 ko e galing sa isang mahirap na pamilya, ang tatay ko e isang bus driver, ang nani ko ay isang housewife. Natatanda ang ko wala kaming sariling bahay na ngungupahan lang kami at wala kaming maraming kasangkapan sa bahay. Wala kaming television, wala kaming refrigerator, talagang mahirap na pamilya. Kaming lahat na pitong makakapatid e nagaral sa public school, sa bankal elementary school sa Mekawayan Bulacan. May pakakataon na apat na beses o limang beses na papanik yung mga magulang namin para sabitan ng medalia yung limang anak na sabay-sabay na nagaral sa elementary. Dahil public school kami, na sa naging katongkulan ng magulang namin, nagnanang nani ko, na hubuging kami bilang mga katoliko at mabuting Christiano. Matapos ako ng high school, entran sa scholar ako, so na isipang ko na mangaral sa isang high school sa Mainila. Nag first year high school ako sa Mapuwa Institute of Technology. Nung second year high school lumipat na ako sa Gregorio Araneta University Foundation sa Malabon. Do na ako nagtapos ng high school. Ang pinakamahirap na dinanas ko, mga ko ay lumalaki, inong ako ay nasa high school. Kasi nung nasa high school, dalawang sets lang ang aking uniforme na sa buong taon magpapalitan lang yung dalawang sets ng uniforme. Isa lang ang aking sapatos. Bumibili lang ako ng sapatos to yung pasko. At kinakilangan na paabuting ko yung sapatos na yun hanggang sa susunod na pasko. Ito yung batang naglalagay ng cardboard sa sapatos kasi ulasin ang pambili ng sapatos. Na ranasa niya ang maglakad ng mahabang distancia dahil walas ang pamasahe. Nung siya ay batang pinapalabas at hindi pinag-examine kasi hindi siya nakabayad ng kanyang exam fee. His humble beginnings, he did not take advantage of. Instead he made use, I think, I think he made use of it as a motivation to pursue higher learning. Naging mapalad ako dahil marami akong mga kaklases sa high school na naintindihan aking situasyon. Merong okasyon sa bahay nila na malapit lang doon sa iskwelahan namin. Lagi akong invitado. Para siguro sabi nila makakain naman ako ng iba. So kaya hanggang ngayon yung mga kaklase kong yun ay para kong mga kapatin. Para matulung ko yung tatay ko sa pagbuhay sa pamilya. Ako at kaya yung dalawang kapatin kong babae na matanda sa aking ay nag-volunteer na magtrabaho. Nag-ing book keeper ako ng isa kumpinsan na may runghanap buhay may negocio. Hindi ko naman masyadong ininda ang ganong schedule dahil nakikita ko na nakakatulung naman ako sa pagbuhay ng pamily namin. Tinulungan talaga niya yung aming mga magulang para matustusan yung pangangailangan namin mga nang babata at hindi siya tumigil hanggat hindi kami na tapos lahat niyang mga kapatin. Ang isa sa mga nakintal sa isip namin magakapatin doon kami ay numalaki. Naang tangi namin pag-asa upong makaahun sa hirap ay edukasyon. Kinakailangan makarong kami ng magandang edukasyon. Upong kami ay makaraon na magandang hinaharap. Makarong kami ng magandang bagbabago sa aming buhay. Kinakailangan makarong kami ng magandang edukasyon. He was number one. He graduated during the current in elementary and high school. Nakatapos ako ay enjoy the scholarship ng limang taon. Nakatapos ako yung ang condition kailangang kumuha ko at magtapos ng isang science course. Ang biniliko ay agricultural engineering. Nung natapos naman siya ng kanyang unang degree sa kulehiyo na engineering, suma kumulabi naman siya. Ako po ay nag-aral ng abugas siya dito sa college of law habang ako ay congressman o assemblyman sa interim batasang pambansa. I was not the dean. And he graduated in 1983. I was impressed because he was a member of the college of law honor society. One thing particularly good with Danny is he possessed a very logical mind but at the same time very practical. He had high IQ but also tremendous EQ. Actually he is the very inquisitive type. He would actually ask questions from the professor and to get a better understanding of the subject matter. His expertise in civil law, that was duly established even then. It was very good in succession, obligations and contracts. And not only that, it was also good in political law and constitutional law. One thing good with Danny is he never thinks on the basis of a decahon or by the book. When he needs to, he thinks outside of the box. Natapos po ako ng law ng 1983. Natapos po ang term ko bilang assemblyman noong 1984. Natapos po ako maging abogado, natapos ako makapasa sa bar, ako po ay sumanib sa isang law office sa Makati. Pero agadagada ko ay nag-apply ko pang kumuha naman ng master of law degree sa UK. Sa pakatapakaganda po nung package na inu-offer ng aming scholarship ng British government, doon po ako nag-apply. At ako po ay nag-punta sa Inglaterra nung 1985 at nag-aaral ng kandalubhasa sa batas, master of laws po ang aking kinuha sa University of London sa Queen Mary College. To make the long story short, ako po ay nakakawe noong marso, marso nayatayon 1987. Ang muna-muna ko po ang ginawa ay pumunta dito sa College of Law upang bisitahin ang aking alma mater. Nung makita po ako na din kerali, si din kerali ang din ng panahon na yun. And I mentioned, oh, why don't you teach? That was it. You know, first subject he taught in law school. And I was already did it at the time. Persons and family relations. And that will explain naman, sabi ko, wala niya para magaling sa succession. Because persons and family relations deals with family law. Yung succession ina malaking problema sa law. Actually, he knows succession. That is very rare. Succession is a very difficult subject. He's also very good in commercial law. He taught corporation law for a good number of years. And it bode well for him when he became commissioner. Bilang professor si Danny demands a lot from his students kasi ang laki ng kanyang effort at oras naginugugul in preparing for his classes. Pero higit sa lahat, I think si Danny a teacher. Siya ay professor. I remember he was with a law firm and he was teaching at the same time at no bidigan siya ng choice ng law firm. You have to stop teaching and devote all your hours to the law firm. Ay hindi na siya nag-isip at alam na natin kung ano ang kanyang ginibap. More than anything, he will always be a professor and he will always be a professor sa uniberisidad ng Pilipinas. Ang unakupung hinawakan nakilase ay mga third year law students. At isapo doon sa mga isojantiko doon sa third year class na yun ay si Gaby Roldan. Isang magandang binibini, matalino at at the time ay isa ng radio TV personality sa pakat siya ay newscaster sa channel nine. Matapos po ang siya ay aking mga isojante at the rest is history. And now well, this year we celebrated our 25th year of marriage and I think nakita ko na rin yung wisdom behind that statement that love is a choice, love is a commitment. Bilang isang ama, gusto lang nyan yung mga anak nya ay mahanap ang kanilang mga sarili. He has never pushed them to be lawyers for example. He has always been more lenient about telling them to be whatever it is they want to be. He tries to inculcate hindi lamang sa personal na buhay pero patisa kanyang professional life ay he has always driven to be fair to everybody. Wala po akong balak sana na maging dekano ng college of law. Ako po eh happy na dun sa aking mga ginagawa in addition sa pagiging isang professor. When he became dean, this college by the way is very fortunate he became dean before he became president because his views about the college of law was this should become one of the best universities not only in this side of the world but also in greater Asia. So it has opened up. It has given a lot of opportunities to good law students and that should be the kind of attitude that many deans should have which is to open up, give more opportunities to others. I think it's only in the college of law that we have the so-called old fogies. We have several former deans or still members of the faculty. Of course they are not regular members. They were tired. They were allowed by Danny to teach. Look at the extensions made by him in his term, the long extension. And you know what? He's building an elevator. You know why? That is precisely for the elderly. They cannot go to the library because they cannot use a wheelchair at the stairs of Steve. He had a show on TV. They call it Atormy de Campanilla. I'm going to interview the client. If it's necessary, he's willing to ask the client what are the things we should ask him. I thought that I might be able to help at the end of my journey at the board of a parallel. I became president of Araneta University Foundation. They offered me a position while I was a commissioner at the Securities and Exchange Commission. Sabi ko, siguro, ay isang pagkakataw nito upang makatulung ako mo anumalang aking tagline na kaalaman. Magamit ko sa pagkapalakan ng isang schoolahan. Seconded po ako sa Securities and Exchange Commission for four years. And seconded po ako sa Araneta University ng dalawang taon. Pumayag po sila lalo na si Dean Magalio na na ako ay seconded lamang sa Securities and Exchange Commission at sa Araneta University, but on one condition na habang ako ay seconded ako ay magtuturo. Sa aking tagline na karanasan sa pupalakadang isang schoolahan sa palagay ko ay lalo ako kinamon na tumulong sa pangpapaganda ng lakad, aotakbo ng College of Law. Ay took it as a challenge. Kaya pinalad na mampu tayo na at binigay, kinasihahan na maganda ang kapalaran naging din po ako ng College of Law noong 2010. Nung pun tayo ay tumatakbo ang aking pangpaniwala ay hindi ako mananalo pero kalob din po siguro man jos na ako ay binigyan na magandang kapalaran at naging pangulo. Napakalaki po ng Hamon na ito napakahirap po na maglingkod bilang pangulo ng University ng Pilipinas. Napakalaki po ng dapat baguhin napakalaki po nang dapat natin gawin pa o pang mailagay natin ang UP sa dapat niyang kalagyan. Wila ang pangunahing o University sa sulok na ito ng naigdig. Napatayo ang pinakahatan niya at pinakamahusay na omergitan. Hindi lang ang sabong Pilipinas kung di sa sulok na ito ng Asia. Kasihan po saan na tayo ng jos at sa inyong tulong sa tulong ninyong lahat sa inyong pakikipagtulungan pakikipagtulungan po ng faculty, ng estudiante, ng ating mga manggagawa ng ating mga researchers at ng ating pamakalaan ng ating alumni kung magtutulong-tulong po tayong lahat sa'kin palagay wala po ang imposible. Magagawa po natin lahat ang gusto natin marating ng ating pamantasan.