voor heel vlesingen willen uitschreeuwen, als dat tenminste niet de grootste domheid was. Heb je soms te veel gedronken, Jim? Uit m'n leven op de vrije vaart heb ik de goede gewoonten bewaard, van eerst m'n slag te slaan. Dan geef ik het op. Dat heb ik ook gedaan, meneer Lusters, maar dan wat mijn minachting betrof, voor al die hanepoten waarmee de geleerde mensen hun brieven volkrabben. Wat zou je zeggen van een troep eigenhandige hanepoten van Iltikretto? Daar sprong de roundheid op. Gevleid door dit teken van belangstelling ging Jim voort. Herinnert u dat alle getuigenissen daarin overeen komen, dat paddotje van Iltikretto een koker mee kreeg? Juist, en daarom ook zoeken wij hem in onze macht te krijgen. We kunnen dat gerust laten, want die koker is hier. Hier? In vlesingen? Ja. Bij wie? Nu nog bij één, straks bij drie personen. Weer keek de roundheid hem onderzoekend aan. Voorzekig, je bent dronken Jim, hoe kan u één voorweb bij drie personen zijn? Omdat er drie kokers waren. Oh, mogelijk. We hebben er altijd van één gehoord. Dat is te zeggen, meneer Lusters, van de buitenwacht. Daarin heb je gelijk. En toch, Jim, het is onmogelijk dat paddotje er driepijzen gehad zou kunnen hebben. Waar hadden ze moeten bergen? Jim haalde de schouders op. Dat weet ik niet, ook niet, of Viritas er één of twee meegenomen heeft. Dan zou ik denken dat Barbette, nee hoor, want die wist er zelf niets van. Je zegt dat met zo'n grote stelligheid, omdat ik het haar vandaag nog zelf heb horen verzekeren. Wat is dat? Heb je onze zending aan dat mens verraden? Laat er dan maar dadelijk ons boeltje pakken en het flissing en verdwijnen. Nee, meester Lusters, ze weet omtrep mij, zoals niet eens welke spek zij in de kuip heeft, maar ik heb een gesprek afgeluisterd. Oh, is het in die tijd. Tussen wie? Tussen Haag en de weduwen van Jan Palsen. De grote vriendin van de Ruiter. Jim knikte van ja. Te trommel, is bij haar soms die kooker? Niet één, maar zoals ik gezegd heb, alle drie. Als met verstomming geslagen, kreeg meneer Lusters de matroos aan, dat we daar niet eer aan gedacht hebben, dat dat heel wat tijd en moeite uitgespaard, maar ik had zo toch eer bij zijn familie gezocht. Het paadje gaat door flissingen dat zij geen vreemde voor hem zal blijven, meneer Lusters. Dat had ik ook gehoord, waarom ik onze leintrekker hier beneden, die nogal groot bij die weduwen is, omdat hij voor haar werkt, erop uitgestuurd heb, maar die kerel is te verlegen voor Lieden die hij boven zich instand acht. Toch had ik niet gedacht dat de Ruiter zulke een groot geheim aan die frauze hebben toevertrout. Dat heeft hij ook niet. U kent de slimheid van die schipper. Nu begrijp ik het alweer niet, Jim. Wel, de weduwen bezit wel alle drie de kookers, maar wat ze bevatten en voor wie ze eigenlijk zijn, weet ze niet. Alleen dat zij ze, in geval van dreiging van oorlog, aan drie met name genoemde personen ter bewaring moet geven. En nu vertelde hij alles wat hij afgeluisterd had. We moeten er een zien te krijgen, Jim. Al dus nam wederom de Roundhead het woord op. Wille ik die van Babette steden? Die zal een bewaken met haar leven, en als je raak kwam, stond heel flissingen over eind. Ze zal het wel laten, want ze is net zo benauwd voor de galgelzik. Dat kan wel, Jim, maar we moeten Babette er buiten zien te houden, die weet te veel. Nee, van de weduwe Paulsen, die nergens erg in heeft, zoals jij me verzekerde, moeten we de kookers in te krijgen. De Roundhead liep heen en weer door het kamertje. Hij zocht en dacht en pijnste. Gevonden, riep hij uit. Jim wilde een gejuich aanheffen, maar bijtijds weer hield hem de andere daarin. Luister, zo sprak hij, we moeten meneer Langzeur erop uitzenden. Nee, zeg niet dat het onmogelijk is. Durft hij zelf niet, dan moet hij ons de gelegenheid verschaffen om met die weduwe in aanraking te komen. Ja, maar ik durf ook niet in dat deftige huis. Dat begrijp ik, Jim, daarom zal ik het doen, je hoeft alleen helpen om hem er toe te krijgen. Kijk er eens, dit is mijn plan. En uitvoerig ligt hij toe wat het taak van Jim zou zijn, nu het wevertje in de verleiding gebracht moest worden, en wat men doen zou in die het niet mogelijk was hem zelf te overhalen. En ga hem nu maar eens roepen, al dus besloot meneer Lusters zijn onderwijzing. Jim voldeed aan het bevel, en hoe hij de waardige meester Weverg ook haasten, het duurde toch nog geruimetijd eerdienstvoetstappen op de trap klotsten. Eindelijk was hij binnen, en kreeg men hem op de tweede zitplaats, welke het vertrekje bevatten, terwijl Jim zich met een staamplaats vergenoegde. Meneer Arthur, begon de round het, ik heb je laten roepen, omdat Jim me daar een gewicht getijding brengt. Gewichtig, begon de lijst, zeer je de dagen van de hoog, lofelijke ridder Philip Sidney? Ja, juist over die ridder loopt die tijding. Het mannetje sprong op. Van Sidney, van de helts Sidney, van wie mijn vader! Juist van hem, niet waar Jim? De metro's knikten met een zeer ernstig gezicht van ja. Ga eens op je gemak zitten, kalmeneer meneer Lusters, en als je me groot genoegen wil doen, laat me nou rustig uitspreken. Je weet, dat de edele ridder niet dadelijk aan zijn wonden overleden is. Ja, hoe er zelfs nog hoop ontstond, dat hij genezend zou. Ja, mijn vader! Laat je vader nu eens de rust van zijn graf, en vertel me liever, of hij je niet meegedeeld heeft, dat hij zelf de kloeken strijder Sidney, ook een dichter was. Dat wist men in langzeur, zijn vader. En nu dan. Eer hij stierf, heeft hij een keur van zijn prachtigste gedichten aan een vriend overhandigd. Mijn vader? Nee, daar wist je vader niets van af. Dat wist zijn slechts drie vrienden, niet waar Jim? De jonge zeeman, die wel van metrozen liedjes, maar weinig van verheven gedichten afwist, bevestigde deze mededeling met de gezicht, alsof hij ze zelf gelezen en van buiten geleerd had. Nu moet je weten, meneer Arthur, dat Sidney zich als dichter wel enigszins miskend rekende. De mensen stelden meer zijn helden daden op prijs. Dat was zo erg dat ik er wel een liefding onder deur verwedden, hoe jij van je vader zelfs niet het kleinste versje van Philip Sidney geleerd had. De goede man zat daar met een paar beschaande kaken, zodat Jim de grootste moeite had om zijn ernst te bewaren. Je zwijgen moet ik wel voor een toestemming houden, meneer Arthur, en nu voel je eens hoe die miskending de fijn gevoelende man moest grieven. En toch, hij wilde zo garene aan het nageslacht als een groot dichter bekend blijven. Daarom had hij van zijn mooiste gedichten en drie tal gelijk luidende afschriften laten maken, die een lode kokers weggeborgen en die kokers stevig laten dichtsolderen. Ieder van zijn drie vrienden gaf hij er een, met het verzoek die in de familie te bewaren, zodat telkens de oudste zoon er de eigenaar van zou zijn. Maar, riep meneer Langser uit, hoe konden zij dan die prachtige gedichten lezen? Dat mocht ook niet. Hij meende dat eerst een later geslacht de ware schoonheid ervan op prijs zou kunnen stellen. Eerst een eeuw na zijn dood, dus in het jaar 1687 pas, mogen die kokers geopend worden. Het dan levend geslacht zal uitspaar kunnen doen of de edele Sydney niet alleen een groot krijgsman, maar ook een groot dichte geweest is. Het is wel een groot nieuws dat u mij daarmee deelt. Ik sta ervan te kijken. Je zult nog meer verbaasd staan, meneer Arthur, wanneer je verneemt dat Sydney er nog een bepaling bij maakte. Die kokers, of welke van de drie er overgepleven was, moesten precies op zijn sterfdag geopend worden in de stad welke hem het dierbaars was geworden. Behoef ik het dan aan de zoon van uw vader te vertellen dat die stad vlesingen is? Nu was meneer Langsere niet meer te houden. Hij stelde zich van beleidschap aan als een kind. Oh, riepen uit, mocht ik die dag beleven? Nu gaf de round het met een bedenkelijk gezicht te kennen. Wel, zie je er buiten gewoon sterk en vooral thai uit, maar of je nog een veertig jaar te leven hebt. Jongen, dat is wat veelgevergte. Helaas, ja. Toch, is je door een zeldzaam toevall vergunnt er toe mee te werken dat die heerlijke gedichten aan het nageslacht worden overgeleverd en zo de liefste wens van Sydney in vervulling komt. En nu moet je je niet te veel aan je vrug te overgeven als ik je onder strenge geheimhouding natuurlijk mededeel dat ze al in vlesingen zijn. Hier, in vlesingen, dus in mijn nabijheid. Als je wil, zelfs onder berijk van je hand. Of ik wil! Dat zal nog te bezien staan. De persoon in vlesingen die op het ogenblik door een toevall in het bezit ervan is en wel van alle drie de kokers, vindt begrijpelijker wijze dit bezit te gevaarlijk. Door brand of wat dan ook, konden zij alle drie te gelijk verdwijnen. Nu heeft die persoon er al een gevonden waard om een van die kokers te bewaren, maar zoekt nu naar een ander. Volgens mijn gevoelen ben jij daartoe de meest aangewezenen. Dus zeker een heel hoge meneer, een burgemeester ofzo, die ze in bezit heeft. Meneur Luster zeelde hem mede dat het bij de Rijke Wedewen op de Nieuwe Haven was, waar de weven vaak in huis kwam. Hij moest daar vandaag nog naartoe en zien dat zij hem een van die kokers toevertrouden. Hij moest haar maar dat alles van Sydney vertellen. Bij het vertrouwen dat ook Schipper de Ruiter in hem had, voor wie de huishouden hij dik was gewerkt had, onder aller kans dat hij in het bezit van die kokers zou komen. Helaas, meneer Luster mocht preken als brugman, de oude verlegenheid kiegen het ventje weer te pakken, en hulpeloos zag hij de round het aan. Ach, weeklaagde hij. Had ik maar zo goed praten kon als u, het wel kan ik de helden daden van Philip Sydney onthouden, maar dat van die gedichten, en wat daarvan nu het eigenlijk is, ben ik nu al vergeten. Ik wilde wel dat ik voor je gaan kon, meneer Arthur. Oh, als dat waar was. Daar is echt er één groot bezwaar bij. Wie kent me hier in Vlistingen? De weduwe zeker niet. Maar als u nu zei, dat u van mij kwam. Ze zou het bewijs vragen, en dat ben ik onmachtig te geven. Ja, daar zat ook het wevertje. Toen begon meneer Luster hem raad te geven. Hij kon een klein briefje krabbelen, aan de round het inzaag gegeven van wat de weduwen bij hem had laten werken, zodat zij beseffen kon, geheel in het vertrouwen van meneer Langzer te zijn. En wat ik zeggen wilde, heb je soms niet een briefje of een of ander schrift, desnood alleen de handtekening van de schipper, die voor zijn afreis zo dik was bij haar aan huis kwam. Van Michiel Adriaanse? Precies. Dat had de wever. Sta dan eens zo'n briefje af voor vandaag. Dan kan ik haar overtuigend bewijzen dat ik door u gemachterd ben. En ik beloof je dat je nog vandaag de koker in je huis zult hebben. Het duurde nu niet lang, of meneer Luster was in bezit van het gevraagde. Diezelfde avond kreeg de weduwe pauze bezoek van een haar onbekende persoon die toegang gekregen had, toen zij door een eigen handig door Michiel Adriaanse getekend briefje, dat de vreemdeling overhandigd had, daar toe verzocht was. Met grote kunstvaardigheid toch, had meneer Luster's dienst handtekening nageboodst, onder een kort schrijven waarin met haastige letters, die op de eerste gezicht niet veel van het handschrift van de schipper verschildend, het bovenstaande vermeld werd. De weduwe, niet sterk in het lezen en schrijven, herkende echter dadelijk die handtekening. En toen de bezoeker, de herdeftig en betrouwbaar uitzag, haar alles van die kokers vertelde wat hij van Jim gehoord had, zodat het precies klopte met wat zij er zelf van wist, kon nog geen spoor van wantrouwen bij haar overblijven. Meneer Luster's vertelde verder dat de ruiter hem in een haven van Engeland gesproken had, die hij heel goed kende, en vernomen hemde dat paddeltje uitgevaren was, hem de opdracht mee had gegeven om, als hij op zijn reis de vlistingen aankom, de weduwe op te zoeken, haar zijn hartelijk goeden over te brengen en te zeggen dat zij één der kokers gerust aan hem kon vertrouwen, gelijk ook in het briefje stond, want de overbrenger van die goeden moest ook naar de west, zou daar zeker paddeltje ontmoeten en hen dan, volgens de beschikking van de ruiter, de koker overhandigen. In het kort wist in zijn half Hollands half Engels zo mooi te praten, en zich in elk geval zo goed verstaanbaar te maken dat zij het bewuste voorwerp ging halen en het hem overrijkte, want morgenochtend vroeg zou de boden al zee kiezen, dus was er haast bij begreep zij. Meneer Luster's kon het niet helpen dat zijn hand beefde toen hij de koker daarin voelde, snel verborgen hij die in zijn ruim wanbuis en dan alle hartelijkst afscheid. Als hij de schipper nog ergens zou ontmoeten, moest hij de kokergoeten van de weduwe overbrengen. Die avond wachten Mr. Arthur Langzeurg te vergeefs op zijn kostgangig. Einde van Hoogstuk 15 Hoogstuk 16 van Om de Schatten van Iltigretto Deze liepenvoxtopname behoort tot publieke domijn, opname door Anna Simon Om de Schatten van Iltigretto door Johan Been Hoogstuk 16, te water en te land Gelijkschipper Lijn Schotten wel vermoed had, kwam het tussen de twee Engelse schepen die iedig tot een andere staatspartij behoorde tot een gevecht. Niet zonder enig leedvermaak zag hij hoe het eerste dat de rol van vervolging gespeeld had, nu zelf vervolgd werd. Wel had het nog beproefd een voorsprong op het parlementsschip te krijgen, want de bevelhebber daarvan moest toch eerst nog, van het wapen van Zeeland, naar eigen boord geroeid worden, maar toen hij iemand daar was, klonk spoedig het ei. We zullen ze een weinig de ruimte geven, spotten Schipper Lijn Schotten, want van die verdwaalde kogels moet ik niks hebben. Juist zou hij daartoe de nodige bevelen geven, toen zijn uitkijkeriep, dat in het Oosten verschijtende zijden in het zicht kwamen. Ook op de elkaar bestrijdende vaartuigen had men terzelfde tijd dit opgemerkt, en daardoor ontstond van beide zijden enig aarzeling. Daar ging op het parlementsschip een luidgejuig op, men had naderende schepen herkent, als de behoren tot het smaldeel, dat door de Republikeinen was uitgerust, en waarover Monk bevel voerde. Van dat ogenblik af, maakte men zich op het royalistenschip, waar men dezelfde ontdekking gedaan had, gereed tot een strijd op leven en dood. Ook op de plannen van Schipper Lijn Schotten had de verschijning die er zijden, een noodlotte geïnvloed. Hij kon er niet meer aan denken, om er stiekem vandoor te gaan, maar wachten nu de loop der gebeurtenissen af. Nadat tussen de bevrienden schepen de nodige zijnen gewisseld waren, scharen zij zich in slagoorden en kwamen op hun vijand af. Eerst werd hij gesommeerd zich over te geven, maar toen hij dit met verachting van de handwees nam het gevechten aanvang. Met ware doodsverachting stredende cavaliers, en om eerlijk de waarheid te zeggen, stond Schipper Lijn Schotten deze strijd van één tegenvelen waarvan het einde wel te voorspannen was met verbeten woede aan te zien. Als ik die cavalier was, kregen ze m'n schuid toch nooit stuur. Palletje begreep hem, en knik de ernstig van neen. Beiden dachten op dit ogenblik aan onze renniërklaassen, dediever de brandt in het kruidstak dan zich aan een overmachtige en genadeloze vijand over te geven. Geheel het gevecht konden zij door de kruiddamp niet nauwkeurig gadeslaan, maar toen er door een windvlaag daar mieren gat ingewijd was, zagen zij het schip scheevliggen. Het verkeerde reeds in zinkende toestand. Zodra evenwel als men dit ook van de vijand opmerkte, hielte eens op te vuren en zette de boten uit, om te redden wat er nog te redden viel. Welk voorbeeld dadelijk door schipperlijn schotten gevolgd werd. Het bootje stond onder commanden van Palletje en recht toerecht aan schoop men op het doel af. Niet te dicht bij het schip jongens, waarschuw de Palletje, anders zuigt het ons nog naar de diepte. Even rusten men op de riemen, en met belangstelling keek men naar het doel. Er werd nu wel een levend wezen, zich verzettende tegen het lot, om voor altijd te verdwijnen in de donkere graf der zee. De voorsteven gingen de hoogte, scheen als het ware te klimmen uit de diepte, steunt er zoekend bij iets dat het boven zich hoopte, een macht welke zou bijstaan en tegenhouden. Het trelde en beefde als in doodsangst. Toen, als verloer het alle moed, zonken het weg naar de eeuwengenacht onder de wateren. Nadat het gevaar van meezuigen was, werd het als een wetteijver tussen al die roeibootjes, om er nog overgeblevenen te redden. Tendelen waren zijzelf in boten, maar voor het grootste gedeelte ploeten ze er rond, zich op allerlei manieren drijvend houden of pogingen daartoe in het werk stenden. Daar hoort Palletje zijn naam uitroepen. Oh, maar dat was de stem van Kees. Jongens, een kind in nood. Helpen! Behoedzaam gaat het door de overblijf terug, welke door de man voorop met een haak zoveel mogelijk op zij gestoten worden. Daar duikt, vast geklemd aan een gedeelte van de grote ra, een knap dicht bij hen op. Palletje! Palletje! Maar Reeds is de boot bij hem. Handen streken zich naam uit en zelf doet hij al wat in zijn vermogenis om de redders hun werk zo gemakkelijk mogelijk te maken. Nog een poging, en hij ligt de spartelen in de boot. Sluik vallen de natte haren over zijn gezicht, maar dat hij zich, en alsof niet zijn leven aan een zijde draadje gehangen had, komt het er doodleuk bij hem uit. Zie zo! Dat is weer binnenboord. En wat rozen lacht er om. Maar Palletje, hoewel zijn hart jeugde, hield zich vreselijk boos. Nu ga je kom in de boeien, jouw klein serpent, en misschien wordt je nog wel opgeknopt ook. Wat heb ik dan gedaan? Vroeg Kees, terwijl hij zijn hand tot een hoostvat vormende, het water vormte. Hoe kwam jij op dat schip? Met een roeiboot. Nee, praat je er niet uit. Je zit er veel te lelijk in. En als je me nu niet raken antwoorden op mijn vragen geeft, ga je onmiddellijk weer over boord. Kees keek zijn broer aan. Ik geloof dat het menis wordt, dacht hij. Nu, voeg Palletje. Daar begon Kees, alsof hij met grootste onrecht van de wereld was in de boeien. Waarom mocht ik er niet bij zijn? En die lelijke garnaal wel. Het was zoek een komisch gezicht die druipnatte jongen pas van de dood gered als aanklager tegen zijn broer te zien optreden, dat de matrozen moeite hadden zich goed te houden. O, zo, deed Palletje, heel gewichtig. Ben jij er als schelm uit gegaan? Nu maar, dat zal de schipper je lelijk inpeperen, hoor. Door boord, riep Kees. En als de matroos die vlak bij hem zat, geen tegenwoordigheid van geest genoeg had bezeten, zou de kleine rakker zo waard het daadbij het woord gevoegd hebben. Daadelijk grepen meer handen toe. En omdat Kees probeerde daarin te bijten, werd hij door een ander in de nek gegepen. Nog, dacht hij met zijn benen van zich af te weeren, toch ook hier tegen werden de nodige maatregelen genomen. Dat kon zo niet blijven. Kees, riep Palletje, uit om mensen te redden. Door jou zien we ze voor onze ogen verdrinken. Laat los, steunde Kees dof. Dan help ik mee. Men keek de stierman aan. Deze knikte van ja. Toen was Kees weer vrije man, en daadelijk alles vergetende wat hem boven zijn brutale kop kon hangen moest hij met alle geweld aan het reddingwerk. Aan boord van zijn eigen vaartag teruggekomen wachten hem nog een ongenadig standje van de schipper, wat hij meer verveelde het invloed op hem had. Schelde doet geen zeer, maar slaand zoveel te meer, dacht hij bij zichzelf, en dit was een grote troost voor hem. Ook hierin keek hij zijn zin, want de schipper die hem eventjes zag grijn zijn, maakte zich daar dusdanig neidig om, dat hij hem over de knie leid. Garnaal, langmeest dat eindje touw, met die knopen erin. Overgelukkig, dat zijn eeuwige plaaggeest er eens heerlijk van lang zou krijgen, haast de garnaal zich aan die opdrachten voldoen. Kees zag dat, en terwijl het eindje touw over zijn boek ging, vat hij het plan op om het lelijk aan garnaal in te peperen. Maar Schreeuwen deed hij niet. Alleen vreem hij zich onbedacht een paar maal overzeker lichaamsdeel toen hij weer op zijn stevere pootjes stond. De schipper verbeed zijn lachen, gaf de jongen nog een schop toe, en zei toen, dat hij weer in Gennade was opgenomen. Korte tijd daarna kwam er zoveel te doen, dat geen mens, en ook Kees niet, meer aan die korte, maar de lange executie dacht. Van het parlementsschip, toch, kwam een boden aan boord, met het bevel dat het schip mee naar de ree moest gaan. Waartoe? Om onderzocht te worden. Maar zie je dan niet, de statenvlag wapperen. Zeker? En wat zou dat? Dat de vlag de lading dekt. De aangesproken lachte eens. We zullen dat op ons gemak onderzoeken, verklaarde hij. Tegen dit uitdrukkelijk bevel de Engelse Republikeinen waren te zeer in de overmacht om aan tegenstand zelfs maar te denken. Wat de schipper wel het meest geeft was, dat er een Engelse officier vergezeld van enkele manschappen aan boord kwam en het bevel op zich nam. Nu ging het wapen van Zeeland mee met de overige schepen, en tegen de avond wierp met het anker uit op de reden van plummet. De kapitein, de boodsmann en enige matrozen mochten aan boord blijven. De rest van de equipage werd naar de wal omdat men eigenlijk geen raad met hem wist, want men kon ze toch moeilijk in de gevangenis stoppen, bagd men zijn onderdak in een oud gebouw. De maatjes scholen bij elkaar. Op zijn verzoek was aan paddeltje de zieke man uit de kajuit toegevoegd. Zijn broertje bleef als een klit aanemhangen en aan deze werd er iets met zijn verzoende garnaal. De tegenwoordigheid deze twee gezonde knapen had echter ten gevolge dat er al heel spoedig overeetengesproken werd, want daarvan hadden de Engelse gasthieren verzuimt hun gasten te voorzien. Paddeltje liet die hier in meiades voor eerst aan Kees en Garnaal over en hield zich nu eindelijk eens bezig met de inlange nog niet herstelde veritas, die maar over zijn hoofd klaagte, maar tegen hij, bij zijn redding, een lelijke tik van de roeboot had gekregen. Zie zo, begon paddeltje. Daar zitten we nu. We weten zo wat precies wanneer ze ons hierin gestopt hebben. Een tweede vraag is nu, wanneer komen we eruit? Ik zal de vraag beter stellen. Glimm lacht de veritas flautjes. Hoe komen we eruit? Waar je dan op de ene van de rewijzen ontvluchten? Ik moet wel paddeltje. Als ze te weten komen wie ik ben is mijn lot niet te overzien. Al die ellende is om de schatten van Ildiëtto. En hij vertelde de verbaasde paddeltje wat hij daarvoor al bij de cavaliers ondervonden had. Weet je dan toch die plaats, voeg deze, nadat het verhaal geëindigd was? Liefst blijf ik op die vraag het antwoord schuldig. Paddeltje kijk hem enige ogenblikken nadenkt aan. Eindelijk spak hij als of hij met zichzelf tot een besluit gekomen was. Hoorin, Sviritas, ik moet je gelijk geven. Je tegenwoordigheid hier is van een niet te overzien gevaar voor ons allen. Dat is zo. Hou paddeltje, ik moet verschrikkelijk voor mijn zee rovers leven. Overal moet ik mijn verleden verborgen houden. Zou me vertrouwen, in die haar je iets van vermoeden kon. Je braver schipper, ik bedoel, Michiel Aardrianzen wilde van mij weer een eerlijk mens maken. Ondervonden heb ik dat dit onmogelijk is. Als hij het toch zegt, Sviritas, ja, als ik bij hem had mogen blijven. Waarom nam hij me niet onder zijn equipage op paddeltje? Paddeltje haalde de schouders op. Dat doet hij niet iedereen, Sviritas, want hij is in dienst Lampsen en vindt zich daarom niet tegenover hen verantwoord, wanneer hij... Nou ja, je begrijp me wel. Zeker, antwoordde Sviritas, niet zonder bitterheid. Daar heb je er nu een staaltje van hoe moeilijk het mij valt weer op een goede pad te komen. Ik ben te bekend geweest bij de zee rovers, en na de ontbinding van zijn volk heeft zich dat over alle schepen der wereld verspreidt. Mijn vrouwen wilden nemen, meest tot slechte dingen, en als ik niet wilde, werd ik bedreigd met ontmaskering. Paddeltje kreeg medeleider met hem, maar wist heus niet, wat hij hierop zou antwoorden. Nu ze eenmaal denken of vermoeden dat ik de bergplaats der schatten weet, al dus ging hij voort, heb ik geen rust meer, en ieder die me vergezeld loopt gevaar in die ellende meegesleept te worden. Wijnend, waar zeg ik ook zelfs jou niet. Maar, wil je hier al dadelijk vandaan? Om je daar waarheid te zeggen, bevalt het mij hier in het hol ook niet. Nou, mij ook niet, we klachten Kees, en Garnal lijp bij deze gelegenheid ook een duit in het zakje, want hij wist letterlijk geen raad meer van de honger. Als ik hier de weg maar wist in pleimuiden, zou ik graag ergens onder daks zien te komen. Al was het alleen voor die twee jongens, een palletje. Oh, als je me ondersteunen wil wanneer ik het soms te kwaad met die duizeligheid krijg, kan ik je misschien wel de weg daar toe wijzen. Dit voorstel werd met zulke een gejuich door de twee jongens begroed dat palletje een onmens had moeten zijn om niet aan het voorstel van zijn vriend gehoord te geven. Toch moest er zijn erzijds nog één bezwaar overwonnen worden. Wet hij op die manier geen desserteur? Wel, nee, wees maar niet bang dat de Engelsen je schuid loslaten toen zij die eenmaal in hun macht hebben. Dat zou. Ho, ho, de Dutchmen zijn geboren smokkelaars en durf mij eens aankijken en dan antwoorden dat je geen contrabanden aan boord hebt. Palletje gaf daarop geen antwoord en aankijken deed hij feritas ook niet. Dat desserturschap zal op die manier wel loslopen, stiermannetje. Bovendien kun je immers altijd je schuid in de gaten houden. Als je toeverijds erin tot de afvaart ziet maken, is het tijd genoeg om te komen opduiken. Je praat alsof ik me verbergen ga. Feritas gik hem veel betekend aan. Het is goed dat ook jij een poosje verdwijnt, Palletje. Hoe bedoel je dat? Wel, ook jij kunt heel licht in verband gebracht worden met die ongelukkig schatten van Ildegretto. Ik? Ja, hoe het komt weet ik niet, maar op de andere kant schijm en zich daar erg mee te bemoeien. En het ligt voor de hand dat men op iemand die zo'n rol bij Ildegretto gespeeld heeft bijzonder zal letten. Palletje ontstelde. Hoe het kwam, wist hij niet, waar ineens moest hij denken aan een gesprek jaren geleden met Jim gehouden. Nu gaf hij toe. Goed, feritas, breng me dan maar waar je denkt dat ik voor eerst veilig zal zijn. En waar eten is, hoezo, voeg de garnaal daarbij. Einde van hoofdstuk 16 Hoogstuk 17 van om de schatten van Ildegretto. Deze repuvocksopname behoortilt het pubieke domain opname door Anna Simon om de schatten van Ildegretto door Johann Behn hoogstuk 17 het plannetje van Jim. Jim was aan het pijnzij gegaan. Dat deed hij niet dik was, want hij kreeg net zo lange beo's er hoofdpijn van. Maar hij had een meisje opgedaan en die begon van trouwen te praten. Waar Jim niet op tegen had, maar hij kon met zijn vrouw niet op een krijtrots gaan zitten om van de zeewind te hapen. Wel had de goede jonge proekzakken, maar alleen als hij allebei zijn hander instak kon hij beweren dat er wat in zat. En omdat hij heel veel hield van zijn meisje zou hij graag veel geld verdiend hebben, enkel om het voor haar uit te geven. Dan zou ze dit krijgen en dat en weer wat anders. Brusselse kant en goud en juwelen. Maar niet zo'n erg weide ploeykraag die je mens op een half L afstand hield en die Jim dadelijk grondig zou bederven als hij zijn armen om haar hals wilde slaan. Jim was erg bang dat zijn meisje hem de bond zou geven omdat hij weinig anders voor haar had dan zijn bewonderende blikken. Tijdens dat hij van haar rijstje thuis kwam was dat met een bezwaard hart omdat hij vreesde dat zij een ander uitverkoeren had die haar van allerlei prolerijen had geschonken. Waar een meisje nu eenmaal van houdt. Hij zou toch niet kwaad op haar geworden zijn, omdat hij dat nu eenmaal niet kon. Waarschijnlijk zou hij zijn gelukkige medeminaag hebben opgezocht en een paar blauwe ogen bezorgd maar haar zou hij demoedig en eerbiedig hebben aangekeken. Al had zij hem nog zo'n standje omgegeven. Gelukkig voor Jim en nog gelukkig voor de mogelijke medeminaars vond Bessie de kloekenmatroos de aardigste en knapste jongen die zij kenden. En daarom wilde zij alleen met hem trouwen en begon dus daarover te spreken. Dat wilde Jim ook wel en zelfs heel graag want dan behoeft hij niet meer bevreesd te zijn voor mogelijke mededingers wanneer hij op reis was. Maar om nu jarenlang over een huwelijk te praten en er maar niet toe te komen vond hij al heel ongezellig. Eer hij grijze haren kreeg wilde hij in het huwelijksbootje stappen. Als hij wachten moest tot hij daartoe geld genoeg bij elkaar had zou hij helemaal grijs zijn, geloofde hij wel. Maar durft hij niet tegen Bessie zeggen omdat die grijsaarts wel zeer eerwaardig vond maar als het aan haar lag en de jonge manskeren wilde trouwen dat zij zelf ooit oud en grijs zou worden? Nee, dat kon Jim zich in het geheel niet voorstellen. Als men voortdurend in de verte kijkt gebeurt het doorgaans dat men niet ziet wat toch vlak voor de hand ligt en zo geschiede het dat deze goudzoeker naar het geluk er pas erg in kreeg dat hij de schatten van Ildigretto mee heel op spoeren toen hij bij meestal Arthur Langzeurg te vlissingen op een zolderkarmetje zat. Meestal Lusters had hem voordat onderhoud met die leintrekker wel op het hart gedrukt dat het van zulk een groot belang was om de koker met de platagonden en omschrijvingen in bezit te krijgen. Zonder die kostbare documenten zou het niet wel mogelijk zijn de schatten te vinden. En toen ineens dacht Jim eraan dat als hij maar een klein gedeelte van die schatten had hij het liefste meisje van Old England zou kunnen trouwen. Zeker die rijkdommen waren bestemd voor de handhaving der Eer van Old England maar Bessie en hij hoorde daar ook toe al waren zij nog jong en zouden als hij maar zonder geld zorgen konden leven de Eer van hun vaderland beter kunnen ophouden dan dat zij beide van hartzeren aan het kwijnen raakten. En of hij geluisterd had naar de instructies van The Round Head in Winsdienst hij stond. Hij vond dat die verbazend knap was om zomaar ineens twee plannen te bedenken het ene al ingewikkelde dan het andere. En van die meneer Sydney hoorde hij bij die gelegenheid voor het eerst van zijn leven. En zo geschiedet dat juist wel hij over die schatten nooit zulke vreselijke ingewikkelde gedachten had verwerkt zijn hoofd fris was gebleven en hij daarom tot een heel eenvoudige handeling kwam. Wetenen dat Babette naar de weduwe Paulsen zou komen om één der drie kokers in ontvangst te nemen ging hij niet lang naar dat minister Lusters daar geweest was en onder het voorgeven van even voor de dadelijke afreis een paar prulletjes uit zijn slaapsteden te hanen regelrecht naar het huis van de weduwe klopte er aan en zei dat hij door Babette uitgezonden was om iets voor haar te halen want zij kon vanavond niet komen en morgen ook niet hij hield zich zo van den dommen en zelfs toen de weduwe hem vroeg wat hij eigenlijk kwam halen wist hij zo oprecht te verklaren dat hij daarvan niets wist dat de weduwe geen argwaan gevoelde je moet een koker meenemen goed vrouw zou je die dadelijk aan Babette geven en toen er was de drommel van door van heel dit geval had hij geen woord aan zijn meester gezegd de koker in zijn armzalig beetje bagage weggestopt en een gezicht gezet als de onnoozelheid zelf inwendig vermaakte hij zich ermee dat zijn meester zo ga hij hem zinnig deed met dienstkoker en naar Jim geloofde die niet zelfs mee naar zijn koin nam hij toonde hem niet eens dat voorwerp ja, spak er liever niet over en liet hem wand trouwen tegenover alle mensen blijken om hem te plagen begon Jim er zo nu en dan express over dan keek meester Lusters schuw om zich heen en verboot hem daar zelfs over te vluisteren Jim behoeft dus overzichtig niet te zijn bij hem zocht niemand iets eigenlijk sprak men met hem nooit over iets dat naar bezittingen leek eenvoudig omdat hij er uitzag als iemand die wel wat ontvangen wil maar geven, ho maar toch had hij geheim zinnigheid van de Roundhead haar goede zijde voor Jim die er eerst sterk aan gedacht had een meisje te vertellen en haar voorlopig dat kostbare voorwerp in bewaring te geven nu begon hij te overleggen dat hij hem sterk zou vragen wat hij toch in die koker zat en daar was Jim zelf nieuwsgierig naar zodat het er dan wel van zou komen dat men het ding open maakte eens nog heel in het begin toen meester Lusters tenminste nog een beetje mededeelder aan was had Jim datzelfde gevraagd over dienstkoker nee jongen, dat is te gevaarlijk is die stevig dichtgesoldeerde koker dan komt hij niet licht meer toe hij zei toch nog loodgieters in Engeland zou ik denken zeker, maar denk je dat ik zo iemand de koker toevertrouwen zou wel, die zal op zijn best lezen kunnen en misschien is het nog wel in een andere taal geschreven bovendien goed en wel, maar ik zou er bij moeten blijven uit vrees dat er iets uit verloren ging, want al raakt maar een stukje, zo groot als de nagel van mijn pink weg, dan is misschien het gehele verband verloren Jim begreep daar niet veel van alleen zoveel, dat ook zijn koker dicht moest blijven tot men de plaats van bestemming bereikt had, waar die plaats was voeg hij verder voorlopig de barbarijse kust daar leefde de zeer over en waarom mens zijn hart is, daar is ze schat om nu eens dit spreekwoord om te draaien dat stemde Jim grieft toe want zijn hart was ook bij zijn schat maar die zat niet in een koker of erger onder de grond maar in een heel eenvoudig met wijngaard ranken een ongroeid huisje, ergens in zijn vaderland nu, dan zou Jim ook die koker ongeschonden laten en hem eerst openbreken op de barbarijse kust de grote vraag was, hoe zou hij daar komen wel zou meester Lusters hem willen meenemen, maar dat teugde niet zoveel begreep Jim wel dat daar geen twee kokers tegelijk geopend mochten worden, daar uit volgde dat hij er ronduit voor moest zijn hoe dat wist Jim, eens klaps heel goed hij wilde of kon al die schatten niet hebben een beetje ervan was voor hem genoeg als meester Lusters hem dat beetje had willen afstaan, zou hij da's nood die tweede koker in zee geworpen hebben toch hij zou met een gewoon matrozen voortje worden afgescheept en Old Engeland zou met de buit gaan strijken dan wist hij nu beter hij zou enkele van zijn vuggere maatsopzoeken die met hem op de vrije vaart waren geweest en die graag hun pardon wilde kopen om verder lui en lekker hun eintje te halen er waren zeer lichten waren het dan zeer nodig in Engeland wel was het nog voor de invoering van de acten van navigatie toch men wist wel dat de huidige regering zich zo spoedig mogelijk onafhankelijk wilde maken van de vrachtvaart daar hollanders en zeewen en vriezen een Engelschip dat met een in hoofdzaak Engelse equipage uitvoeg kon zeker op regeringsteun rekenen over aanspak op baken eenmaal op zee was het voor de gewikste jongens die al op de vrije vaart geweest waren een kleinigheid om een schipper naar hun handje te zetten en wilde hij en de andere grootheden achter de mast niet meedoen wel dan zou men hun eenvoudig de voeten spoelen dat werk je al met meer bij de hand gehad ook meester Lusters had zijn plan hij was zeker van de steun de regering en dan zou men daarvoor zich aan een neutraal schip moeten vergrijpen hij zou wel degelijk in staat gesteld worden om zich zo spoedig mogelijk naar de barbarische kust te begeven daar was hij zo vol van dat hij alvast Jim aanzij met hem mee te moeten gaan en Jim gaf zijn antwoord dat het goed was maar zijn hart zei hij nee juist door die plannen van de round head werd Jim extra aangezet om haast met de zijne te maken hij moest voor hem in barbarijen zijn en bleek dat onmogelijk wel nu dan zou Jim ervoor zorgen dat zijn meester een schip meekreeg ervan het grootste gedeelte van de equipage vroeger op de vrije vaart was geweest en kon het best wezen dat het meester Lusters was die ter gelegenheid overboord ging zijn kokig mocht dan mee naar de haaien want Jim was er zelf van één voorzien beide uitwendige bondgenoten maar inwendige concurrenten kwamen in de zeeplaats aan enige dagen na dat taag het wapen van Zeeland aan de ketting was gelegd en daar stond toegon ze beide aan de arbeid het geluk diende Jim reed op de eerstavond liep hij zijn dierbare vriend Sam tegen het lijf die zo waarde dans ontspongen was Jim die van heel het gevecht niets afwist begreep eerst niet de uitbundige blijdschap van Sam en die kon dat niet ten volle openbaren of hij moest achter een kruis donker Engels bier in het taveren zitten daar opende hij de sluizen van zijn welsprekendheid Jim hoorde hem calme aan want zijn maat had dat er immers doorgehaald en hij voor zich had misschien veel meer merkwaarders en gewichters aan hem mee te delen hij was nu een man van zaken geworden dat gevecht, dat wegzinken van een schip dat rennen uit doodsgevaar vond hij die bij de zeeroofers had gediend eigenlijk ouwe koek daarom vatten hij nadat Sam uitgesproken was heel zakelijk het woord op met op te merken dus je hebt paddeltje niet aan de round heads over kunnen leveren hoe kon ik dat net moest die verwenste cavalier komen en Jim weerde met de hand af ik heb wat beters dan paddeltje Sam zag hem met grote ogen aan wat heb je dan voel ik je dat openbaar moet ik een schip hebben kom maar, ik zou vragen of je soms heel London in je zak wil steken London heb ik niet nodig dat kopen we misschien later samen eerst een schip Samen zeg je wat heb ik daarmee nodig wel Sam, jij moet mee als meestaluster ze toestaat nee, ik moet hem voor zijn en dat zal niet gaan ik geloof dat alleen het neutrale schip van die zeerse kapitein zelde je licht en dat zullen ze misschien wel pressen vertuifelt jammer kunnen we de regering niet voor zijn ik zou niet weten hoe is de zeerse bemanning er nog op wel de schipper en dan nog een paar dus haast geen mensen tut tut ze hebben het gat met lauter Engelsen gestopt en de vroegere equipage logeert ergens in een oud cavalier samen met de ratten Tim schudde het hoofd dat is jammer als die oude equipage er nog op was zou ik wel kan zien om ze er toe aan te zetten dat ze met de schip ervan door gingen dat zal je niet de best lukken maat want de schipper is geen gemakkelijke Jim maakte een gebaar dat zoveel moest betekenen als wat kan mij dat geven die kleppen we overboord, zei hij eenvoudig toe maar, het is of we naar de schatten van ildig retten moeten oh, pik er jij daar ook al over ik dacht dat die voor Old England bewaard bleven zeg eens Sam, jij lust toch ook wel een graadje? alsjeblieft en het staartje erbij u zult een middelmoot hebben zeker, meester Lusters zal gek zijn laat meester Lusters nu alsjeblieft in zijn sop gaarkoken dus heel Old England kan je niets meer schewen dat is te zeggen voor een paar maandjes niet en graag geef ik dat ook een middelmootje en zelfs wel twee dan meester Lusters van zijn maatstok zal laten afvallen duiker Jim, wat ben je op het verkeerde pad lacht eens Sam het kan me niet schelen, als ik maar op het pad ben dat naar die schatten leidt dus, zou je bijvoorbeeld nu, wat daarvoor met de cavaliers willen meedoen het zou een hard gelach zijn maar toch niet al te hard ze gaan immers op hun tijd overboord als ze niet willen opzitten en pookjes geven nu, als je zo diep verdorven en gezonken bent, weet ik misschien uitkomst en dan mag je wel van geluk sprekken dat ik je net ontmoet heb spreek op ik was op weg naar de Goeverneur om hem te waarschuwen voor een streek de cavaliers hoe weet jij dat ik hoorde ervan spreken op het schip waar ik het laatst op was op een uur of drie afstands van hier je weet wel, in de Rocky Creek ja ja, ga voort zou over enige dagen toch te binnen te lopen een hoge meneer van de vroegere koninklijke hofhouding moet op die manier naar Frankrijk ontvluchten zie je, nu ben ik eerst eens daarheen getrippeld om het terrein te verkennen en om te zien of daarmee de al de aanwijzingen die ik aan boord heb afgeluisterd precies overeen kwamen met de openbaring van dit geheim hoopte ik een voordeelig zaakje te maken daarom wilde ik zwijgen dat vlak voor die gebeurten is anders krijgt toch een ander de eeg de cavaliers worden op de een of andere onbegrijpelijke wijze gewaarschuwd wanneer heeft men dat grapje? vanacht even voor de maan opkomt kijk, als ik jou niet op moet had wist nu de Goeverneuret en zou al druk aan het planen maken zijn om niet alleen die grote meneer maar ook het zeescheepje in te pakken Tim werd een en al opwinding nee maar het scheepje is ons of wou je dat met z'n simpele bijtjes doen? zeker wij zijn vannacht ook vluchtelingen goed en best waarom je plan uit te voeren hebben we meer mannen nodig en zie je kans die voor de nacht te krijgen? Tim kreeg niet vrolijk wel te deksel wat laat je me denken ik zou het er benauwd van krijgen nog een koes bier om op je verhaal te komen? graag Sam riep de kastelijn maar in een ander lokaal was er veel vol gekomen en daarom stuurde die een knechje van hem een lange jongen met geel wit haag en spoedig gezicht wel als een leven riep Sam uit als ik nu niet beter wist zou ik zeggen dat jij de garnaal bent die jongen keek hem aan alsof hij hem niet goed begreep en moppelde wat van pleaser doen zij Sam maar nu in het Hollands ben je nu de garnaal? ja of nee het slimme gezicht van het knechje werd ene al lag die panic gaf hij invoudig ten antwoord hoe kom je hier? was dadelijk de wedervraag en waar is Kees? in zijn wel als hij niet gestroopt is Kees Kees riep Sam met stem door stem dadelijk hek het andere knechje om een hoekje Kees wegblijven waar zoe de garnaal? hier komen beval Sam daar kwam Kees aanstekkeren zo Sam ben je nog niet voor de haaien voeg hij op zijn gewone plompen wijze zegt dat eens in het Engels zij Sam in die taal overslaande oh Sam dat parlavink ik de hele dag antwoordde Kees in dezelfde taal speel je nu hier voor knechje maar lood vermoed hem wel niet waar garnaal? yes begon die ook al in het Engels maar ik smier hem zo gauw ik kan verzekerde Kees en ik laat hem niet in een steek bezeegelde garnaal boys boys riep de kastelijn jaa mopper de kees en garnaal hielp hem hierin maar beide snelden toch naar hun meester denk eraan met 2 kozen bier te brengen riep Sam hem nog na Jim had dit toneeltje met toenemende belangstelling graden geslagen wel voeg Sam wat vind je wat die 2 boys pracht stukken van brutaliteit niet waar Jim lachte die zullen ons van nacht helpen aan boord te komen de spoedige is mijn zoon de gewelde naar de jouwe door de round heads wij bevinden ons met onze 2 arme bloedjes van kinderen op de vlucht en vragen een plaatje op het schip einde van hoofdstuk 17 hoofdstuk 18 van om de schatten van Iltigretto deze Libyfox opname boordt tot de publieke domein opname door Anna Simon om de schatten van Iltigretto door Johan Been de vluchtelingen na hun ontvluchting waren paddeltje en zijn gevolg geleid door Viritas de voegere kennis van hem terechtgekomen de man keek ervan op toen hij daar opeens de 2 personen zag die in de dagen van Iltigretto van zulke betekenis voor hem geweest waren vooral tegen paddeltje van harte graanen wilde hij hun in zijn taveren een onderdak aanbieden zolang het hun geliefde zijn gast vrijheid aan te nemen op 1 voorwaarde echter dat zijn vrouw hierin bewilligde die zette een gezicht alsof ze haar verbazen niet op kon zou je niet een paar door zijn bij nemen uit wat gaat toch in een en dezelfde moeite door de waard die in zijn zeerovers leven voor heel wat hete vuren gestaan had begon een beetje te blazen van benauwdheid kom vrouwtje, kom ik heb aan die twee zoveel verplichting twee, denk je soms dat ik dronker ben en dubbelkijk ik zie je tenminste vier en wat je aan die apa van jongens voor verplichting hebt moet je me eerst eens uitleggen die kinderen noem je die twee galgestoppe kinderen niet vol te stoppen en die mageren alsof hij niet te verzadigen is van dit gesprek waren onze vrienden geen onmiddellijk getuigen omdat ze in de gelachkamer gebleven waren maar zou hoorten toch wel de schelle stem van de vrouw vieritas keek paddetje eens aan en paddetje vieritas opstappen, stelte de eerste voor die gelijk wij weten nog al kort van stof was vieritas schudden van neen je zou niet deugen voor parliamentair paddetje dat zeker niet ik slaer liever op los ook op een vrouw, plaagde vieritas vrouw, verweet paddetje wie dat doet, is geen vent daarom, lachte vieritas hebben de vrouwtjes ook alles voor want wie zijn vrouw slaat is een vrouw een beel en wordt algemeen veracht en wie haar naar de ogen kijkt is een pantoffelheld en wordt algemeen bespot misschien is er een middenweg filoserveerde paddetje je hebt de tijd nog om die op te zoeken want je bent nog jong genoeg besloot vieritas jongens hadden terzelfde tijd ook hun beschouwingen maar die liepen er meer over of ze nog een stukje te eten zouden krijgen ik heb vandaag zoveel water binnen gekregen, verklaarde Kees dat er hier eens noodzakelijk een dammetje gezet mag worden en hij wees op zijn wambuist de plaats aan waaronder hij zeker en stellig wist dat zijn maag zat oh, gaf Garnaal hierop ten antwoord een dammetje heb ik nu wel niet nodig maar wat vastigheid zal me hier ook geen kwaad doen geloof ik waar zijn maag zich bevond in tussen werd in de huiskamer de krijgsraad tussen man en vrouw voortgezet moedig was niet te bewegen haar toestemming te verleden om het hele convoy zoals ze zich uitdrukten in haar huis op te nemen haar man mocht aanvoeren of beweren wat hij wilde er zullen toch nog wel andere lieden zijn die verplichting aan die landlopers hebben vrouwtje lief, het zijn geen landlopers de oudste was in zijn groot heer en de jongste bij een groot heer in huis stom genoeg dat ze daar dan vandaan zijn gegaan het kwam door een sterfgeval moedig zo eh, dat is lelijker en liet ze er snel op volgen als dat zulke grote potentaten zijn is mijn huis gezien veel te nederig voor hen en wat nu de waard verder aan mocht voeren zij bleef daarbij geen grote hand in mijn huis ik schep een invoudige burgerpot op en met al die liflafjes kan ik me niet inlaten ja, maar ze zijn niet voor een poosje aan lager wal maar ze zijn niet voor een poosje aan lager wal dat kan allemaal wel waar wezen maar ik wil ze niet hebben moet ik ze dan zomaar wegsturen moedig dat kan toch niet nee, dat ging toch niet de waardin voelde dit ook weet je wat, besliste zij neem dan eens hemelstaam die twee jongens maar op die kunnen, zolang ze hier blijven nog wel op de ene van de gewijze in de zaak gebruikt worden kan haar een kroese schoonmaken uitschuren en blankpoetsen af en toe in zijn klamp bedienen maar als ze een voortje krijgen, moet ze dat natuurlijk afstaan zoals de pot opschept als ze maar oprekenen dat het voor kinderen niet gezond is zoveel te eten als grote mensen de waard tanden nog wat hoe we te zeggen hoe moet jij weten, jij bent het die ze hier heen hebt gebracht, niet ik en hiermee was het vond als geveld schoorvoetend ging de waard naar de gelachkamer het spijt me ontsagelijk dat we geen plaats hebben voor vier mensen te gelijk twee, dat kon er wel een boer en omdat zijn vrouw geen kinderen had was ze er dol op dat de jongens zouden blijven daar zou ze voor zijn als een moedig hij zeiden dit alles heel vriendelijk verschoonden verder zijn vrouw zoveel mogelijk en gaf meteen een adres op waar misschien de beide mannen terecht zouden kunnen wat konden deze anders doen dan ze gaan de beschikkingen van de waard en zijn vrouw onderwerpen het speet paddelt je wel dat er van zijn broertje gescheiden werd maar hij was aan de andere kant toch blij dat het dan de twee jongens onder dak waren de waard beloofde op hen een oogje te zullen houden en ze meteen wat werk te geven ook want ledigheid niet waar moeder de vrouw kwam zelf van achteren schommelen de boys hebben vandaag zeker wel gegeten dat konden ze niet ontkennen, helaas nu, laat ze dan maar bij meegaan boven heb ik nog een heel aardig kamertje en een fijn bed dat aardige kamertje was vlak onder de pannen en niet meer dan een afgesloten gedeelte van de zolder en dat fijne bed een harde matras met een grove deken maar zeermans jongens zijn nu eenmaal geen verwende papkindertjes moeder de vrouw nam de vetkaars al op en ging ze voor toen was de gelachkamer en kolde de manen schijns verlicht waaruit de beide mannen konden opmaken dat ze wel verdrekken konden paddotje riep de jongens nog na dat ze goed moesten oppassen en gehoorzaam zijn maar de jongens waren te veel onder de teleurstelling dat ze met lege magen naar bed moesten als dat ze veel naar die vermaningen geluisterd zouden hebben vervolgens namen beide mannen afscheid om elders een verblijfplaats op te zoeken waarin zij slaagden hoewel ieder bij een ander veritas die zich zieker gevoelde dan hij zelfs voor zichzelf bekennen wilde en het allemaal in zijn hoofd had was het laatst zeker van een verblijf want eerst had hij voor paddotje gezorgd en nu verliepen er verschillende dagen zonder dat er iets bijzonders gebeurde de vier vluchtelingen zagen ook al naar zelden of nooit op de dag bleven ze verborgen in de matrozenwijk waarin zijn toevlucht gevonden hadden zavonds alleen kon het mogelijk zijn dat veritas en paddotje gelegenheid hadden elkaar te ontmoeten van de jongens hoorde paddotje alleen door de buitenwacht dat zij hard moesten werken maar dat het hun goed ging met het laatste was paddotje tevreden hard werken toch moesten zij aan boord ook natuurlijk bleven hij nog veritas zonder plan die van de eerste waren al heel invoudig hij won, zoveel hem dit mogelijk was berichten in hoe het met zijn schuit stond mocht dit van de ketting bevrijd worden dan hoopte hij op de een of andere manier weer aan boord te komen en mee te varen wat veritas betreft die kon het nog maar niet met zichzelf eens worden wat te beginnen het denken erover vermoeide hem buiten gewoon zeer dat die schok tegen zijn hoofd did hem dit al door pijn ja, soms kon hij zonder er zich van bewust te zijn, zulke wonderlijke taal uitslaan dat de mensen met wie hij in aanraking kwam hem voor een stelle drinker hielden want zelden of nooit zagen ze hem iets gebruiken hoe langer hoe meer gingen zijn gedachten na de dagen van Iltireto maar als hij dan aan de schattendacht maakte zich een woede van hem meestig geblikken, zelf angst ging gevoelen in elk geval wilde hij van de zeevaart af zo in het verleden verdiept kwam het hem weer te binnen, dat een van zijn voegere kennis naar Parijs was gegaan daarheen zou hij nu zoeken te komen misschien zou die hem willen aanbevelen bij de een van de landedelman om dienst kinderen les te geven in de Italiaanse taal of anders intendant te worden zoals bij Il Capitano en dat hij van dat laatste bijzonder op de hoogte was geweest niet met volle overtuiging kunnen bevestigen al mocht hij niet precies zeggen wie die grote heer geweest was op zekere dag geweert hem door middel van de vele betrekkingen welke hij onder de cavaliers had onderhouden het bericht dat het aanzienlijk Engelsman naar Frankrijk zou tachten te vluchten de plaats waar het scheepje een landing op de Engelse kust zou wagen werd hem daarbij uitgeduid hij besloot zich die kans niet te laten ontsnappen enige ogenblikken van grote aarzeling had hij nog door te staan om te nemen, ja of nee en wat zou hij van hem denken wanneer hij plotseling verdwenen was zijn hart was goed om zijn jeugdige vriend voor de laatste maal de hand te drukken maar zijn verstand zei dat hij aan dit verlangen niet mocht toegeven hij wilde verdwijnen wel nu dan moest hij ook geen spoor achterlaten wel zou het paddeltje veel leed doen maar aan de andere kant zou deze eerlijke jongen niet bezwaard worden met alweer een geheim naar waarheid zou hij altijd kunnen getuigen dat hij niet wist waar Viritas gebleven was ontrend diezelfde tijd had ook paddeltje een eigenaardige ervaring hij had zijn thuis in een grote taveren en het er goed hoewel het hem wel wat tegen de borst stuute dat hij zoals men dat in die dagen noemde om godswill gehouden werd waar hij maar enigszins kon zog hij te helpen maar gevoelden zich in waarheid als een vis op het drogen en te veel in het zicht lopen mocht hij niet zowel voor zijn eigen veiligheid als voor die van zijn goede gegasteer hoewel die gast hier in zijn hart een republikkijnen was toegedaan had het toevall gewild dat juist zijn taveren een verenigingsplaats voor de vuurigste republikkijnen was geworden eerst was paddeltje daardoor opgeschikt en met zeker wand gehouden had hij de waard aangezien maar die had opgemerkt dat zijn gast in heel Engeland geen veiliger plaats zou kunnen vinden alermins zou men hem hier zoeken als hij maar zorgde niet te veel in het oog te lopen en dat zou wel schikken te eer om dat paddeltje zijn zeemanskleding verwisseld had voor die van een kelderknecht in de ruige kerel die met vaten en tonnen af en aanschouden zou maar niet zo dadelijk de eerste stuurman van het wapen van Zeeland herkend hebben in zijn nieuwe houdaanigheid als showerman was hij op een goede dag in de gelachkamer bezig toen hij door één der aanwezige gasten die met een paar andere personen drugs had te praten zijn naam hoorde uitspreken de grootste moeite had hij om zich goed te houden maar steeds bezig met zijn werk tracht hij het groepje te naderen dat uit een viertal personen bestond één daarvan herkennen wij dadelijk als meester Lusters hij sprak heel druk tot de overigen die met de grootste aandacht luisterden niemand van hen had erg in de knecht die een bakje met zanderhand genomen had en met scheinbaar gehele overgaven van geest daaruit figuutjes troiden over de roodpakstenenvloer heel belangrijk was het wat paddeltje van naam mijn hat smokkelwaar in het ruim van het wapen van Zeeland ontdekt en daarin reden gevonden om het schip te pressen tot een docht naar de barbarische kust tegen de riftpiraten, vroeg één daar Hoarders misschien ook maar het is een hoofdzaak, een onderneming waarbij de staat groot belang heeft vaardenschip spoedig uit daar juist zitten we mee de schipper is ziek geworden en de eerste stierman die na ik weet een knap zeeman moet zijn is uit zijn interneringskamp ontvlucht toch wel op te sporen denk ik wat zal ik je zeggen ik had twee goede speurhonden ja, dat is bij wijze van spreken eigenlijk bedoel ik twee matrozen die in waarheid mijn rechter en mijn linkerhand waren één is in mijn gezelschap uit Holland teruggekeerd maar spoedig daarop spoorloos verdwenen de tweede, ook een pietre jongen had ik even voor het uitvaren van het wapen van Zeeland de vlissingen aan boord van dit schip weten te krijgen met welk plan oh, dat doet er eigenlijk niet toe het ergste is dat hij bij het gevecht tussen onze schepen en het cavalierschip geblevenshuim te zijn hoe kon dat nu wapen van Zeeland was mijn lieve man, hij was juist op het cavalierschip gekomen door allerlei omstandigheden te lang om daar nu bij stil te blijven staan maar die ik van Schipperlijn Schotten weet het ergst, en daar wil ik nu op komen is dat ik mijn twee speurhonden nu te gelijk kwijt ben anders zou ik het spoor van die eerste stuurman wel vinden om hem weer te pakken en nu in de stedelijke gevangenissen stoppen nee, juist om een goed gezagvoerder te hebben hij moet ik was naar Salé gezeld zijn is met de riffen bekend, heeft zelfs een tocht dwars door het noordelijk gedeelte van barbarijen gemaakt en wat nog meer zegt hij is een kwekeling van één der beste schippers van de Dutch en dan is er nog iets waarom hij mij schier onombeerlijk is maar wat helpt me al of ik hierover uitwijd, de man is toch niet te vinden paddeltje had de zambak eindelijk leeggeschut lang had hij erover gedaan, maar nu bleef er geen kortje meer over met goed fatsoen en zonder aargwaan te wekken kon hij niet langer in de naarbijheid van het tafeltje blijven trouwens, hij had genoeg gehoord een groot verlangen kwam er over hem om naar de spreeker toe te gaan en zich bekend te maken de schipper ziek, het schip dat hij lief was geworden aan de genaden van anderen overgeleverd zodat de heren Lampsens het nooit meer zouden terugzien nee, dat mocht niet bovendien, lagte hij toch naar de barbarijse kust hem bijzonder aan die reis kon hij wel dromen en nu was voor hem de gelegenheid gekomen om dat als gezagvoerder te doen hem boven alles, hij wist dat zijn hoogvereerde meestig ook naar Salé gevaren was misschien trof hij hem wel aan hij verlangde naar de raadgevingen van de man die hij boven allen hoog achte de omstandigheden waarin hij verkeerde waren zodanig verwart dat hij aan het klu in het begin nog eind kon vinden de ruiter zou dat doen, gelijk hij dat al zo dik was voor palletje gedaan had en toch, na enige aarzelingen trok hij zich uit de gelachkamer terug hij gevoelde als bij instinct dat hij zichzelf niet mocht presenteren voor ervan hij het eigenlijken niet door zien kon sterker zou hij staan wanneer men hem vroeg of zelfs dwing om te doen wat hij graag wilde nadat de daverenig gesloten was zocht hij de waard op kei hij die man met zijn kort geknipt haag en de donkere kledij die vanavond geruimde tijd daarbij dat tafelje gezeten heeft en zo druk sprak tegen een stuk of wat andere lieden even stemmen gekleed als hij zeker antwoordde de waard dat is meester Lusters een van de velste partijgaars van Cromwell zo zo en weet je hem te wonen eigenlijk is zijn woonplaats London maar het is mij toch wel bekend waar hij hier ergens onder dak is goed ga dan morgenochtend zo voeg als je kunt naar hem toe ik en dat waarom om mijn verblijf al hier te verraden de waard zag hij met open mond aan hoe heb ik het nou met je eerlijk deel de palletje hem nu alles mee wat hij zelf van het geval wist ik heb er toch gewoon hekel aan bekende de waard dat doet je goeie hart eer aan maar bedenk dat het voor mijn best wil is en voor jou is het ook niet kwaad dat laatste begreep de waard niet ik zal het je uitleggen als je mijn schelplaats verraat zou dat een goede indruk maken bij de Republikeinen voortaan zul je van alle achterdocht vrij zijn dat was zo en toch stuute het de waard tegen de borst voor verrader te spelen de palletje wist hem echt op te overtuigen en zo geschieden dat de waard zich bij haar meestal Lusters begaf die hij gelukkig nog thuis vond die was zeer verheugd over dit bericht je bent de beste kerel en een braaf Republikein, preest hij hem de kastelijn draaide nu het deuntje af dat palletje hem voorgezegd had namelijk hoe en op welke wijze hij tot de ontdekking was gekomen dat de vluchteling zich bij hem aan huis als pakhuisknecht ingedrongen had mooi, gierde meestal Lusters uit terwijl hij opstond en is de vluchteling nog bij je in huis dekeurde de waard dan ga ik dadelijk met je mee maar hij is sterk, waarschuwde de andig meestal Lusters wederde dit regiment lachende af ik zal het met hem wel in oorden brengen riep hij luchtigjes uit hij vroeg of hij bij de waard over een apart kamertje mocht beschikken en daar liet hij palletje bij zich komen palletje stelde zich eerst vreselijk vondwaardigd aan toen meestal Lusters hem mededeelde dat hij gerust het werkpak uit kon trekken het wapen van Zeeland was hij begon met de vuist op tafel te slaan ontkende eerst alles maar hield zich toen of hij door de mand viel waarop hij heftig op de waard begon te schelden als de grootste verrader in heel Engeland in het kort hij gedoeg zich zo duinig dat meestal Lusters aan de waarheid van zijn beweringen geen ogenblik twijfelde zich daarop haastig omwendend naar de deur scheen hij een poging te wagen om weg te lopen maar meestal Lusters bleef rustig zitten wel weten dat de waard de deur gesloten had iets wat trouwens ook niet onbekend was aan paddeltje nu kwam hij dreigend met langzames reden op de roundhel af kom paddeltje, hou je nu eens kalm kalm! loeier deze als je maar een gevangen wil nemen jouw gevangen dat zou met zijn tienen nog niet gaan en je ziet dat ik alleen ben hier bullsknechten kunnen wel beneden aan de trap staan stel je gerust er staat niemand beneden of op de trap dan misschien de waard en zijn vrouw die niet weten wat het geloeien van jou beduid kom, wees nu eens verstandig neem een stoel en zet je daar tegenover me je ziet, ik ben ongewapend in lichaamskracht ben ik niet tegen jou opgewassen dus wat zou je vrezen nee, dat is waar gom de paddeltje met zijn zwaar bas geluid met de voet sleepte hij een bankje naar zich toe en liet zich daarop onverschillig neervallen wat moet je dan vangen, vroeg hij de roundhel deelde hem alles mede wat hem en ons al bekend is paddeltje liet hem rustig uitspreken vertrok geen spier van zijn gelaat maar hield zijn velle kijkers onverbiddelijk op de ander gericht zodat deze niet na kon laten nu en dan met de ogen te knipperen dus, begon paddeltje toen de ander schoon uitgepraat was je wil, dat ik die schuit naar salé breng die kant er minstens op paddeltje keek een weinig minachtend ik kan wel horenser dat je geen gezagvorder bent want die kant op, maar zet de nagel van zijn wijsvingel op de kaart en zegt daarheen de roundhel keek hem strak aan je hebt gelijk want als ik een gezagvoerder waren zou ik precies kunnen aanduiden waar het hoofdkwartier van Ildiretto gelegen was nu knippde ook paddeltje even met de oogleden meester Lusser zag dat en kon niet nadenaten van voldoening te glimlachen maar paddeltje was wakzaam van de kruin van zijn hoofd tot de zolen onmiddellijk begreep hij wat dat glimlachje te beduiden had hij schudde zich, alsof hij een zwaar juk van zich afweerp en de rechterhand die op de tafel rustte tot een bewuist ballende dat met de spieren op zijn onderarm zag zwennen, riep hij uit dat gezanijk moet nu eens en voorgoed uitwezen van die vermalen tijdens schatten weet ik net zoveel af als een pas geboren kind daar, nou weet je ineens verpaast zag de roundhel metano gimmig peed paddeltje hem toe wie je dat gezegd heeft was een stommeling of een aardleugenaar onmogelijk goed, houd het dan voor onmogelijk maar ik zeg je dat ik voor eent en voor goed van dat gezanijk af wil zijn voor mij getuigen kan de edelste man op de wereld en dat is Michiel Adriaanse van Vlistingen dat die rovers mij als een knaap die ik toen was op de lafste manier van de wereld opgelicht hebben in het hol van de tijger gebracht ben en als een gekeetende slaaf op de akkers gewerkt heb die tijger heeft haar beloften en bedriegerijen mij op een zee rover willen maken ik heb geweigerd en als niet een engelrein kind tussen beide gekomen was zat ik hier niet, sir en nu kun je me geloven of niet mij om het even waar de grootste stommeling op de wereld zou begrijpen dat Ildi Gretto die mij haten meer dan enig ander mens op de wereld en mij alleen spaarden om zijn kind waarachtig niet het geheim van de bergplaats van de schatten aan de neus van een scheepsjonge gehanger zou hebben aan je neus niet, maar in je handen heb je dat geheim gehad toegegeven, maar wat die handen bevatten hebben de hersens nooit geweten en ik zou dat niet gewild hebben al kon ik er de hemel mee verdienen wat zeg ik, niet de hemel maar de hel is aan dat goud verbonden daar kleef bloed aan en wie die schatten verzameld hebben waren rovers en moordenaars wist Ildi Gretto hij, een zeeroofig heeft dat van mij moeten aanhoren hij, die mijn leven in zijn hand mede te hebben, want dat heeft toch eigenlijk God alleen en jij ook niet sir en zou jij, die een eerlijk man wil wezen dan niet geloven wat ik je eerlijk zeg de round het was getroffen door deze verklaring uit de velle, flickerende ogen van de zeel sprak een rondheid die al zijn twijfelingen en veronderstellingen omverweerp ik je nog wat zeggen sir ging Parotje op dezelfde wijze voort als ik werkelijk wist waar die schatten verborgen waren en je er heen moest brengen zou ik zeggen, man je bezondert je ziel door ze tot je te nemen zullen je slechts vloek aanbrengen oh ho Parotje het is voor een goed doel als ik dat geloofde sir zou ik ze zoeken tot ik ze gevonden had half ontzet kijk de round het hem aan wat bedoel je de kind van Iltigretto nog leeft stil sir laat me even uitspreken er zal een dag overvreselijke ontzettende dag komen voor dat lieve schepseltje waarop ze weten zal wat haar vader is geweest haar vaartje en wie ze nog denken mag met al de liefde van haar hart als ze in het leven blijft is dat onafwendbaar wel nu dan hoop ik dat haar deze troost verstrekt mag worden dat die schatten door roof en moord verkregen niet meer per staan weet je die bergplaats sir ik meen van ja goed dan zal ik je daarheen brengen zo spoedig mogelijk op één voorwaarde echter en die is dat mijn loon niet daaruit betaald worden ik ben een eerlijke zeer op sir en zo hoop ik te sterven meester Lusters kijk voor zich nu sir voeg paddeltje met aandrang wie zou maast bang maken voor dat geldpaddeltje de genadige hemel mogen dat geven sir werkeek meester Lusters voor zich het is niet voor mij paddeltje het is voor een groot en goed doel sterk zagen paddeltjes velle ogen hem aan sir mag ik je een vraag doen op je geweten af ga je gang zou je voor het beste doel ter wereld een van de 30 silverlingen op hebben durven rapen die judas weggeworpen heeft als afweerend strakt de meester Lusters de handen uit paddeltje dieve gelijking ik vraag maar sir meester Lusters was bleek geworden terwijl paddeltje hem all door strak bleef aanzien verzonk hij in een diep gepijns eindelijk een beetje schuw hielp hij het hoofd op ik kan niet meer terug treden dat heeft judas misschien ook gezegd sir meester Lusters maakte een afweerend gebaar je draait door paddeltje als die 30 silverlingen onder de armen verdeeld waren als er balzen voor was gekocht of heel middelen voor gewonden paddeltje haalde de schouders op ik houd niet van die redaneringen sir op die manier ook heeft Iltig Reddome van mijn plicht willen aftrekken laten we er dan over zwijgen zelde de roundheid voor as you like it sir en jij wil het schip naar de bubbarijse kust brengen als daarmee die schatten uit het leven van zus verdwijnen kunnen ja goed en weet je nu wel wat gekst is van het geval dat ik je op het wapen van zeeland door een spion heb laten volgen ik weet uitzet het een en gedagen sir en wil je me nu een groot plezier doen als ik kan gaarne niet meer met me over die schatten spreken voor de kust van Noord-Afrika in het gezicht komt inoorden en volgens je verzoek zal ik je gaage uit een ander fonds betalen dat was al afgesproken meester Lusters stond op vandaag nog wacht ik je op het schip goed ik ben er nog enige mee een flink zeeman en zeker een paar scheepsjongens wat je doet is goed je bent hier en meest over het schip einde van hoofdstuk 18 hoofdstuk 19 van om de schatten van Iltigretto deze liep je volksopname behoord door publieke domein opname door Anna Simon om de schatten van Iltigretto door Johan Been hoofdstuk 19 of het zo uitgezocht was de nacht was donker dikke wolken bedekten de hemel en de maan die na haar laatste kwartier gekomen was zou eerst tegen de morgen opgaan laat in de avond was de vlugge vliepoot de inhem tussen de rotsen binnengevallen op de kustbewoners konden de royalisten staat maken hoe meer men de kant ter Skiddie eilanden naderde zonder het kaars ligt dat één dier bewoners die hoog op een rots woonde het venster van zijn hut geplaatst had zou het voor de boot schier onmogelijk geweest zijn het doel te bereiken men wachten niet zonder ongeduld op de komst van de hoge gast enkele kustbewoners die in het geheim waren hielden op verschillende punten de wacht en zouden door afgesproken tekens doen weten of er al dan niet gevaar was daar weer klonk door de nacht het 3 maal achter elkaar herhaald gehuil van een hond, de wolvenkreed en zo angstwekkend natuurlijk dat men van verschillende zijden de waakhonden hoorde aanslaan st, zei de commandant houd je gereed mannen, daar zal hij wezen hij zei dat tegen de paar matrozen in de roeiboot die dicht aan wal in een ondiep gedeelte van de kreeknag weldra hoorde men een geluid van naderende voetstappen hij zei meer dan een, mondpelde één der matrozen zwijg, beet hem de commandant toe het geluid kwam nadig de commandant aan wal nauwelijks bevond hij zich daar of uit het duisterd ook een enige gestalten op het wachtwoord, fluisterde de commandant de hand aan het zijtgeweers slaande toen het antwoord niet kwam tock hij het wapen tevoorschijn nog altijd kwamen de gestalten nadig wie zijn jullie armen vervolgden daar moet je hier niet zijn oh meneer de commandant riep de klagelijke stem hofberhoofd onze vrouwen werden voor onze ogen vermoord en liet je dat toe laffaarts men had ons vast gebonden commandant door een wonder hebben we ons kunnen losmaken om nog te trachten onze lieve kinderen te redden haar van toch een half toe zijn in de brandende woning is omgekomen niet waar jongens yes, yes snikten twee jonge stemmen en wat wilde je nu hoe wist je dat ik hier zou zijn van onze partijgenoten we kwamen te voet helemaal uit Norwich in de hoop hier in het zuiden aan de kust een gelegenheid te vinden naar Frankrijk te ontvluchten bij de kustbewoners hebben we een onderdak gevonden maar nu durven we niet langer blijven en nu zeiden ze dom volk om dat te verraden oh nee, niet dom, maar erg warm hartig commandant niet waar jongens yes, held hem bij de knapen met onweluidende stem maar wat moet ook met jullie beginnen we zijn zeeluis, sir wat zeg je daar is bij ons gebrek aan maar ligt je niet stel ons beide op de proef, sir en als we ons geen able cementoonen smijdt ons dan gerust over boord nu, dat zal ik zeker doen alleen, wat heb ik aan die twee jongens die zijn ook op zee door Godwaard, sir de commandant had wat naar daarbij hebben jullie al zeebenen, boys yes, yes, sir en eet je niet teveel de langste begon met zijn yes maar de steverste gaf hem een porg in de lenden nou moet je no zeggen, Ezel zeg er eens, vriend zo wende zich de commandant tot de genen van de twee mannen die het meest het woord gevoerd had de jongen spreekt zo raar Engels het lijkt meer op Dutch het lijkt meer op Dutch dat is de volkstaal uit dat deel van Engeland waar we vandaan komen, sir daar spreekt mijn haast net eendig als in een deel van de Dutch Republic dat Vriesland heet zo, zo als we nu maar hun kost verdienen kunnen daar zal die plezier van beleven dat gezeur begon kees te vervelen zeg nou eens, Jim moet wie je nog langer staan uitdogen wat zegt die jongen of alsjeblieft mee mogen hij voegt dat anders alles behalve smekend dat doet een zeemans jongen ook niet, sir nou, vooruit dan maar zoek maar een plaatje in de boot dadelijk kun je aan de riemen toonen wat je waard bent mogen we, voeg Garnal alright, riep Kees de commandant gaf hem een draaie om de oren ben je gek, jongen is dat sreewen, je zou heel de boel verraden Kees tock zijn schouders een beetje hoog op en keek de kant van zijn nieuwe basins uit op een wijze die bij dag of volle maan noorlottig voor hem geweest zou zijn maar Jim gaf hem een duw in de rug en Sam pakte hem bij de kraag en op die manier werd Kees ingeluift bij de koninklijke partijgaars van Engeland de Garnal gedoeg zich calmer Kees, houd toch je wafel waar zoeden hij het zal nog eens mis met je aflopen Kees brommende wat terug in de boerenzeus maar veranderde toch helemaal de planken van een boot onder zich voelden dat is toch wat anders dan voor herbergiersjongen te spelen, Garnal daar werd wat om hen heen gevlusterd dreigend wat zeggen ze Kees voor Garnal precies hetzelfde als wat je dan net tegen mij zei nu kwamen de jongens tot zwijgen en zich veroverbuigende luisterden ook zij in de stilte van de nacht eindelijk, ja, daar naden er weer iets en nu bleken te verwachten te zijn heel eerbiedig werd zijn lordschap een jonge man nog ontvangen hij had zes een bediende bij zich en weinig pakkage vlug en veerkrachtig, stapte hij in de boot en toen ging het er snel vandoor op de vliegboot aangekomen werkte men zich uit de inhem en Weldra scheerde het vlugge ding op de westerbries als een meeuw over de golven enig tijd later vertonen zich alweer iemand op de landingsplaats dat was Veritas hij keek uit, wachten, liep ongeduldig heen en weer daar kwam een kustbewoner aan en in de afneemende duisternis, want de maan kwam op zag hij daar een persoon staan die dadelijk op hem afkwam wat matje volgde deze lang niet vriendelijk want hij dacht in hem een spion de Republikeinen te zien gooi je man, begon Veritas ik zou je graag wat vragen, maar ik weet niet of ik je vertrouwen kan dat weet ik juist van jou niet wel, wat kan het me ook schelen gelukkig leven kon in Karl II dadelijk veranderde de houding van de kustbewoner dat zeggen er hier wel meer gelukkig, dan kun je hem misschien ook inlichten dat is te zeggen zoiets blijft in deze boze tijden gevaarlijk zeg maar dan alleen of hier een vlieboot moet komen de kustbewoner zag hem van terzijde aan wat zou een vlieboot hier moeten doen je begrijpt toch wel dat er hier geen landen kan toch moest dat gebeuren en ik zou meegaan staat het geval zo nou, ik heb er eens horen vertellen dat er zo'n tijd geleden hier een vlieboot bij de kust was, maar die is toen om midden nacht verdwenen tenminste, dat zijn mijn grootvaardig uit de dagen van zijn jeugd, maar die kon dan al heel rare sprokjes vertellen Veritas vloeg in wanhoop de handen voor het gelaat o, die vloek die vloek van de schatte van Iltigretto zal ik daarna nooit van verlost worden de kustbewoner begreep hem niet, maar kreeg met hem te doen kom mede naar m'n hut-vreemdeling ik geloof, Veritas geeft zijn hand o, dat wanthouden altijd dat wanthouden hierom de koning, elders om die schatten schatten, voeg de kustbewoner die de laatste woorden opving o, nu begrijp ik u zeker een groot heer die door de round heads alles verloren heeft het is in deze dagen een voorrecht arm te zijn arm, riep Veritas uit ik ben doodarm en toch, die schatten kom mee, nodigde de ander uit ik heb nog altijd een stuk zwart brood voor u en een kroes geitenmelk toch, Veritas, schudderdroeven het hoofd god, zegen je voor je medeleider, braver man te helpen ben ik niet ik ben nu van iedereen verlaten zelfs van de hoop die anders nooit iemand verlaten nog eenmaal drukt hij de hand van de kustbewoner en ging zijn zweegs door de ander hoofdschudd en medeleidend nagestaart in tussend had de verlieboot haar tocht voortgezet het ging heel vlug en tegen de morgen dagel de kust van Frankrijk op hier zocht men een vooruit bepaalde landingsplaats en onder vele dankbetuigingen en het nalaten van een ruime foi voor de matrozen, stapte de lord met zijn bedienen aanval jullie kunt ook mee, als je nog wil sprak Jim lachend, de commandant tot Jim en zijn gezellen lief niet, sir, gaf deze enige sinds benepend een antwoord dat begrijp ik, al zo stelde hem de commandant gerust ik heb genoeg van je gezien, om te weten dat je je beter aan boord van een schip dan aan wal thuis gevoelt maar op deze verlieboot kun je niet blijven waar dan heen? dat zal ik je zeggen ik voer je naar het smaldeel dat onder het bevel van het prins rubrecht van de palt staat, daar is van een plaatje voor jullie zo geschieden ze werden voor de prins gebracht die hem met welgevallen gaden sloeg je komt of je geroepen was zeiden hij, we hebben pas een schip vermeesterd en daar is nu volk op nodig de equipage is niet te vertrouwen en gaat voor z'n verder niet gesneuveld of over boord gezet is in de kachot een nieuwe bevelherber is er al op en verder hebben we er zoveel malletjes op geplaatst als we maar missen konden jullie zijn natuurlijk van top tot teen koningsgezind he nu, dat waren ze alle vier als de twee jongens die helemaal niet van die aanspaak begrepen hadden, riepen maar yes, yes! prins rubrecht moest daarom lachen vooruit dan maar, beval hij ze werden naar hun nieuwe verblijfplaats geroeid en dadelijk voor hun gezagvoerder geleid er ging een schok de leden van Sam hij had de captain van het cavalierschip herkend dat door de oorlogsscheping van Monk in de grond geschoten was ook deze zette grote ogen op ben jij niet? Sam zei dat de captain goed had gezien en wie zijn dat? deze heet Jim, een goede cameraat van me en een able semen captain en dat zijn een paar jongens die samen wel een man vervangen konden ben je eigenlijk wel te vertrouwen hebben ze me niet van het zeelse schip geraald voor, voor die anderen het geluid van de captain betrok viritas, zei hij onwillig heurig daar spit ze Jim de oren en ineens was het over zijn lippen de schatten van Ildegretto daar kreeg de captain van op weet je wat, dacht Jim als ik het maar aan beruit schat verbessie uit kan halen captain, voeg hij eerpiedig mag ik u alsjeblieft eens alleen spreken volg me, zei deze en op verbazing van dienstgezellen nam hij Jim mede in dienst hut wat had je op je geweten, voeg hij zich neerzettende, terwijl Jim zijn muts in de hand vervrommelende voor hem bleef staan ik zou heel graag de schatten van Ildegretto opzoeken sir, weet jij die plaats ja hoe, dat blijft mij geheim sir, tot we er zijn en wat wou je nu eigenlijk dat u erheen ging de captain kreeg enige ogenblikken voor zich terwijl hij met de vingers van zijn rechterhand toen zijn haar wolden je doet het toch zeker niet voor niemand dal is het wel ik heb een meisje sir, en zou graag trouwen hoeveel moet je hebben verlegen, kreeg Jim hem aan het is pas voor de eerste keer dat ik ga trouwen, sir de captain moest daarom lachen toen zijn ernst herneemende noemde hij een son zou dat genoeg zijn dat denk ik wel en wanneer openbaar je je geheim als we geland zijn op de barbarijse kust, waar vroeger de havenplaats van Ildegretto was weet je die plaats mag ik vrij uitspreken, sir aha, ik begin te geloven dat je zelf op de bende behoord hebt Jim knikte een weinig verlegen van ja heb ik mijn hals in de strop gestoken, sir in gewone omstandigheden wis en drie nu het onderschatten van Ildegretto gaat is voor eerst je loon, een pardon en ten tweede een bruitschat hoor je wel, een ruime bruitschat voor je meisje aangenomen, sir dus je weet er heel goed te weg ja, sir, en dat weet mijn maat ook zo, zo het lijkt wel een zeerovers nest hier aan boord die jongens soms ook al die leven nog voor de plezier op zee maar we kunnen ze bij dat avontuur best gebruikend, sir want een jongen kan ergens doorsluipen maar een groot mens voor staan blijft bovendien is de steveste knap een broer van paddeltje de captain sloeg ze op de knie terwijl, dan is het spel volmaakt en die spoedgejongen zal dan wel zijn dat je je maat zijn Jim, lachte even de captain rees op je blijft gewoon je dienst verrichten tot we de riffen genaderd zijn dan word jij onze lood en stem je maat dus jubelde Jim, we gaan erheen wist en zeker haast u dan captain, want er gaat nog een expeditie heen weet je dat secuur? zo secuur als ik leef wie het eerst pompt, krijgt het eerst water, sir gaat meedeel Jim, geen seconden zal ik verzuimen, en hiermede gaf hij Jim zijn afscheid het is toch zaak, mobbelde hij, alleen gebleven, op dat zeeroofersootje er blijven letten, want ik ga niet graag overboord einde van hoogstuk 19 hoogstuk 20 van om de schatten van Iltigretto, deze liepervoks opname boord tot de publieke domain opname door Anna Simon om de schatten van Iltigretto van Been, hoogstuk 20 de eerste koker wordt geopend paddetje stond te raar van op te kijken, dat niet alleen veritas maar ook de jongens spoorloos verdwenen waren, die laatste tot grote voldoening van de waardin schooi als volkje is het riep ze uit, net begonnen we aan die boefjes wat steun te krijgen, en nu poetsen ze de plaat kwaard het penning en wenn is bij elkaar zien die ze maar aan brood en vlees gekost hebben de waard zijn niet, maar stot de paddetje op stuk papier in de handen, dat hij op het zolgelkarmetje gevonden had, en waarop aan de ene kant, in grootte, door elkaar huppelende letters, en nog wel in het Engels stond, aan mijn broer aan de andere kant, stond even zo schot en scheef door elkaar, en met de nodige taalfouten, maar toch in elk geval duidelijk in het Holland, maak je niet ongerust, we zullen niet in zeven sloten tegelijk lopen, Kees en Garnaal paddetje had heel ernstig gekeken, nu kwam er onwillekeurig toch een glimlach waar zijn ze heen? vroeg de waard, die het stuk papier vermoedelijk niet onder de ogen van zijn vrouw aan de geadresseerde oog verhandigd had, indien hij juist door die enkele regels in een voor hem onverstaanbare taal niet heel nieuwsgierig was geworden paddetje vertaalde het hem, en ook de waard schudde het hoofd zijn vrouw echter schudde de vuist is dat nu een taal? de snotapen moesten niet geweten hebben wat zelfs dank hadden moeten neerschrijven dat zullen ze zeker ook niet weten hebben, beet paddetje er toe mag ik soms weten wat ze hier voor onkost hebben? de waard wilde je tegenop komen, maar zijn vrouw bedwong hem met haar ogen kijk eens, ging paddetje voort ik ben op het ogenblik niet goed bij kass maar is dit genoeg? en hij leidt een paar geldstukken op de toombank de waard zei niets, maar de vrouw schoof ze dadelijk in de geld laden maar eigenlijk maar het tiende partje betuigde ze, maar beter wat dan niet ik wil jullie goeden, zei paddetje er kwamen nog drukke dagen voor hem het was voor het eerst dat hij als gezagvoerder zou uitvaren en al had hij liever gewild dat het op een andere wijze waren geschiet, dat dan niet weg dat hij volgens de spreek van zijn vaderland wilde handelen welke spreek luid wat gedoot, doet dat goed eigenlijk is die spreek veel ouder dan Nederland en zijn bewoners want Jozef in Egypte handelde er aan naag en we vond er zich best bij hem ontbrak nog een tweede stuurman en juist liep hij hierover te pikeren toen hij op de kei onvoorzins tegen Viritas opliep heb ik van mijn leven, ben jij dat echt Viritas? goeie help wat zie je eruit? ziek geweest? Viritas gaf niet veel antwoord hij keek een beetje suffig paddetje schudde hem eens bij de schouder ben je niet uitgeslapen of hoe zit dat? een toevolge glimlach kwam over het gelaad van Viritas ik wou dat ik er niet meer aan hoefde te denken paddetje aan denken? waar aan? Viritas verluisterde hem wat in het oor ga je daar zowaar ook aan beginnen paddetje uit, op die manier zou je ook mij suff maken kom, ga met mij mee, dan kun je ze helpen opzoeken Viritas ontstelde oh nee paddetje, ik wil ze ontvluchten ook al goed als je maar mee gaat waarheen? de zee op als een drenkeling die gered hoopt te worden, grip Viritas zijn hand ja, ja de zee, ver van die schatten af paddetje, kijk hem eens aan van wat zeg je, zijn ze nu alweer hier? ja ja, hier en overal maar opzien niet dat is je eerste verstandige woord Viritas, weet je wat? loop maar eens met mij mee als je helemaal suff bent geworden, heb ik niet veel aan je alleen een beetje aanspraak, een bekend gezicht want op den duur bevalt met die meesterlusters, maar matig bovendien, je loopt hier werkelijk gevaar ik heb nu wel mijn pardon te pakken want ik ga iets heel moois voor de koningsmoorders doen maar jij snap je, hoort eigenlijk in de gevangenis opgesloten te worden en dan ben je, zoals je nu loopt dus 7, binnen 2,24 uur stapelzot, en hoor je Viritas aan boord, heet jij, Johnny Dixon een vleug van begrijpen kwam over het wezen van Viritas oh, ja ja, Johnny Dixon ik was al als eerste stuurman aangenomen en toen werd ik door een vreemde gewipt precies en die vreemde was ik Viritas lachte dat weet ik, dat weet ik die hij springt over alles heen dat is verstandige praat, prees hem paddeltje en nou ben ik al over mezelf heengesprongen he oh, ja, dat is waar je bent suff geworden nee, nee, lachte Viritas alsjeblieft me niet want dadelijk vloot er weer een schaduw over het gezicht van zijn vriend ik heb hier twee dingen te zeggen of eigenlijk in je oor ter brullen Viritas eerst van die gevloekte schatten juist, juist, knikte Viritas er rust een vloek op mij hoop jou, maar je wel goed man ik heb het over die schatten nee, stil nou, krijg nu niet de Sint Vieters dans hou het even je fatsoen er van die schatten heb ik je te vertellen dat hoor je dat ze weg zijn helemaal verdwenen, voor ons de minste zulk een glans kwam over het gelaad van Viritas dat paddeltje hem bemoedigend op de schouder klopte dat is één, en daar spreken we nooit meer van nooit, nooit, herhalde Viritas hem schierde hand in elkaar knijpend zeg er eens Viritas je hebt nog een gezegend bootje oor en als nu je verstand ook maar weer op zijn oude kracht terugkomt zeker, zeker nu die dingen begin je nu weer over te spreken ze zijn weg, zeg je ja, weg, weg over een berg van mijn lichaam is afgewendeld oh paddeltje, wat is het mooi weer en wat zal het op zee heerlijk zijn zo vrij, zo zonder van die bergen en zeg nu eens waar ben je nu eigenlijk overheen gesprongen over jezelf zei je, maar dat kan toch niet de hemel zijn dank z'n verstand komt weer terug, ripaddeltje nou maar hoor, dat kunstje heb ik nu uitgehaald als je moet weten ik ben gezagvoerder Viritas wat, voel Viritas is Schipper Lijn Schotten dood? nee, gelukkig niet maar hij is toch erg minnetjes hij weet van geen hemel of aarde af en ligt maar te eilen van allerlei zeezaken door elkaar er is zo'n pillen draaier bij hem die zegt dat het wel terecht zal komen maar de zieke Tobbeg al maar zit de kwellen met van die griezelige bloedzuigers je hart breekt eigenlijk als je het ziet even, we zullen maar het beste van hopen de Schipper is een eindselstijke baas en verder moet we het maar opgeven met zuren en zanen kom je er toch niet en onze lieve heer heeft van iedig precies het uurtje van z'n dood bepaald en omdat er nu toch één op het schip de baas moet wezen ben ik dat Viritas? net wat een oude aldit van je verspel dat paddeltje de jeugdige gezagvoerder kregen een kleur van toch wees hij dit complimentje voorlopig van de hand het is nog wat echter niet bewaerde hij, ik ben nu zoveel als plaatsvervangig maar ik zal toch maar houden of ik het echt ben Viritas en daarom kan ik je voor deze reis niet meenemen als tweede stuurman, hoe ga ik dat zo willen omdat ik er juist naar één zocht zie je, maar je moet er niet kwatem worden hoor want ik spreek nou van mijn schuit een stuurman liet zijn kop goed bij mekaar te houden en, en bij jou moet er er juist allerlei malligheden uitwaaien daarom zou ik denken dat als je mee wil voor matroos dat is net goed voor je want dan moet je hart met je handen werken en eigenlijk met je hele corpus toegeslagen, riep Viritas uit oh, oh als ik maar nooit meer behoeft te denken aan daar, daar heb je het alweer weet je Viritas, als je met een vliegende storm in de weeflijnen moet zullen je je ziel wel zoveel zorgen hebben om je hartje te bergen dat je geen tijd meer hebt voor al die tjelandentjes in je bovenkamer Viritas tonen zich zo blij als een kind ach, als hij maar van al die mensen aan wal afwas, die hem immer zo aankieken omdat hij van de schat om aan uw tigretto wist nog één voorwaarde Viritas omdat je voortaan Johnny Dixon heet praat je Engels of je dat met de moedermelk ingezogen hebt weet je wel dat je eigenlijk een knappe knul bent ruilen van bovenkamer als dat kon riep Viritas uit paddeltje lachte daar hartelijk om ik denk dat ik dan gevaar zou lopen topzwaar te worden en nu vriend, ben ik voor eerst je baas hoor denk er aan ik zelf ben nog maar jong om de lui onder de duim te houden maar eronder zullen ze en zie je als jij Johnny Dixon nu een praatje met me wel komen maken alsof je minder groot gevonden had zou dat niet goed wezen maar eigenlijk voor geen van beiden op dit moment zijn we nog de vrienden van oud die samen heel wat avonturen beleefd hebben zijn we aan boord gestapt dan ben jij de matroos Johnny Dixon en ik, nou wie snapt het wel de nauwen vult de Viritas aan de stompe neus van paddeltje kulde ervan eerst de maal dat hij zich zo hoorde bedietelen oh, had hij op dit ogenblik zoals in de dagen van Iltigretto een paard onder zich had hoe zou hij dit hebben laten stijgeren om er dan als de wind van door te gaan ja, hij had toch een paard om te regieren om er meest over te zijn zijn schip al die glorie beletten hem echter niet om voor de uitrusting dat in de kleinste bijzonderheden te zorgen en toen het wapen van Zeeland de weide plas opvoeg dat menselijkerwijze gesproken alles in orde was weldra onder vond de bemanning dat deze ouwe al zag hij er nog zo jong uit er heus wel mocht zijn geen beel voor zijn volk hartelijk, toeschitelijk, alle lasten zodanig verdelend dat niemand te zwaar beladen werd zelf een voorbeeld van plichtsbedrachting maar boven alles de baas zelfs voor meester Lusters die als passagier meevroeg en die eerst gedacht had heel wat in de melk te kunnen prokkelen de ouwe op zijn nummer werd gezet binnen enkele dagen ging het aan boord geregeld als een klok en waar oorde heerst wel, daar is het altijd een genoegen te werken wie zal het vreemd vinden dat deze ouwe schier voortdurend aan het voorbeeld van zijn ouwe dacht de reis ging voorspoedig en zonder enig ongeval kwam men de straat van Gibral daardoor liever had paddeltje de steven naar Salé gewend maar zijn passagier had andere plannen je moet het zelf weten, sir had paddeltje gezegd ik meen, verklaarde meester Lusters dat het beter is de oude langingsplaats van de zeeroofen op te zoeken waar we gevaarlopen anderen van dat soortje te ontmoeten, sir daar ben je bang voor we hebben onze kanonnen en vuur roeren genoeg wanneer mijn expeditie ter land moet ondernemen bovendien de stand van Salé is toch eigenlijk ook een zeeroofer dat kan wel maar die doet het in het groot van onze over het hoofd zien als het voor gewone koophanden was hadden we maar één naam te noemen om er zeker van te zijn dat hij ons zelfs helpen zou welk toverwoord is dat het heeft niets met toveren te maken ik bedoel de naam van Schipper Michiel Adiaan, zoon van Vlistingen en nu vertel de paddeltje ervan hoe hoog de ruiter daar in de gunst zond de round het dacht even na zou de sand ook zo gunstig over die naam denken als hij wist dat we de schatten eeltikretten kwamen halen het gelaad van paddeltje werkt donkig daar meester Lusters daar heb je nu alweer een proefje van de vloek die op die schatten rust zelfs de naam van één dir praafste mensen verliest er zijn kracht door wat mij een bewijze is Schipper dat we niet naar Salé en wel naar die havenplaats gaan goed sir besloot paddeltje en daar was het bij gebleven niet lang duurt de reis meer gelukkig bleven zij voor een ontmoeting met een der vele roofschepen gespaard welke hier in de riven een bijna ontoegankelijke schuilplaats vinden en toen paddeltje aan zijn passagier verklaarde dat zij nu op de bestemde plaats gekomen waren en het wilderaal landwaard zou gaan verzocht deze hem in zijn hut te volgen eer men verder iets ondernaam paddeltje gaf het commando aan de eerste stuurman over wie hij wel op het hart drukte goed uit te zien en volgde daarop meester Lusters in dienst hut Schipper sprak deze niet zonder enige plechtigheid het oogomblik lijkt mij aangebroken om een plan in elkaar te zetten paddeltje keekzuinig eigenlijk blijf ik daar liever buiten sir je weet hoe ik over die schatten denk en dat de minste ik mijn handen er niet aan hoop te bevuilen dat weet ik schipper wat echt er niet wegneemt dat als het op een expeditie komt je moeilijk op een stoel met een kussen kan blijven zitten mijn stoelen waren al dit hart van zitting sir behalve eens en dat was bij de zeerover nu ja ik wil je niets on aangenaam zeggen ik wilde alleen maar opmerken dat je moeilijk achter kunt blijven als je volk erop uit trekt en wie zal dan het schip bewaken denk rump sir dat we hier in de wateren der riftpiraten zijn en misschien al menig donker oog de grote mast van ons schip opgemerkt heeft overigend zal ik doen wat mijn plicht is en wanneer er tot een strijder mocht komen het zij aan wal, het zij op het schip zal ik, en niemand anders dan ik weten wat mij te doen staat de roundheid boog het hoofd hij wist en gevoelde dat hier de gezagvoerder had gesproken die nooit of nimmig zelfs het kleinste gedeelte der leiding uit zijn handen zou geven het zij dan zo zegt hij maar dat doet aan de zaak niets af dat we vooruit het terrein moeten verkennen het terrein waar we nog niets van weten spot de paddeltje meester Lusters zag hem met een glimlach op het gelaat aan dat een goed zeeman op zijn kaart vertrouwde dat doe ik ook antwoorden hem paddeltje min of meer verwonderd goed triumpheerde meester Lusters dan zullen we nu eens de kaart van het terrein voor de daghalen om eindelijk eens precies te weten waar de bergplaats der schatten is oh bedoeld u het zo nou dan ben ik in dit opzicht geheelt tot uw dienst dat dacht ik ook wel heb even geduld dan zal ik de koker in die strep gemaakt paddeltjes ogen ging hem wijd open de koker riep hij uit dat wil zeggen 1 van de 3 1 van de 3 hoe heb ik het nu met u sir nee hoe heb ik het met u schripper het is toch een feit dat je alle 3 van Utreto in ontvangst genomen hebt ik wel nee wat gaat u ontkennen en in Engeland gaf je mezelf toe dat je het geheim in handen hebt gehad dat is ook zo wel nu dan ik begrijp u heuf niet sir je spreekt van 3 kokers ja ik weet er maar van 1 van 1 zeker en die heb ik aan mijn schripper overhandigd zonder te weten wat er de inhoud van was wel nu nog mooier de ruiter heeft zelf aan de weduwe paalsen 3 kokers in bewaring gegeven en nu vertelde hij alles wat Jim bij het onderhoud tussen die bedten afgeluisterd had dan heeft hij keel alles verkeerd verstaan niets ongewoonst voor een luisterwink besloot parotje dus? ja al ga je op je hoofd staan ik verzeker je dat ik maar 1 koker van Iltikretto in ontvangst genomen heb en die vervolgens aan schripper Michiel Aaryaan zijn heb overhandigd goeie man het heeft me half sprekend werk en heel wat overleg gekost om die ene koker voor mijn medevluchtelingen niet in het oog toe doen lopen was het immers puur onmogelijk geweest meester Lusters zat verslagen dus de koker in mijn bezit is DE koker of anders ben je bedrogend sir haastig sprook meester Lusters op en ging rommelen in zijn zeekist parotje vloot zacht een matrozen deuntje hij trok zich het geval weinig of niets aan de waarheid had hij gezegd en nu kon voor de rest meester Lusters doen of laten wat hij wilde er is noods oproepelen maar met die nood lottige koker was na enige ogenblikken lei meester Lusters een pakje op de tafel scheurde er haastig het zeildoek en de papieren af en ja daar kwam een lode koker voor de dag meester Lusters hield die triomfantelijk omhoog is die het nu of is die het niet parotje strikte er de hand naar uit even aarzelde meester Lusters en parotje merkte dat op kom ik zal hem toch niet doorslikken lang genoeg heb ik hem bij me gehad hoor nu gaf hem de roundheid het kostbare bezit in handen he moppelde palletje dus of hij dunner is ik weet wel dat ik hem op zijn best ontspannen kon je handen zullen groter zijn geworden schipper palletje keek naar zijn handen nou die waren al vroeg zo veel kunnen ze niet uitgezet zijn ach dit is nu eigenlijk bijzaakschipper het voortnaamste is of hij die koker herkent ah het wendig zou ik zeggen ja maar toch op het gevoel meester Lusters gaf daar verder geen acht op komen die letters hier boven en hier beneden over één met wat je je daarvan herinnert ja, dat is krijk één der wel nu dan is dat andere bijzaak en nu wil ik hem openen in je bijzijn, want ik heb graag geen getuigen dat openen ging niet gemakkelijk want de koker was stevig dichtgesoldeerd toch meester Lusters had ze daartoe al in Engeland voorzien van de nodige werktuigen nu begon palletje ook in spanning te komen en toen de koker geopend was en er een bundeltje percamenten uit kwam hield hij onwilligeurig de adem in met veel voorzorg sprijden de roundhatsen uit op de tafel ze met de rechterhand zoveel mogelijk gatstrijkende en beide mannen bogen zich vol belangstelling over deze kostbare documenten einde van hoogstuk 20