 Die Flakte par Jan F. E. Salier red in Afrikaans for LibriVox.org par Jerry Ratief, 17 september 2008, Durban South Africa. Die Flakte. Dek slaap in die rus van die eeuwen gesus, ongesien, ongehoerd en dof en loem in mijn sonnerdroom ongewek, ongestoerd. To die eilblauwe banden van die ver, verre randen, skuif mij brete uit. Wij het kringend aan die puur al onwelvend asuur wat mij zwijend omsluit. Maarde se stoet het mij bosum ontbloot, boe die diep van die meer en vol zwanger van leven oor wat gesweven, die gees van die heer. U die woelende nach van haar jeugdige krach bracht die aarde voort, leviatans geslachten, geweldig van krachten, storm ontruk aan haar skoot. Diep in mij gesteente berghekel gebente, die geheim van doelleven en lot, maar gewek u die soede herleef u die dode na die eeuwig hernewingsgeboot. Die stof van die verleden en vormen van die heede in eendloos komen en gaan, wat die dood mij vertrou, ek bewaard het as goud en geen grijn zal verloeren laat gaan. As die zon woer mij vloer in die morenkomloer en die doof van mij lippekes, dan kijk ek net stom met glimlach om en maar weer stil in mij rus. Hoog boewe die kim op z'y troen geklimm is hij heer van leven en dood, na wil en luim geef hij skraal of ruim, verderf of levensbrood. Uit glooiende sfeer brand hij vreed op mijn neer tot mijn naaktijd kraak en skroei en mij koersige asm en bevende wasm al heegend mij borst ontvloe. En s'y skadikie rondom s'y stam op die grond staat eenzame dooringboem, zoals die stilte op haar troen met dooringsgekroen, wat roerloos die eeuwen verdroem. Geen drop ver die doors aan mij stofdruwe borst, mij kinders versmachen en besweek en die stoffe staan s'y zal trek en gaan om mij skraale dis te ontvijk. S'y flokkie skuim uit die sfeerse ruim kom een wolkie aangesweef, maar hij groei in die blauw tot een stapel bou van marmer wat krul en leef. Kolosaal monument op s'y zwart fondament waar die bliksem in brul en leef. En oor met mij is die winkees blee, al sprung uit die stof rent en wals en draai en dwarrel swaai, waarmee fluur van ent tot ent. Die gras skuttle wakker om samen te jakker tot hij obsprung uit s'y kooi en s'ys mannen en sterden van jaan de perde s'y stingels golf en kooi. Met dof sware plof, s'ys koels in die stof kom die eerste drippels neer tot het ruisalom s'y deurdige brom en gekraak van die donderweer. Met kluwen vooruit om te grijp en te buit, jagen hal wolk langs verbij, s'y perde komande wat dreun oor die lande vertrap en geesel he, en s'y leike kleed s'yn ek ver en breed in die avendsoon gespray. Stil en die duister, leik s'y en luister, hoe die spruiten gesels en lach, maar boven die pak van m'y wolkendak he die maan al lang gewach. Nou breek en skeur en baan daarder om te deel in m'y vreug beneden, hij spray die waas van s'y romig blauw gas en ek lach s'y stil te vrede. Plek op plek, s'y s die wolkendak, s'y hef die skadewees onder meen, s'ys eilanden weit oor die wateren verspreid, op die bosum van die grote zee. Met een afskijtskis ga die maan ook terus en ek wag op die daaraat, s'y skoon en s'y mooi s'y s'y fris jong noi wat lach in haar bruit s'gewaad. Oor die boute s'y rug sla die glut in die lach van branden wat ver weg kwain en doorengbomen vluister en rooi skemerduister van gevaren wat kom of verduijn. Uitslote en plas, u die geurende gras, stij gedanklied op ten hemel en d'is net of ek hoor hoe die krikische koer weer galm u die sterre geweemel. Waar werlde gaan opel stille baan, to die ende van ruimte en teit, soe groots en klaar staat God's temple daar, in s'y maaier state. End of poem, this recording is in the public domain. In Amsterdam by C. Louis Leipold, redden afrikaans for Librebox.org by Jerry Ratief. 16. September 2008, Durvin, South Africa. In Amsterdam. As ek van aan soe moedersiel alleen hier bei die vuure hert zit, dan borrel mij geheur op en ek maak mij hart en ziel uit lid. Dan denk ek aan die felten, aan die doorengbomen bij die krans, waar kogelmanikjes die sonn houvere maat om mee te dans, en aan die duinen, waar die winter weer ook na die zee toe waai, en aan die dam, waar oor die vuil soe vrolijk in die nessie swai. En aan die zeku gaten, waar die kafferskuil en ruig te groei, en donker groen die water oor, een tuin wat nooit nie wordt gesnui, en aan die kopjes, waar die sonn ons afrikaanse klippen sunn, en aan ons ouw karoe, zo mooi en al zei geil oktober groen. En hier? Heer waai die wind en raz, die straten om mij, karre dreun, die trein daar buiten fluit en rook. Des oor als galm en gons en steun, des alles oud, soe aaklich oud, die wee wereld om me heen. 800 jaren praat met mij en toch ek gril en vol alleen. Ons kom van hier, ons wieg was hier, of verder in die Zuiderland. Heer waar die water geuse was, heer waar die straten is half strand. Ou Amsterdam, ou Amsterdam, met al jouw pronk, met al jouw prach, met al jouw smerige straten ook. Jij het nog oor mij ziel gezag. Ek vol, as ek hier moeder ziel alleen soe, bij die vuure hert zit, wat je nog voor ons nasie is. En kijk, m'n hart kom weer in lid. Ons nasie? Ach, die meisje praat. Daar lay iets groots in woorde. Wat gee ons die rech om grootte wees om saam te loop op zo'n pad? Vertachtig jaren het al hier gestruikel in die duister rond. Die deike oepgebreek, die zee gemaakt tot bobas van die grond. Die land gedoop met vuur en bloed, die kleiver elke huis door werk met tranen. Zo'n stad zal staan verewig van die kleië sterk. En elke duim van hier die land is duur gekoop met suur en smaart en elke morgen is betaal met stukjes van een meisje hart. Dit geel rech om troots te wees. Dit geel rech om nou te pronk. Al is dit lang geleden al, al is die zee weer in saak tronk. En ons, ons wil naasie wees. Ook achter ons leen vuur en bloed. Ook ons het voor ons land gestort en zee van tranen. Ja, dit is goed, maar verder wat? Een naasie wordt nie sommer als die korm groot. Dit moet door werk, door vleid, door smaart, door leven ook wordt voortgestoot. Maar naas ek bij die vuur hert zit en in die vlamme kijk, dan voel ik in meisjeel daar skort nog iets. Nog iets? Nog iets? Een jille boel. Daar buiten spookt die wind weer hart, die fijnster skudden. Wat een nacht! O Amsterdam, o Amsterdam. Jij hebt nog oor meisjeel gezag. In de Poem, dit record is in de publieke domain. Liet van de Heerhalewijn. Bijnannamis, red in Dutch, vollebrewox.org, paasje lievermallig hem. Heerhalewijn zong een lidekin, al die dat hoorde, wou BM zien. En dat vernam een koningskind, die was zo schoon en zo bement. Sie ging voor haar vader staan. O, vader, mag ik naar Halewijn gaan? Sí die dochter nie en gie niet, die daar waar het gaan en keren niet. Zij ging voor haar moeder staan. O, moeder, mag ik naar Halewijn gaan? Oh, nie in objects dochter nie en gien niet, die daar waar het gaan en keren niet. Sie ging voor haar zester staan. als ge u eer maar wel bewaard en ge u kroon naar rechte draagt. Toen is sie op haar kamer gegaan en deed haar best de kleren aan. Wat deed sie aan haar lieve en hemd ik een vinder al siede? Wat deed sie aan haar schoonkorslief van gouden banden stond het stief? Wat deed sie aan haar rode rok van steke tot steke een gouden knop? Wat deed sie aan haar kerle van steke tot steke een perle? Wat deed sie aan haar schoonblond haar een kroon van gouden die woogswaar? Sie ging al in haar vader stal en koos daar het beste ros van al. Sie zette zich schreelings op het ros, zingend en klingend reet sie door het bos. Als ie het midden het bos mocht zien, daar vond sie meen heer Halewien. Die bond simpeert aan hene boom. De jonkfrou was volangst een schoon. Ge groet, sigie, gij schoonemaagd. Ge groet, sigie, bruin hoge klaar. Komt ze het hier neer, ontbent u heer. Zo minnig heer dit sie ontbond, zo minnig traantje in haar ontron. Sie reide met welkander voort en onderweg veel menig woort. Sie kwamen al aan een gal geveld, daar hing zo menig vrouwe beeld. As dan heeft ie tot daar gezijd. Met schiedes groentse maagd ziet, zo kist u dood, het is nog dit. Wel, als ik dan hier kieses al, zo kies ik dan het sfeerd vooral. Maar trakteer stuit, u wappers het kleed, want maagd de bloed dat sprijt ze breed. Zoet u besprijd het warme leed. Ier dat sin kleed getogen was, sin hoofdlag voorsin voeteras. Sin tong nog deze woorden sprak. Gaat gender in het koren en blaas daar op minn en horen. Dat al min vriend het horen. Al in het koren en gaan ik niet. Op u een horen, en blaas ik niet. Gaat gender onder de galge en haal daar een pot metzelf en strik dat aan minn roden hals. Al onder de galge en gaan ik niet. Uwe rod hal, zin strik ik niet. Mordenaar's raten doen ik niet. Sin am het hoofd alsbie het haar en was het in een bronne klaar. Sie zet haar schrillings op het ros, zingend en klingend reed sie door het bos. En als sie was ter halverbaan, kom Halewien's moeder daar gegaan. Schoon maagd, zag die minn zoon niet gaan. U zoon, Herr Halewien, is gaan jagen. Gen ziet dan weer uw levensdagen. Uw zoon, Herr Halewien is dood. Ik heb zien hoofd in minnensgood. Van bloed is minnensgood rood. Toen ze aan haar's vaderspoorten kwam, sie blaas het een horen als een man. En als de vader dit vernamd verheugde hem dat sie weder kwam, daar werd gehaald een banket. Het hoofd werd op de tafel gezet. End of poem, this recording is in the public domain. A une passante, pa Charles Baudelaire, red in French for the prefox.org pa Chilly van Malachem. A une passante, la rue assurtisante tour de moi urlée. Longe minns, engrande, douleur majestueuse, Une femme passante, d'une minn fasteuse, sous levent, balanssond le feston hy lourlée. Ageh les nobles, awek sa jambe de statue. Moi je buvê, krispie koman ekstrafagon, Don son neu, sie elle vit au germ louragon. La douceur kie facine, il plezier kie tu. Un eklaire, puïe lanouï, fugitieve boté, Dans leure kar ma fe souten mo renetre, Neu te verheugde ge plu, ke ton l'eternite. Ayeur, bien loin d'ici, tro tar, jamme peutetre, Kar genor ou tu fuï, tu ne seizo jevê, O, toi kie ju semi, o, toi kie lu sevê. End of poem, this recording is in the public domain. Le Balkon, bas char le bout de laire, Red in French for Le Provox dot ook, par julie van Malchem. Mer de souvenir, maetres de maetres. O, toi, tu me plezier, o, toi, tu me dé voire. Tu te rappelera la boutie dé garres, La douceur du foyer, il charme desoire. Mer desovenir, maetres de maetres. Lesfars iluminie par lardeur du charbon, Et lesfars au Balkon voilit des vapeur roze, Ke ton sain metet dou, ke ton keur metet bon. Nous avon die souven d'imperissable chose. Lesfars iluminie par lardeur du charbon, Ke lessolei ssombo dans les chaude soirée, Ke les bas et profon, ke le keur et puissant, En me ponchant ver toi, reine desadorie, Je kroyet respirer le parfum de ton sang, Ke lessolei ssombo dans les chaude soirée, La nuit sepensie certaincie qu'une cloison, E mesieu dans le noir devinet et prunel, Et je buvet ton souffle, en douceur en poison, Et die pie ssondorme dans me met fraternel, La nuit sepensisé ainsi qu'une cloison. Je sselaar d'evokele minu te ruze, E revie mon passé blotie dans t'e juno, Kare kwa bon chercher t'e boté langoureuse, Ayeur, kan t'n cher kore, kan t'n keur s'y dou, Je sselaar d'evokele minu te ruze, Ssesermon, ssé parfum, ssé bezé infini, Renetron-til d'n gofvrenter die ano ssonde, Komon to ssial lessolei rajunie, Apressetra lavee offon d'e mer profonde, O, Ssermon, o parfum, o bezé infini. And the film, this recording is in the public domain. Le Dormeur du Val, by Arthur Imbeau, Red in French for LibriVox.org by Didier in Berlin, Germany. Ssit een trouw de verdure ou chant une rivière accrochant volma ozerbe de aion d'argent, O, le soleil de la montagne fier lui, Ssit een petit val kie mousse de rayon. A young soldier, open mouth, bare head, And the night that bathed in the fresh and dark blue, gold. He was in the grass under the night, He spoke in his winter, where the light was blue. The feet in the glauels, he was gold. Smile, like a sick child would smile, He made a sound. Nature, lose the warm, he is cold. L'es parfum nef ont pas frissoné sanarine. L'es dor dans le soleil, la main sur sa poitrine, tranquille. Il a 2 trouw rouge, o koute drooi. End of poem, this recording is in the public domain. Le Dout, by Auguste Brizoe, Red in French for LibriVox.org by Ezwa, in Belgium, in September 2008. Souvent le fron bese, leu jagar sur maroute, And in my side, I met the doubt, Etre capricieux, crintif, Which every time changed clothes, faces and voices. One day, old man Sinek, In the hot front, in the eye of, The despair on his blem and af, Chancelante and gloomy, in a supple look, He brought himself to me, like a blind man, Who is far away, You follow the cry of his misery, And under his black wings, metanus his ulcers. So the old man, without shame, without death, Metaled chak ple, et de lame, et du kor, Sa ne sens sans bute, sa fin sans espérance, Comme il avait grandit pauvre et dans la souffrance, Sa je ne s'écoulé et puis, pour quelques fleurs, Des épines sans nombre et d'amere douleur. Ses éternel combat d'une nature double, La raison qui commande et lame qui se trouble, Il le bien et le mal, vieux mot qu'on l'entem pas, Pareis à deux géoliers attachés à nos pas. Et si je reculais devant un tel dé lire, Il fuillait en je tent een grante eklaa de rire, En moi, telk'n aveugel ou mur tent dans la main, A taton, dans la nuit, je cherché mon chemin. Une autre fois, parei, comme pour un dimanche, C'était un beau vieillard à chevelure blanche, Ferme encore dans sa marche et ver, Et cependant, sa vent sang pas à pas d'un pie grave et prudent. Il disei revenir de quelques long voyage, De pays où souvent il avait fait l'offrage. Il avait vu les courts, les villes, les désers, Les popel différents sous leur soleil divers, Hazard bons et mauvais, Y prouvant toutes choses, Il arrivait tan fin, non-désolé, morose, Mais mélangeant le bien et le mal par moitié, E plein pour nous, mortel, d'une tendre pitié. Plei'gnant notre feblesse, Apelant l'induljan sur ses faute d'un jour, E jamé la vengeance. Son accent était dou, Mais dans ses actions perset le feu d'un coeur riche d'émotion, Cherchant la vérité, léman, raier honet, A toute foi trop vive il secou et la tête, Souvant des pleurs briët à travers son souris, Et tout en woek rondan, il vous lome son fils. End of poem, this recording is in the public domain. Le pendu by McNab. Read in French for LibriVox.org by Didier. Le pendu. A garçon vene de se pendre dans la forree de Saint-Germain, Pour une fillette au coeur tendre, Dont on lui refusait la main. Un passant, le coeur plein d'alarme, En voyant qu'il soufflet encore, Dit, all'en chercher les gendarmes, Peut être bien qu'il n'est pas mort. Dit, all'en chercher les gendarmes, Peut être bien qu'il n'est pas mort. Le gendarm, s'en perdralen, En fourche son grand cheval blanc. Arrivé chez le capitaine, Il compte la chose entre en blanc. Un jeune homme vien de se pendre, A son âge, quel triste sort. Faut-il qu'on aile le dependre? Peut-être bien qu'il n'est pas mort. Faut-il qu'on aile le dependre? Peut-être bien qu'il n'est pas mort. L'officier, frisant sa moustache, Se redresse et répond souda, Vraiment, c'est une noble tache, Que de soulager son prochain. Ce pendange n'y puyr et a faire, Ce n'est pas de notre ressort. Couru donc chez le commissaire, Le pendu vie peut être encore. Couru donc chez le commissaire, Le pendu vie peut être encore. Le commissaire sur la place, Se rendi, s'était son devoir. D'un coup d'oeil embrassant l'espace, Il cria de tout son pouvoir. Un jeune homme vien de se pendre, A couron, a avec du renfort. Emporton, de quoi le dependre, Peut-être bien qu'il n'est pas mort. Emporton, de quoi le dependre, Peut-être bien qu'il n'est pas mort. Ver le bois on a cour en troupe, On arrive en soufflante un peu. On saisit la cordon, la coupe, Le cadavre ette déjà bleu. Sur l'herbe foulet on le couche. Un vieux s'approche et dit, D'abord souffle lui de l'air Dans la bouche ce n'est pas posible Qu'il soit mort. Soufle lui de l'air dans la bouche Ce n'est pas posible Qu'il soit mort. Les amis pensaient, Eens trouwle, De se faire périr ainsi. La fillette, comme une folle, Criait, je veux me perdre aussi. Mijn parents, miséricorde, Muur muret en pleurant bien fort. Partage on nous, toujours la corde, Allait à nous, puisqu il est mort. End of poem. This recording is in the public domain. Honest, on voyait d'un Ramu Pény sur un portrait. Une vieille grand-maire était la, qui pleurait. We le desabillions en silences. Sa bouche, pal, souvree. La mort noyait son oeifarouche. Se bras pendant, Semble demande elle des appui. Il avait dans sa poche, Une toupie en bui. On bru metre een doa dans les trouw de seplee, Ave vu segnie la mur, dans les hees. Et het oevert, kom een boa, die se fan. La yeule regarda, lesabille, l'enfant, disant, Kom, ies blant. Approche d'onk la lampe, dieu, Se povre chewees ontkole sur sa tampe. En kon se fut finie, Le pri sur sa genoen. La nuit ette le gumbre. On entend d'dekoe de fusie dans la rue, L'on ontioe d'autre. Il faut ensevillire l'enfant, Nierle n'autre. Il ont pri d'n drablant dans l'armua rennoye. La yeule, sependant, l'approche du foyer, Kom pour réchauffe ses memboe des jarwad, Elas, seke la mort touche de ses main froide, Ne se ou réchauffe plu au foyer d'is iba. Elle pencha la tete, Il u tira ses ba, En dans ses vielle main pri les pie du cadavre. Iske s'n is pas n'chose, K'in avre kria tel, monsieur. Il n'ave pas huit taan, Ses maetre, I d'allet enk la, s'et enk kontant. Monsieur, K'n d'il fallait k'n gefi se ne letre, S'is lui, k'il ekrivee. Isk on va se maetre, A tuwe les enfant maintenant, A mon dieu, on is donc d'n brigant. Je vous demande un peu, Il joue se matin la, devant la fenetre. Direk, il m'on tuwe se pauvre petitetre. Il passe dans la rue, I n ontiere d'usie. Monsieur, Il ete bon wedouk amin Jesus. Moi je s'fie vieil, Il est tout simple que je parte. Seul n'alou rien fe en monsieur Bonaparte de me tuwe, Au lieu de tuwe m'n enfant. Hele s'interrompie, Hele sanglo, Hele toufant. Piesel nie, Eet tous pleuree près de layel. K'vê je devenir apresant tout seul, Explike moi seul a vous autre, Oudoei. Elas, Je n'ave plus de sa mère ke lui, Pourquoi al'a ton tuwe, Je wee kon mele explike, L'enfant n'a pas crië, Vive la République. Nonoutesion, De bouwet grave, Chapeau bas, Trembland vans d'oei, K'on ne console pas. Vou ne compreniep point meire la politique, Monsieur Napoléon se son non authentique et pauvre, Et mme prins, Il aime le palet, Il le kon vienn d'avoir des cheweaux, Des valet, De largen pour son jeu, Sa table, Son d'alcove, Se chas, Par la mme occasion, Il sauf's la familie, L'église et la société. Il veut awaar s'n klou, Plein de rose, l'été, O viendron l'adorer, L'éprefése, l'émer, C'est pour cela, qu'il faut, Que le vieil ekremmeire, Leleur pauvre doa grie, Que fait tremble le temps, Gouze dans le l'in seul, Des enfants de 7 ans. Hand of poem, This recording is in the public domain. Die schnupf tabakstose, Van Joachim Ringelnatz, Red in German for Librivox.org, Wa Ernst Bartinama. Es waar een schnupf tabakstose, Die hadde Friedrich der Große, Sie selbst geschnitzeld als nuswarmholz, On d'araf waar sie natuulig stolz. Da kam ein holzwume gekochen, Der had nuswarm gerochen. Die dose erzählte im lang en breid, Van Friedrich dem Großen en Seiner Zeit. Sie nannte den Alten Fritz generuus, Da aber woede der holzwume nervus, On sagte, indem er zu boeren begann, Wat geht mich Friedrich der Große aan? End of poem, This recording is in the public domain. Ein gedicht van Heinrich Heine Aus Jungeleiden, Trambilder, nr. 2. Red in German for Librivox.org Wa Ernst Bartinama. Amsterdam, The Netherlands. Ein traum gar seltsam schauerlich, Ergütste en ershekte mich, Noch schweb mir vor manch gruisig bild, Und in dem herzen bog des wild. Das waar ein garten, wunderschoon, Da woorde ich lustig mich ergen, Viele schöne bloemen sahen mich aan, Ik hadde meene freude dran. Es zwitschatten die vögelein, Veel muntre liebes melodein, Die sonne rot van goldum straalt, Die bloemen lustig bund bemalt. Veel balsam luft das keutren rind, Die lufte ween glieb en glind, On alles schimmert, alles lacht, On zeigt me freundlich seine pracht. Inmitten in dem bloemenland, An klarer Marmorbrunen stand, Da schoutig aanne schöne meid, Die emsig wusch ein weißes gleid, Die wenglein sües, die euklein mild, Ein blond geloktes heilgenbild, On wie ich schau, die meid ich van so fremd, On doch so wo bekannt. Die schöne meid, die sputet sich, Sie sumt an lied gar wunderlich, Rin, rin, wesserlein, Wasche mir das linnen rein. Ik ging on naate mich ire, On flusterte, o, sage mir, Du wunderschone süse meid, Für ween is dieses weiße gleid? Da sprach sie schnell, Sa balt bereid, Ik wasche die er in troetengleid, On als sie dies gesprochen kaum, Zer flos das ganze bield, wie schaam. On fortgezaubert stand ik bald, In einem dystren wilden balt, Die bäume ragten himmel an, Ik stand er staunt, On sann, on sann, On hoch, wecht dunver wiederal, Wie ferna ekstenschlege schal, Ik al durch busch en wilkniswort, On kom an einen freien ort. In mitten in dem grunen raam, Da stand ein groeser eichenbaum, On sie, man meeklein wundersam, Hout mit dem bal den eichen stam, On schlak, on schlak, on sonder weil, Sumn sie ein lid, on schwin das bal. Eisenblink, Eisenblank, Zimre hout ik eichen schrank. Ik ging on naate mich ier, on flüsterte, O sage mir, du wundersüces meeklein, Wem zimmers tu den eichen schrein? Da sprach sie schnel, die zeit is kak, Ik zimre dy'n totensak, On als sie dies gesprochen kaum, Zer flost das ganze bild, wie schaam. Es lag so bleich, es lag so weit, Rings um nur kale kale heit, Ik wusste nie wie mir gescha, On heim nie schoudern stand ik da, On nun ik eben für das schwaif, Gewaar ik einen weißen streif, Ik alder op zu, on eild, on stand, On sie die schöne meid ik vand. On weiter heid stand weiße meid, Groep tief die ert mit kar bescheit, Kaum wag ik nog, sie anzuschaun, Sie was so schön, on doch ein kraun. Die schöne meid, die sputtet sich, Sie sumt ein lied gar wonderlich, Spaten, spaten, schaaf on breit, Schaafle groebe tief on weit. Ik ging on naate mich ier, on flüsterte, O sage mir, du wundersüces meid, Was diese groebe ier bedoelt, Da sparsie schnell, sei stiel, Ik had geschaafle die er ein kieles graap, On all so sparte schöne meid, Da öfnet sich die groebe weit, On as ik in die groebe schoud, Ein kalter schaauer mich doekraut, On in die dunkele grabesnacht sturt stich hein, On bin erwacht. End of poem, This recording is in the public domain. Vogel Urteil, van Friedrich Wilhelm Nietzsche, Read by Christoph Duda for LibriVox.org. Als ik jüngst mich toe erquicken Under dunkelen bäumen saas, Hört ik tikken, leise tikken, Zierlich wie nahtakt on maas. Böse word ik zok gesichter, Endlich aber gab ik nach, Bis ik gargleich einem dichter, Selbe mit im tiktak sprach. Wie mir zo im verse machen, Silb um silb irl hopsa sprang, Musst ik plätslich lachen, lachen, Eine viertel stunde lang. Doe ein dichter, Doe ein dichter, Steet's mit deinem kopso slecht? Ja, man herzie, Sind ein dichter, Allso sprach der Vogel specht. End of poem, This recording is in the public domain. Indikah rasanya, By Muhammad Hafiz, Read in Indonesian for LibriVox.org by Christianis. Kini resah mebungus juwaku, Terasa ingin kuteteskan krimisen doe, Yang takper musim. Terasa kerdiel diriku di malam sepi ini, Rasanya malam yang me manje dhari terlalu panjang, Sepe jugat rasa akung di malam ini, Tanpa dipinta, Tatesan cernih luruh berguguran di pipi, Semagin lebed, Mengalir lachgau, Menetes lachgau, Aku takwasa me mendam rasan ini lagi, Indikah rindu, Indikah sayang, Indikah cinta, Kenapa wajah mu selalu menerpa di ruang mataku, Sengukah aakku mulai menyayangin dirimu, Teralu payah kutelanduga inisendirian, Mungin bener, Orangia di sapamusim cinta, Bisa mejerdyp rindu yang aakung, Penenun yangungul, En ofung, This recording is in the public domain. Rindu yang takter toeai, By Lily Heslina, Lead in Indonesian for LibriVox.org, By Christianis, Ayr mata pun mengalir, Matap berbicara dalam bisu, Rindu pun pechah, Aangin kering kembali me mintal kasi, Aakku tak sendiri disini, Aakku tak sepi disini, Aakungia takdir mu tuhan, Aakku ingin berujaap, Namun gini suwaraku tersekat, Ada kasi hyang takterujaap, Adar rindu yang takterungkap, En ofung, This recording is in the public domain. As more on the know, From the old Japanese menu script, Lead in old Japanese for LibriVox.org, By Christianis, Gegaraning wong akrami, Dudu bondo dudu rupo, Aamung ati pawitani, Luput pisan kenopisan, Lamun gampang luweg gampang, Lamun aniel aniel kalungkong, Tan keno tinubas arto, Ojo turu suri kagi, Ono diwo ngelanggang jaget, Nyanking bokor kencanane, Isinne dungo tetulak, Sandang kelawang pangan, Yoi ku pekaya nengipon, Wong wele saaper narimo, En ofung, This recording is in the public domain. Bujong, From the old Japanese menu script, Lead in old Japanese for LibriVox.org, By Christianis, Ngilmu iku kalakone kantilaku, Lakase lawankas, Tekse kas nyantos hani, Setio budio pangikasin dur angoro, En ofung, This recording is in the public domain. Pani Itwardowska, By Adam Michkewitsch, Red in Polish for LibriVox.org, By Joseph Finkberg. Iet zon pijon lul kipal, Om taaince hulankasfavola, Ledwie kardschm nie rozvalom. Ha ha, i, i, iza hola. Twardowsky, Sjat w końsu stoa, Potparncie w bokki jak basha. Hulai dusha hulai, Woa, Schmieshi tumanie, Przestrasha, Jooniežowiec ograus ucha, Fsystkig waaia i potronca, Sfiyschnu shablon koa ucha, Juś, Joonieza maas, Zajonca. Na Patrona Sribunalu, Co milskem wypruśna rondel, Zadfoniukješkom pomaal, Zpatrona robisje kondel. Sjefsu wnos wcyochie shchutki, Douba prinknou chi rurechki, Cmoknou cmok, I Gdaimske wutki, Wytochiew zubaa puu bechki. Wtem, Gdy wutke pius keliha, Keliha sfiystaal, Zagrytaal, Paci na deno, So uliha, Po coś tu kumje zavitaal, Diablik to biu wywutje na deni, Isnie niemje shchutka kusa, Skwoniu se goosie mu kwaadnie, Zdiu kapelus ii daususa. Skeliha az na podwoge pada, Roosnie na dwa wokcie, Nos jak hachik, Kujo mnoghe, I krogulice ma pas nokcie. Aa, Twardowski, Witam brachie, To mwwend bieze obsesem. Suś to, Ciliś mjie nie znacie? Iestem meffi stofelesem? Fshak se mnond na łysey gurze, Robi o dushem zapisy, Cyrograv na bytcie schurze, Podpisaweś ty iy bysy? Mjawe sluchaat sthego rymu. Cy, Jak dwa lata priebiegom, Mjaweś poyechaat sth rymu, Bytciem tam porvaat sy ek svego? Juś i siedem lat uciekwo, Cyrograv na dal nie sluży? Ty, Charami drenconc dh piekwo, An nie mychlis o' podruzy, Ale zemsta choćleniva Nagnawacem w nashe sieci. Thakarch ma rym se nazywa, Kwadem ares na washeci. Twardowski kur djwiom siem kwapil, Na takie diktum a cerbum, Diabeu za kunstsu suwapil, A gdje ies nobile verbum? Co tu pochonc kussa rada, Priege jus na uwozit gwoavom. Twardowski na koncepwpada, I zadaje to rudnosch novom. Hatch wkontrakt mefistofilu, Tam warunki takie stojom, Pola tak tylu a tylu, Gdy prydjes braat duchem mojom, Bendem miau praavwo 3 razy Za pronc siebie do roboty? A ty, najtfalkshe rokaazy, Musis speulnit co do joty. Hatch, O, to ies karksma godwo, Konj malo vany na putnje, Ja chce mu vskotit na shodwo, A konj ek skopyta utnje. Schkruynd m'y pritym biciek spiasku, Jé by miau chim konja chwostaat, I, bymuruj gmach vtym lasku, Bym miau gdje na popas ostaat. Gmach bendjes zjarniek orzecha, Wysokie potschyt krmpaku, Zbru tschydowskich maa byt stschecha, Pobita nasym zmaku. Paach, o, to namiarem tchvecek, Caal gruby, Dlugi chy cale, Wkaasde zmakovik zjarecek, Wibi mie takje chy bratnale. Mef i sto fyl duchem skochi, Konja chy sti karmi poi, Potem bić spiasku utochi, I juz vkotowoschie stoi. Twardowskie doschat bieguza, Probuje podskokuf, Zwrotuf stempa, Galopuje kusha paachie, As i gmach juz skotu. No, wygraauesch panjebisie, Lech druga rhech nie skońcona, Chęba skompi't jem vty misie, A to jes woda svendsona, Diabeel kulchi se ikschtusi, As zimny pot na nie bie, Lech pan kaarze, Sloga musi, Skompause biedak poschie. Wyleciao potem jak sprotcie, Otschon se, Uwe, parshknou raasnje, Teras jusef nas ei moci, Najgorenstom odbywaasnje. Jesche jedno bende kvita, Zaraz pengnie mocht Shardowska? Patry, oto jes kobieta, Moya jonechka Twardowska. Ja, na rok u Belzebuba, Prymje za tiebje mieszkanie, Niech pjes ten rok moja lubas, Tobom jak s męunzem zostanie, Prysion zjei miolosh za tunek, I poslushsheinstwo beskara nits, Zwaam jes choch jeden warunek, Juush cawa ugorza nits. Diabeel do niego puu ucha, Puu okaas wruci do samki, Nibe patry, nibe slucha, Tym chasem jus blisko klamki, Gdy mu Twardowski do kuccha, Od dwee, od oken, od pecha, Tchmyknofsy djurkom od kuccha, Tot ton jak tchmykha, tak tchmykha. End of poem, This recording is in the public domain. Pchwinam lesu, Bajakov Polonski, Redding Russian for LibriWoks.org. Les, Kakbe kadilnem dymam, Weesprapachnufshe smaloi, Dyshet gniliu vikavoiu, I visnoe malodoi, Os malu kak slioze, Tochit sosin starekara, Siaf tsarapinach iranach, Otnoja etapara, Smoleonistem en celebnym, Aromatem etich ran, Ja lubliu dyshatvsy grudiu, Wteple utrinituman, Rytia boel tak jy ranin, Ranin svertsam en dushoi, I deshut takoi jy gniliu, I takoi jy wesnoe, End of poem, This recording is in the public domain. Esta is una gravasion para LibriWoks. Todas las gravasiones de LibriWoks sonn de dominio publiko. Para mayon informasion visita LibriWoks.org. Reir jorando, Juan de Dios pesa, Diendo Agarric, actor de la Inglaterra, El poeble al aplaudir lo le deshia, Eres el mas gracioso de la tierra, Y el mas felis, Y el komico reia. Victimas del esplin los altos lores, En sus noches mas negras y pesadas, Iban aver al rey de los actores, I cambiaban su esplin en karcajadas. Una vez Anto en medico famoso, Llego su nombre mirar sombrio. Sufro le dikho, Un mal tan espantoso, Komo esta palides del rostro mio. Nada me causa en kanto nie attractivo, No me importa mi nombre ni mi suerte. En un eterno esplin muriendo vivo, I es mi unica pasion la de la muerte. Viajad jy os distraireis, Tanto i viajad, Las lectura buskad, Tanto i leido, Kio sami na mujer, Si so jamado, Un titul adkrib, Noble en asido. Pobre sereis kisa, Tengo rikezas, De lisongas kustais, Tantas eeskucho. Keteneis de familie, Mis tristesas, Bais a los cementerios? Mucho, mucho. De vuestra vida aktual teneis testigos? Si, mas no dekho ke minpongan jubos, Jy les jamo a los muertos, mis amigos, I les jamo a los vivos, mis verdugos. Me dekha agregal meiko, Perplejo vuestro mal, Mas no dekho akobardaros, Tomado hoy por recetas de consejo, Solo viendo agarric, poddeis curaaros. Agarric? Si, agarric, La mas remisa yau stera societad lo buscanciosa, Todo akel ke lo de muere de risa, Tiene una gracia artistica sombrosa. Jami, me hara reir? Oh si os lo juro, el, si, nada mas el. Mas, ke os inkieta? Asi, dikho le encermo, No me kuro, Yo soy agarric, Cambiad me la receta. Kwantos ay ke cansados de la vida, Enfermos de pesar, muertos de tedio, Asen reir komo laktor suicida, Sin enkontrar para su mal remedio? Kwantas veses al reir se jora, Nadie en lo alegre de la risa fie, Porke en lo seres ke el dolor debora, El alma jora, Kwando el rostro rie. Si muere la fe, si huye lakalma, Si solo a brojos nostras plantas pisa, Lanza la fasla d'empesta de lalma, Un relampago triste, la sonrisa. Il carnaval del mundo engaña tanto, Ke las vida sombreves mascaradas. Aki aprendemos a reir kon janto, I tambien a jorar kon kar kajadas. Findeel poema. Mijn ruwaplats van Morris o Rosenveld, Galende in Yiddish voor Librevox.org bei Joseph Finkberg. Nid zoek mich wo die mertengrinnen, Gevinds mich dorthin nid, mein schatts, Wo labens welken by maschinen, Dorthin is mein ruwaplats. Nid zoek mich wo die fegel singen, Gevinds mich dorthin nid, mein schatts, As klar ben ik, wo keiten klingen, Dorthin is mein ruwaplats. Nid zoek mich wo fontanen spritzen, Gevinds mich dorthin nid, mein schatts, Wo traren rinnen zena kritzen, Dorthin is mein ruwaplats, Hoen liepst u mich mit vare Libre, To kom zu mier, mein guter schatts, Hoen keiter euf mein herts dos triebe, Hoen maak mir sieis, mein ruwaplats.