 Hofstuk 1 van de Zoon van Dick Trom. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen zijn vrij van auteursrechten. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bart De Leeuw. De Zoon van Dick Trom door Cornelius Johannes Kivit. Eerste hoofdstuk. Dick heeft een plan en zijn vader vindt dat hij een bijzonder kind is, en dat is hij. Het was met de kruidenierswinkel van de oude Trom uitstekend gegaan. Dat was geen wonder, want vrouw Trom was een zindelijke vrouw die ervoor zorgde dat alles in de winkel erg kurig netjes uitzag. De kope reweeschalen waren zo prachtig geschuurd dat ze haast wel van goudschenen. De toonbanken zagen er brandhelder uit en de koopwaren waren van de beste kwaliteit. Elke mooi gespannen Dick zijn mooie hit voor de wagen om de klanten die buiten de dorp wonen te gaan bedienen. Zijn paard was althoos een helder geroskant. Zijn wagen zag er proper uit en wat hij levende was prompt in orde. Nooit vergaat hij te doen wat hij beloofd had en tegen wat extra werk zag hij niet op als hij een van zijn klanten ermee gerieven kon. Geen wonder dus dat hij steeds meer verkort, er telkens nieuwe klanten bij kreeg en er zelden of nooit één verloor. In enkele jaren was de winkel van Jan Trom de voornamste van de dorp geworden en het was in lust te zien hoe vol het er somtijds wezen kon. Vooral op zaterdagavond was het een verbazend druk. Dan stond de winkel vol gepropt met mensen die inslag voor de volgende week kwamen doen. En had de vader en moeder Trom, Benevens Dick, geen handen genoeg om de klanten te bedienen. Maar al moesten deze wat wachten, dat hinderde niet erg, want allen luisterde graag naar de vrolijke grappen van Dick die zijn praatjes steeds klaar had. De oude Trom deed niet veel, hij was niet sterk genoeg om lang achter de toonbank te staan en als het hem al te druk werd trok hij zich op zijn stoeltje in een hoek van de winkel terug en keek met innig welbehagen de drukte aan. En dan luisterde hij naar de gesprekkende vrouwtjes, die het wel gezellig vonden dat ze niet dadelijk geholpen konden worden omdat ze dan nog een poosje konden babbelen. Maar het meest genoot hij van de grappen en kwinkslagen van zijn zo'n Dick, die hij soms lange tijd achterheen met de grootste bewondering kon zitten aanstaren. En menigmaal als hij zag hoe graag de mensen door Dick geholpen werden, mondbalde hij zacht voor zich heen, die Dick, oh dat is toch een bijzonder kind en dat is hij. Trom werd er niet sterker op en meer en meer begon de winkel hem te zwaar te worden, vooral overdag als Dick de klanten afreed en moeder het huiswerk verrichten, want de winkelschel liet hem bijna nooit met rust van de morgen tot de avond. Klingelingeling ging het als Trom zijn ontbijt gebruikte, Klingelingeling als hij smiddags aan tafel zat, Klingelingeling als hij zijn middagdutje wilde doen, waaraan zijn zwak lichaam zoveel behoefte had. De geheedendag was het voortdurend, Klingelingeling, en dat hield niet op voor dat savingslaat, de winkeldeur op het dachtslot werd gedaan. De ouderman bevde soms over al zijn leden van vermoeidheid, als hij eindelijk in zijn bed gestapt was, en van overspannen kon hij dan Dick woos in geen uren de slaap doorvatten. Eindelijk begrepen moeder griet en Dick beide dat het zo niet langer ging, dat er verandering moest komen. En die verandering kwam. Het huisje naast de winkel kwam te huur. Het was een allerliefst huisje, maar keurig net. Het was een huisje voor een paar oude mensen die rustig hun oude dag wilde doorbrengen. Zodra Dick hoorde dat het te huur was, zei hij op het avond, toen de winkel op het dachtslot was, hoor eens vader en moeder, weet u dat het huisje hiernaast te huur komt? Is het waar, vroeg moeder Trom? Nee, dat weet ik niet. Trom zei niet. Hij keek Dick aan en streek met zijn hand lang zijn dunne bakkebaardjes. Ja, zei Dick, het is zo. En nu had ik gedacht dat het juist het huisje voor u beide zou zijn. Ja, zei Trom, dat denk ik ook, en dat doe ik. Het is een liefhuis, ging Dick voort. Niet te groot en erg gemakkelijk in het bewonen. En als hij mij dan de winkel verhuurde, zou hij een rustige oude dag kunnen hebben. Het wordt vader toch wel wat erg zwaar in de winkel. Ja, dat doet het. En dat doet het, zei Trom. En wou jij dan alleen in de winkel gaan wonen, Dick? Vroeg vrouw Trom met een glimlachje? Dick lachte ook. Nee, moeder, dat is nu juist mijn bedoening niet. Als u en vader het goed vinden, zou ik wel willen trouwen. Anke en ik hebben ook ander al gekend van onze vroegste kinderjaren af. En we houden veel van elkaar. Dus, wat dukt u ervan? Moeder Trom stond op, sloeg haar armen om Dick's haal. Gaf hem een kus op elk gewang en zei, mijn zegen erop, Dick. Trom trok zo hard aan zijn bakkenbaardjes, dat hij er de vlassige haartjes val in de hand hield. En zei, ja, ja, zo is het goed. En dat is het gried. Onze Dick is toch een bijzonder kind. En dat is hij. Het einde van hoofdstuk één. Hofstuk twee van de zoon van Dick Trom. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel. De zoon van Dick Trom door Cornelis Johannes Kivit, tweede hoofdstuk. De belangrijkste dag uit het leven van Dick Trom. Het ging al gauw als een lopend vuurtje door het dorp. Dick Trom gaat trouwen met Anke en zijn ouders gaan het huisje bewonen naast de winkel. En alle mensen vonden het erg best. Het was net een spannendje dat bij elkaar hoorde zijn men. Allebei zijn ze vrolijk, allebei jong, allebei Dick. En dat was waar, want Anke even naar de ingezetheid haar aanstaande man. Ze zag er doer en doorgezond uit, had een paar bloosende wangen en kijk iedereen auto's vrolijk en opgeruimd aan. En ze vond het wat prettiger om in Dick te trouwen. Van hun vroegste jeugd af hadden ze ook kandig gekend en veel van elkaar gehouden. En niemand vond het vreemd dat zij man en vrouw zouden worden. Eigenlijk hadden de mensen het al lang gedacht. Op een mooie dag in de maand juni werd de bruiloft gevierd. Dick was smorgen zal vroeg opgestaan en de tuin achter zijn huis ingestapt. Het zonnetjes geen zo vrolijk, de vogelsongen zo blij, de bloemen in de peekjes geurden zo heerlijk en Dick voelde zich zo gelukkig dat hij van lauter plezier een liedje begon te zingen. En met zijn zakbes sneed hij de vroege rozen af en de schringen en de vogelkerrs en mond ze samen tot een welriekende ruiker die hij zelf aan zijn bruit ging brengen. Overal zag hij de vlaggen uitsteken ter ere van hem en van Anneke. Piet van Dril was de eerste die zijn vlag uit het Zolderaamstak en toe volgde Jan Vos en daarna van Dijk de Monenaar en vrouw van Aaken en teunde visser en de meester en de ontvanger en de burgemeester. Ja, zelfs uit het huisje van Kede Heks van de Achterweg wapperde een klein verschoten vlaggetje uit het bovenzijruimtje want zij hield dol veel van Dick en verheugde zich in zijn geluk. Weldra was er geen huis meer waar de vlaggen niet uit hing want wel een bewijs was dat de bruit en de bruitigom geliefde personen waren op het dorp. Dick vond het heerlijk te zien dat alle mensen hem en Anneke een blijk van vriendschap wilde geven. Hij had in glimlach van geluk op de lippen en zijn ogen tintelden van blijdschap. De mensen die hem tegenkwamen hielden hem staande om hem geluk te wensen en de hand te drukken. En Piet van Dril stak zijn zwarte gezeerd buiten de deur van de Smederij toen Dick voorbij kwam. Zwijde met zijn vette glimmende petje en riep drimaal, Hoezee, leven Dick en zijn bruit. Voor het huis van Anneke wachtte hem een verrassing want daar was een mooie, grote erepoort opgericht met spargroen en papieren bloemen. Bovendien prikte een schild met de namen van de bruit en de bruitigom en er ging een lampions met kaarsen die avonds een schitterend licht zouden geven. Dat hadden zijn vrienden en kennen ze gedaan onder leiding van Piet van Dril, zijn boezemvriend. En onder de poort stond Anneke die maar niet begrijpen kon dat die poort ter haren ere was opgericht en ze lachte en schrijdde tegelijk van blijdschap en zei dat ze zo gelukkig was en zoveel ere niet verdiende. En ze dankte Dick voor zijn mooie ruiker en wist bijna niet wat zij doen zou van vreugden. Toen ging Dick naar huis terug om alles voor de bruinloft in oorden te brengen en werden in de schuur die in gewone tijden voor pakhuis diende grote tafels en stoelen geplaatst voor de gasten en hij versierde de wanden met vlaggedok en nog was hij daarmee niet gereed toen de deur open ging en Piet van Dril en Jan Vos verschenen die een wagen met spargroen mee brachten en hem helpen aan de versiering. De schuur was wel draa haast niet meer te herkennen, zo mooi werd zij. Vader en Boer de Trom konden hun ogen bijna niet geloven toen zij even binnenkwamen om een kijkje te nemen. Ze sloegen de handen van verbaas in elkaar en Trom mompelde, wat een feest, wat een feest. Het hele dorp vlacht en dan die schuur. Oh, die Dick is een bijzonder kind en dat is hij. Boer de Griet was dat voorkomen met hem eens maar ze gunde zich de tijd niet om lang te kijken want ze had het nog meer dan druk om alles voor het feest in gereedheid te brengen. De beste spullen moesten uit de kast en alles werd zorgvuldig, geschuurd en opgeknapt. Trom had het vreselijk druk met zijn hoge hoed, dezelfde nog waarop Dick was gaan zitten toen deze nog een kleine jongen was. Trom poedste de stugge haartjes glad en liefkoosde hem wel honderd maal met de mouw van zijn lakend sijas. De man zag er wat deftig uit, helemaal in het zwart en met die hoge hoed op. Het bodel van zijn kostuum was wel wat ouderwet want het was zijn eigen trouwpak nog dat hij mijn zelden had aangehad en zijn hoed was wel wat hoog van bol en breed van rand maar dat hinderte niet. Die hoed is nog mooi en dat is hij, zijn Trom. En mijn pak kan ook nog best mee en dat kan het. Dick was wel van top tot zeen in het nieuw en had ook een lakend pak laten maken en een hoge hoed gekocht. Zelf vond hij wel dat hij hem met de hoed erg gek uitzag maar Trom zei dat hij hem deftig stond en dat deed hij. Dick's nieuwe laarse kraakt er bij elke stap zodat we hem in de verte al kon horen aankomen. Dick had er een hekel aan maar zijn vader vond dat ook al erg deftig. Alle laarzen van deftige mensen kraken en dat doen ze, zei hij wijs. Eindelijk was het tijd om naar het huis van de bruit en vervolgens naar het gemeentehuis te gaan waar het huwelijk zou worden vol trokken. Het trital begaf zich daarom op weg. Dick zag wel wat tegen de plechtigheid op en hij voelde zich in zijn mooie zwarte pak, in zijn kraakende laarzen en onder zijn hoge hoed, ver van lekker. Hij was in het geheel geen mens voor zoveel moois en plechtig. Maar het moest nu helemaal gebeuren en hij besloot daarom zo goed mogelijk door de zure appel heen te buiten. Vader en moeder Trom keken met gepaste ernst naar al de vlaggen die ter ere van hun zoon waren uitgestoken en vonden zich verbazend gewichtig. Moeder Grid zag er ook zeer feestelijk uit. Ze had haar zijde japon aan, waarover een met pomen doorgewerkte omslagdoek die haar in de vorm van een gelijk benige driehoek over de rug hing met de punt naar beneden. En zijde hoedje op, met grote keelinten en aan haar armen karbis, welke in sterke mate de aandacht trok van de kinderen die de kleine stoet omringde en steeds in aantal toenamen. Heen van de grootste jongens begon al spoedig te zingen. Bruit, bruit, strooi wat uit. Bij de andere legde hij met zwijgen op met de opmerking dat de bruit nog niet aanwezig en hij dus met zijn liedje te vroeg was. De jongens en bij ze zagen er zeer opgewekt uit en het ontbakken hun niet aan de nodige luidruchtigheid. Zo bereikte het rital de woning van de bruit waar de gasten die voor het feest genodigd waren zich reeds verzameld hadden. Met een krachtige handtruk werd dik ontvangen die onhandig met zijn hoge hoed omsprong en voortdurend het vervelende kraken van zijn laar zijn hoorden. Het was nu hoogtijd om naar het raadhuis te gaan. De stoet stelde zich dus op. Jan Vos en zijn verloven de opende derij. Daarom volgde Dik en Anneke daarachter de wederzijdse ouders en verdere familieleden en eindelijk de vrienden en kennissen die genodigd waren. Piet van Dril en zijn jonge vrouw, want Piet was al zeer dat de jaar getrouwd waren de laatste van de stoet. De meisjes en vrouwen hadden allen een grote karbis tot grote vreugde van de jongens en meisjes die zich volblijde verwachting voor het huis hadden opgesteld. Noudig waren de bruiloftschasten zichtbaar of dat klonk uit wel honderd keelen. Bruit, bruit, trooi wat uit. Bruit, bruit, trooi wat uit. Het was een verschrikkelijk gejul en lawij, maar de karbis en pleven poddiert. Eerst moest het jonge paar getrouwd zijn. Zolang dat niet gebeurd was, werd het niet gestrooid. In lange rij trok de stoet door het dorp en bereik de ongestoord het raadhuis. Daar werden de grote duren geopend door de veldwachten die bij de trouwpartijen dienst deed als concherzen en ben dan plaats in de trouwzaal waar vee de dorpelingen uitwezig waren om van de plechtigheid getuigen te zijn. Spoedig verschenen burgemeester en nu werden Dick en Anneke in de echt verbonden. De burgemeester deed nog een hartelijke toespraak en drukte het bruit sparen de hand. Pas kwam de stoet weer buiten het raadhuis of daar galmde het weer. Nu wel uit 200 monden. Bruit, bruit, trooi wat uit. Bruit, bruit, trooi wat uit. De lieve straatjer drog geweldig op om dicht bij de karbissen te komen die de begeerde lekkernijen bevatten. En Tans bestond er tegen het openen daarvan geen enkele hinderpaal meer. Daar dan jongens, grabbelt maar, Riep Anneke, die tijdens de plechtigheid erg bleek had gezien maar nu haar frisse kleur langzamerhand terugkreeg. En ze tastte diep in de karbis en stroi de bruitzakers onder de menigte. Haar voorbeeld werd door Boedertron en de andere vrouwen en meisjes gevolgd. Het regende als het waren links en rechts suikergoed zodat de jongens op en overal kan er buitelden om toch maar zoveel mogelijk bijeen te grabbelen. Het was een allerdolst schouwspel. De kinderen hadden nergens meer oog voor dan voor de uitgestroide lekkernijen. En ze waren zo verwoed uit het grabbelen dat zij de hele bruitstoet uit elkaar duwden. Ring van jongens kwam vlak voor de voeten te liggen van vader Tom zodat het weinig schilder of deze viel voorover op de straat. Z'n hoge hoed rolde wel twee meter ver voor hem uit en kwam onder een paar jongens terecht die aan het vechten waren om een suikerboom waarop ze beide rechtmenen te hebben. De arme hoed kreeg het kwaad te verantwoorden en leek al spoedigd meer op een waterhozer uit een lekker roeiboot dan op een deftige hoge hoed. Piet van Driel gaf de vechten de jongens een paar klinkende oorwijgen die hun met verbazende spoed het hazenpad deden kiezen. De hoed bracht hij zoveel mogelijk weer in zijn vatsoen en zette hem de oude man op het hoofd. Van het gemeentehuis wandelde de stoet steeds weggezeld door de straatgeurt die met ijzeren volharding het bruitbruitstrooi wat uitgalmde naar de kerk waar het huwelijk ingezegend werd en vandaag naar de versierde schuur. De geheden dag heerste er grote vreugden. Dik rookte uit een langer goudse pijp die met groen en bloemen was versierd en de bruit dronk uit een kopje waarvan het oortje met een rozenknopje en een paar rozenblaadjes prijkte. Het was een heerlijk feest. Smedags kwamen vele vrienden en kennen ze gelukwensen en ook de oude heks van de Achterweg kwam binnen om bruit en bruitigom de hand te drukken. En in een klein mandje bracht zij zes kippenuitjes bij als een klein blijk van haar vriendschap en dankbaarheid want ze was maar een arme oude vrouw en wilde toch ook zo graag wat geven. Dik kreeg het er bijna te kwaad over. Zo aardig vond hij dat van de goede ziel en hij pakte het oudje beet en danste met haar in het rond tot grote pret van alle Bruiloftsgasten. Zavonds kwamen twee muzikanten met violen en toen konden de jonge luid dansen naar hartelust wat zij ook deden. Het was al zeer laat in de avond en nog was er niemand naar huis gegaan. De oude monenaar was de eerste die opstond om te vertrekken en hij klopte trom op de rug en zei dat was nog eens een echte mooie Bruilof niet waar en trom antwoorden aan zijn bakkerpaag die splukkende ja dat is het en dat doet het. Maar Dik is ook een bijzonder kind en dat is hij. Einde van hoofdstuk twee. Hoodstuk drie van de zoon van Dik Trom. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel. De zoon van Dik Trom door Cornelis Johannes Kieviet. Derde hoofdstuk. Dik wordt vader en vrouw Smul begraft haar neus in een romtaart. Het bleef met de winkelonderleiding van Dik en Anke uitstekend gaan zodat men gerust kon voorspellen dat zij nog eens in goede doen zouden komen. Nu, Dik werkte dan ook met de grootste ijver en als hij de boeren afreed met boodschappen verving Anke hem op uitstekende wijze in de winkel. En zij was een zuinig vrouwtje. Naar de mening van Dik haast wel een beetje al te zuinig. Horus Anke zei hij meer dan eens. Daar moet je toch voorzichtig mee wezen. Zuinig is goed, best zelfs, maar al te zuinig is verkeerd. Komen de vrouwtjes op een puntje van dit of van dat, daar moet je niet bang wezen dat de schuil even doorslaat. Het is beter overwicht te geven dan te klein gewicht. Daar hebben de mensen een hekel aan en daar gaan ze al gauw naar een andere winkel, waar de maat wat ruimer is. Horus een klein toegiftje doet geen schade, maar voordeel. En komen de kinderen boodschappen halen geeft ze dan een balletje of een pepermunt of een stukje zoethout of een vijg. Dat hebben ze graag en dan kopen ze liever hier dan bij een ander. Anke gaf van die raad gehoor, maar zuider vanuit bleef ze toch en dat was goed. In de winkel zag het er keurig netjes uit en er was van alle gemakken voorzien. Daar zorgt de vader Trom wel voor. Nu hij niets meer te doen had, was de oude liefhebberij voor het timmervak weer bij hem ontwakt en liep hij auto's de passen en termeten te schaven en te hammeren. Het was dan ook, eerder jaar voorlopig was, een pracht van een winkel geworden en Trom was daar erg trots op. Jammer voor de braver man dat hij de laatste tijd zo doof werd. Kort naar Diksbruiloft was het begonnen en het dan met de dag toe, zodat hij eindelijk bijna niet meer te beschreeuwen was. Het was voor giet een verbazende last, want ze hield erg veel van een praatje. Een paar jaar na Dikshuurlijk had er een grote gebeurtelisplaats. Dik werd namelijk vader van een zoonje en er was er erg blij om. Toen hij op een avond met paard en karthuis kwam, vond hij de kleine kerel al in de wieg liggen, en grootvader en grootmoeder Trom zaten er op een stoel luist en keken met de grootste belangstelling naar hun pasgeboren kleinkinds. Grootmoeder Griet vond het een allerliefst schattig kindje, maar grootvader zei geen woord. Hij was blijkbaar in gedachten verdiept en sta er met openmond de kleine schreeuwer aan. Want een schreeuwer was het. De oude Trom had een klein pasgeboren kindje nog nooit, zo horen schreeuwen. Grootvader vond het erg verwonderlijk, en soms sloeg hij zijn ogen even op en sta het grootmoeder aan met een blik waarin zowel verbazing als bewondering opgesloten lag, dat hij in het kind iets gewichtigs zag. Oh oh, wat was Dik blij toen hij zijn zoonje zag. Zijn ouders feliciteerden hem richthartelijk en hij drukte moeder Anneke die te bed lag, een kus op elke wang. En toe ging hij weer dadelijk naar de wieg om zijn zoonje in ogen schoud te nemen. Wat verschrikkelijk, wat schreeuwt dat kind, zei Dik, die ook in de grootste verbazing naar het geluid van de nieuwe huisgenoot luisterde. Moeder, heb ik ook zo geschreeuwd toen ik pas in de wereld was? Nee, zei grootmoeder Trom, jij schreeuwde nooit dan alleen dat je honger had. Maar dan heeft het veentje ook honger, Riep Dik met beslistheid uit. Hé, bakker, waar zit je? Geef dat kind wat eten. Op zijn geroep kwam de bakker uit de keuken tevoorschijn. Het was vrouw Smul, die ook Dik nog gebakerd had. Zoals nu een oude vrouw geworden, met bijna geen tand meer in haar mond, en een puntige vooruitstekende kin. Dik hield in het geheel niet van haar, maar, daar zij de enige bakker op het dorp was, moest haar geholpen wel ingeroepen worden. Met een vriendelijk lachje feliciteerde zij de gelukkige vader, en ze haalde het kleine keroetje uit de wieg en hield hem Dik voor, die nu in de gelegenheid kwam, zijn zij om goed te bezien. Ten tweede malen wekte het veentje zijn grote verbazing, want zo Dik als hij zelf geweest was, toen hij op de wereld kwam, zo Smul en Dun was de kleine. En schreeuwen, schreeuwen dat het kind deed? Nee, maar, het ging Dik's verwachting verre te boven. Ook Grootboedig en Grootvader keken het wichtje met verwondering aan, want zo Dun en Maag er hadden zij nog nooit in kind gezien. Dik sloeg van verbazing de handen in één en rip uit, nee, maar, wat een wonderlijk maager kind is dat, dus veel te Dun. Maar het is toch een erg lief kindje, zei Annike, met moedertotts. En wat schreeuwt het, ging Dik voor het, het schreeuwt als een speenvarken. Toe baken, geeft het kind daadelijk wat te eten, want zulke schil is niet uit te houden, en mens krijgt er hoofdpijn van. Grootvader Trom had nog geen woord gesproken, maar eindelijk ging hij naar zijn vrouw, en driftig aan zijn bakkenbaardjes plukkend, zei hij op gewichtige toon, Groot, het is een bijzonder kind, ik zeg, een bijzonder kind, en dat is ie. Ik loef het ook, zei Dik lachend, zo Dun en dan dat geschreeuw, het is wel bijzonder. Inderdaad pleken deze twee eigenschappen van de kleine op den duur wel wat bijzonder te zijn, want het kind schrijde van de morgen tot de avond en van de avond tot de morgen, alleen als hij sleep was hij stil. Hij dronkte ene fles melk naar de andere, maar bleef even dun en maagig, en hij schierwde om er wat hoper onder te worden. Kreeg hij geen fles, dan maakte hij een ijstelijk misbaar om de aandacht op zich te vestigen, en had hij de fles leegedronken, dan vond hij dat weer een reden om zijn stem te verheffen. Maar hij groeide best, al was het alleen in de lengte. Dik feestde dat zijn wiegen goud tekort zou worden, en hij ergerde zich de ganse dag aan de aanwezigheid van de baker. Daar had hij trouwens zijn goede redenen voor, want in de winkel was veel te stoepen, en daar hield vrouw Smul van. Telkun zag Dik dat zij ter luikst iets in de mond stopte, als ze even in de winkel moest wezen, en dat kon Dik niet uitstaan. Eens zag hij dat zij bij de kistjes vijgen stond en er een hand voor uitnam, en hij besloot haar dat eens en voor goed af te leren. Baker had hem niet gezien, en schrok dus niet weinig toen hij eens klaps achter haar stond. Dik nam een grote bak met stroop, die ze onmogelijk met een hand kon vasthouden en zei, Toe baker, help me even, hou die bakkers vast. Maar dat kon Baker niet doen, want dan zou Dik zien dat zij een hand vol vijgen had. Haasde draaide zij zich dus om en stakte vijgen met een behendige beweging in haar mond. Maar ongelukkig konden ze daarin haasd niet geborgen worden, zoveel had ze er wel uit het kistje genomen. Ze moesten want dus stijf dicht houden, wilden ze zich niet verraden. Toen geef zij de stroopbak met beide handen aan. Haar mond zat als het ware volgeprobt tot grootvermaak van Dik, die een vriendelijk praatje met haar begon. Wel Baker, zei hij, hoe zou het er komen dat de kleine Jan, want zijn zoon heet Jan, naar zijn grootvader, dat de kleine Jan altijd zo schreeuwt? Wat kan er toch de reden van wezen? Maar Baker kon niet antwoorden vanwege de vijgen die zij in de mond had, en er waren er te veel, dan dat zij het had kunnen doorslikken. Kouwen durven zij ook niet, want dan zou ze zichzelf het dadelijk verraden hebben. Ze verkeerde nog in de heilige overtuiging, dat Dik niets van haar snoeperij had gemerkt. Ze zei dus niets, maar haalde alleen de schouders op, ter deke dat de reden van Janjes geschreeuw haar totaal onbekend was. Doch met dat gebaar was Dik niet tevreden. Nee, Baker haal nu de schouders niet op, zei hij op ernstige toon, maar zeg maar liever kort en goed wat er de oorzaak van is. Hij moet toch ergens met zoveel volharding omschreeuwen? Baker haalde nogmaals de schouders op en Dik keek haar ernstig aan. Schild er wat aan Baker, u trekt zo'n raar gezicht, ging hij voort, heeft u pijn of zoiets? Baker schulde ontkennend met het hoofd, maar het angst zweet brak haar uit, want de vijgen in haar mond begonnen haar verschrikkelijk zwaar te liggen, en ze kon haar mond bijna niet meer dicht houden. Zij kneep de lippen van hopig stijfel op kander, en liet het de zware stroopak haast vallen. Dik had de grootste pret en ging plaag en voort, heeft u kiespijn Baker? Bakers schulde alweer van ne, of buikpijn nogmaals hetzelfde gebaag. U lijkt wel stommetje te spelen Baker, ik geloof dat ik de dokter voor u moet halen. De Baker slaakte een diepe zucht, maar wilde blijkbaar niets van een dokter weten, zo schulde heftig van ne. Maar zeg dan toch wat Baker, zo'n zwijgen is er om dure luws van te worden, of kan u niet spreken? De Bakers zijn nog niet, maar kijk van hopig naar de zolder. Toe uw mond eens open Baker ging Dik zonder medeleide voort, en hij pakte haar kind tussen zijn vinger en duim. Maar nu werd het Baker te erg, en ze begreep dat Dik heel goed had gezien, dat zij van de wijkje gesnoept had. Ze zette de stroopak haastig neer, en verliet in alle uiden de winkel, terwijl Dik het uitschaterde van pret, omdat hij haar zo gedurte pakken had gehad. Zij dorst de baas de gehele dag niet meer aankijken van schaamte, en ze had nog groter hekel aan hem dan vroeger, toen hij haar klompen vol water had geschept. Maar de snoeplust leerden zij er niet mee af. Dik wel was bij haar te veel ingekankerd. Dat bleek Dik, toen zijn zoontje een dag of acht oud was. In de winkel achter één van de toonbanken was in Luik waaronder zich de kelder bevond. Dik was in die kelder, toen de winkel schel ging, maar de Baker wist niet dat Dik daar was. Ze kwam in de winkel en zag daar de loopjongen van de pakketpakker, die een heerlijke roomtaart kwam brengen. Een geschenk van Piet van Dril en dienstvrouw. Ha! De neuspleugers van vrouw Smull trilde van begeerte. Haast er om zich heen gekeken te hebben, of ze wel alleen was, lichten zij behendige deksel van de doos en genoot van de heerlijke aanblik die de verrukkelijke taart opleverde. Dik kwam langzaam en onhoorbaar naar daarbij. Als zij gaat stoepen, zag ik het haar eerst in de winkel. Als zij gaat stoepen, zal ik het haar eerst en voor altijd afleren, dacht hij. En jawel, vrouw Smull moest toch eventjes proeven. Met haar vingers streek ze er wat room af en stak het in de mond. Wat smaakte dat heerlijk? Ze smakten met het tong en wat rook die taart lekker? Wacht, ze moest ook eventjes ruiken. Ze bracht de doos wat omhoog. Haar neusend naar omlaag en genoot van de heerlijke geur. Maar Dik was meer dan kwaad want hij dacht dat vrouw Smull ervan snoepte en in zijn boosheid gaf hij een geduchte doel tegen de bodem van de doos zodat de neus en kind van de bakker in een ogenwenk tot in het hart van de taart dooidrongen. En toen vrouw Smull die lichaamsdelen weer uit het ontijdige graf had opgedolven zaten zij dik in de room. Ze leken wel roomhoorendjes. Vrouw Smull kon zich in het eerst ogenblik maar niet begrijpen wat er gebeurd was. Zo snel was het in het werk gegaan. En ze gaf een gil van de schrik. Doos en taart liet ze op de vloer vallen en zij vluchten op een drafde winkel uit en de huiskamer in waar Anneke in een schaterlag uitbarste zomaal zag bakker eruit. En ze kon haast niet tot bedaren komen toen Dik hij vertelde wat er eigenlijk gebeurd was. Al vond ze het meerder jammer van de heerlijke taart. En wat zullen Piet van Dril en zijn vrouw het aakler vinden als ze het horen, zij Anneke. En wat zullen Piet van Dril horen, zij Anneke. Die zullen het niet horen, zij Dik. Ik ga dadelijk een nieuwe taart bestellen. Precies één der als deze. En we nodig het Piet en zijn vrouw een avondje bij ons op de koffie om haar te helpen opeten. Dan horen zij er nooit eens van. Bakker zal er haar mond wel over houden en wij praten er natuurlijk ook niet over. Zo geschieden. Piet en zijn vrouw smulden er heerlijk van en vonden het prettig dat de taart Dik en Anneke zo lekker smaakten. De hunnen niet was. De bakker wilde de hele avond niet binnenkomen. Ze bleef stil in de keuken. Maar Anneke zorgde toch dat ze haar deel van de lekkernij kreeg. Want zij paste uitstekend op de kleine Jan. En dat waardeerde Anneke bijzonder. Een paar dagen later ging de bakker voor goed heen. Einde van hoofdstuk 3 Hoofdstuk 4 van De Zoon van Diktrom. Deze LibriVox-opname is vrij van opname door Bart De Leeuw. De zoon van Diktrom door Cornelis Urhanis Kivit 4 de hoofdstuk de eigenschappen van de kleine Jan en het geduldige busje van de orgelvrouw. De kleine Jan groeide zeer voorspoordig op dat we zeggen alleen in de lengte. Want hij bleef broodmaker tot grote verbazing van Dik en Anneke die elke dag opnieuw in de gelegenheid werden gesteld om zijn eetlust te bewonderen. Hij is precies een haze windhond. Meer dan eens. Hoeveel hij ook eet, hij blijft altijd even dun. Het is verwonderlijk. Overigens was de kleine Jan een zeer voorlijk kind. Hij lag de auto er nog maar enkele dagen oud was en zijn tantjes kwamen zeldzaam vroeg. Hij krop veel grabber over de vloer dat nog ooit enig kind gedaan had en kreeg mazelen, kinkhoest en waterpokken toen andere kinderen van zijn leeftijd de gedachten daar aan nog niet in hun hoofd voelden opkomen. Zijn grootvader hield daarom staande tegenover iedereen die het horen wilde dat de kleine Jan een bijzonder kind was en dat was hij. Jan was met zijn grootvader als spoedig goede maatjes. Toen hij nog heel klein was wilde hij auto's op dienst knieën zitten en paartje rijden zodra hij hem maar zag. En als grootvaders zijn zin die dadelijk deed zette hij het zo geweldig op een schreeuwen dat zelfs grootvaders gehoor vliezen er pijn van gingen doen en dan haasten de ouderman zich tevreden te stellen. Zodra Jantje lopen kon en dat kon hij heel vroeg liep hij overal naar. Annenke was daar eerst wel wat ongerust over omdat grootvader zo erg doof was maar toen hij Jantje auto's weer gezond en wel terugkeerde in de ouderlijke woning begon ze daar spoedig aan te wennen. Als Jantje zoek was, dacht ze al duidelijk oh, hij zal wel weer bij grootvader wezen. Toen Jantje zag dat grootvader bij de auto's aan het timmeren was zolang tot hij ook een hamer kreeg en van dat ogenblik af deed hij niet anders dan hameren. Hij sloeg ermee tegen de toombang dat de weekschalen ervan rinkonden. Klopte op de vijgemond met zoveel kracht dat de pittjes uit de vruchten tevoorschijn kwamen hamerde een melk kan aan scherven en sloeg een bast in de winkel uit. Dat gebeurde alles op één dag tot grote schrik van Annenke die hem de hamer afdam toen het te laat was. Grootvader had er niets van gemerkt en toen Annenke hem stik attent maakte keek hij die enige tijd in verbazing aan tot hij eindelijk mond bodde. Zie je wel Annenke dat Jantje een bijzonder kind is en dat is hij. Dat bleek ook uit het feit dat Jantje het geweldig op een schreeuwen zette toen Annenke hem de hamer had afgenomen. Hij kon echt er zo hard dit schreeuwen dat zijn moeder hem die terug gaf. Grootvader was bezig de stijfzolade te herstellen die niet meer goed heen en weer kon schuiven. Jantje zat schreeuwend achter hem op de vloer tot het 12 uur werd en Grootvader naar huis moest om te eten. Grootvader legde de hamer in de spijkerbak en vertrok. Noudig zal zijn verdwenen of Jantje greep de hamer en zette de werkzaamheden voort. Hij sloeg draadnagels in de verschillende winkeladen waar zijn schots en scheef in terecht kwamen. Timmerde Grootvaders rode katoenen zakdoek die hij vergeten was beter nemen als in vlag aan de toonbank vast en ging naar het petroleumvat daar een paar draadnagels in te slaan. Maar toen viel zijn aandacht op de kraan die in het vat zat en Jantje sloeg net zo lang op met zijn hamer tot de kraan uit het vat vloog en de petroleum in een brede stroom op de vloer en loop Jantjes benen terecht kwam. Ha! Dat vond Jantje pas mooi en hielte de hamer onder waardoor de stroom een bijzonder mooie vorm kreeg en de droppels hem om de oren spatten. En hij keek met inig welbehagen de gevolgen en aan. De petroleum bedekte weleraar de gehele vloer en Jantje was zo nat als een gedrinkte spots. Zijn moeder had er geen erg in, want zij was in de keuken. Tot zij erprins een geweldige schil vanaan, zo heven dat zij van schrik opsprong en naar de winkel eilde. Maar nauwelijks had zij de deur geopend of ze bleef als verstomd staan en keek met openbond naar de petroleum die de gehele vloer bedekte tot aan de drempel toe waarop haar voeten stonden. Jantje die uit alle macht scheelde en met zijn hamer op het vatsloeg. De tradensprongen anken in de ogen en ze was in één woord radeloos. Ze wist niet wat ze beginnen moest. Ze kon ineens bij haar zoonje komen zonder door de petroleum te plassen want ze op haar pantoffeltjes onmogelijk doen kom. En Jantje schreeuwde uit alle macht, niet omdat geen hij gedaan had ook niet omdat hij met de beentjes recht uit in de petroleum zat maar eenvoudig op het feit dat er geen meer uit het vat stroomde. Hij was er meer dan kwater omdat de stroom opgehouden had te vloeien en hij meende het net zo lang te schreeuwen tot het weer begon. Bedroefd en niet wetende wat zij beginnen moest stelde anken de achterdeur uit om grootvaders hulp in te roepen. Schrijende kwam ze daar binnen en ze vertelde onderstieken en tranen want Jantje gedaan had. Wat is er voor grootmoeder toen ze anken zo bedroefd zag staan? Grootvaders stond ook van zijn stoel op zijn zakdoek aan. De goede man voelde al naar zijn zakdoek om haar de tranen van de vangen te vegen want hij hield veel van anken maar hij vond zijn zakdoek nergens. Hij kon ook niet vermoeden dat hij als een vlag aan de toonbank wapperde. O, o, ho, zei anken daar heeft Jantje met de kraan uit het petroleum vat geslagen. De haan uit het kippenhoek dood geslagen, voeg grootvader ontsteld. Hoe komt het kind erbij? Nee, nee, zei anken de kraan uit het petroleum vat geslagen en nu is alle petroleum uit het vat gelopen en Jantje zit er middenin. Ik weet niet wat ik beginnen moet. Grootvader had nu goed verstaan. Hij trok zijn klompen aan en stampt te de winkel binnen waar Jantje nog zijn uiterste best deed om petroleum uit het lege vat te laten vloeien. Hij scheelde als het waren mort en brand. Grootvader keek ook niet weinig verschikt even als een paar vrouwtjes die juist kwamen te halen. Trom plasste op zijn klompen door de petroleum en pak je Jantje op die hij regelrecht naar de keuken bracht. Hier griet, kleed hij maar dadelijk uit en stoppen minder toppen, zei hij tegen zijn vrouw die van schrik bijna niet spreken kon toen zij de ramp in oog geschoon nam. Daarna haalde Grootvader een toppen uit het schuurtje, beneven zijn paar dweilen en bronden vloer op te dweilen. Hij schudde daarbij echter bedenkelijk met het hoofd, want hij begreep zeer goed dat de zaak zo gemakkelijk niet in orde kwam. Jantje schilder in tussen honderd uit want hij werd door moeder en grootmoeder naakt uit gekleed en in een warm bad gestopt. Zijn kleren waren onbruikbaar geworden. Dat laatste was ook het geval met de winkelvloer. Trom besloten ook dadelijk de handen uit de mouwen te steken. De gehedenvloer werd opgebroken en door een nieuwe vervangen had het ouder man heel wat werk bezorgden. Het is te begrijpen dat ik verbaasd opkeek toen hij saavonds thuis kwam en hem het gebeurde verteld werd. Die kleine hazen winterhond hoe krijgt hij het in zijn hoofd, zei hij eindelijk en grootvader zei ik zeg dat hij een bijzonder kind is dik net als jij, en dat is hij. Sinds dien dag werd het betrouwdebevat zo geplaatst dat Jantje er niet meer bij kon en de kleine kerel geef van zijn vader een houten haarmartje waar hij niet veel kwaad mee kon doen. Hij timmerde nu de gehele dag en hielp grootvader op zijn manier bij al dienst werk. Hij hoorde niet of het moest door een draaiorgel zijn. Dat vond hij zo verrukkelijk mooi dat hij er zelfs zijn eten voor liet staan wat hij anders voor geen geld ter wereld zou doen. En nog mooier vond hij het busje waarin de vrouw van de orgeldraaier het geld ophelde. De orgeldraaier en zijn vrouw woonden op het dorp en kwamen vast elke dinsdag met het orgel rond. Dat was erg lastig voor Anneke want die had dan auto's wasdag en moest toch al elk ogenblik om de klanten in de winkel te helpen. Eens op een dinsdagmorgen had zij het daarmee erg druk gehad toen het geluid van het orgel al van verre tot uitdoordroom. Ook Jantje had het gehoord. Hij was toen een jaar of drie en kon dus de deur al zelf open doen. Het geluid van het orgel kwam daarbij en Jantje was in de voordeur gaan staan om van de muziek zoveel mogelijk te genieten. Eindelijk was het orgel tot voor de winkel gekomen terwijl van de orgeldreier die Klaas Tau heten aan de deur. Jantje haaste zich naar de keuken en zei Moodel, daal is Klaas Tau met het orgel. De erg kon hij nog niet zeggen zodat hij gemakshalve daar maar een elftwoornam. He, wat de gezeur van morgen zei Anneke wie de zweetroppers op het voorhoofd parelde van de drukte. Er ligt wel een cent in de toonbank laden Jantje, je weet wel. Ja, Moodel, zei Jan en reep een handje vol centen en begaf zich naar Mietje. Hij legde een cent in het bakje en zag hem met de grootste belangstelling door de geluif verdwijnen, want dat vond hij iets zeer geheimzinnig. Toen de cent weg was, legde hij er een tweede in die op dezelfde eigenaardige wijze in de diepte verdwijnen. Daarna een derde, en een vierde en een vijfde. Dat ging zo voor tot Jantje's handje leeg was. Mietje was blijkbaar en ze streek Jantje liefkoosend over zijn kopje. Wacht even, ik zal er nog meer halen, zei Jantje, en hij voegde de daad bij het woord. De toonbank laden was nog lang niet uitgeput en Jantje vond het heel aardig dat het orgel zo lang bleef draaien en dat de centen zo mooi in het busje verdwenen. Flop, daar viel er weer één naar beneden. Tot grote pret van Jantje die je hard op oplachen moest. Flop, weer één. En nog één. Tot zijn handje alweer leeg was. En tot zijn grote vreugde draaide het oog er nog maar steeds door en bleek Mietje vriendelijk genoeg om voor zijn plezier nog een poosje te blijven staan. Wacht even, zei Jantje, ik zal dan nog meer halen, er zijn dan nog genoeg. Nu, dat was waar, en hij kwam al spoedig weer met een handje vol terug. Flop, ging het alweer en flop, flop, flop voorde de andere. En dan kwam er nog een poosje geen klanten. Jantje liep geregeld heen en weer van Mietje naar de laden en van de laden naar Mietje, weer geduld onuitputterlijk bleek. Jantje vond er erg zoet dat ze zo lang blijven wou dat hij zo prettig met het busje mocht spelen. Maar eindelijk was de voorraadscenten uitgeput en daarom begon Jantje met de dubbeltjes die hij in de laden vond. Gelukkig kwam juist de meisje de winkel binnen om een half pond suiker te halen en toen ze zag wat Jantje deed en zeer stoute jongen, dat mag je niet doen. Stam Jantje de dubbeltjes af die hij in de hand had en griblaat volk, volk. Op eens plek Mietje haast te krijgen. Ze weemt de klaas die onmiddelijk de slinger van het oogel in rust bracht en samen vervolgden ze met meer dan gewone spoed hun tocht. Ze liepen zelfs zonder te spelen verschijnd in de huizen voorbij en verdwenen in een achterbuurtje. Jantje was echt erg boos en begon luidkills te scheelen maar zijn moeder was nog boos toen zij van het meisje hoorde wat er gebeurd was en ze gaf Jantje voor zijn broek en ze had hem in de woonkamer met bevel dat hij daar de hele middag blijven moest. Klaas, touw en Mietje kregen toen zij weer met het oogel kwamen een geducht standje van haar en mochten in geen voljaar meer aankomen. Je hebt wel voor een jaar genoeg gehad, ze zei Anneke boos en het is een schande dat je het geld aangenomen hebt. Als je wat zoenlijke mensen waard of bied je al zei dat het zo erg niet geweest was en dat Jantje bij een cent of vijf in het busje had gedaan het hielp haar niets. Je hebt voor een jaar genoeg gehad en daarmee is het uit, zij Anneke beslist. Boos deed ze de deur voor Mietje's neus dicht. Einde van hoofdstuk 4 Hoogstuk 5 van de Zoon van Diktrom deze LibriVox-opname is vrij van auteursrechten opname door Bart de Lille de Zoon van Diktrom door Cornelius Johannes Kivit 5 de hoofdstuk Jantje en de school Jantje bleef zeer voorspoelig opgroeien de gewone kinderziekte had hij al lang achter de rug verkouder was hij nooit en voor kort scheen hij geen aanleg te hebben hij was buitengewoon levendig van natuur maar van het gevolg was dat zij moeder hem zelfs met geen stok in huis kon houden. Eerst had zij daartoe alle middelen die haar ten dienst stonden in het werk gesteld, maar toen hij nog erg klein was volgde hij steeds zijn grootvader als dienst schaduw en dan timmerde hij de gehele dag maar toen hij een jaar of vier werd vond hij daar niet veel plezier meer in hij ging toen liever de buurt op en was bij de auto's op de smerigste plaatsen te vinden die er bestonden hij zag er daardoor gewoonlijk ontoonbaar uit de modder zat hem nickwoest tot in de haren, zijn boek was bij de auto's hier of daar gescheurd en zijn handen zagen zo zwart als rood wel timmer op een dag greep alleke hem bij de arm dan me mee naar de keuken en boelden hem met groene zeepschoon waarbij de kleine patiënt gewoonlijk een erbarmelijker schreeuw deed horen zo erg dat de klanten die in de winkel kwamen soms dachten dat er iemand vermoord werd in die mening werden ze dan nog versterkt door de noodkreten van Jantje die op zijn gewone, huideren getoond niets anders deed dan schreeuwen ik wou dat ik dood was ik moet ook altijd maar gewassen worden zijn moeder toonde echt er niet het minst te medeleiden en hield niet op voor dat Jantje vanwege de groene zeep blonk als het spiegel het was bij jammer dat het slechts voor zo kwarte tijd hiel geen 10 minuten later zijn Jantje weer in de modder te baggeren zijn voeten waren meestal kretslad want hij bewoog zich graag aan de slootkanten om naar de kickers te kijken en watertoren te vangen toen hij 4 jaar oud was kwam hij voor het eerst met een nat pak thuis hij had kopje onder in het water gelegen dat gaf een schrik bij Annike en ze besloot kort en goed hem voeten in huis te houden ze sloot hem in de tuin op maar dat beviel haar nog veel minder want tot hij schrik zag ze hem smoingens om 9 uur al op de vorsten van het zuurtje zitten en even later kwam hij naar beneden tuimelen Annike zag het juist gebeuren en ze dacht dat hij wel dood zou zijn en was niet meer machten om hem op te reizen en Jantje te gaan helpen dat bleek echter ook niet nodig te zijn want Jantje sprong dadelijk overreind en klon weer tegen het muurtje op en poosje later zat hij weer op de vorsten eerst was hij wel een beetje bleek van de schrik maar dat werd spoedig beter Annike besloot hem niet meer op te sluiten zodat Jantje smerks weer in de buurt rond wandelde toen Dick het saavers hoorde moest hij er brav om lachen en hij zei wel wel kan die hazewind hot zo klimmen kijk Annike, dat is nu iets dat ik in mijn jeugd nooit heb kunnen doen omdat ik zo Dick was ik vind het wel aardig Annike vond het dat niet en ze klaarden zo over te zorgen die zei van de vroege morgen tot de later avond over Jantje had dat Dick besloot hem vertaan als het goed weer was maar mee te nemen op de wagen dat was een kolfje naar Jantjes hand wat vond hij het prettig hij had er op de bok van de wagen te zitten soms mocht hij de leidsoos vasthouden of met de zweepklappen van slaan was geen sprake dat wilde Dick volstrekt niet hebben zelf deed hij het ook alleen in bijzondere omstandigheden het was dan ook werkelijk niet nodig want de hit van Dick kon verbazend hardlopen dat beweerde Dick niet alleen maar alle mensen op het dorp zeiden het die hit was eigenlijk het hardraver en Dick kende geen hit uren in de omtrek die zo hardlopen kon als de zijne een ding was maar jammer de hit had namelijk wel eens koppige buien een kwal die ook andere hitte wel met hem gemeen hadden als hij in zo'n boze bui was bleef hij vierkant op de weg staan met de poten wijd uit ookandig dan was er geen beweging in hem te krijgen eerst had Dick zijn toevlucht wel eens genomen tot de zweep, hoewel hij daar een geduchte hekel aan had maar het had hem totaal niets geholpen eindelijk was Dick op het idee gekomen om hem een klontje suiker voor de bek te houden en als de hit het pakken wilde hield hij het weer een eindje verder dat hielp goed want de hit hield veel van klontjes en liep zijn meester dat dadelijk naar en onder het smullen vergat hij zijn koppige bui zodat Dick weer op de bok kon gaan zitten als de hit weer eens niet voor het wilde dan dik dadelijk een klontje suiker en dan was de zaak in orde maar de hit was slim en telkens als hij trek kreeg in een klontje al bleef hij midden op de werk staan en ging niet verder voorg hij zijn zin gekregen had dat gebeurde spoedig wel al een keer of tien op een dag zodat Dick begreep dat het niet langer ging en gaf de hit geen enkel klontje meer al bleef hij ook een half uur op de werk staan zo leerde het beest langzamerhand zijn snoeplust weer af maar de koppige buien kwamen telkens terug wel niet Dick was maar toch te veel naar Dick's zin het was overigens een prachtige hit die hij niet had in het lopen Dick hield er ook bijzonder veel van hem en Jantje vond het wat heerlijk als het lieve paardje zo lustig voor de wagedraafde en Dick vond het prettig als de kleine Jan naast hem op de bok zat als het mooi weer was mocht Jantje auto's met hem mee en dat gaf Anke heel wat rust deze had de touwen al druk genoeg met de winkel eindelijk werd Jantje 5 jaar en toen moest hij naar school maar daar had hij in het geheel geen zin in het vrije leefendje en de toertjes met zijn vader bevinden hem veel te goed en hij hield stijf en strakvol dat hij nooit en nooit naar school wilde toch moest het gebeuren en Dick pracht hem er zelf heen Ach, ach, wat schreeuwde de kleine baas en wat deed hij hem moeite om los te komen maar dat lukte hem niet want zijn vader hield hem stevig vast hij schreeuwde nog toen hij door de jevrouw in ontvangst werd genomen en hoeveel moeite zij ook deed om hem tot bedaren te brengen en het hielp haar niets de andere nieuwelingen keken hem met de grootste verbazing aan zulke schreeuwen hadden ze blijkbaar nog nooit gehoord de jevrouw werd er zenuwachtig van en wist eindelijk geen raad meer met het kerotje het was haar onmogelijk iets te beginnen want Jantje overschreeuwde haar stem wel tien maal zodat niemand haar kon verstaan maar opeens kwam hij tot bedaren tot grote verwondering en even grote blijdschap van de jevrouw hij veerde zijn ogen af zijn vrouwen van zijn jasje en stak toen par mantig de vinger op de jevrouw lachte hem vriendelijk toe en vroeg wel kleine man wat is er wanneer begint de grote vakantie vroeg Jantje de jevrouw schoot in een lach en zei oh hey dat duurt nog een hele tijd Jantje dat duurt nog wel een maand of drie vandaar nog niet vroeg Jantje wien slippen weer zenuwachtig begonnen te beven nee vandaar nog niet Jan maar dat hindert niet Jantje was dit echter in het geheel niet met haar eens want duidelijk bleek uit het feit dat hij het weer verschrikkelijk op een schreeuwen zette er kwam geen einde aan Jantje kreeg zelfs als boede gezelschap want een paar andere nieuwelingen werden door zijn verdriet dermaten aangestoken dat zij ook hun stem verrieven en met Jantje om het hartstikke schreeuwen Jantje kreeg even om ten einde te zien waar die nieuwe geluiden van daankamen en zette daarna de zaak op de oude voet voort het was eindelijk langer niet uit te houden en de juffrouw besloot haar toevlucht tot krachtige maatregelen te nemen ze stopte op Jantje af gepen bij de arm en zette hem in de hoek mijn Jantje schilderde daardoor niet harder of zachtig de zaak liet hem voorkomen kouds daarom zette de juffrouw hem in een klein kamertje dat als boekenkast gebruikt werd en ze deed de deur achter hem dicht eerst had zij geducht op hem gebompt daar dan stoute jongen had ze gezegd als je niet naar verbieden wilt luisteren moet je mij helemaal alleen in de boekenkast zitten daar bak je schreeuwen zo hard je maar wilt Jantje voorgde dat bevellechter in het geheel niet op hij vond het in die boekenkast heel vreemd want zoveel boeken had hij nog nooit bij elkaar gezien en in de achtermuur was een raampje dat bij mooi weer open gezet werd omdat er anders zo'n funzige lucht in de kast kwam toen Jantje de boeken bekeken had wat niet lang duurde hij vroeg om te helpen en klon behendig naar buiten daar in de vrije natuur vond hij het pas heerlijk hij veegde de laatste tranen van zijn gezicht stak zijn handen in de boekzakken en zakte zingende op huis af Annike keek wat gek op toen ze hem om half elf binnen zag komen mocht jij naar huis toe Jan vroeg ze ja moeder ze Jan die je vracht mezelf in een kamertje waar een raam was om er uit te kruipen moeder dat was zo'n mooi kamertje allemaal boeken wel honderd miljoen, driehonderd duizend en nog veel meer in een kamertje met boeken en een raam waar je door moest kruipen dat begrijp ik niet kind zij Annike af en het is al half elf blijf nu maar thuis dat deed Jantje met het meeste genoegen maar de jevrouw die na enige minuten wacht eens merkte dat er geen geluid meer uit de boekenkast kwam en daarom besloot Jantje maar weer in de klas te halen schikte gedukt toen zij de kast ledig vond als het kind maar geen ongeluk gekregen heeft zuchten ze en ze stuurde dadelijk een jongen uit de hoogste klasse naar zijn huis om te vragen of hij daar was ja hier ben ik zij Jantje nog voordat zijn moeder gelegen had gehad iets te antwoorden en ik wil nooit meer naar school vast niet juist op dit ogenblik kwam Dick binnen die even naar de smeedrij van Piet van Dril was geweest om zijn hit te laten beslaan wat is er aan de hand Annike vroeg hij en nauwelijks had hij gehoord wat Jantje gedaan had of er pakte hem bij zijn arm en bracht hem weer naar school waar Jantje onder een vervaarlijk geschreeuw zijn in torteid jevrouw zet Dick als hij niet ophoudt met schreeuwen mag hij nooit meer mee uitrijden dat zeg ik en dat men ik die bedreiging hielp dadelijk Jantje deed zijn bonteerd en gaf geen kik meer tot grote vreugde van die jevrouw voor Jantje was er geen zwaardere straf te bedenken dan dat hij niet meer met zijn vader uitrijden wordt toen hij eenmaal tot bedaren gekomen was zette hij zich met ijver aan de studie en het bleek wel draaien dat hij de vluchtste van de gehele klas was hij kende de letters al als hij ze nog maar eenmaal gezien had hij schreef het mooist en hij rekende beter dan iemand anders jevrouw vond hem bepaald een vluchtertje maar omdat hij auto's het eerst met zijn werk gereed was had hij ook steeds tijd over en dat werd hij ondeugend het duurde dan ook maar kort of de jevrouw zei auto's als je van hem sprak de jongen heeft drie bijzondere eigenschappen hij is de vluchtste, de ondeugendste en de magerste jongen van de gehele school en dat was ook zo hij deed auto's kattenkwaad als hij zijn werk af had naast hem zat Karo van Dril de zoon van de smid Jan kende hem al lang voor hij naar school ging omdat hun ouders zeer bevriend waren en Dikvo spelkar op visie te kwamen Karo kon vrij goed leren maar met het rekenen had hij het eerste jaar nog al moeite hij verwagde altijd de drie met de acht en de zes met de negen waardoor de uitkomst natuurlijk niet goed kwam ook gelukte het hem maar zelden om een leesbare vijf te schrijven als Jantje zijn werk al af had was Karo nog niet op de helft en toch deed hij erg zijn best hij hoorde dan ineens wat Jantje hem toefluisterde en eigenlijk hoorde hij zelfs niet dat er wat tegen hem gezicht werd en hij kwam hij dan in zijn werk die reken soms koste hem menige zweetoppel en hij kon er bij zuchten als een stoommachine Jantje was dan niet in de mogelijkheid om een gesprek met hem aan te knopen en moest er dus op andere wijzen zien te vermaken in de knikker tijd speelde hij met zijn knikkers die hij dan zo Dikvo stelde tot ze eindelijk met groot lawaai op de grond terecht kwamen dan was Holland in last hij raakte zijn knikkers kwijt en kreeg nog straf op de koop toe in de toltijd had hij zijn tolle zitten bekijken die hij onder de tafel in de handen hield eindelijk haalde hij zijn tol snoeg te voorschijn en ging er op zijn manier mee zitten hengelen dan verbeelde hij zeer dat hij te kreeg en als hij dan ophelde zag hij er snoeken of karpers aan toen hij vis genoeg gevangen had naar zijn zin bedacht hij een ander spelletje hij slingende het touw om zijn rechterbeen en om het linkerbeen van Caro die zo in zijn zomer verdiep zat en niets van merkte en Jantje bond de benen stijf aan een kander toen diepte hij zijn tolle weer op om ze voor de honderdste mel nog eens te bekijken die jevrouw zag dat hij zat te spelen en verboden het hem maar ze was zo druk bezig met hier en daar een achterlijk kind voor te helpen dat ze niet veel aandacht aan Jantje kon wijden maar in Wender was hij toch wel boos op hem want zijn lei was al eens met een harde smak op de grond gevallen en nu kwamen plotstelling weer op de vloer terecht tot grootvermaak van de andere jongens waarvan er enige harde op begonnen te lachen nu werd de wanoorden die jevrouw toch wel wat al te groot met vorste schreden stapten ze op Jantje toe geef hem driftig bij de arm en wilde hem de bank uittrekken alloo ondeugende jongen voor de klas direct en ze trok zo hard dat Jantje wel meemoest maar ow zijn rechter been zat aan de linker van Caro vast zodat Caro hetje ook meemoest tot zich grote verbazing al jevrouw mijn been mijn been schilden Caro hou jij je mond riep de jevrouw boos en ze trok nog harder aan Jantje's arm Jantje viel half de bank uit en Caro hetje volgde zijn voorbeeld al jevrouw mijn been mijn been zit vast dat kan me niet schelen vooruit bengel riep de jevrouw maar Jantje kwam niet verder het blok aan zijn been was te zwaar en de jevrouw begon eindelijk te begrijpen wat hij aan de hand was toen werd ze nog veel bozer vooral toen de andere kinderen hun lachen niet konden inhouden ze nam haar zakmesje en sneed het tou in verschijtende stukken Jantje werd in de ene hoek gezet en Caro die doodontschuldig was aan het gehele zaakje in de andere maar Caro protesteerde hij wou geen straf hebben omdat hij niet gedaan had en toen de jevrouw eindelijk goed op de hoogte kwam van het gebeurden vond zij ook dat hij geen straf had verdiend en hij was weer gaan rekenen maar Jantje moest schoon blijven was zijn tol snoeg kwijt en zag ook zijn tolle die de jevrouw hem afgenomen had in de kast verdwijnen toen hij middags om half 1 voor lof kreeg om naar huis te gaan voeg hij met een demoedig gezicht of hij alsjeblieft zijn tolle terugbocht hebben maar daar was geen denken aan met nieuwjaar zette jevrouw kort af en daar was de zaak mee afgelopen Jantje had niet erg veel plezier van de grap en toen kon hij avonds niet meer met de andere jongens meedoen als hij potje tolde en dat deed hij juist zo graag hij was trouwens een liefhebber van alle mogelijke spelletjes was het in de toltijd dan vond hij dat het prettigste spel van de wereld was het in de knikker tijd dan vond hij dat weer het boist en zo ging het met alle spelen die door de jongens werden gedaan maar het aller prettigste vond hij toch de sneeuwtijd iets heerlijkers was er volgens hem niet te beden Jantje had voor hem een sleeg gemaakt en daar geleed hij elk vrij uurtje mee van een hoge dijk af ha wat ging dat echt en zo vlug het was net of hij naar beneden viel maar het diep auto's erg best af hij moest wel oppassen dat hij in zijn vaart niet in een sloot terecht kwam die langs de dijk liep maar Jantje wist zich met zijn klompen zo netjes te sturen dat hij auto's vlaklangs de sloot zijn draai kon nemen en in het speelplaats van de school vermaakte hij zich met het gooien van sneeuwballen ieder die hij maar raken kon kreeg er een tegen zijn mut of in zijn haal en dan had Jantje de grootste pret maar dan kreeg hij ook rijkelijk zijn bochtje terug want de andere jongens lieten zich niet ongestraft bekogelen toch hadden zij het tegen Jantje altijd kwater verantwoorden want hij was zeldzaam vlug in zijn bewegingen en kon best micken bovendien zorgde hij er steeds voor een goede voorraad sneeuwballen en hij kreeg de oren en de jongens vloog de kogels de jongens als het waren om de oren en meestal eindigde het gevecht met een smadelijke vlucht van zijn tegenstanders eens op een avond echter toen hij uit de school naar huis ging kreeg hij onverwachts met zoveel kracht een sneeuwbouw achterin zijn nek dat hij niet kon naan laten auto roepen het deed hem dan ook gedurkt pijn want het was een verbazend harde sneeuwbouw geweest veel harder dan hij ze ooit gooien het was eigenlijk een valsche streek en toen hij onkeek zag hij dat de jongen uit de buurt de dader was de jongen heette Klaas zwart en stond niet al te gunsten onder zijn kameraantjes bekend Jan zag hoe Klaas erom lachte dat hij hem zo geducht geraakt had en hij werd er erg boos om dat is valss lelijker Ripe Klaas toe jij gooit met sneeuwballen waar een steen in zit maar ik zal het je betaald zetten wachtbaar dus ripe Klaas terug zich op een eerbiedige afstand houderende er zat geen steen in kom op als je durft schreeuw de jantje hem toe die een snek prikkelde van de pijn het koude water liepen lang zijn rug gestreng maar Klaas durfte niet hij bleef op enige afstand staan gereed om te vluchten laffaard ripe jantje kom op als je durft je durft niet he, daar ben je te bang voor lelijker gluiperd er keerde zich verontwaardigd om de kogels maar de volgende morgen ging er vroeg naar de speelplaats maakte een flinke voorraad sneeuwballen die hij als kogels op een kander stapelde en stopte toen ook nog zijn broekzakken vol sneeuwballen voor het geval dat Klaas op de vluchtbord slaan en hij hem dus achtervolge moest zo gewapend wachten hij de komst van zijn vijand af zijn broekzakken puiden wijd uit van de sneeuwkogels en hij kon er veel in zijn zakken bergen want hij had wijde broekspijpen en de dunne beentjes namen niet veel plaatsing eindelijk verschen Klaas op de speelplaats maar hij was op zijn hoede want hij vertrouwde jantje niet erg hij kreeg hem dan ook als spoedig in het oog en meende hem door een vriendelijk praantje wat zachter te stemmen en waren nu al verschrijdende jongens op het plein zo Jan riep zijn vijand toe ga je vanmiddag mee op mijn sleen op je gezicht kun je krijgen riep jantje terug kom op als je durft zullen we sleden hij durft niet, riep de andere jongens lachend toen ze zagen dat Klaas bleef staan wat een bangard kijk hem nu eens staan, zo'n huftig toen dan Klaas, kom op, tacht die jantje hij nam een sneeuwbal van zijn stapel en weerp hem Klaas vlak in het gezicht zijn heus zat dik onder de sneeuw en Klaas kreeg sterkjes van voor zijn ogen lekker zo, goed zo, riep de jongens geef hem zijn posse Jan flap daar kreeg Klaas de tweede dit beel tegen zijn mut die hem van het hoofd vloog tot grote pret van de jongens die in het ronds prongen van plezier want ze hielden niet erg van Klaas maar Klaas werd nu toch woedend en hij vergat zijn vrees vleur bukt hij zich om een sneeuwbal te maken toch voordat hij daarmee gereed was kreeg hij er een van Jan tegen zijn linker oor toen weerp Klaas er Jan een tegen zijn schouder maar hij kregen dadelijk wel drie voor terug houd je goed Jan, toen maar schilderde jongens het werd een verboed gevecht en Klaas verweerde zich dapper maar hij verkeerde in veel ongunstige omstandigheden dan Jan, daar deze de pallen al gereed had liggen Jan nam een stuk of vier in zijn hand en vloog op Klaas af maar dat was Klaas te veel en hij zette het op een lopen Jan een macht erna daar gaat hij lopen schilderde jongens houd je goed Jan Klaas diep wat hij lopen kon en Jan vorigde hem op de hielen telkens voelde Klaas een sneeuwbal tegen zijn achterhoofd of in zijn nek terecht komen en het huilen stond hem nader dan het lachen tot opeens Jantje misgroeide en zijn sneeuwbal in een ruit van de school terecht kwam de scherven vielen rinkelend naar beneden en op hetzelfde ogenblik kwam de hoofdonderwijzen naar buiten die Jantje bij zijn kraag pakte en hem in de hoek van de school zetten op de berg van de kachel jij blijft om 12 uur wachten hoor buisje zijn de meeste ik moet je dan eens vragen hoeveel geld je wel hier spuipelt hebt het is er nu te laat voor want de schoor gaat aan inderdaad werden de duren geopend en de kinderen binnen geopend de juffrouw kwam naar Jantje toe en bromde ook op hem stoute jongenshuizen moet je hier de glazen ingooien je bent niet bij je moeder thuis daar mag ik het ook niet doen juffrouw zei Jan op deemoedige toon en de juffrouw begreep dat ze zich niet al te juist had uitgedrukt houd je mond brutale jongen zei ze ze ging voor de klas staan en begon haar werkzaamheden Jantje vond het niet prettig in die warme hoek bij de kachel want hij leerde veel liever met de andere leerlingen mee en bovendien was hij al erg warm van het sneeuwballen zodat hij het bij de hete kachel bijna niet kon uithouden deze stond dan ook rondom gloeiend, want ze was niet lang geleden aangelegd en het lokaal moest eerst door en door verwarmd worden Jantjes handen begonnen al gauw te tintelen, zo erg dat hij er bleek van werd maar dat ging spoedig over en Jantje voelde zich alweer wat lekkerder worden toen hij alpeens een onaangenaam gevoel langs zijn benen kreeg het was net over een straaltje koud water langs liep eerst begreep hij niet wat het wezen kon maar toen voelde hij het duidelijk het liep langs zijn dijen baseerde zijn knie en kwam eindelijk in zijn kouzen terecht als spoedig snapte hij het wat er aan de hand was het waren de sneeuwballen waarmee hij zijn boekzakken had gevuld die bij de hete kachel langzaam begonnen te smelten hij voelde dat zijn kouzen nat werden en hij begreep dat het zaakje lelijk voor hem kon aflopen hij hoopte echter dat de sneeuwballen niet zoveel water zouden geven dat het de aandacht van de juffrouw zou trekken door onophoudelijk liepen kleine straaltjes water langs zijn dunne beentjes naar beneden en toen hij zijn voeten even verzetten merkte hij dat zijn kouzen al klets dat waren angstvallig hield hij zijn blik op zijn voeten gericht en waarlijk zag hij tot zijn grote schik dat er zich rondom zijn voeten een klein meertje begon te vormen dat langzaam en zeker groter werd het dam steeds in omvang toe zodat Jantje zich hoe langer hoe minder op zijn gemak voelde gelukkig was de juffrouw met zoveel eiver aan het werk dat hij heel vergeten was eindelijk was de plas rondom Jant zo groot geworden dat hij de aandacht trok van klaas zwart wiens haren er druipnaat waren van de sneeuwballen waarop Jant hem had getrackteerd nauwelijks had hij hem gezien of hij stak met veel bombardies zijn vinger op en riep juffrouw juffrouw Jant Trom heeft wat op de grond gedaan die tijding gaf een hele opschuldig in de klas de kinderen gingen half in de banken staan directe de halzen om goed te kunnen kijken en de juffrouw keerde zich om en kerk heel vies naar de plaats waar Jantje stond met beschaamde kaken hij zag groot tot achter zijn oren vieze jongen riep de juffrouw hem toe waarom heb je hem niet gewaarschuwd het is niet waar juffrouw riep Jan huidend van verontwaardiging ik had sneeuwballen in mijn zak en die zijn bij de hete kogel gesmolten en om te bewijzen dat hij de waarheid sprak stak hij zijn handen in de zakken en doven de half gesmolten kogels uit op die juffrouw schoot in de geweldige lachbui en de kinderen moesten ook zo lachen dat ze bijna niet tot bedaren konden komen Jantje mocht naar huis om droge kleren aan te trekken zijn vader keek hem eerst heel boos aan toen hij hem zo tussen tijd zag binnenkomen maar toen hij hoorde wat er gebeurd was moest hij er ook smakelijk om lachen en hij vertelde het aan alle klanten die die dag in de winkel kwamen toen Jan smiddags weer naar school ging gaf zijn vader hem de opdracht om eerst naar de glazenmaker te gaan en hem te verzoeken de gebroken ruid door een andere te vervangen zo liep het zaakje voor Jantje nog al goed af maar op klas zwart was hij meer dan boos want hij vond hem een valse jongen en een laffe klikspaan Einde van half stuk 5 Hoogstuk 6 van de zoon van Diktrom deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart De Leel de zoon van Diktrom door Cornelis de zoon van Diktrom de zoon van Diktrom door Cornelis Johannes Kliviet 6 de hoofdstuk Jantje wordt jarig en krijgt mooie cadeaus Jantje zou voor de achtste keer jarig worden zijn vader had hem beloofd dat hij de volgende mooie en prachtig cadeau van hem zou krijgen maar van die belofte had hij later erg veel spuit want Jantje wilde met aller geweld weten welke cadeau dat was en hij hield niet op met zuren Zijn vader wilde het echt niet zeggen Mooi geachtend zou je het wel zien, zei Dik Is het mooi, vroeg Jantje? Erg mooi was het antwoord Erg prachtig mooi heel Jantje vol wien's ogen schitterde van nieuwsgierigheid Ja, lacht eens zijn vader Erg prachtig mooi zo mooi dat er niets mooiers op de wereld te bedenken is Wij lijkt het op, vroeg Jan Polstens op onze hit zijn zijn vader Oh, zeker een paartje op Willetjes, zei Jantje met een opgetrokken neus Dat is niet mooi vader, veel de kinderachtig Toenmoeder, zegt ie me maar wat het is, toe Nee Janman, dat zeg ik niet Zijn zijn moe, mooi geachtend zou je het wel zien Jantje zeerde nog geruimetijd door maar toen hij zag dat hij zijn doel daarmee niet bereikte, zette hij het op een schreeuwen op een geweldige manier de ondervinding had hem geleerd dat dit een beproefd middel was maar deze keer hielp het hem van de wal in de sloot want het begon zijn vader als spoedig te vervelen hij pakt Jantje bij zijn kraag deed het kelderluik in de winkelvloer open en stopte Jantje doodbedaard onder de grond Zie zo, kereltje, zeer dik daar mag je schreeuwen zolang en zo hartje maar kunt ga je gang maar Jantje vond het in afdoend geneesmiddel ik wil naar bed, ik wil naar bed het is nog maar half zes zeer zijn vader het doet er niet toe, ik wil toch naar bed dan is het veel grower mooi geortend schreeuwde Jantje ook al goed, zeer dik vijf minuten later lag Jan onder de dekens en een kwartier later sliep hij als een roos om 11 uur gingen dik en annenken naar bed maar ze hadden pas de slaap te pakken of Jantje werd wakker en dacht direct aan zijn cadeau vader wat krijg ik nu van u, ik ben juich een pak voor je broek als je niet dadelijk in mond houdt zijn dik die het lang niet prettig vond dat hij wakker gemaakt werd de dag begint pas ga maar weer slapen met een zucht knep Jantje zijn ogen weer dicht en hij sliep ook waarlijk in maar het duurde slechts kort het was nog voor twaalf en voor hij opnieuw wakker werd nu zou het stellig toch wel mooi gewezen dacht hij hij liet zich vlug van zijn bed geleiden ging naar het bed waar zijn ouders liepen en trok zijn vader aan zijn neus heyo wat is dat riep dik verschikt uit want hij vond het een vreemde manier om gewekt te worden vader, ik ben jaren riep Jantje hem toe welk cadeau krijg ik nu van u maar zijn vader werd terdegen boos ga naar je bed teug niet en als ik vannacht je geluid weer hoor krijg je morgen niets hoor je hallo pak je weer na je bed en je geeft geen kik meer verstaan je Jantje maakte aanstalt om weer te gaan schreeuwen maar dik segnoorig wou je liever in de kelder onder de winkelvloer nee, dat kon Jantje in het geel niet bekoren en hij maakte gauw dat hij weer in zijn bed kwam maar de slaap kon hij niet meer vatten hij was er nog veel te vroeg naar zijn bed gegaan hij deed niet anders dan zuchten en vond dat de nacht vreselijk lang duurde er komt nooit een einde aan mompelde hij zacht weet je wat, ik ga tot duizend tellen Karan van Dril zegt dat je dan altijd vanzelf in slaap valt 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 ik ben nog wakker bij mij helpt het niet 17, 18, 19, 20 wat zou het toch voor een cadeautje zijn? ik denk van een brontool 87, 88, 89 of een zak met knikkers 99, 100 he, he, nu ben ik al aan 100 en ik slaap nog niet 101, 102 hey, ik wilde dat ik een zak met 80 knikkers kreeg 81, 82, 83 ho, dat is fout want nu ben ik nog maar een 83 en een hele post geleden was ik al bij 100 dan maar weer van voren af aan 1, 2, 3 knikkers knikkers 1, 2 brontool knikkers 6, 3, 7 2, jaren 6 Janck is oog gevielen dicht en hij stiep weer en hij droomde dat hij een mooie brontool kreeg een prachtige muziek kon maken hij nam een touwtje, wond de tol op en trok hem af wat stond hij prachtig en er kwam muziek uit precies als uit het oogel in de kerk of het draai oogel van klaar staal en opeens nam hij een sprangetje en ging bovenop de kop van de tol zitten en draaide uit alle macht in de ronde jongen wat ging dat mooi het werd hem geel en groen voor de ogen en de tol wist niet van ophouden leek het wel en hij begon toch langzamer te draaien toen wachtelde hij enige keer zodat Janck zijn evenwiert bijna niet bewaren kwam en, plof, daar viel de tol om en Janck duimelde op de grond met een kreet van schrik werd hij weer wakker en tot zijn spijt voelde hij dat hij nog in zijn bed lag dat zijn tol verdwenen was en dat het nogal geen dag werd maar dat laatste kon hij toch niet geloven nee, zei hij zacht het is bepaald al lang dag en het is hier alleen zo donker omdat de luiken dicht zijn vader verslaapt zich zeker, weet je wat ik zal heel stilletjes de luiker open doen zo stil dat vader en moeder het niet horen en als dan de zon naar binnen schijnt zal ik vader roepen en wat zal hij dan vreemd opkijken zo gezegd, zo gedaan Jantje kropt stil zijn bed uit liep op zijn bloot te voeten naar het raam en stoot er zijn kleine teen zo hard tegen de poot van de tafel dat het tranen hem in de ogen sponger ouw, riep hij binnen schons en zijn vader werd er half wakker van deze draaide zich in zijn bed op Jantje liet zich daardoor echter niet afschrikken hij ging verder en kwam bij het raam daar zocht hij naar het luik en duwde het open maar het bleef donker in de kamer het was tot zijn grote spijt blijkbaar nog dacht hij besloot onder het slaken van een diepe zucht maar weer naar zijn bed terug te keren toch, op de terugtocht schoof hij zijn vaders glazenaspak van de tafel zodat dit voorwerp met vela wijn op de grond terecht kwam en in scherven uit okanders padden Jantje bleef van schrik stokstijfstaan en zijn ouders die niet begrepen wat dit garaas midden in de nacht betekenen moest vlogen in hun bed overreins met een wipstom dik op de vloer, waar hij bijna over Jantje struikelde die het hazenpad wilde kiezen en vlak voor zijn vaders benen liep begreep dik wat er eigenlijk aan de hand was hij greep op goed geluk rondom zich om Jantje te pakken en riep jongen, ben je nu al weer uit je bed? maar Jantje had zich zo vlug als hij kon uit de voeten gemaakt en lag alweer onder de teken nee vader, zei hij ik ben hier toen moest ik wel lachen of hij wilde of niet nu ben je weer in je bed maar zo pas liep je nog hier in de kamer en hou ons niet de hele nacht wakker als ik je weer hoor, eet ik het cadeau zelf op en dan krijg je niemand al opeten vader vroeg Jantje verschikt kan het dan opgegeten worden ho, ja, zijn dik, terwijl hij weer in zijn bed stapte het smaakt wat lekker en als ik je weer hoor, krijg je er niets van en het lijkt op een hit zei hij als pijter dat heeft u zelf gezegd nu jongen, een hit kun je toch ook opeten riep dik terug en laat je geluid niet meer horen Jantje zweeg, hij was verdrietig omdat hij geen mooie tolkreeg of een zak met knikkers iets lekkers, bah wat heb je daar nu aandacht hij de koele nachtlucht had hem huiverig gemaakt en de warmte van het bed deed hem behagelijk aan hij stopte zich lekker toe en sniep werkelijk naar een poosje weer in maar om vier uur werd hij weer wakker hij stak zijn hoofd buiten de gordijnen om te kijken of het licht al door de half openstaande luikendron en hij zag dat het nog altijd nacht was moe moeder riep hij zacht maar hij volgde geen antwoord moeder, moeder klonk het wat harder moeder sniep door moeder, moeder is het nog nacht riep Jantje met luidestem zijn ouders werden er wakker van en dik maakte zich poos daar heb je die drommels jongen al weer riep hij uit, wat wil je toch de nacht duurt zo lang huilen Jantje wil je die luiken vast open zetten het is al lang dag geloof ik de klok gaat achter en de zon zeker ook zo dik ga lekker slapen jongen dan is het mooi gevoel je dit weet wel te rusten Jan en je mond houden hoor wel te rusten Seantje met een snik en een zucht nu kon hij echter de slaap in het geheel niet meer vatten en hij verveelde zich verschrikkelijk telkens raakt hij in de wacht en eindelijk af hij het op hij ging voor tijd verdrijf spelletjes doen eerst stak hij zijn voeten zo hoog mogelijk in de lucht met de dekens erover heen nu is het een hoge berg dacht hij wacht ik zal er een man boven op zetten dan kan hij ver zien hij liet zijn voeten zakken legde zijn kussen erop toen stak hij het hele gevalletje voorzichtig in de hoogte maar de man viel telkens van de hoge berg af en kwam hem eenmaal precies op zijn hoofd te liggen eens bleef de man bovenop de berg en toen liet Jan de berg instocht zodat de man geheel bedolver werd nu is hij morst dood, zei Jan wacht ik zal stil een stoel in mijn bed halen, dat is veel leuker hij kwam voorzichtig uit zijn bed greep een stoel en kwam hem weer heel zacht in zijn ouders hadden hij niets van gemerkt hij legde de stoel voorover en ging erop zitten huubhit, zei hij, nu draven zo hartje kunt hij had de stoel op en neer en hij verbeelde zich dat hij op de hit van zijn vader zat en dat hij aan het hart draven was soms gaf hij hem van achteren met een vlakke hand een harde klap op de sporten ouw, ze jantje, wat het deed hem pijn en hij likte zijn hand af omdat de pijn daardoor gauwer beter werd toen zette de hit het op een loper met twee handen had Jan de leuning te pakken en hij hobbelde op en neer hij in vliegende galop langs de weg en telkens gaf hij zijn hart draven een klap op de sporten de hit vloog, hoe langer hoe harder maar opeens begon hij te steigeren haar mommelde Janje hij kreeg het weer in zijn koppige bui wacht, ik zal hem leren hij sloeg met beide handen op de houten ribber van zijn hart draven geef daarna de leuning en trok de stoel daar aan in de hoogte ouw, wat steigerde dat beest woest hupla, schilde Janje opeens want hij verkeerde in hevige geest vervoering zijn vaarde draaide zich onrustig op in zijn bed hij werd een half wakker van Janje trok de leuning nog meer in de hoogte de hit stond toen als het ware loodrecht op zijn achterste poten en Janje verbeeldde zich dat hij hem kwaadaardig hoorde briezen de hit nam een geweldige sprong en bommerde bom daar wil Janje met hit en hal uit zijn bed op de grond dat gaf een lawaai heren mensen giel de anken die verkeerden en die verkeerden giel de anken die verschrikt op vloog daar valt het huis in dik dik, het huis valt in Janje ligt eronder horen we dat kind te schillen dik was ook verschrik en hij haaste zich op te staan vlug schrapt hij luce ver aan en stak de lamp op en wat zag hij Janje lag op de vloer met een stoel half over zich heen en daarop lag het kussen dat de hit in zijn val gevoerd was en Janje schreeuwde moord en brand zowel van schrik als van angst want hij was erg bang dat zijn vader hem nu wel voor zijn broek zou geven hij twijfelde daar zelfs niet aan maar dik kon onmogelijk boos blijven op zijn zoonje en hij moest er braaf om lachen toen hij hem daar zag liggen wat voel je toch uit jongen voeg hij, je doet niets anders dan spoken en houdt ons de hele dag wakker oh vader schreeuwde Janje want hij vrees de auto's nog een beetje dat zijn vader hem straffen zou ik was aan het paartje rijden op onze hit en toen stijgerde hij zo oh oh oh en toen vielen we alle twee het bed uit toen moest dik nog meer lachen en Annike lachte van de weeromstaat mee dik pakte zijn zoonje op en legde hem in bed zie zo nu ga je maar weer slapen hoor ik zal je wel roepen als de dag wordt wel te rusten wel te rusten zei Janje maar dit weet ik wel dat in nacht veel en veel langer duurt dan een dag een half uurtje later vader, vader hoort hij roepen jongen wat vervel je me vannacht was het antwoord wat is er nu weer vader, komt u zo'n vast elke mooie gewier op vroeg Janje met iets twijfel moeders in zijn stem wel ja Jan, vast en zeker hoor als je maar geduld hebt maar vader, is hij dan nog nooit eens weggebleven? nee, nog nooit zijn dik met een zucht kijk maar door het raam, er vloog nu ook al wat lichter als je nog een uurtje geslapen hebt is de nacht om en dan ben je jaren, over een uur zal ik je roepen ja vader, zei Jan en hij begon nog maar eens tot duizend te tellen maar het helpt hem niet hij kon de slaap niet meer vatten ach, ach, wat duurde dat uur hem lang? hij luisterde naar het tikken van de hangklok tot hij opeens meende dat zij stil stond hoe hij ook luisterde hij merkde het eentonige getik niet meer op toch ging de klok nog wel en later hoorde hij het weer eindelijk was het uur om en sprong hij uit bed vader, riep hij luid nu ben ik eindelijk dan toch echt jarig toe vader, wat krijg ik nu van u ja jongen, je hebt me van nacht schrikkelijk verveeld maar nu ben je echt jarig en ik feliciteer je wel dik stond op en dan jantje in zijn armen en kustde hem op allebei zijn wangen en toen gaf hij hem aan de anken die hem niet minder hartelijk pakten dik kleden zich spoedig aan en zei kom mee Jan, dan krijg je je cadeau ik hoop maar dat het je bevallen zal Jan beefde van blijtschap en nieuwsgierigheid kan ik het echt opeten, vroeg hij nee, dat was maar gekheid ze dik, terwijl hij jantje bij de hand pakte en hem meenam naar de stal hij opende de deur en stapte met zijn zoontje binnen en wat zag Jan daar hij kon zijn ogen niet geloven want daar vlak daar is de hit met een prachtige bonte bok met twee grote horens op zijn kop en een lange sik aan zijn kin die bok riep jantje verrukt uit, is die bok voor mij? ja, die bok is voor jou, zei dik lachend en hij zag met inne geblijtschap hoe gelukkig dit geschenk zijn zoontje maakte Jan sprong als een kleine dolle man in het rond en hij klapte in de handen oh, dank u, dank u, riep hij uit oh, wat een mooie bok is dat kijk eens, hij heeft prachtig horens ja he, zei dik en een sik ging Jan voort be, be be, be platen de bok jantjes vreugde kende geen grenzen oh, horens, hij kan schreeuwen ook oh, wat een mooie stem riep Jan opgetogen in de vreugde zijn zachte liep hij op de bok toe en wilde hem zijn arm om de nek slaan maar de bok scheen daar niet voor gediend want hij ging op zijn achterpoten staan stak de kop omlaag en drukte zijn grote krobbe horens zo stevend tegen Jan spallen buikje dat Jan achterover tegen het houten beschot terecht kwam oh, dat mag hij wel doen zei Jan die in zijn bok allerminst enige kwaaden eigenschap wilde ontdekken maar toch kroop hij schillig overreind en maakte zich uit de voeten toevader mag hij eens uit de stal komen voeg hij, want daar kon de bok hem niet tegen de muur stoten wel zeker zei Dick die het wel grappig gevonden had toen de bok zijn zoontje zo onvriendelijk ontving hij maakte de bok los en bracht hem in de tuin eigenlijk was de tuin alleen bleekveld hij was rondom door schuren omringt behalve aan de achterkant waar zich in brede sloot bevond Janckje mocht daar soms wel eens graag hengelen maar toen de bok de stal verlaten had en rondom zich met de gegras ontdekte begon hij dadelijk te grazen Janckje ging bij hem staan en streeelde hem met zijn hand langs de nek hij was meer dan blij met zijn verjaagd geschenk hij had wel kunnen gieren van blijdschap de bok liet hem stilletjes begaan ook toen hij had hem zijn arm om de haal sloeg wat is zijn makvader zei hij daar heb ik hem ook op gekort zei Dick, het moet een makbeest zijn en een flink lober nu moest ik ook maar zijn wagen hebben zei Janckje begierig wat zou ik rijden? vol teedrijd liet hij zijn handen langs het lichaam van zijn bok gelijden en hij streeelde het korte staartje de bok scheerde dit geheel niet om plezierig te vinden en deed niet anders dan eten zou ik er zo ook op kunnen rijden vroeg Janckje wel ja, ik denk het wel hij is sterk genoeg en hij zal niet in tweeën breken dat vond Janckje heerlijk met een wip sprong hij op de bok maar deze vond het alles behalve prettig hij sprong met zijn achterpoten in de hoogte om Janckje van zijn rug af te gooien en toen dat niet hielp sprong hij met de voorgpoten omhoog vader Dick schaterde het uit van de pret haal je goed Janckje, rie bij zijn zoontje toe laat je niet van de vlieg gesteken beeh, beeh scheerde de bok duidelijk het beest was meer dan kwaad opeens dan mee een grote sprong zodat Janckje toch haast was en rug af viel en zette het op een lopen met echt de bokken sprongen holde hij het bleekveld erover het ging vliegens vrug en Janckje vond het rasend prettig zijn vader ook die moest er onbedalig om lachen de bok was echter op een hem onbekend terrein en daar hij te kwaad was om goed uit zijn ogen te kijken sprong hij opeens par douche in de sloot tot graf een plons van belang en voor een ogenblik waren en bok en bereider onder het water verdwenen toen lag de dik niet meer in tegendeel een heven geschik maakte zich van een meester en hij eilde naar de slootkant maar daar zag hij niets ja toch er was geen een hoofd bovenwater helaas het was de kop van de bok het kroos zat hem aan de grote krommen horens beeh, beeh platen hij angster Janckje, Janckje scheerde dik daar verscheen ook Janckjes hoofd boven de oppervlakte vader, help, ik ik, ik, ik verdrink dik bukte zich en greep Janckje bij de haren beeh, beeh, scheerde de bok dik trok zijn zootje op de val daar stond het kereltje druipend van het water oh vader, mijn bok, mijn bok jammer die Janckje dik boos zich nogmels bij de handen de horens van de bok het kostte hem echt er vrij wat moeite om het beest op de wal te krijgen toch het gelukte hem toch Janckje werd naar binnen gestuurd om droge kleren aan te trekken en de bok moest in de stal moeder Annenke was ook die twijde geschokken want ze had het angst gescheeld duidelijk gehoord ze stond op want dat alles gebeurde zeer vroeg in de morgen en hielp Janckje aan droge kleren de kleine vent stond te bibberen van kou maar hij was toch erg blij met zijn bok wat een wat een mooie bokmoeder zijn hij opgetogen terwijl de rillingen hem langs zijn maagere rug gingen en zijn spillenbeentjes trillen zo erg dat Janckje er haast niet opstaan kon dat was me daar een mooie geschiedenis, zijn dik binnenstappende Janckje ging op de bok zitten en daar spon me dat beest pardoes in de sloot en hij heeft een vochtelijk gezicht leef hij nog vader vroeg Janckje of hij, zei dik zou hij niet dood gaan vroeg Janckje, niet zonder enige angst dat het koude bad zijn mooie bok kwaad zou hebben gedaan en hij vervolgde dat hebt is lekker warm moeilijk dat heb ik het koud ja, dat wil ik wel geloven zei dik laat ook direct weer naar je bed om goed warm te worden door en door warm Janckje had hij wel niet veel oren na, maar het gebeurde toch enkele minuten later lag hij weer diep onder de wol daar werd hij al spoedig lekker warm want zijn moeder had er nog een paar dekens extra bij gedaan lang heel Janckje terecht er niet uit een half uur later kreeg hij zijn zondagse pak en stapte hij naar buiten om weer naar zijn bok te gaan kijken deze stond heel rustig bij de hit en hij keek Janckje aan of hij zeggen wilde dat was een rare geschiedenis hij Jan Jan kon zijn bok niet genoeg aankijken zo mooi vond hij hem hey, dacht hij als ik nu een waarentje had en een tuig, dan was ik helemaal klaar wat zou ik dan heerlijk rijden had ik vast maar een waarentje dan zou ik zelf wel een tuig maken Karol van Drilsamme er wel aan helpen wacht, daar hoor ik grootvader in zijn tuintje ik ga gewoon naar hem toe om hem te vertellen dat ik zo'n mooie bok heb gekregen vleug er beraf hij zegt naar de woning van zijn grootouders zijn grootmoeder kwam hem al tegemoet en feliciteerde hem met zijn verjaardag en ze zei, ga maar gewoon mee naar grootvader in de tuin en oh, grootmoeder, zei Jan ik heb zo'n prachtige bok gekregen van vader en moeder toch zo mooi, oh, zo mooi grootmoeder sloeg van verbazing de handen in elkaar een bok, riep zij opgetoog uit een echte levende bok ja, ja, een echte levende bok en we hebben samen al in de sloot gelegen ook ik zat boven op zijn rug en toen vloog hij van kwaadheid de sloot in vindt u het niet heerlijk, grootmoeder dat je in de sloot gelegen hebt nee, dat ik een bok heb, lacht die jantje samen gingen ze de tuin in naar grootvader deze kwam hem vroede klachen tegemoet dag Jan, wel gefeliciteerd met je verjaardag dank u, grootvader, schilder jantje je wel wist dat grootvader hem anders niet verstond ik heb een bok gekregen oh, zo mooi, gaat u meekijken wat moet jij met een klok doen kind vroeg grootvader die zich hield of hij hem niet verstaan had nee, nee, geen klok, maar een bok schilder jantje een bok, wat heb je aan een bok als je geen wagentje hebt geen grootvader plaagend voort lager verkopen jantje keek zijn grootvader diep verontwaardigd aan, dat nooit, nooit hoor je grootvader, riep hij uit grootvader is geen hem echter niet te horen, hij stond in gedachten verdiept en streek met zijn wijsvinger pijnzend lang zijn neus eindelijk zei hij wacht eens Jan, ik geloof dat ik nog wat ouder rommel heb wij misschien wel een wagentje van gemaakt kan worden, ga maar eens mee naar het schuurtje deze grootvader zei jantje blij de schuur werd geopend en daar stond me zo waar een prachtige bokkenwagen kant en klaar grootvader had hem zelf getimmert heel stilletjes zodat jantje er niets van gemerkt had o, o, wat lacht de grootvader en grootmoeder ondeugend wel, hoe lijkt je dat Jan vind je dat wagentje mooi jantje werd puertelingsbleek en rood, want hij begreep wel wat hij was en toch durfde hij het haast niet te geloven of ik het mooi vind sta mannen hij met bevende lippen het is prachtig mooi grootvader, prachtig prachtig mooi en meteen vloog hij grootvader om de haus en kustde hem dat het klapte en toen kreeg grootmoeder een beurt zij besweker bijna onder jantjes vreugde kende geen grenzen hij nam het lemoen op en trok zijn wagentje in zijn huis waar vader en moeder een dadelijk moesten zien had ik nu nog maar een tuig, zejantje dan was ik helemaal klaar ha, wat zou ik rijden in de hangkast liggen nog wel een paar oude riemen zij zijn moeder, daar is misschien als grootvader of vader je helpen wil nog wel een goed tuigje van te maken oude riemen, zejantje hebben we nog oude riemen die zouden mij goed te pas komen hij deed de deur open zijn ouder stonden lachend naar hem te kijken een plaats van een paar oude riemen zag jantje tot zijn grote verrassing een prachtig bokken tuig hangen als een geschenk van zijn moeder hij slaakte een kreeg van vreugde nam het tuig uit de kast en begon als een dollen door de kamer te springen rinkinkeling, ringeling rinkinkeling, king klonk het dat kwam van de bellen die met 2 mooie pluimen op het tuig bevestigd waren hoor eens, hoor eens ribjantje verrukt mooi, o ik weet zelf niet hoe mooi het is nu de bok inspannen vader laten we hem dadelijk inspannen dat gebeurde de bok werd uit de stal gehaald en voor de wagen gezet de tuigen werden hem omgehangen en jantje stapte in waar is mijn zweep, vroeg hij hier zet ik maar één ding mag je nooit vergeten slaat de bok niet als het niet nodig is slaan vader, vroeg jantje o nee mijn bok slaar ik niet de zweep is alleen maar voor het mooi hup bok, hallo daar ging de bok tot grote vroeg de vajantje die in het waagetje zat als een kleine prins zijn ouders en grootouders keken hem lachend naar want ze vonden het bijna even prettig als hij had jezelf als hij maar niet in de slot rijdt zijn zijn moeder die wel een beetje bezorgd was laten maar we gaan zijn dick met vader trots de kleine baas wat is het een mooi stelletje en grootvader zei wil ik je eens wat zeggen dick jantje is ook een bijzonder kind en dat is hij ik dacht wel dat u dat zeggen zou lach de dick einde van half stuk 6 half stuk 7 van de zoon van dick trom deze LibriVox opname is vrij van oudersrechten opname door Bart De Leel de zoon van dick trom door Cornelis Johannes Kivit zevende hoofdstuk hoe jantje uit rijden ging en bij slot van rekening een dwaarse vertoding maakte wat reed jantje heerlijk zijn bok stapte parmante over de weg met de kop 4 opgeheven en jantje hield de leidsel in de ene en de zweep in de andere hand de pluimen op de rug van de bok wuifde sierlijk heen en weer en de bellen rinkelden zo mooi dat het een lust was om te horen eerst reed jantje natuurlijk naar zijn vriendje Karo van Dril en die keek z'n ogen uit van het mooie spanntje hij was een jaloers op maar hij grunde een jantje toch wel en zijn vader, de smith Piet van Dril, kwam ook naar buiten om het mooie span te bewonderen dat is een prachtig stelletje jant zei hij dat hij jantje gefeliciteerd had de bok is mooi de wagen is mooi het tuig is mooi alleen een beetje maagig zei Jan Vos te met zijn laag die juist voorbij liep mag ik een beetje mee rijden vroeg Karo toen zei schik een beetje op dan kom ik naast je zitten dat gebeurde en de twee vrienden reden verder als spoedig hadden ze heel wat jongens om hen heen die het allen een mooi gerei vonden en allen vroegen om de gunst of ze ook eens een eindje mochten rijden zei Jan mag ik ook eens vroeg de een wat mij dan liever zei een ander Jan antwoordde niet veel want hij wist wel dat daar geen begin aan was hij kon elke jongen van het dorp toch niet bij zich in het kartje nemen maar de jongens werden er niet poos om ze begrepen zelf wel dat het niet ging en vonden het al prettig met de bok mee te lopen hubsik hubsik riepen de jongens maar de bok had zijn eigen willetje en liet zich niet voortjagen hij stapte met krachtige tred verder aan het roepen van de jongens te stooren niert bij de school kwamen ze Klaas Zwart tegen met die eens vriendje Frans Toch de jongens hielden niet van het er gingen liever niet met een om want het waren twee vervelende jongens ze hadden auto's ontzagelijk veel praats konden niemand ongemoeid passeren dieren bewinkelduren open trokken onnodig bij de mensen aan de schel en plaagden waar ze maar plaag konden aan Klaas Zwart had je al een hekel gehad zolang hij hem kende omdat hij een klikspaan was Frans Toch was later op het dorp gaan wonen hij was een verwijderloos de ruwe jongen die geen moeder had en met zijn vader samen in een huis gewonden zijn vader was soldaat in Indië geweest en leefde van een pensioentje hij deed zijn huishouder zelf veegde zelf de vloer kookte zijn eigen potje en maakte zelf de bedden op om de opvoeding van Frans bekommende algemeen stond hij bekend als een pochans die wel heel veel wist te vertellen van zijn helderdaden in Indië maar die er zoveel bij jokte dat hij door niemand werd gelooft en Frans jokte ook niet zo'n beetje als poeder had hij op het dorp geen vriendje meer kunnen krijgen en daar Klaas Zwart in hetzelfde geval verkeerde liepen ze meestal samen en ze deden gewoonlijk niet veel goeds zodra zij de bok van Jan in het oog kregen kwamen ze haastig toegelopen elk met een stok in de hand wel heb ik van mijn leven riep Frans uit, kijk Jan tomme schuren, hubsik, alo vooruit maar de bok stoorde zich aan dat bevel niet en bleef kampjes doorstappen hij gief de kop eventjes op en kijk Frans aan het is het bokje wel ging Frans voort, hij loopt niet harder dan een slak, zeg Jan je moet ineens met de zweep kittelen dan zal hij wel beter voortmaken hij loopt hart genoeg, zei Jan toe bok vooruit het is een oud afgeleefd dier zei Klaas Zwart smalend hij heeft de rheumatiek in zijn poten als jij maar niet de rheumatiek hebt gaf Jan beledigd ten antwoord hij kan harder lopen dan jij haha, lacht de klaas zo stijven huwt je moet hem smeren met machine olie z'n botten zijn wat stijf met stokholie zijn Frans doorginnekend terwijl hij de bok en klapt met zijn stok op de rug af de bok ging op zijn achterpoten staan Jan weeg de wit van kwaardheid en Karol van Drieuw zei wil jij met de stok wel eens van hem afblijven of ik zal je met datzelfde houtje een poosje geven de bedreiging hielp voor een poosje maar nu ging Frans en Klaas van achteren tegen het karretje duwen zodat de bok gedwogen werd op het draf te lopen de andere jongens hielden zich een beetje op hun afstand want ze waren bang voor de twee plaaggeesten met zijn stok die een paar jaar ouder was Jan hielf zijn zweep op en wilde die jongens dwingen de kar los te maken maar Frans geeft de zweep onverwachts aan en rukte hij Jan uit de handen wat denk jij wel makeren sprink aan, zei hij sarnt denk je soms dat ik bang voor je ben voor geen tien zulke kereltjes als jij ho bok, ho de bok liep echter door en daarom hielde Frans en Klaas de kar zo hard ze konden tegen Jan keerde zich driftig om laat je de kar los, riep hij hun toe laat los zeg ik je, of ik sla erop de twee plaaggeesten lachten hem smakelijk uit Karo van Dril was een drift ook niet langer meester en wilde van de kar stappen, maar Jan hielt hem tegen hier zei hij, houd jij de leid zoals even vast vlug sprong hij uit de kar en nog voor Frans er op verdacht was vloog Jan op hem aan deze zag wit van kwaadheid toen rukte hij hem de zweep uit de hand en het volgende ogenblik had Klaas een geduchte stream dwars over ze gelaten te pakken Klaas zwart zag dat het ernst werkt en maakte dat hij op een erbiedige afstand kwam, want hij was laf vandaard maar Frans niet, deze was de grootste en sterkste en de zweepslag had hem vreselijk neidig gemaakt hij kon een kreet van pijn niet onderdrukken en de tranen sprong hem in de ogen woest file op Jan aan die de zweep alweer opgeheven had om hem een tweede stream te geven laat de kar los, zeg ik je riep hij Frans toe dat zal ik antwoorden Frans en hij geef Jan met beide handen aan Jan liet zijn zweep op de grond vallen om zich beter te kunnen verweren geef hem zijn poxy Frans, schreeuwde Klaas zwart uit de vechten als je het alleen niet af kunt zal ik je wel komen helpen daar moest je het hart eens toe hebben riep Karo van Driltrug dan krijg je het met mij te doen de twee jongens waren geducht hij kwam daar aan het wokstelen en iedereen dacht dat Frans het gemakkelijk winnen kon omdat hij zoveel ouder en sterker was maar Jan was de vluchtste hij wist al spoedig tussen Frans armen door te glippen die het zich vliggens vlug op zijn knieën vallen geef Frans bij de benen en liet hem in een ommerzin een buitening maken daar lag Frans langer uit op de grond tot grootvermaak van de jongens die hem zijn smadelijke nederlaag van harte gunnen daar ligt de praatjesmaker die zijn juichend maar blijf je nu met je praat Jan nam de stok van Frans en gaf hem een gedurcht pak slaag veel te hard aan de zin van Frans die schielijk over rijnkorp en benen maakte wat werd hij uitgelachen en wat hadden de andere jongens een pret maar klaar zwarte Frans door lag er niet en Frans was niet van plan de strijd op te geven Jan stapte wel tevreden over de behaalde overwidding wie er in zijn karretje nam en zei u pok, verruid maar weer dat viel Frans door niet mee wat heeft hij gehad en wat buitelde hij lekker over de grond grind ik de Karo vrolijk ze zullen wel nietspoeder terugkeren dat had hij echter mis Frans en Klaas stonden eerst vanuit de verte een poosje te schelden maag er een spring aan, schreeuwde Frans pan lat, smelde Klaas maar langzamerhand kwamen ze naderbij ze liepen als scheldend een eindje voor de pok uit hij is zo oud als je grootvader schreeuwde Klaas verkopen bij de slager, zei Frans die kan misschien nog worst van hem maken niets terug op Jan raad de karo aan, dan hebben ze er het minste plezier van de afstand tussen de bok en de twee scheldende jongens werd forturend kleiner de bok stapte flink de pluimen op zijn rug wappen de prachtig en de bellen rinkelden helder en luids je eindje genoot meer dan hij zeggen kon het vervielde hem echter geduurd en de schakelig jongens vlak voor zijn bok bleven lopen dat vergelde zijn genoegen en ze hielden niet op de gek met zijn bok te steken wat hem erg griefde Klaas zwart ging eindelijk vlak voor de bok lopen dan liep hij erg kruipel met krommenbenen en riep voortdurend beeh, beeh de bok ligt er zijn kop op en keek de jonge neidengaan het scheeuw wel of hij begreep er was nergens oh wat heb ik een rheumatieke m'n poten beeh de bok schilderde de kop en riep ook beeh, beeh zie je wel hij is het met m'n eens ginnig te Klaas die met krommenbenen en in een gebogen houding voor de bok uit liep plotseling schoot de bok op een drafje vooruit wat zo onverwacht gebeurde dat Jan en Carol bijna achterover uit de kar sloegen daarop sprong de bok op zijn achterpoten overreind klaas zo'n geduchte stomp is in rug dat deze voorover op de weg tuimelde ouw ouw ouw oh wat is dat? scheeuwde Klaas bom daar drukte de bok hem nog eens met kracht zijn horens in de rug ouw ouw ouw ouw jammer de Klaas op handen en voeten pogde hij zich te redden bom de bok drukte hem nogmaals plat op de grond Klaas zag doodsbleek van de schrik hij spachtelde met armen en benen en scheeuwde moord en brand Jan en Carol vielen haast uit de kar van het lachen het was dan ook een bespotterlijk gezicht Klaas wist geen raad van angst en pijn HELP! riep hij Frans HELP! HELP! hij maakt me dood HELP! was echt niet meer nodig want de bok hield uit eigen beweging met zijn afstrafing op hij dacht zeker dat Klaas het er zowel mee doen kon zonder zich aan de leidselstoren keerde hij om en stapte bedaard verder in de richting van Jan's huis dat was maar goed ook want het werd tijd dat Janje naar huis ging om te ontbijten het was al overachtig en om negen uur begon de school Jan en Carol schoten telkens nog in een lach als zij aan het maffen figuren van Klaas dachten hij zal nu wel ondervonden hebben dat de bok niet dramatiekere is en dat hij nog kracht in zijn horen heeft, mee in de jantje en dat was Carol voorkomen met de mens en wat vader Dick lachen moest toen hij het hoorde, het is bepaald een verstandige bok, zegt hij Jan hij begrijp wel dat de jongen hem voor die gek hield maar voortaan zou Klaas zwart hem wel uit de voeten blijven dat denk ik ook, zei Jan de gehele dag op school moest hij of hij wilde of niet aan zijn mooie bok denken en aan het leuke kaartje dat zijn grootvader voor hem getimmet had en aan het prachtige tuig met de pluimen en de rinkelbellen en de meester had een onoplettende lening aan hem die niet van hem gewoon was het schilderde dan ook maar een beetje of hij had zowel smoonges als middags school moeten blijven bij het rekenen maakte hij meer dan de helft van de sommige fout en bij het lezen wist hij niet waar hij beginnen moest de meester werd eind in een knorgen op hem je moet beter opletten joutje anders worden we kwade vrienden Jan zat toevallig daast Klaas zwart en hij kon de jongen niet aankijken zonder te lachen had je nog pijn in je rug vroeg hij vluisteren Klaas keek hem aan als een neidige spin zou het misschien rheumatiek kunnen wezen plaagde Janje maag er een sprik aan panlat zist de klaas tussen de tanden en telkens voelde hij als een rug die geducht pijn deed stilte daar gebote meester ik geloof dat er een paar jongen zijn die graag willen nablijven zover kwam het echt er niet en om vier uur mocht Janje naar huis Karol hoelde met hem mee dat spreekt vanzelf kwacht over vieren stond de bok alweer voor de kach de beide vrienden naar mijn plaats en daar ging het heen de bok stapte weer even deftig als smorgens en dan keek hij gewijs om zich heen de bellen rinkelden en de pluimer wapperden de jongens vonden het prachtig en zijn redenen het hele dorp door het bleek een prettig dier te zijn als de jongens even uit de kach stapten op naar een vink te zoeken die zij hoorde flauten in het riet aan de kant van het kanaal bleef hij geduldig wachten alleen ging hij een weinig zijwaarts om op de berm wat gas te eten een eindje voorbij de Roomse kerk die aan het einde van het dorp stond was de Timberwinkel van Baasmeijer bij Wian's grootvader vroeger gewerkt had naast de winkel stond een kleine houtzaagbolen want meijer zag dus een hout zoveel mogelijk zelf er larden ook alto's voor die molen in het kanaal een vlot balken in voorraad en op die balken gingen de jongens dikwo's spelen menigeen had daar al een paar natte voeten gehaald en sommige zelfs een nat pak want die balken waren maar losjes aan een kander verbonden en het gebeurde dikwo's dat ze omkantelden als de jongens erover heen liepen en behoorde er ook heel wat behendigheid toe om geheel droog te blijven als ze er op speelden toen de jongens de houtzaag rijn bereikt hadden zei karel zeg Jan willen we eventjes balkje lopen dat is zo lekker daar had Jantje wel zin in zo de bok blijven staan wel ja de bok loop niet weg en al was dat zo dan kunnen we hem toch gemakkelijk genoeg inhalen dat is zo, zei Jan de jongen stapte uit de kar Jan keerde de bok om en bracht hem op een plaatsje waar veel gras en klaar voor groeide daar staat hij heerlijk zei hij toen gingen de jongens op het flot en wipten van de ene balk op de andere soms stonden ze met de armen om elkaar's haals geslagen op het einde van de balk die dan door hun zwaagte langzaam onder water zonk maar voordat het water hun voeten bereikte spongen ze vlucht naar een hoger gelege deel van de balk en dan lachten ze luidkeels van de pret dat delen ze ook als een van de balken onder hun voeten omkantelden dan moesten ze zich door vleure sprongen redden Jan was een echte wagers dat kwam omdat hij verbaasend lenig was en nog nooit een oogelijk had gehad je moet een beetje voorzichtig wezen zei hij wijs tegen Karo waarom vroeg deze wel, ik heb mijn zondagse pak aan doordat ik van mooie gevoeg kopje onder in de stoot gelegen heb en als ik nu met mijn mooie pak weer in het water viel zou moeten mijn zien aankomen dat begrijp je ook een van lusten nou, dat snap ik zei Karo en nauwelijks had hij dat gezicht of hermerkte dat zijn paal omkantelden en dat hij dus veel kans had naar beneden te rollen met een vlugge beweging sponk hij op de boek waarop Jan stond maar door de schok kantelden deze ook plop, daar zag de jantje weer tot zijn middel in het kanaal Karo viel achterover op het vlot zodat hij vrij droog bleef owee schreeuw de jantje met grote ogen van schrik en angst hij had zijn arm nog om de paal geslagen vlug als hij kan hief hij zich met kracht in de hoogte en in het volgende ogenblik stond hij weer op het vlot het water dropen uit zijn zondagse broek langs zijn dunne beentjes naar beneden Karo schaterde het in tussen uit van de pret maar jantje lachte in het geheel niet hij stapte zonder een woord te spreken van het vlot af op de kant en kik zwijgend naar zijn natte broek Karo kwam bij hem wat zat je daar koldig met je hoofd boven die paal uit zei hij lachend, ik wou dat je het gezien had ik vind het helemaal niet koldig, zei jantje ik kan me niet begrijpen dat je dit nou zo grappig vind zeg Karo, ik durf zo niet naar huis toe hoor ow ik weet wel raad zeg Karo, trek allebei je broek uit en je kouzen, dan neem jij het eede einde en ik het andere en we draaien in tegengestelde richting en we gingen weer al het water eruit en dan is het daardelijk droog is het waar, vroeg jantje, met een flickering van hoop in zijn ogen stellar, zei Karo, vader heeft wel eens verteld dat hij het ook deed toen hij nog een jongen was, trek maar uit dat deed jantje en als spoedig stond hij met blootbenen in het gras toen gingen de twee jongens aan het vringen, hier is de onderbroek Karo nam het boven gedeelte en jantje de pijpen Karo draaide van rechts naar links en jantje van links naar rechts en ze waren zo in de bezigheid verdiept dat ze niet zagen dat Frans stor en klaas zwart naderde ieder weer met een stok in de hand en niet veelgoeds in de zin deze twee hadden gezien wat er gebeurd was en daar ze nog boos waren over de nederlaag die zijn smorgers hadden geleden besloten ze vraak te nemen aan de andere kant van de weg slopen ze zoveel mogelijk ongemerk nadig en kwamen meer en meer bij de plaats de bok rustig stond in grazen juist waren jant en karo met de onderbroek klaar gekomen die zij op het gras uitspreiden om te drogen toen de twee vijanden met een woestekreet opsprongen vlak achter de bok die er geweldig van schrikte en dat werd nog erger toen de jongens met hun stokken hard op de rug sloegen en schilder Hupok! Hupok! Hallo! Koes! De bok zette het verschrikkelijk op een looper het dorp in hoorde voort zo hard hij kon van bokke deftigheid was bij hem geen sprake meer hij hoorde voort als een wildpaard Koes! Koes! schilder Frans en Klaas hem na dat is gemeen Riep-Jan verschrikt en verontwaardigd uit en zonder te bedenken dat hij geen broek aan had sponk hij op en eilde zijn bok na maar deze was hem een geducht eind voor en rende al midden in de dorp jank je diep wat hij lopen kon om hem in te halen de mensen bleven lachend staan om de twee hartlopers daar te kijken het was dan ook een dwaas gezicht die bokte zien Holler met rinkelende bellen en wapperende pluimen op zijn rug terwijl de leid zoals langs de karzweerden maar nog veelmallig was het Jantje te zien die zonnebroek zijn bok na holden Jantje met zijn dunne beentjes liep het hardst de kijksteentjes deden wel pijn aan zijn blote voeten maar hij voelde het niet en dat de meeste mensen om hem lachen hij dacht maar alleen aan zijn mooie bok tot zijn vreugde bemerkte hij dat hij op hem won en dat hij hem misschien nog kon inhalen voordat hij de brug had bereikt plotseling echter zag hij dat de bok gegrepen werd iemand met een mandje aan de arm sprong op de weg en greep de bok bij de teugel daar was Jantje blij om toen hij opeens zag dat die man zijn vader was hij, wat is dit voor een mannenvertoning riep Dixon zoon je toe de jongens hebben hem op hoog gejaagd vader zei Jantje die zijn vader een beetje uit de voeten bleef hoe komt het dat jij hier zonder broek langs de weg rend ging dik vocht Jantje zweeg hallo spreek op mannetje waar zijn je broeken en je kouzen en je klompen oh vader ik had ik was ik had ik had en ik was ik had, viel zijn vader in ik was een ondeugende jongen en ik had een pak slaag verdiend wil je zeker zeggen, hè Jantje deed een paar stappen achteruit spreek op Jantje, wat is er gebeurd ik was in het kanaal gevallen vader en omdat ik mijn zondag zijn broeken had dacht ik niet thuis te komen en toen en toen toen hebben karel en ik mijn broek uitgevongen maar toen hebben Frans Thor en Frans Zwacht de bok op hoog gejaagd en toen ben jij de bok achterna geholt en op prins begon hij er smakelijk om te lachen want hij vond het in koldige geschiedenis dat is twee maal vandaag Jantje pas maar op dat je er niet voor de derde keer in valt vooruit, stap in de kar en haal je kleren en ik zou dat friggenverder maar een moeder over laten, je gaat direct de huis hoor ja vader, zei Jantje die blij was dat het zo goed afliep maar van Frans en Klaas is het een gemeente streek dat is het, zei Dik Jantje stapte in de kar en reed daar het vlot terug waar karel op de natte pleuringen paste je had kleden zich weer behoorlijk aan en reed daar huis terug zijn moeder vond de geschiedenis langzegappig niet als vader Dik maar omdat Jantje jarenig was liep alles nogal goed voor hem af hij kon zijn dagse pak weer aantrekken dat in tussend gedroogd was maar met de bok mocht hij die avond niet meer rijden einde van hoofdstuk 7