 Müharbenin kadın siması yoktur, romanlı, meyem. İkinci Dünya Savaşı'nda olan Rus kadınlarından aldığı müsaade esasinde değil mi? Neypes onun esası olur, niye dünya ona karşı hiç haygırmadı? Dime dikiz bunlar yalandı? Ben biz üst milletimizin talihinden yazan da yalan olur. İran rejminin millerle fayalı hepsi atıp, Eydam cezasına mehcum ettiği dönemlerde bir geze de bazen üç yüz seksen, dördüzü aşan Eydamlar olup, bu hakta 1979'uncu ilde İran'da başviren İslam İnglabı'ndan sonra hakimiyete yeni gelmiş şahsilerin hemen dönemlerde zindanlarda törettiği cınayetler hakta özünün yeni kitabında geleme almış El Uca Atalı danışıp. Yazar Hazırçı İran prezidenti İbrahim reisinin İran zindanlarında tetpik edilen işçencelerle bağlı dediği ant-i insanı tarifi de fakt kimi geleme aldığını deyir. Bu akı bu adam danışır, bu adam bunu yakışır. O yalan danışsa hissiyatından görünür ki bu yalandı, ah burada yalan yoktu. Bunlar günleri, kususu Eydam günler olur. Yani kütülevi Eydamlar. Zindandaçlar danışır ki dimeli düzürdüler tepenin üzerine. Eydama mehcum olunmuşlar, düzürdüler. Bir defen aftamattan kütülevi bunlar vuruldular, kırırdılar. Ve sonradan bir bir tapan çayla gizgahlarına telihilas vuruldular. Sonuncu gülleri. Kütülevi granda biz bir sayabilmirdik. Zindanın penceresinden biz bunu müşahide edirdik. Ve telihilas vuruldu, bir bir sayırdık. Bazen bir 381, bazen dördüzü aşan regemlerin şahidi olmuştu. Gece dokuzdan sonra Eydam olunurdu. Zindandan dimeli günü bölürdü değil, üç yere. Süp namazı, gün orta namazı, akşam namazı. Bu da neden ibaratiydi? Süp namazı baktı, gelip dirtezilen ellerinde siyahı okuyurdular ki bugün bu otağdan ne kadar kadın aparılacak. Demek ki dedim ki zindanın altı otağı var idi. Bir ilmumi hecmi her otağın 30-40 kvadrat metreydi. Ama orada tegri ben 60-80 kadın olurdu. Neden 60-80? Bazen gıık, bazen 30, bazen 20 neferi, o 3. ve 7. günler gelip aparıp Eydam'a girdiler. Sonra yeğenlerini getirirdiler. Seher azanında siyahı okunurdu. Orada haberdarlık edirdi, kız uçakları hazırlaştı. Gün orta azanını çalınan kimi, gelirdiler kız uçaklarını aparırdılar. Bir saatlik sigrildiler pastalara. Ve akşam azanında gelip hamısını bilge aparırdılar. Yine ellerinde siyahı, han-sotardan kimlere aparacaklar. Ve bu zamandır biz yığışırdık, onlara kususu bir mahno kuyurduk. Bizim mahnamız eylebirtki bir ölüm himniydi. Onları yola salırdık bu mahne ile. Ben onları alcağın arasını yazmışım. Orada Azerbaycan dilime, Türk dilime elimi, derneğin rehberini, şerri, nice taşkalar ile bir gün köprü şu anası. Bunlar yalandı mı? Yalandı değil, insan tarihdi. Biraz hissiyatlı yanaşın. Hiç milli trefekçürü koyak o tarafi. Biraz insan kimi yanaşatlı. Bilmem öz milletime valla az-jihram. Bu kedil olma zaman. İran'ın prizdinti İbrahim'i, o seksiyonun reisi İbrahim'i, onun zindanla bağlı nice bir mükemmel fikru, gebir ezabı. O diyordu ki, mehbuslar gebir ezabına alışmalıdılar. Bu da ondan ibaret edildi ki, mehbusun erlene korunu gözünü bağlayıp, tabuta uzadırdılar. Sahtarla, bazen günlerle orada asılsız kalırdılar. Adamların çoksunun üreyi başlayıp ölürdü. Oradan sağ çıkınırdı. Çıkanların da ezebleri pozulurdu. Hümeyni diyirdi ki, zindanlar şefa kanadı. Yani kestakanadı. Orada düşen zindanlar, mehbuslar kestediler. Müstemtikler, hekimdiler. Yani istimtak edirler, soru sual edirler. Onun derdini öğrenirler. Pastarlar ceza verenler. Tibbişçiler ediler. Nualiçeni yerine getirirler. Kim ki? Demeli o Nualiçen zamanı, işkence verilen zamanı ölür. Yani mehbuslar ölür. Onlar günahdan klas edirler. Klas olumlar. Yani bundan sonra az günah işlediler. Yani Hümeyni fikirine göre, işkence altında mehbusun ölmesi bir növ sababiydi.