 Ladies and gentlemen, welcome, a very warm welcome to Tilburg University. Welcome to the award ceremony of the Max von der Stur Human Rights Prize. My name is Nikola Jeegers. I am the Professor of International Human Rights Law here at the Law Faculty. And it's my honor to welcome you all to our campus today. A very special warm welcome to our keynote speaker today, Professor Rihanna Lechert, president of Maastricht University. I will introduce her a little bit more a bit later. I'm also really happy to welcome our president of our university, our rector, Professor Wim van der Donk. Our dean of our law school, Professor van Waken, and our vice-deans. It's great to see you all here today. And finally, a very warm welcome to colleagues and friends from the Netherlands Network of Human Rights Research, which is the collaboration between 11 universities across the Netherlands in the field of human rights en de awards dat we handen uit vandaag, de Max von der Stur Human Rights Award, is een joint initiative tussen de Netherlands Network of Human Rights en Tilburg Law School. Dus vandaag worden we de Max von der Stur Human Rights Award award. Dat is een prijs, dat is betreft als een incentief voor studenten en eeuwlijke Korea-schollers om akademieke research in het voedsel van de human rights. En dit jaar hebben we veel dingen getocht, om te marken, at least. Eerst van alles, ons law school celebrate het 60e anniversaire hier in Tilburg. Dus we hebben dat al jaren gereden en vandaag willen we ook dat fact bekijken. We gaan ook de Max von der Stur Award awarden voor de 26e keer. Ook iets te bekijken. En op 10 december zijn er 75 jaar geleden dat de Universale Decleratie van Human Rights door de UN General Assembly was adopt. Een milieusse document voor de bescherming van de human rights. Maar als we over de stroom in de wereld kijken, de pressie over de human rights over de wereld, je kunt vragen of de celebratie de probleemde woord is om te gebruiken. Maar ik zou zeggen dat er voor de human rights de principes in de 30 provisies van de Universale Decleratie meer relevant is dan nog steeds. De Universale Decleratie van Human Rights is een testement van onze gewone humaniteit. En het is de foundation en de inspiratie van alle traitees en frameworken die worden adopt en de internationale ervaring, op de ontwikkeling van de Humanitarie en de assistentie en de veiligheid. En het is mensen zoals Max van der Stool die een piviteel rol in de human rights over de wereld proberen. En de prijzen die we vandaag bewerken zijn naamd van Max van der Stool, die werkte tirelessly om de konflik te adressen en de human rights te proberen in de Nederland en over de wereld, als minister voor de Nederlanders, als hoogkommissie op de Nationale Minorities voor de OSE en in veel andere rolen, ook als professor van internationale en Europese law op dit universiteit. En dat is waarom deze prijs zijn naam. Dus later vandaag, we zullen de winnaars uitkijken. En ik weet dat er nog wel een paar nomineers zijn hier vandaag. Dus we moeten jullie een beetje langer blijven. Want eerst hebben we de honor te luisteren van onze keynote-speaker, professor Rihanna Lechert. Maar voordat ik haar interesseel, zou ik heel veel welkom zijn rector, professor van der Donk, naar de stroom, welkom je allemaal naar ons campus. Dank je wel, Nicola. Dere vrienden en collega Rihanna, een collega en een vriend. Nu in Maastricht Universiteit, maar ook terug naar haar campus. We zal je nooit vergeten. Jij bent één van ons. En jij bent allemaal een van ons. En ik ben blij om te zeggen een paar woorden. We zullen nooit daarbij alleen een declaratie zijn. Ik ben een fan van Jacques en Reissa Maritain. De twee eminente collega's die... Sommige Jacques was geïnvolgd, in de predocuments van dat universale declaratie van Human Rights. En wij als Stilbik Universiteit, als Catholic Universiteit, onze woorden zijn in dat notion van universale declaratie, in het sens dat we nooit vergeten kunnen en zouden, en nooit vergeten kunnen. De prachtigheid van Human Rights is niet alleen een academische ontdekking, maar ook een behoorlijk geïnvestiging van de declaratie en de moeilijke processus. Dat is altijd vergeten met een leven, de notion van internationale reis. In een wereld dat 75 jaar geleden een war van een behoorlijk gevoel was. Dat is nog steeds een gevoel dat is altijd vergeten met dat universale declaratie van Human Rights. We kunnen nooit vergelijven, we kunnen nooit vergelijven dat mensen die de notion van gehoofd hebben, zelfs in die moeilijke tijds die we in dit wereld leven en overgenomen zijn. Het is niet alleen een declaratie, maar ook een behoorlijk gevoel. Zoals mensen van Max van der Stuul. Hij was inderdaad een van die impressieve mensen, die altijd in de moeilijke situaties waren, maar het was zelfs heel moeilijk en hard te geloven dat de notion van universale declaratie van Human Rights er iets in de wereld was. Hij had nooit gehoord en behoorlijk vergelijven, tijdelijk en weer, om dat hoop te houden. Maar niet alleen hoop, maar ook de notion van de kleine steppen die altijd nodig zijn om heel hard te werken in een internationale relatie en zelfs in non-statele acteformaties om te zien wat we kunnen doen om dat te doen. En dit is om niet alleen diplomaten, maar ook schoolers te worden gevolgd op die missie. Dus we zijn heel prouder en ik denk ook op behalf van de deen van de School of Law van Tilburg Universiteit die zijn 60e-anniversaire, niet nog 75, maar 75 is... En we moeten er pression op hebben. Een heel belangrijk moment in de internationale orde, ik zou zeggen. Want als we die festiviteiten hier in Nederland hadden om de 75e-anniversaire van de liberatie van onze land en in Europa te bevinden, dat was in de midden van de COVID-19. En een van de dingen die ik geplaatst was dat... Dus het was een beetje in het schaduw dat idea dat we kunnen commemoreren de formation van de Nederlanders. Gelukkig zal er een tweede kans zijn. De Universtaat van de Universtaat is in de 75e-anniversaire van dit september. En ik denk dat we het meest moeten, van alle perspectives hier in dit audience en ook van een academische punt van u, om dat moment te zien, niet alleen als het moment van commemoratie, maar ook als een inviteits om te denken, te reflecteren en te beelden. En in dat sens is het een honor voor mij, als rector en president van dit universiteit, om dit eventen voor de 26e keer te horen, hoor ik je zeggen, omdat het hier niet alleen een declaratie is, het is een uitdaging, het is een vocatie dat we allemaal in dit universiteit commeteren. In dat respect, dank je zo veel voor de kansen. Je bent Nikola A, handover de vloer naar je weer. Dank je en we welkom in onze universiteit weer. Dank je, Wim, dank je. Dus ik zou nu willen introduceren onze genoeg speaker. We waren echt gelijkbaar als Prof. Lechert onze invitering accepteerde om hier te komen en te spelen vandaag. En we vroegen de tijd om in haar extreem busse schaduw als president van de Maastricht Universiteit. Zoals ik het zei, dat onze Tilburg Law School begon. En we dachten dat het geweldig zou zijn om een echt succesvol en inspirerende alumne te komen en te spelen hier vandaag. En Prof. Lechert Rianne Lechert begon haar career hier in Tilburg. Dus het is ook welkom in huis, wat ik zou zeggen. Rianne Lechert begon hier, wou haar PhD, en dat maakt het extra speciaal onder de supervissie van Max van der Stul. En ook van Willem van Genuchter, Prof. Willem van Genuchter, hier vandaag, dat is ook echt leuk. Dus na haar PhD werd hij directeur van de Internationale Victimologie Instituut in Tilburg Universiteit, waar ze de masterdegree in Victimologie en criminal justice ontstaan. En in 2015, ik denk dat het Rianne en de team de prestigies verdedigd zijn om de impact van de internationale tribune over de society en de individuen die er met serieuze humanitieën, en internationale crimes ontstaan. En throughout her career, Rianne Lechert is altijd heel dedicatief en ontstaan veel tijd om scientific knowledge in social impact te transmigen. Dus we dachten dat het een beter personen zou zijn om hier te komen. Dus het is een honor te welkomst je terug naar de campus om ons op dit occasion te adressen. En Prof. Lechert heeft het geïnteresseerd. Hij zou heel blij zijn om een paar vragen te vragen. Dus geef dat in mind als je dingen hebt die je zou willen vragen op de einde van onze lectie. Rianne, je hebt de vloer. Dank je zo veel, Nicolae. Laten we gewoon dit office nemen, het is niet echt functioneerlijk. Dit voelt echt naar huis. Ik denk dat ik in dit gebied ben, ik weet niet hoeveel keer, met studenten, met staff, met studie, generale eventen. En zelfs met een paar van dezelfde faces. Dat waren ook daar toen ik hier was, beide studenten en een staffmember. Want ik begon ook als student op dit universiteit. Ik denk dat het bijna 20, 25 jaar was dat ik op dit campus ging. En toen ik naar de campus gingen, dacht ik, waar is dat gebied? Alleen een hele gebied is gegaan, Wim. Wat doe je? Je bent helemaal gestructuren van dit campus. Ik ben heel, heel blij om hier te zijn. Niet alleen omdat ik een alumne ben van dit universiteit, maar ook omdat het je verhaal is. 60 jaar, kronger samen. Dat is de slogan dat je geeft tot het verhaal. En ik heb ook kronger samen in het presentatief title van vandaag. En de 3e reden waarom ik een honor heb te doen met dit heel speciaal man whose name was rightly given to this award. Dus wanneer Nikolaj called me en zei, wil je een lectuur geven? Ik doe geen officieel lectuur. By the way, you will find out in a minute. Ik dacht, ik ben heel blij dat ze me vragen om hier te komen vandaag. Want inderdaad, Max van der Stul was mijn supervisor met Willem en Aspjorn Eider, een professor in internationaal law en human rights law van de Noorwegische Instituut van Human Rights. Ik had de DREAM-team, 3 heel speciaal personen die van hun eigen ervaring en kennis gevoeligd hadden aan mijn Ph.D. trajectorie. En Max van der Stul kwam op een tijd waarin het niet zo vaak was om persoon met een vast praktische ervaring als honorarische professor. En ik remember nog steeds, wel dat mensen ook wel een beetje bekijken, waarom iemand de titel van professor zonder een academische achtergrond is. En ik was gewoon heel blij. Want ik wist dat een Ph.D. op de Nationale Minoriteit rijdt, want dat was mijn topic, kon zoveel benefit van iemand die werkt in het field die een analis op wat werkt in praktisch zou zijn naast mijn legal en theoretische analis. Dus ik had de perfecte combinatie om een Ph.D. op het impact van Nationale Minoriteit rijdt. En ik ga dat een beetje later, want voor mij is het cruciaal in de 45 minuten, en ik zal het half uur maken dat voor 15 minuten we een debat kunnen hebben. Het is het woord impact. Het is het woord impact dat je wilt creëren met het werk dat je doet, als een scholar, als een human rights activist, wat de rol dat je hebt, als een theorist in de law. Wat draait je te doen wat je doet elke dag, vaak in onze jobs, 7 dagen per week, is dat het impact dat je wilt hebben op de society, is het de impact dat je wilt hebben op de science, het kan de antwoorden verschillen. Maar het woord impact, dat was ook in mijn Ph.D. tijtel, is een pattern in mijn leven. Max von der Stuul was often referent als de quiet diplomat. Waarschijnlijk, zoals Nicola rightly zei, was hij onze minister, hij was onze ambassader in de UN, in New York. Hij was specialreporterer in de situatie in Irak. En in de verschillende drogen die hij had, hij sometimes also took the role of speaking out, speaking out on human rights abuses, confronting governments with the abuses that he witnessed. And the role that he had as the OSCE, high commissioner, all national minorities, was the quiet diplomat role. But he could have both, he had both roles in his career. And I got to know him in the role of the quiet diplomat. And I had the honour and the privilege to also travel at some point with him to the former Yugoslav Republic of Macedonia, as it was then called. And that was a fascinating trip. And you can also imagine that I was extremely nervous, because I was, how old was I Willem, I was 20-something, beginning of my 20s, going with someone also with his reputation to a country where I was going to do some empirical field work, travelling together with him. Well, if the young students in Ph.D. is here in the room, you can imagine that you want to show yourself from your best side, so that he would also understand, well, she's a good Ph.D. and a good future academic, or whatever career she might embark upon. Well, what happened during that trip? I made two really stupid mistakes. And I just want to share with you also for the students and the staff, that is a little bit younger. And not only bring you the theories and... Because the audience is mixed, I see. En I really believe also in failing forward. So while you fail, you learn from it and that helps you. The two mistakes. Well, the first was, we travelled Macedonia. Back then it was a country not as far in its development as it is now, even though the tensions are also increasing again in that region. And we had a... We put a hotel, we were also staying in the same hotel. We were travelling around the country all the time. And at some point, of course, at the end of the trip, you have to pay the bills of your hotel. And what happened? My credit card didn't work. I couldn't pay anything that we had calculated for the entire week. So I had to go to him. Early morning I said, Max, I cannot pay my hotel bill. Can I please borrow some money from you? Because suddenly my credit card, which was the first time I had a credit card. And I was travelling with a credit card. Well, Max wouldn't be Max that he started laughing. En looked at me like, no worries, I'll pay your bills. We'll arrange it back when we are back in Tilburg. So that was the kind of man he was. And the second mistake was a professional mistake. We were all the time together in cars, in offices, besides the time that I was doing my interviews. And he was having a lot of official conversations with all sorts of representatives that I would hear and listen to while not even knowing the listening, but I was in the same place. And then in the evening, at one of the evening events, we went to the embassy of the Dutch ambassador there. That was also like a nervous thing for me going to an ambassador, official reception. And the ambassador introduced herself, wanted to have a chat with me. And I said, congratulations with your new position. And then she said, how do you know that? En I thought, oh my God, I don't know that, of course. I heard it, but I don't know it. And she was really pissed. She was really very, honestly, it wasn't like, okay, we... I think I would do that, probably, like, okay, it's okay. Don't talk about it even further. No, she was very cross. I thought, what do I do? Well, I just passed through the evening, we went back in the car. En the first thing I said, when we were back in the car together, I said, oh, I made a terrible mistake. I told Max, I said, I did this and that. And I heard you in one of the conversations. And out of my nerve, what do I say to this ambassador woman? I said this, yeah, he said, I know you did that. Because she came to me and she's really very frustrated and crossed with you. But the fact that you now say it to me, also, again, underlines that I can trust you, en I'm very happy that you said it out of yourself. Get over it, and she should not overreact so much. I'm fine with it. That was also Max. And that was very important for me to learn also, I always have to be honest, also if I make mistakes and make a mess up. And then hope that the person that I'm messing up with will understand, well, Max was the kind of man that did that. We had a beautiful influence on me as a person in his leadership style, in his humanity, and of course also in his work. But that is also the reason why he got this beautiful named award. Now, that's the first topic of my lecture, Max. Second, the Universal Declaration, 75 years. That is indeed something to reflect upon. En while I was discussing with Nikola the topic of today's presentation, we did not have the situation in Israel-Palestine. We did not have an election result in the Netherlands, as we have now. And while we were preparing and reflecting upon today, we had different topics in mind. And I actually started also writing my keynote lecture, voor woord. Ik was eigenlijk ready somewhere in my laptop. Maar toen ik deze dag kwam, voelde ik me heel ongevaar met die lectie die ik had gepraat, om de wereld te bekijken zoals we het vandaag zien. Dus ik dacht, ik zal dat lectie skippen. En ik zal met jou discussen hoe belangrijk het is dat human rights scholar en human rights activist de rol dat ze hebben, en eigenlijk de rol die ze moeten hebben, ze moeten heel moeilijk zijn, want er is genoeg redenen waarom human rights scholar en human rights activisten staan en spelen. En dat alle waarschuwen in de Universal Declaration en in alle traiteen die er naartoe kwamen, zal nooit vergeten worden. Het is niet een paparealiteit. Het is een document en de traite is ook na het woord dat het impact op de leven van die mensen, de cittinnen, de volgende groepen die hun protectie nodig hebben. En voor mij ook als human rights scholar en een internationaal rightslawyer, ik wilde nooit deze legale frameworks alleen van de perspectief aan te theoriseren en om de legale framework even beter te maken. Zodat ik ook weet hoe ik het zou kunnen maken dat het impact zou hebben op de mensen die dat protectie nodig hebben. En ik denk dat we er nog voelen. We voelen nog als scholar en misschien ook als activist. En dat is ook de reden waarom we moeten denken hoe we dat ook samen kunnen maken, dat dat ook de slogan van de lawschool is. Hoe we de impact dat we willen hebben met de legale framework die we hebben ontwikkeld en de legale instituties die we hebben gecreëerd hebben de impact op onze society's en op de mensen in onze society's. En dat is echt moeilijk. En dat hoeft ook te spelen. Spelen voor mij is op de moment ook een dilemma dat ik wil shareen met je. Als ik alleen een human rights scholar was, had ik nooit geïnteresseerd om te spelen wanneer het was op mijn sociale media, wanneer het was in m'n experimenten met andere steekhouders, both academically or in government positions. Ik voelde altijd de autonomie om te spelen en ook te laten zien aan m'n concern over de human rights violations die ik zag, of het was in de landen waarin mijn ontwikkeling begint. En dat is in Congo, Guatemala en Cyprus. Dus landen waar we vaak hebben gezien en nog steeds de situaties van de mass-victamisme zien, maar ook dichter omhoog, wanneer ik dacht dat onze eigen government was vervolgd met refugie-rights. En nu in m'n rol als president van de Maastricht Universiteit, ik voelden minder autonomieën en minder independente om te spelen. En dat is een interne dilemma in m'n... Ik dacht dat het hier bijna een schisophrenic is, dat op de ene kant van mij wil ik spelen op de violations die ik zie, waarom ik denk dat we meer voorzien moeten komen. De andere kant van mij is de president van een instituut waarin de opinions en de vies op een verkeerde societyele redenen zijn heel erg divers. Dat volgens mijn naam, op de rest van deze instituut, soms ook problematisch wordt. En ik ga je de voorbeeld van Israel en Palestine, die is een topic bijna bijna iemand hard in de audience. Ik wist dat er op de hele dag, de civillianen, de murderen, de slaateren, de schrijven op alle nivellen zijn gevolgd. De mensen zijn gehaald. De mensen in Gaza zijn gebombd. En als ik in de universiteit van onze communiteit spelen, er is één groep die zegt dat je alle actie van de Israële government moet konden. En dat is de enige statement die we willen. We willen geen andere statement meer dan dit. Er is ook een groep die zegt... We willen natuurlijk niet zo'n statement uitkijken. We willen jullie neutraal blijven. Je kunt de academic dialogue en de academic debates faciliteren. Dat is de rol van de universiteit. Maar we willen geen executieve boardstatements... waarin je een bepaalde site koopt. Dat is de grotere majoriteit, ik zou zeggen. En dan is er een groep die... wil de groep die de Palestinian-koos... om in de universiteit te zijn. Dus niet met hun eventen, niet met de Palestinian-postjes... in onze gebouwen, enzovoort. En wat je doet als executieve board, is het nooit oké. En wat ik doe of niet doe, krijg je altijd kritiek. De vraag is ook, en dat is ook een vraag voor de audience... of we moeten stoppen met landen... waarin de goveren echt een internationale en human rights law vervolgen. Doen we onze partnership met instituten in Israel en in Palestine... of zeggen we als universiteit dat we die cooperatie stoppen? Ook om een signal te geven... voor de instituten in deze landen... over de violatie die we op ons televisie-programmaaar... met ons dagelijks bezoeken? Je vertel me. Ik zou zeggen dat we nog niet stoppen met individuele instituten... in landen... waarin de goveren de human rights... of andere internationale legal normen vervolgen. We coopereren ook met Saudi, waarin we een familie-medical school hebben. Ik heb ook dat familie-medical school bezoekt. Ik geloof in de dialogue tussen academics... en individuele instituten... waarin je ook vragen wat de komende waarschijnlijkheid je hebt... en waarin het een beetje moeilijker wordt. De discussies en dialogues zijn eigenlijk echt heel erg ontwikkeld. Dus ik wil altijd vallen om de dialogue op dat niveau te continuën. Sommige mensen zeggen dat wanneer de wereld is op de wereld... de wereld is niet. Dat is een statement dat ik echt zou willen adhieren. Op de andere kant, als groepen in mijn communie... zeggen, Rian, wanneer de apartijdperiode ontwikkelde... de universiteit stopte werken met Zuid-Afrika... en had een effect met alle andere interventions die ontwikkelde. Dus nu, als je op Israel en Palestine kijkt... waarom stopt je nu als Duits-universiteiten... samen, natuurlijk, collectief? Deze zijn echt heel moeilijke dilemmes. En ze waren minder moeilijk voor mij... als ik niet de president van de universiteit was. Het was makkelijker om ook op je sociale media... te expressen van je gevolgen over wat je in de wereld ziet. En het is ook voor dat reden, ik denk, heel belangrijk... dat we nog steeds aanwezig zijn dat we dit 75e anniversaire... van de Universiteitsdeclaratie hebben. En dat is op de andere kant van ons hier in deze ruimte... die een humaniteitsheid heeft om te denken... wat mijn rol in wat ik zie in de wereld is. Is mijn rol een academische rol? Is mijn rol meer een activiste rol? Wat is mijn rol als president van de universiteit? Wat kan ik doen om de discussie... op de belangrijkheid van humaniteiten... en in particular de belangrijkheid om impact te hebben... met de humaniteiten die we hebben ontwikkeld. Dat brengt me naar mijn 3e en finale deel van mijn spontaanische lecteur. Dat heeft te doen met meer de academies hier in de ruimte. Want als je een academisch bent... je begint als een academisch, als een PhD... en dan wil je vaak groeien. Mensen willen groeien op de academische ladder. En je werkt op de topics die we allemaal werken... wanneer het Humaniteits, internationale criminele law... en internationale law. Het moet altijd doen met topics... die heel veel visabel zijn in de society. Het is vaak niet alleen de theorie in die we werken. Je ziet onze topics in de society elke dag. En wat ik in de eerste fase van m'n academische carrière vond... is dat we veel focus hadden... op de academische kant van de ontwikkeling van ons... als scientists, academies... door de lengte van de uitvoering die we in onze academische artikelen creëren... in de hoogte van de graanen die we kunnen voeren... en ook heel individueeliseerd zijn. Dus ik was heel blij dat Nikola... me opnieuw van Rihanna en de team... een grote researchgrant ontwikkeld was. Ik heb dat op de periode van mijn bios uitgemaakt... omdat je niet alleen werkt als een academisch bent. Je werkt in een team, wanneer het een scholle team... op ontwikkelde topics, wanneer het... in de samenleving decidee, wie de teache in welke periode is... wanneer het leadership rollen is... en wanneer het de manier dat je wil hebben... met de werk die je doet. Het is allemaal een teambeheer. Het is nooit een individueeliseerder. Als je dan kijkt naar de manier waar we... op een geval, als academische staff... was het een eenvoudig dimensieze afspraag. Ook met mij, die heel snel realiseerde... dat werken alleen en werken alleen met legale schollers... niet me helpen in analysering... de manier waarin ik de werk in praktisch zou willen zien. Ik heb er verschillende disciplines nodig. Mensen van criminologie, mensen van anthropologie... mensen van politiek science. Dat is wat we op een gegeven moment ontwikkeld hebben. En samen kunnen we de vraag stellen... wat is de impact van law... in situaties van massive violence? Wat is de impact van deze internationale instituties... die we hebben ontwikkeld in order te zien... hoe we deze legale normen kunnen ontwikkelen? Nou, ik kan je van de video-resultaten... die ik nu heb klaargemaakt. De impact is heel klein... in de vier cases die we ontwikkeld hebben. Op het leven van de mensen die we proberen te protekten. Dat was de focus in mijn studie. Het zijn de victimisele populaties. De impact van de legale normen... en de impact van de legale instituties... om de normen te ontwikkelen is heel klein. En dat is voor mij een groot verandering... dat we hier ook in deze audience moeten reflecteren. Wat betekent dat? De Heel Case Study-approach... was gedaan met een team van interdisciplinary scholars... met die je in een heel verschillende manier... dan een traditionele legale scholar. Als ik geest was en je nog niet daar is... dus ik kan je niet op je schilder doen. Maar eerlijk... de vraag in mijn annual appraisal-meeting was... maar waarom zijn je single-authored papers? Ik zei single-authored papers. Ik doe dat niet meer. Want ik werk met een groep van interdisciplinary scholars. We schrijven elkaar. En ik doe ook geen handboek meer. En ik heb een verschillende manier... die mijn scientifische kennis van de oudere wereldt. En de verandering... is belangrijk, want je moet ook ervoor zorgen... dat onze faculties florent. Dus in dat geval... fundering is belangrijk, maar het is niet de enige. En de vraag... oké, Rianne, wat doe je om dit impact te creëren... was nooit post. Dus mijn werk voor het speciale tribunal van Lebanon... waar ik een expert was voor vijf jaar... had niet gegaan. Mijn werk in het superviseur-boord voor verdediging... had niet gegaan. Het was allemaal appreciaat, maar het had niet gegaan. En dat, ik denk, is een fundamenteersteek... in de manier waarop we onze academische staff... en ook de werkgeveringspartijen ontdekken... als we ook een impact hebben met de werk dat we doen. Want ongeveer blijven mensen... strategisch veranderen hun carrière... omdat we ook heel ambitiezen zijn en willen groeien in onze carrière. En dan gaan we focussen op wat we verantwoorden. Gelukkig is er een verandering. Er is ook hoop. Ongeveer, oh, iedereen krijgt zour in deze ruimte en ik wil dat niet. Er is hoop, ook op Tilburg University. Wim, ik ben heel blij dat alle individuele mensen hier zitten. Want wat we hebben geprobeerd om de laatste 7 jaar te doen... is eigenlijk waarom ik naar Tilburg ging. Ik wilde nooit naar Tilburg gaan, want ik liep werken en studeren hier. Maar ik was zo frustratief met het systeem waar we werken... en waar we verantwoordigd zijn... dat de rol in Maastricht waar ik kan worden... Rector zou me helpen in veranderen... deze hele systeem van recogniseren en rewarderen onze academische staff. Dat was de enige reden waarom ik ging. Ik heb het nooit, want ik geniet niet van mijn werk anymore. Nee, maar ik weet het niet. Ik ga deze systeem leveren. In deze systeem kan ik niet veranderen... de manier waar we kunnen veranderen als academische staff. De recogniseren en rewarderenprogramma, movimenten... of wat we het willen proberen... is om dat te doen om academische careerparts te ontwikkelen... voor onze staff, waar een diversiteit van talenten kan beperken... om nieuwe careerparts te leren. Dat betekent dat mensen die goed in leadership zijn... en ook in research en educatie zijn. We zijn in een universiteit waar research en educatie is altijd cruciaal. Dat moet ook samenblijven. Maar als je in de domain van research... en je ook een leadership rol hebt... je moet meer taskeren op andere domainten. Om een impact te creëren met je werk... om een lot van educatie te leveren. Maar ook de andere manier. Dus als je de vice-deam van research of educatie is... in je school van law... en je ook een educatie vindt... en je doet dat in een heel goede manier. En je doet je research... maar je bent niet op dat moment in je career... in alle houten in je research-career. Je moet voor de fact dat je dat doet... en je moet ook groeien in je career. Het zal ook betere leaders creëren. Ik kan je prometen. Want nu zijn mensen in leadership roles... dat nooit in een leadership rol zou zijn... maar moeten focussen op hun research of educatie. Alle mensen zijn blij. Dat... Sorry te zeggen dat. Wim weet dat het soms de HR-kasen... we op onze desk kunnen hebben gevoeligd... als we dan al wat recognition en reward had. En daarvoor een verschillende leadership. Maar ik geloof echt... en dan zal ik het klaar zijn... want ik wil ook luisteren naar je eigen ideeën... en ik wil ook om de話en van israel-Palestijn... of onze electioneervorms een grote verantwoord. Ik heb een grote verantwoord. Niet alleen in mijn eigen master-community... waar de groep internationaal staff en studenten... echt hun sens van geen ontspelen is. Dat is een grote verantwoord. Wat doen we daarmee? Maar ook op de manier waarom je als scholler... en als activist van de human rights... om te komen van schollerlijk werk... hoe je het beter faciliteert... om de werk dat je zou willen doen... en dat kan ook voor de ERC-starting-grand... of de advanced-grand gaan, want we hebben die mensen nodig. Maar we hebben ook mensen nodig die naar een televisie-show gaan... en de belangrijkheid van de human rights... in onze educatie, vocationale, hoogscholen, je neemt het. Je moet mensen die naar een discussie met politieën kunnen gaan. Alleen in de verschillende groepen die we nodig hebben... in particular in de human rights-areas. En ik hoop echt dat in de volgende fase... onze loodschool, Syltje Auer, van Tilburg University... dat in particular in het gebied van de human rights... mensen de kans krijgen... om de talenten die ze hebben te ontwikkelen... in de team-effort te maken... zodat de impact... op de leven van mensen die het meest nodig hebben... door deze verantwoordingen van de human rights... zal sterk zijn. En de staff kan het doen. Maar je kan niet de 5-legg-schep zijn die alles moet doen. We moeten echt zorgen dat we de karierpoorten diversifiëren. We zorgen met andere sociale steekhouders... om te zorgen dat de liefde realiteit van mensen... in de human rights-discours... dat we ook zo bekend zijn, ook een liefde realiteit. Ik denk dat is wat ik hoop voor iedereen. In de paar weken voor het christmas. Ik denk dat iedereen ervoor moet hopen. Dat is wat ik hoop voor de lawschool... maar eigenlijk voor iedereen. Dank je wel. Ik zal het hier leveren, want dan hebben we 15 minuten... om je feedback te krijgen, andere vragen die je hebt. Ik heb het niet over de video gehad, maar het was de aandacht. Want ik voelde dat we over deze dingen moeten praten. Dank je wel, Rianne. Dank je voor je inspirerende woorden. Ik wist dat het inspirerend zou zijn. Want de leadership die je hebt gegeven... is iemand die je de godmantel van recognition en rewards... en ik vind het extrem inspirerend wat je doet... en ik denk dat je zo veel schollers in deze beweging... en dingen die er echt op zijn, echt veranderd. Dat vind ik echt inspirerend. Ik ben ook heel blij dat je ervan voelt... om je keernoot te checken en dit meer spontaanisch... van het hartstikke lectie te hebben. Dat vind ik ook heel erg duidelijk, want als president van de universiteit... ik zou het ook vragen, maar je bent veel minder autonome. Ik zou het zeggen dat je er echt duidelijk bent om zo te spelen. Dus ik bedoel het. Ik bedoel ook dat het persoonlijk is. Ik ben heel blij dat ik dat veranderd heb. En bedankt voor het opletten van de dilemmas. Ik weet dat deze universiteit ook dezelfde dilemmas is gehaald. Dus ik ben heel blij dat we hier reflecties en vragen hebben... door professor Lechert. We hebben een microfoon in de ronde. Als iemand vragen wil, raise je hand, zodat we de mic kunnen geven. Oké, het werkt. Bedankt voor je inspirerende woorden. Ik wil iets vragen. Ik ben een student van Tilburg University. Sommige mensen denken dat de hoogere positie... de meer de impact is. Als ik daar ben, dan zal ik een groter impact hebben. Maar je hebt ook het gevoel dat het een beetje makkelijker wordt. Ook de hoogere je gaat. Dus kan je me suggesten? Als je een gevoel is dat de impact... begint om te zien en te bevinden. Kan we altijd een verschil maken of is er een moment... waar je echt de impact speelt? Je voelt dat je echt een impact maakt. Wat maakt je dat? Dank je. Dank je, dat is een mooie vraag. Ja, het is... Als ik niet de hele institutie voelde... dat je de hele institutie speelt, dat is wat we doen in onze rol. Het was voor mij makkelijker om uit te spelen... van mijn eigen professioneel bedrijf... of misschien ook tijdens mijn persoonlijke gevoel... op wat ik in de wereld zag en wat ik wilde shareen... in m'n frustratie of in m'n gevoel. Dat zou ook een impact hebben... over de rol die ik had als een expert-witness... voor de Lamanon tribunal. Tijdens dat ik dat deed, had ik te blij zijn... want dat was ook een deel van de agreement met de tribunal. Maar ik heb ook zet dat na de vijf jaar... ik wilde kunnen schrijven over dit... en ook te shareen met andere tribunals... en andere initiaties van het zetten van nieuwe... en je kon daar een impact hebben. En het was heel makkelijk of niet makkelijk. Ik had nooit gereflecteerd wat het zou betekenen... als ik nu een tweet of een LinkedIn-message... of een officieel gevoel. En nu in mijn rol is het niet zo... hoe hoog je krijgt, want het is niet heel hoog... waar we zijn, in het sens dat het hoog is... maar het is een functie waarin je de hele communiteit... en de interesse van de hele communiteit... dat is natuurlijk ook divers in het gevoel en de opinions... maakt het nu... twee, drie keer, vijf keer, tien keer... soms vanaf ik uitkom met wat ik denk. Maar het maakt me ook dat ik soms een kouder ben. Ik weet niet of Wim hetzelfde voelt. Soms weet ik dat ik gevoel is... maar als ik dat niet had, zou ik niet zijn gevoel. En dan is het ook over leadership. Wat soort leadership doe je daar om te brengen... op topics die succeszins zijn? En ik ben er gestorgen. Als ik niet te veel van een kouder ben... ook omdat je zo makkelijk... kan... ja... geïnseld, inderdaad. Maar ook... ja, absoluut, op social media natuurlijk... maar ook in je eigen professie. We zijn heel vaak, in onze Dutch culturen... op het moment, aanwezig mensen... meteen op een heel persoonlijke niveau... die heel zorgig effecten kunnen hebben. En de regular media... maakt vaak een heel constructieve rol... in die situaties... waarom je zelfs meer gezegd wordt om uit te spelen. Maar het is niet goed voor de kosten die we vijgen. Maar het is echt een dilemma, dus ik heb geen goede vraag. Maar het is... maar het heeft niet moeten doen met de hierarchie of de rank die je in. Het heeft te doen met wat je in je positie... en of je kunt zeggen dat het een individuele, schollerlijke... gevoel of opinion of of je een grote entitie bent. Voor mij is dat de verschil. Hoi, dank je wel. Dat was inderdaad heel inspirerend. Ik ben de professor in Legale Historie hier. Er zijn nog veel dingen die ik zou willen zeggen... maar ik zal het zeker blijven over deze impact. We hebben hier ook veel over dit conflict... van boikkorting, niet boikkorting, etc. Maar over de impact. Er is ook iets dat mij... of alstublieft in mijn hoofd rijdt. Is het niet in ons gevoel om impact te creëren? Ook iets dat is extrem... ...westerend... ...in reëren, niet meteen. Is het niet een impact, precies de sens van humiliteit... ...en schoenen voor een moment... ...en creëren, precies wat je zei, heel rechtelijk, denk ik. Niet uitgaan, maar precies creëren deze sfeer, deze ruimte... ...voor de discussie en creëren de ruimte... ...maar ook de educatoren te creëren... ...de ruimte voor de vocabularie te praten... ...precis met collega's. Ik heb eigenlijk contact met bothem Palestinians en Israeli collega's... ...waar een beetje gevoeligd over onze positie... ...en... ...niet zo, ze zijn precies willen discussieën. En is dat niet precies de impact... ...maar ook niet creëren een impact zoals we zouden imaginen... ...maar zoals het bevrijd is... ...maar creëren deze ruimte voor een vocabularie... ...maar om een vocabularie te kunnen spelen en veranderen. Dat zou misschien een andere manier zijn om het te bekijken. Ja, ik denk dat dat heel belangrijk is wat je zei. Ik denk dat het ook een belangrijk deel is dat we onze studenten geven... ...in onze klas, want wat ik zie... ...in wat partijen van onze studenten-community... ...is dat de requesten of de demanden voor statementen... ...aan ieder topic is vervolgd. Waarschijnlijk heb ik niet even een positie... ...omdat het zo complex is dat ik de dialoog zou hebben... ...om te leren wat zou of zou gelijk zijn in een certain positie... ...maar ook in de situatie van de Palestine-Israel... ...dat ik een positie kan hebben op de violatie, op de civilisatie... ...aan beide plekken. Dat is heel makkelijk. Ja, alstublieft voor mij van mijn puntje, maar om te contextualiseren wat er gebeurt... ...en ook te zien wat er een wereld zou zijn voor de toekomst... ...dat er zo veel analyseren en verschillende expertvies en discussies nodig heeft. En ik hoop dat ook voor onze studenten, en dat het ook een rol heeft voor ons... ...maar als board, deens, vice-teens en de educatie... ...hoe maakten we er ook in de klasroom... ...dat het eerste ding niet is dat we de statement willen. En zelfs tot de extent dat de statement dat ons is... ...in dit geval van bijvoorbeeld Wim en ik... ...is niet een nuanced statement, het is om de plekken te zetten... ...en dan dialoog en te zetten. Ja, dat is niet dialoog. En ik denk dat we een rol hebben als educatieve institutie... ...om onze studenten te educeren wat een academische debat is. En hoe je zo'n debat in de veiligheid hebt... ...en met de waarde dat gaat met het. Dus ik geloof het niet met je, maar ik zie dat we naar een andere richting gaan. Dus ik ben helemaal nieuw hier. Dit is de eerste keer dat ik hier in Tilburg Universiteit ben. Maar nog een vraag. Dus de eerste vraag is, je spreekt over impact. En de vraag is, hoe kan je genereren... Wat moeten we doen om er echt wat impact in dit conflict in Israel te hebben? Maar wat zou de vice-teens zijn om te doen? Maar wat mij betekent is dat de conflict in Israel... ...is iets wat relatief klein is. En het is al daar voor een lange tijd. En het was al een instable situatie. We hebben een veel groter conflict, wat meer belangrijk is... ...waarom dit niet behoorlijk is. En dat is natuurlijk een conflict tussen Russel en Ukraine... ...waaronder de uitkomst... ...willen er veel meer invloed in de wereld. Dus wat kunnen we doen om daar impact te hebben? Ja, dat is... Als ik de antwoord heb, dan zal ik de Nobel Peace Prize winnen. Ja, dat zijn heel goede vragen. En ook de fact dat je ook de wereld in Ukraine aanbiedt. Ik had het in mijn noten, maar ik heb het niet meer gezegd... ...omdat ik de spontanee versie heb gedaan. Dat is natuurlijk ook... ...maar een topic die ook binnen de universiteit is gereden. En als je de parallel met de situatie in Israel-Palestine... ...waar de Russelse agressie op Ukraine werd geplaatst... ...we gebruikten deze woorden ook als universiteit. Ook in onze statementen. Waarschijnlijk zeggen we naar onze eigen communiteit... ...waarom zijn we ook daar voor onze Russelse collega's... ...en onze Russelse studenten die in need van assistenten. Maar we waren ook in de associatie van de universiteit... ...om een statement uit te hebben. In het geval van Israel-Palestine... ...wereen we aan het zeggen wat de statement zou zijn... ...wat de hoofdlijn van de statement zou zijn. Dat is eerst een antwoord ook voor jouw eerste remark. Waarom heb ik het niet gezegd, want ik zou het hebben. In het geval van hoe we impact maken... ...daar zijn er zoveel antwoorden aan die vraag. Als ik op deze oorlog, met de identiteit van de mensen hier... ...de mensen werken in human rights, studeren in human rights... ...en advakeren in human rights. Ik vind het soms echt gelijk dat we... ...dat we op de manier die we in onze eigen landen... ...een discussie over de belangrijkheid van human rights... ...in onze eigen landen, maar ook in andere landen... ...in onze publieke debaten, in onze publieke opinionen... ...en er zijn er interventies... ...in human rights, values en educatie... ...voor jonge kinderen naar universities... ...maar ik zie het niet zo veel meer. Ik heb ook twee jonge kinderen. Ik heb nooit het gezien om human rights te horen. Als je over een electie resultaat met een partij... ...die de righte religie vervolg... ...den we deze woorden niet gebruiken. We zullen misschien wel, maar de publieke opinion in general... ...we gaan het niet gebruiken. En als we... ...ik denk dat we het te veel verdiend hebben. Dat historie is zo kort. Als je op de 75 jaar geleden kijkt, dat is zo kort. En we hebben het nog steeds verdiend. En daar... Ik heb niet de gevaar om hoe we de conflict in Israel, Palestine... ...of Russel, Ukraine te vervolgen. Absoluut niet. Maar ik geloof dat we in onze eigen cirkel van controle... ...want dat is waar we controle hebben. We moeten echt denken over hoe we de Human Rights Discourse maken... ...in onze landen, in onze curricula, in onze regio's... ...much meer prominentieel, visibel, discussieel, praktisch... ...dan we nu doen. Dat zou mijn wish zijn, maar... Dankjewel, Kjellne, voor jouw interessant speech in je inspirerende woorden. Je gaat over de Human Rights Discourse... ...en hoe deze plezier niet een rol in de society maakt. Maar als je het meer op het brengst kijkt... ...ik denk dat je een ongeveer spectaculair en negatief... ...verstaanstruidt in de politieke en sociale debaten... ...en hoe we de situatie kunnen proberen. Ja, ook een heel goed vraag. Echt veel vragen. Ik heb in een demonstratie van een paar jaar geleden... ...ik denk dat de slogan was, science is niet een opinie. Je hebt de rechter van je eigen opinie, maar je hebt niet de rechter van je eigen fact. Dat is, ik denk, iets dat we moeten... ...leerlijk ooitvinden. Maar dan nog steeds, ook in science... ...om een agreement op de factjes, natuurlijk, meer en meer onderwijs. Daarom, ik denk dat het heel belangrijk is dat we als universiteiten... ...en als universiteiten van gevoeligde sciences... ...maar ook in de school vorige jaar... ...dat we ook onze kinderen aan de belangrijkheid van... ...hoe we de zorg van de knowledge... ...dat je de manier dat je... ...komt naar de juiste soort van scientifiek informatie... ...dat is heel moeilijk voor kinderen. Als ik mijn eigen kinderen kijk, zie ik welke informatie... ...dat ze in hun tijdlijnen krijgen. Ze donkten niet, appareent, is dit scientifiek informatie... ...of valid informatie of true informatie, is het gewoon informatie. Dus de digitale literatie van onze kinderen... ...in hoe te maken dat distingst tussen wat fake is... ...en wat niet fake is... ...en hoe het de informatie van wat je moet gelijden. Dat begint op de primaire school. Dat begint niet op de universiteit en we zijn te laat. En dat is ook met de hele chat-GDP-developement... ...en ook met onze educatieve instituuties. En voor ons als scientists, wat we moeten doen... ...is ervoor te zorgen dat de research en de analysie... ...dat we aan de society zijn gecreëerd... ...vervormen de scientifically integrity rules dat we hebben. En daar, ik moet zeggen, ook soms nog steeds... ...dat dingen ervaren, ik heb een grote artikel in de Dutch newspaper... ...de weekend, van een collega die die basic scientific integrity rules vervolg. En wat er dan in mijn WhatsApp gebeurt... ...is dat mensen die ik weet, starten WhatsApp met me. Wat is dit dan weer? Een ander scientist die de rules vervolg is... ...en produceren bad resultaten based on bath methodology... ...en met fraudulose methods. Dat helpt niet. Dus het is ook zo dat we in het mirroer kijken... ...dat we moeten spelen op de rules die we hebben gecreëerd. Maar voor de publieke opinion of de publiek... ...gezien onze informatie daar, ik denk dat we echt moeten... ...redesignen de manier waar we onze kinderen trainen... ...en hoe we de informatie evalueren. Hoe we de informatie searchen, waar we de informatie searchen. Dat is een hele verschillende bolgame... ...en als ik mijn PhD deed, ging ik naar de library hier... ...en ik had moeten vragen, een week eerder, of ik een boek zou hebben... ...en dan zou ik de boek kunnen pakken na een week. En articles, dat was een beetje meer efficiënt op een gegeven moment. Dat is 20 jaar geleden. Nu, ze komen niet naar de library voor boeken. Ze studeren daar en ze hebben een hele verschillende digitale wereld. We zijn altijd digitale migrants, de kinderen zijn digitale natives. We moeten ze educeren in een heel verschillende manier. Dat is nu een makkelijk vraag. IJsfair, bedankt voor dit heel inspirerend lectuur. Ik heb een vraag voor Sometafies, want ik weet dat... ...als een akademie... ...ik leidelijk heel moeilijk om mezelf te expressen. Ik weet dat er veel mensen, familie, vrienden in de communiteit... ...maar ook non-akademieke acquaintances... ...komt met mij voor. Ze bekijken een waardig judgment of een statement over bepaalde motoren. En ze gelijden op het, want ze komen voor informatie. Ze denken dat je een akademie is, je moet een antwoord hebben... ...of je binnenkant moet zijn, dat het heel waardig is. Kan je me uitleggen? Kan je me uitleggen met de electies? Ik ben in het environnementale juist. Dus ook in de district, maar zeker met... ...de meeste redenen met Palestine en Israel. Ik heb een heel sterk en emotionele opinion over het. Maar ik voel dat mensen me vragen. Ik heb ook heel sterk emotioneel. En ik wil niet als een akademie, met een emotionele responsel... ...om zelfs een increase in de polarisatie... ...of een increase in de rage, of iets zoals dat... ...zodat je advies over hoe je moet responden... ...maar niet uitleggen van je emotioneel, maar in een meer nuancede manier... ...en ook meer spelen voor dialog als een akademie. Ja, ik denk dat als een akademie je altijd moet... ...waarbij je zegt dat het niet echt jouw akademieke field per se is... ...waarbij het publiek zou willen hebben antwoorden op alles... ...dat je moet het heel vroeger maken dat dat niet jouw akademieke... ...aardig aardig aardige antwoord is, maar dat is je persoonlijke gevoel... ...met de emotioneel die het gaat met het, want anders kan je in een situatie... ...dat je wordt criticiseerd voor te expressen vies... ...dat misschien persoonlijk is, maar dat misschien akademisch is. Als je dan weer eens kijkt naar de akademieke regels... ...of wat de praktijs zijn... ...door welke we een paar statementen, vies of analiseren krijgen... ...dat zijn niet gevolgd. Dus ik zou altijd zeggen, als ik op de toppen vraag... ...dat het niet mijn akademieke expertise is... ...ik zal zeggen dat het mijn gevoel is dat ik van dit en dat... ...maar dat het niet mijn akademieke expertise is... ...maar ik wil dat je iemand consulteert die echt de expert is. Want anders kan je ook professioneel... ...maar als je niet zou willen worden criticiseerd. Dank u, Leona, voor het doen met alle vragen.