 asteres menan fi kalan selanan by saffo, read in ansiant greek for LibriVox.org by Pierre. asteres menan fi kalan selanan asa picru toisi fae non e idos o pota ple sois amalista lampe gan e pipasan arguglia. asteres menan fi kalan selanan by saffo, read by Pierre. smrtk motrenka by karelia romir erben, read in cheq. this is a LibriVox recording, all LibriVox recordings are in the public domain. for more information or to volunteer, please visit LibriVox.org. bili jeden shlovik velice hudobni na svitye, a jihomanxalka padlamu do polohu a porodnielamu chl apečka. Ž Adnimu nechtel jitza k motre, že bel tu zahudii, Otto cipovidá, minii bozhe, takusem hudobnii zemi nikdo nechce posloužitv té vieci, pezmu chlapse, póidu a kogo potkam toho naptam za k motre, a jesli ne potkam žadnjego, kostelnimi percesnad poslouži. Shell a potkal smet, ala on ne viedil co to je za osoba. Bola hezká ženská, jako jiná ženská. Ptali jí za kmocháčku. Ono se nevimlouvela, a hnet ho privítala kmocháčkem, zalach labce na ruki, a nesla ho do kostela. Chasnička okrtili jak patrí. Jak šlis kostela, kmocháček zal kmočenku do hospody, a hteli trohu útstit jako što kmocháčku, ala ona mu povídala. Kmocháčku, nexte si toho, ala pojdte se mnou domého stanku. Zalaha osebou do sve svietnice, a tam belo velice pjeknje. Potom ho vedla do velikých sklepů, a timi sklepišli až podzem v temnosti. Tam hořeli svíčki, malé, grube, prostrední, trojígo praku, a ktere ještje ne hořeli, ty bili velice velike. Kmochrenka praví kmocháčkovi, hledjte kmocháčku, tu mam každéjo človjeka viek. Kmocháček se na to díva, najde tam jednú velice maličkou svíčku úsame e zemne, a ptási, ala kmochíčko prosí vas, čí pak je tam malá svíčka úté zemne. Ona mu povídá, to je vaše, jak ta svíčka, kterea kolis hoří, ja musim prato ho človjeka jít. Oni povídá, kmochíčko prosí vas, ještje mnje pridejte. Ona mu praví kmocháčkom, tu ja udjela ti nemohu, potom šla, a tomu chlapcovi cogo okrtiri zažala novou svíci velikou. Zatím, co kmochíčka ne vidjela, kmocháček vzalsi téš novou velikou svíci, zažalí, a praložalo tam, kteta jeho malička svíce dohořívala. Kmochíčka se naň oledla a pravila kmocháčkova, to hojstami mohol nedjelať, ala gdišste si iš pridala, tožste si pridala a máte. Poiť miestu od tu dwen, a pójdem ke kmochíčce. Zala nejaký dár, ašla s kmocháčkem a dítitem ke kmochíčce. Prišla a položela kmochíčce chasnička na lúško, a vyptávala se jaký je, a gdejí co bolí. Kmochíčka se jejžalovala, a kmocháček uslao prunjaké pivo, a chtelí jako kmochimku útstiti ve své chalupje, a píj mohol vtiek udjelať, a jí se zavtiečit. Pili, a hodovali s polen. Potom povídá a kmochíčka kmocháčkovi. Kmocháčku, takjste chudobni, že vám žánej nechtel v této viesi posloužiť, až já. Ale nic nedbejte, budetem ne míti palmátkou. Já budu chodiť pohodni hi lideš, a budu mořiť, a vy budete léčiť a hojíť. Já vám ty léki vsecki povím, já je vsecki mám, a vám každí rá dobře zaplatí. Ale jen bozorujte na to. Komu já budu stať unoch, a tomu každému pomúžete. Ale komu budu stať u hlavi, tomu již ne pomáhyte. Stalo se. Kmocháček hojil po nemocnih, klik motrenka morjela, a každému pomohal. Tu bil na jednou takjí znešení lékař zniehal. Umíralo jednok kníže, ale iskonávalo, přece jištjemu poslali pro toho lékaře. On prišel, začel ho ma ztí mazať, a své prášky mu dávať a pomohal. Gdiž ho ustravil, a zbremu zaplatili, ani se neptali coj su klužni. Umíral zjeden hrabie, zas poslali pro toho lékaře. Lékař príjde, smrt stojí u hlavi za lúškem, lékař kričí, již jezle, ale pokusíme se oto. Zavolal sluhi, a kázal lúško natoči dnoha mak smrti, a začal ho ma ztí mazať a prášky mu podávať do ust a pomohal mu. Hrabimu zaplatil, co mohl unesť, ani se ho neptalcujed lúžen, bil rád, iška tsle pa oprun bcussion. Smrt jas nyim se si shla povídalamu kmocháčko dišse mam to Toolé ratssuten bić mi toho ne di 옷ola trebaj Fantastic homo bread ale instructions na kwilko jopping ole su, che dology ped19 ocham mapo kmocháčko sa dung funds in jextend beef died sa bje sam spridal svijicit louhou, musela čekađađađ ađ mus hođi. Na jednou jell jštiki jednomu nemocnemu abi ho ustdravil, pomohlmu. Potom sumu smrc je bila, a wesla se snjim w koķađe. leka ri za učne, a typuriš chytrejši ineš on, jenom se pieknechovej. Potom ho pomastjela mastjí po slechach, a vedlahok lekarovi. Lekař ne vedjel co je za panjí, a jakého synkamu do učenjí vede. Panjí prikázala synkovej aby se pieknechoval, a lekaře žádala aby ho dupre učil, a k dobrému stavu privedl. Potom se snjim rozloučila a odešla. Lekařa chasník šli spolem zelini zbírat, a učňovi každáta zelinka kričela jaký lek nese, a učň zbíral. Lekař také zbíral, ale ne vedjel žádne zelini, jaký lek, která nese. Zelini učňovi pomohli v každé nemoci. Lekař pravel učňovi, tej si chytrejši ineš já, nebo kdo prihází ke mnje, jaj žádnemu nevi stihnu, a ty proti každé nemoci znaš zelini. Vyš co, puňme spolem. Já to bje složim svojli z doktorský, a bul u tebe pomocninkem, a chistabou být aš do smrti. Chasni gléčel ahojol štjastne, aš mu blimbus výtse dohorela. End of smrt motrenka by Karalyarmi Erben. Kounme ægne En gammel historie sati rin, a H. C. Andersen. Les po dansk, for li privox.org, a Anders ö Christensen. Da va en kounme po lande. Hun had en hönne bland annet. Nu legge æg er hönnes fag, och denne gav æt ver evi i dag. De va eit pasnese, da di blutalt. C. Defan Koun icke sar galt. Hun dem forsiktit i koun fik. Toden po hoved og gik. Til staden styre hun ti ngang, men hun va ene, och vein va lang. Skönt hun gik til er alle krafter. Nu tengte hun ore, och regnet efter. For gott hun fik sinne æg betalt, och det va jo heller icke sar galt. Ja vest, så ledes hun guvortaler, for di se foja en heller istaler. For dem vea köpe to hönns lasse, med den da jemme haia da træ. Ver legge æg, om icke linge, ke a handele igen, och kome te penge. A köper træ hönns, til di træ ja haa. A se di blea seks, daas eek ja tar. Ja sek ja di helve, den annen rest, ska roost di kyllingar, di best. Ja foa dagne hönse guv, teng da bara, og den tar til, di holdne vare. En del legga eek, en del ruwa uud, vo blia ea ri du söde guud. Ja köper to gess, og et lille foa, og bedder og bedder handele guv. Me eek, og me höns, og me fier, og me ul. Til sist foa ea penge posen ful. Ja köper ea gris, ja köper ea ko. Vo ved, musge ek hea köp to. Se di gea asa, og efter et år, haa ja hus of folk, og köer of foa. So koma ea fria in i minstuwe. Han kyssa min hon, og ja blea froa. Foa ea haa ea guv, daas störein min. Ja blea so fornem, so stolt och so fin. Ja toa dag eek den minst e snakken. Joa, ja ske ved ea knaise minnakken. O rat som hon saate, joa hon so, klask. Eekne der po johan lo. Med dem den hele lyxalihed falz. O dewa e grunden eekhe so galt. Slut po kon me eekne, in gamle historie satirin. Denne innspillning ea ofli eindom. En labri keo, de jusef vaśniewski. Legata en Esperanto, de Przemyslaw Wierzbowski. Či tyo estas registražo de LibriVox. Či jui registražo de LibriVox estas publik havažej. Po rplje informoi au po rvolontuli, po nvolu visiti LibriVox.org. Bruas la pintoi del gracijej pinoj kei del verdej belvestitaj betuloj. Čar la vento hodi jau blovas supre kei ne povas šanceli la tutan arbaron. Po rtyo, či estas bezona ventego, ventego larga, po rke Či povw atingi la campeton, exquigi či un apartan betulon ek bruegi en la crono de čia aparta pino. Tamen, tio či ordinare havas lokon dum finijanta autuno, pluvema, betola, dum autuno richa e malvarmai kei fortei ventoi. Nun, somere, nek la bruna pineto tijel povas brui, nek la longei brančligetoi de betuloj povas ricevi la careson de vento. La brančoi, ornamitaj de malgrandei folijoi, malelevas sin directe al latero, quazausen move, simileje radijoi de disblovita spinacho, auje harligoi de koketema knabino. Ili malevas sin longei, maldikai, belai, kei ploras čiu matene julijajn rosojn, jetante sur lateron ombron kei malvarmeton, tiom multe ser čatan de homoi dum la somero, precipe, se la somero estas tijel varmega, keil jiestis hodijau en la mezdago, kei jiestis effektive estis varmega. En la mezo del campeto, tije, malproxime, en labrikejo la homoi prescau ne povis labori, ili lacijadis, malfacil espiradis, kei prescau falis pro lacijo. La somo vershadis en la cielo effektivan feiron sur lateron. La taglaboristoi per la manoi, malpurikitai de argilo, vishadis la šviton des siai brulikitai fruntoi, ili covradis siain brulumita in capo in per larjaj palaj čapeloj, au perfelto, malmoliginta sub lapluvo. Kelkai laboristoi ombradis la čapelon, la capon kei la visajon brunigintan de la somo, per folioj kei malgrandai brančetoi, por ke la warmego netra bruligu ilian cerbon, por nemalsanidzi, ne fali, ne morti. Tio či estis sterura. La dudek oka milo del brikoi devis esti en metata en la fornegon, kei tio či estis prescau superhoma laboro. La suno brulis hodiau pli olcijam, ebletijal, kei en la fornego jam la dua klaftoda rezinai lignegoi brulis subladek quara milo da krudai brikoi, kei la forno estis tijel warmega, kei ne permesis proximidzi alji. Quarferaipordetoi prescau blankai profairo, elžetas malgrandetain fareretoi, kei interne estas vera kratero en kiju la kurbinta laboristo tiju momente kašas en la poshonsian malongen pipeton visas persia kalikota cemizo la shviton delfrunto alžetas en tijun tijin feron rezinai lignegoi kei perlonga ferahoko movas la brulantain pecegoin vekantemiliardoi da fareroi kei krakon deflamantai lignegoi. Kei supre, tra lafendoj delfumita tegmento, lafumo estas pushata quasi malargei riveretoi kei elfluganta en la mondon kei el densa nigranubego malrapide ondanta pro la propra inercijo kei malforte levata del kratera varmego. Postmorgau la duva fornego esto siampretta por povi esti heitata. Tritag laboristo tre koridoroi kei fum tir tuboi kei quar buboj kuradas tien kei returnen sur tabuloj quazau sur malargei vojetoi kei movas pushveturilon plenande brikoi shanselidjante sub la pezo de la sharjo. La homoj parolas intersinek unuvorton so malfazila lausia plenumo. Labruo del mondo ne alkuras tien shi. Longei mailoi da interspaz apartiga stiun shi ermiteyon de la bruado kei de la movijo del civilizazio. Sen pense en simplezo de la nimo fizike miserigita la homo atentante shu tie poste la brikeio poste la montoi del nove surshutita argilo poste la betula arbaro estas ankoraw iya mondo kiu anka de vas manji morgau kei kiu ankau ne atentas la sorton desiai ili povos elfari en la brikeio antau la sun man le vidio char cia milo da ili alportas al ili prescau tri paperet oin tia ili rapidas quasiu ci segwonta milo signifas la kanta radet oi de la pus veturil oi sur la tabulo oi kondukantai jis la larjai tablo oi sur kiu alia ilaborist oi ciu moment trempante lamanoin en citel oi kun malpura samaligna formo ili lerte lau vico eljetas djianen havon sur ebenan platajon kai tiu ci estas unu briko pli inter la milo ilki ilamondo construas domoin kai palacoin bru niam furiras posten na arbaro jetantesia in lastain rosetain radioin antau la dometo duon nudai infanoi sidas sur la ombro del alto creskintai loloi kardoi kai urtikoi ililudas pecetoin deseka argilo kiu ili jian korpon kai durmetante kai de tempo al tempo rigardas persiai san grujaj o kulegoi la herb la infanoin labrikeon sur la solo del dometo sidas virino volvita de cifonajo kai malkovras sian sekan sulkitan hauton bruligitan desomerai varmegoi la manikoi rulitai postela kubuto montras la cintain manoin sulkitain dedikai kai sekai veinoi sia visaggio estas senpensa kai tiel elturmentita prosorgoi sur la amasoi de tra bruligitai brikoi kushantai kiel san gamakulo en labrikeio kai attendantai la plenumon desi agrava funksio en la mondo ecz tiui ci sen vivai amasoi versas en la homan animon plida jojo grino estas anka angula briko en la konstruajo defamilioi delabrikistoi shi senseligas terpomoi shi muelas sur shtono sekalon shi tranjas pertondilego dikantolon kai pergranda kudrilo kudras gin la malfazila vivo instruis perdigis porcijam kai shi farigis tiel same cruda kai maldelikata kiel shi anuna vivo kiel la elfosata argilo shi nezorgas ke tiui ci nud piedai malgranduloi kurantai sur la crutai montoi malsupren jis la bordo de la silenta verdeta akvo kie estas kashitala morto tien sur la fundon del nemesurebla profundaj o shi nezorgas ke interla arbarai crescajoj interla loloj en la rubo de la brikejo ke kie jis halti jos entiu ci voyag del plen dor na vivo ce la tombejo en la tombo diras shi tie ci homa vivo fluas nur la utiu ci vojo del kiel brikejoj ke tegment brikejoj el unu sama formo kiel vesto cifonoj traigitaj de argilo sur la dorsoj de taglaboristoj la infanoj libere petolanta ciu tage timas sole frem dulon jos nla jardeneto au inter la loloj del intermontoj jia foje ili el shovas sin plimal supren jis la laborita argilo ili sidijas sur plenan pus veturilon kay per la forto del malgrandaj manoj ankoraw unu fojo trompas ilin tie ci en labrikejo estas audata nur tia krio la akci pitro forporti skokidon au anka u alia vocho ripetata de ciu liya tiam la infanoi faletante sur la peceton de argilo kay debrikoi vundigantai la nudain piedon per urtiko au per pikilo de kardo forkuras en la intermontojn au nadometojn kay ploras kia ili falas dum la kurado la tiam en la peisajo del arbaro la verdajo del betuloi la romato del herboi kay de arbarai kreskajojn la fantaziai konturojn del intermontojn presentantai originalan pentrajon falas la lokon agrabla ecz por la signoro heredulo kiu amas kun esprimo de ti mego kay desen lima respekto malalte klinas siain malkovita in kapojn preskautushante per la manoj la teron sur kiu la piedoj de liya moshto volis pro bon koreco haltiji limem kafingro la malsekan argilon prenas el la kradoi krudan brikon sekijintan en la aero pesas gin sur la mano rimarkas la kvaron solan etijon de ji post la trabruligo kay provas persia pugna eqbato la provasin malkuraje kunravo rigardante la brilan kaleson kies odoro de gudro de oleo kay de ledo agrable pikas ilian flaron ili rigardas per ravitai okulo la chevalo frapanta precipe atente kay desirege la knaboi rigardas la vypon del veturigisto ha seoni povus havi tijan vypon ne nijon pli en la mondo tijan vypon sfingadi ludan te chevalo in per tija vypon ecz ne estus chagrener recevi vergadon sur la proprandorson aw eqbaton sur la nudain piedoin la vypon estas la idealo del infanoi elabriqueo obiecto de interparolado derevoi en la imago dele petolulo elabriqueo la eficas ilin taghe ca i nocte ca i dumla sonjado aperas al ili quazau au reolo tiranta al sila infanoi kiui daure la dormado celegas al ji perdas larmetoin eqkrias ca i vekijas la secvantan tagon hove tiu chi improvisita vypon nefor hakas nefor pushas ecs la penikon de floretoi sem paroli prila plidi ca i kapoi de kardo au de lapo ca i ce la vespermanjo ili fina demandas la patron humila ca i treto malfacile spiras duon fermas la okuloin mallevas la kapon kun nigretai pensoi sur la cintain ca i malpuri gitain de argilo manoin posteturnas la okuloin al la edzino levas iom la frunton ca i diras frunton ca i forflugis kiel vento al la kapo ca i la infano kun atentai okuloin auskultas timeme negurajante ecs expiri per siya malgranda brusto nur de tempo al tempo el la malumai anguloin del cambro fluga strala aero malauta per simple iom oi tutenestias ke tie ci en la sembrua brikeio li estas obiecto de parolado de estimo ca i derevoi li nestias ke per la animo de infano del brikeio li aperas kiel supertera fantazia grandega fortulo kiel maiesta ca i rava meteoro kiel brilo ke i la sorco el flugante de liya granda persono fluas inter la grisai sonjoi del homo por kiu la brikeio estas la tuta universo la bruo de la baro ciama musico la intermonto i rindai vidajoi la suno la sola lumo ke i la varmezo ca r kiu alia tie ci povas esti la taglaboristoi jungitai per la severa postulemezo del sorto alla push veturilo kun la argilo ke i la signoro heredulo veturanta in kalesho surmola kusenoi ien kiu plenigas la tutan citiean vivon plimal supre en la intermonto i lojas bufoi ke i rano varmigatai de la suno post ilia franda mangego la sola okupo de amphibio ti o ci estas tutamondo citie ke i ciam ega ala ien en la rampareto konsistanta el malgrande trunketo el pikilo centoi damal grandai laboristoi kuradas surmal rekta vojo quazausen cele set estas suficie observi unu formikon por vidi kiel ci kuradas sole sur unu sama spaceto sur kiu ci plenumas sian devon au kurante devigas alia in kurilawla justa vojo ke i tiel ciu plenumas harmonie sian devon ne de irante del difinita vojo nemal helpante unu al la alia sedien falas folio de ke i tiel la insekto netushas din quazau domajante la tempon por transporti la folio tra la limu del rampareto ke i tiu revenas al sie okupo sed se ia branceto barus leniron de la formikejo la malhelpo tui estus forigita per komunai forto hal tijas quazau en pensije sed baldau sekvas pli rapida kurado ke i normala mauvado tamen se comensas gutati pluvo sur la ekstero del formikejo la mauvado pli fortijas ke i apudla enirejo ia en la koridoron oni povas rimarkitu multon nur tiam la formikoi sed ciu atentantasian propran danjeron se laskashisin pli fruwe ol aliei tamen estas formikoi al kiui la pluvo farasnenian impreson tiui ci per large voyetoi ke i toneloi malproximijas de la formikejo por kolectadi dolcain krescajain sukoi fruktoin aur estasjoin de a fizoi au la fizoi mem kiui portita i la formikejo ia formiko malproxime desia domo kaptita del vento ke i rapide rejetita sur la formikejo staras quasi mirante ke di tiel subiterevenis heimen neplenumintesian devon ji shancelas la cornetoin empensijas ke i re lautia sama directo laulantawa voyo kuras au pelas siain kolegoin vasta ne niel interesas ilin chi ju faras siain propran laboron kun la sola celo subtenisian vivon sian genton sian formikejo kielen labrikejo inter la homoi tute alie vivas labufoi kay laranoi glutante insectoin malfreshan putran verdenakvon porpost unumomento dismeti la postain piedoin reaperi tuj el subla fluidajo el meti la kapon enspiri la aeroon kay per freneza salto alijia labordo el rampi kay si dijiti esen mauve quasi malpurgit ashtono ausidante sur pezeto deglita tabulo najas quasau sur floso movanta sur la suprajo del aquo per malfortijanta inertio causita de la exalto del amfibioi iliai strecita oculo sen mauve kay senpense direktita en unupunkton ilia hauto mirinde deturnigas observisto de tiu chi viva existajo kiu tamen ankau havasraiton vivi tiel same kil homo kies sola exterrajo ofendas nian estetik ascenton la jetita pezeto de argilo netimigas ilin ili maldiligentai nenion gen pli granda pezeto de tero jetita sur ilian korpon faras surdan resonon quazaude ekbatita malplena hauta tego ej bato pli dolora elvokas nur malautan gemeton keitamen nenia mauvas de la oportuna entrante koleron kei nur tiam labufo saltas enla agvon unu post la alia kiel enla urboj interla homoj bruas lapinto del graciai pinoj kei del verdai velvestitai betuloj lasunoy am klinis brueto del babilanta muilejo diretoj de kanoj kei bruetoj del agvo enla riveretoy ellamarcho elfluga surda gemo de ranoj kei la nocto malrapide volvasian crepon circau tyu ciherboj kei arbareto kei la kanoj del rivero kei la argenta nupost la alia komensas palpebri al-latero super la herbo ondas malseka nebulo quazau granda maiesta baldakeno sub kiu brilas la rosoi sur la herboj kei flugas korpai sopiroj de homoj enla brikejo regassilento kei el ankau enla homa dormetanta animo kei enla pensojn enlijas mirinda brikejo de jusef vaśniewski vizito de la steloj sur latero de felik sozamenhof legata en esperanto de przemysla wieszbowski ci ti o estas registrajo de LibriVox ciui registrajoj de LibriVox estas publik havażaj por plia informoi au por volontuli bon volu viziti LibriVox.org ciui steloj ek decidis ek vojadzi sur latero al-mastrino i diris sian volon kei esperon nia tie trema longe gastos unu du monatojn nivizitos regnon homan widos nia incor amatojn sed mastrino al-la steloj ti amdonis la respondon restu tie ci en domo vimalbeno spostemondon sajainwortojn neauskultis tamen steloj la trudemai kei sencese ili sed comprenu nin mastrino sur cielo nisidante tute ja nekonastiojn kiui kantas nin constante ciui ja el nisur tero havasia in adorantojn kiui sendas al cielo himnojn jemojn amokantojn vere diras la mastrino ili dum vi sur cielo juras ami vin eternä charneniu ja atingos lakashitan en interne se vi tamen volas ci malfelican vi an sorton iru sed vi rememoros mian nunan patran vorton kei la steloj al voyagio tuj pretigis sin cungio kei en baldaw ili estis sendas jin honoro cie en pleidolcjai tremoi tuj ekbatis homa koro tuta tera junularo de la joy nescis finon keis en paciens atendis ciu sian amatinon ciu kantis ciu saltis cunfelic en la mieno ke li nos sian karan sian steloj dumlatera junularo estas plenade espero belai steloj del cielo al veturis al latero tuisin iliam dismetis en pleigranda la hotelo jis vespero ce la pordoj ciu estaris sed tiiam tre maljo i gita i ciu iris for la domon post malonga la morfeo cirka prenis ciu humon kiu estis en la sonjo ni priscribi ecz ne provos cernis sentas ke precise tion fari bela mia car ho heleno vie kisoi kai karesoi unupredjas al kuseno ke alia flamen mulo shiniam havas ciel al taro ke solene en la later sonas jura promesaro ho karega ho angelo karesas juras amon veran kai brulantan tiel kisas tiu humo lampon apudlis tarantan sed subite ali shinas ke marion iutenas cirka prene ho prodio lampon tiu diabloi prenas kai cetere vidas sur la stratoi kai en baldau promenadas brak en brak la ge amatoi sed ne niu tie audas de la amo dolcan vorton ciu el la yunularo nun malbenas sian sorton kio faris tian shanjon ke antaue tian shanjon nun subitan kio causis malfelicon kai esperon renversitan cefa causo ke malbeno nun el cies busho sonis estas ke la stelon ciu pli proxime pliek konis ciu steloi ofenditai forveturis la cielon san kta estis via vorton prenu nun la tutan teron la diabloi kai la morton tamen kiel vimas trino antausentis nian sorton kio gvitis vian sajan ke profetan vian vorton se vin iun erigardas tra ciela traspeguloi sed rigardas ke amata lia stelo estas sen la luma crono nur diablo neangelo fino de vizito de la stelo sur latero de felikso zamenhof la voje vodo de adam mitzkiewicz tradukitain esperanton de lazaro ludovico zamenhof legata por LibriVox.org de przemysław wieżbowski de vodo cholera alla heima castelo rapidas alla lito etzina kun teruros en fina li alvenas neniun li vidas endoloro brulanta ca ipermano tremanta sian grizan li pcharon li prenis de la lito for iris la manikon retiris ca jektondris kozako alvenis kial best asnoktesen hundo sen gardo prenutui mian sacon ca i pafilon kozakan ca i silentem insekwu bastardo kun pafilen la mano al giardena al tano ili ambau sen bru al stelijas sur la benca herbajo iya lumas blankajo entolajo virino vidijas unummanon levinte la okulo incovrinte per la dua forpusi shipenis unu viron petantan surgenu estarantan kiu nun enla brakoi shintenis ca i enflama fervoro li parolis ho koro chujam cio por ciam perdita ecz la premoi del mano per la mondel tirano ciui estas sian forvitijel bruladis malproxime nun plorimi devas li ne amis ne ploris nur permon eksonoris ca i li cion por ciam rizevas sur la brusto angela liya capo malbela endurloto denun riposados de la rosa busheto de la ruja vangeto li cielan sur cevalo fidela envetero cruella mi rapidas al mia angelo por sopire for iri ca i al vi nur desiri bonan nocton en liya castelo shi silentas enmove li comensas de nove sian plendon cunpeto ca i ploro jis la concion perdinte shi de falis al li al la coro enlarbajo silente auscultante atente staras ambau gardantoi covritai ili staras genue en la manois en brue lapafilo ektremis chargitai estro diris kozako i astrang atako miligas subite la manon brulan sentis milarmon ca i skuantan malvarmon kiam tushi mi volis lachanon pesto mi viniam skuos mi vin plori instruos jensaketo cunpulvo send vorto vi preparos vi pafos ca i seshin vi netrafos mi edzigos vin mem cun la morto supren dextren senskue mi ek pafos lunue del amanto diskrevula koro la servanto ektiris ca i la kuglo en iris en la frunton de liya signoro fino de la voje vodo cittiu registrajo estas publik havaja er judizio universale by gioachino belli read in roman dialect for LibriVox dot org by pie er judizio universale quattro angeloni kule tromme in bocca se metteranno njuno peccantone a sona poi kotanto devosione cominceranno a di fora ki tocca allora verrasun a filastrocca ede schertri dalla terra pecorone perripia figura de persone come purcini a torno de la biocca e sta biocca sarà gio benedetto che ne farà duparte bianca in nera una panna incantina una surtetto all ultimo virrana sonaiera d'angeli e come si sanasse a letto smorceranno di lumi e bona sera end of er judizio universale this recording is in the public domain il mare canta by felineando fontana read in Italian for LibriVox.org by Sonia il mare canta a Enrico Caroselli il mare canta il fremito del onde son note son cadense son cansoni e i raggi che la luna in cel di fonde son tremole visioni i pescatori nelle glau che notti del gran cantore ascoltano i concenti e alla spiaggia li recano tradotti in melodici acenti Napoli abraccia il mare come un poeta abraccia l'arpa con cui ride o gemme quando tranquillo e il mare Napoli elieta quando e in tempesta freme Santa Lucia febraio 1876 end of il mare canta this recording is in the public domain March 1821 di Alessandro Manzoni letto in italiano da Fabiola questa è una registrazione LibriVox tutte le registrazione LibriVox sono di domino pubblico per maggiori informazioni o per diventare volontario visitalsito LibriVox.org alla illustre memoria di Teodoro Kerner poet e soldato dell'indipendenza germanica morto sul campo di Lipsia il giorno 17 ottobre 1813 non me cara tutti i popoli che combattono per difendero per i conquistar una patria soffermati sulare da sponda voltiguardi al barcato ticino tutti assorti nel novo destino certi incor dell'antica virtu angiurato non fia che questonda scorra più tra due rive straniere non fia loco ve sorgan barriere tra l'Italia l'Italia mai più l'angiurato altri forti a quel giuro rispondean da fraterne contrade affilando nell'omba le spade che orlevate scintillan al sol ciole destra no stretto le destre ciole sacre parole son porte o compagni sul letto di morte o fratelli sul libero suol chi potra de la gemina dora de la bormida altana rosposa del ticini dell'orba selvosa cerner l'onde confuse nel po chi stornar li del rapido mella edell l'olio le miste correnti chi ritorgler li i mille torrenti che la foci dell'adda versó quella ancor un agente risorta potra scindere in volghi spregiati e aritroso degli anni dei fati rispinger la i prischi dolore un agente che libera tutta o fia serva tra l'alpe di il mare un adarme di lingue d'altare di memoria, di sangue e di cor con quel volto sfidate di messo con quel guarda atterrato di incerto con che stassi un mendico sofferto per mercede nel suolo straniere sar doveve in sua terra allombardo l'altrui vogli era legge per lui il suo fato un segreto dal trui la sua parte servire tacer o straniere nel propri retaggio torna Italia e il suo suolo riprende o straniere strappate le tende da una terra che madre non ve non vedete che tutta si scote dal cenise alla balsa di scilla non sentiti che infida vacilla sotto il peso di barbari pie o straniere sui vostri stendardi salobrobrio di un giro tradito un giudizio de voi preferito va accompagna l'iniqua tenson voi castormo gridaste in cui giorni di origetta la forza straniera ogni gente si è libera e pera della spada l'iniqua ragione se la terra vo presti gemeste premi corpi de vostri oppressori se la faccia destranii signori tanta mara vi parvi in quel di chi va detto che sterile eterno seri allutto dell'Itale genti chi va detto che nostri lamenti seri assordo quel dio che futi si, quel dio che nell'onda vermiglia chiuse rio che inseguiva isrele quel che impugno alla maschia gele pose il maglio di il colpo guidò quel che padre di tutte le genti che non disse al germano jam mai va raccoglio varato anonai spiega lugne l'Italia ti do cara Italia dovunque il dolente grido usci di il tuo lungo servaggio dove ancor di l'umano l'ignaggio ogni speme deserta non è dove già libertada e fiorita dove ancor nel segreto matura dove alacrim un alta sventura non ci cor che non batta per te quante volte sull'alpes piasti l'apparir di un amico stendardo quante volte entendesti lo sguardo nel deserti del duplice mar ecco al fin del tuo seno sbocciati stretti intorno a tui santi colori forti armati di propri dolori i tui figli son sorti a pugnar oggi o forti sui volti baleni il furor d'elementi segrete per l'Italia si pugna vincete il suo fato sui brandi vi sta o risorta per voi la vedremo al convito dei popoli assisa o piu serva, piu vil, piu de risa sottolore da verga starà o giornate del nostre riscatto o dolente per sempre colui che da lunge dal labbro dal trui come un uomo straniero leudrà che i sui figli narrandele un giorno dovra dirso espirando io non c'era che la santa vittrice bandiera salutata quel di non avra fine di marz 1821 di alessandro manzoni iubriacchi by salvatore di giacomo red in italiano this is a leap provox recording all leap provox recordings are in the public domain for more information or to volunteer please visit leap provox.org iubriacchi quanto se ne avistero cacciato in corpo dalle dieci di sera che erano arrivati sino alla mezzanotte vicina lo sapiva soltanto il garzone del vinaio che all ultimo appena d'occhio do michele che metteva la mano in saccoccia, sacco sto alla tavola come a volerci passare sopra lo strofinaccio quanto si paga disse do michele, cominciando a contare i soldi il garzone strofinando lo strofinando lo strofinando lo strofinando lo strofinando lo strofinando lo strofinando lo strofinando lo strofinando lo strips sull e chiazza di vino si faceva il conto a memoria e do po momento senza levar gli occhi rispose tanto 48 soldi e la vostra buona grazia li fun silencio l'altro rimeneva stupefatto adeta messo sulla tavola il mucchetto dei soldi e contemplava il garzone con gli occhi lagrimosi 48 soldi mor moro 48 soldi cioè le me sumo ge regesbe le me sum, le man le me sum, le man le ran le wane ." D'o vele un mesi vorbottava fra se se, guardando kon le labra strette, netra vicelli del soffitto, come voler li interrogare. Dal banco akaretsando silmento kon la mano rossa e rinfiata, il vinaio cipigiava gusto, amikando al garzone che rondava kon lo straccio fra le mani e tirava per ridere, a far scomparire di sulla tavola el mucchietto dei soldi. Guardate, dicendo Dom Ikele, volgendosi attorno. Kweste nuova, uno da o momento all'altro, non si trova più il de la radosso. Cosi dovette ridussi a sveiare il compagno, che dormiva come se niente fosse, kon le mani aperte sulle kosche e il naso fra lo sparto del soprabito. Eh? fece quello, provando da koncharsi sulla panchetta. Ke sucesso? Sognavo ka era sucesso el terremuoto, vi fume una risata fra tutti. Lui guardava en giro un po' encollerito un po' mortificato. Lentamente, regendosi allo spigolo de la tavola, si kino arracattare il cappello che iere acaduto per terra, e c'e vea messo un piede sopra, come se fosse un cincho. Senza pensare a ripulirlo lo guardo al lungo kon una attenzione stupida, girando la da ogni verso. Poi se lo misse sul capo e disse. Ce ne andiamo? Un momento? Rispose Dom Ikele. Qui mankano due soldi? L'altro non capiva. Se raleva su astento, afferrandosi alla tavola kon una mano, armejando kon l'altra kasaccio, come se cerkasse koal cosa, arrische di cavare un occhio la bimba del vinaio, ke gli e ravenuta ridere acosto. Poi ricadde accedere, e dettene un gran suspirone, allungandosi trasverso. Sentite, konpare? Ribatteva Dom Ikele kon la voce smozikata. Ci vogliono due soldi. L'avete due soldi? He? Ke cosa? Borbuttava l'altro senza muoversi. Due soldi, per ajustare konto del vino, e poi se ne andiamo. Il poveraccio gli fecesenno, ke frugasse addosso, smaniava pel vino ke gli saliva alla gola, e non avea forza di muaver un dito. Alla fine, come di ovolle, Dom Ikele risce pillar di quattro soldi dalla sakocha dei kalzoni, sudando konme un cavallo. L'omori di voce di cui lo stordiva l'unitacchia suona e continua, il vino gli montava el capo ko sui fumi kaldi et tremolanti. La cantina gli pareva soffocante, sensaria, troppo illuminata e troppo irritante. Ghi oki ye si imbambolavano, a ogni momento se li asciukava ko alla pezzuola, ke sulle gote accese i metteva un dolce senso di frescura. L'altro, un kokchiere danolo, ke a prima sera avea messo dentro cavallo e karroza, non trova va pace, ora ke il sonno ye rastato spezzato posidun subito. Sentite a me, consigia va Dom Ikele. Andiamo ce ne a casa. Ora, balbetto e kokchiere, ma e presto, scherzate, e mezzanotte. Si, e presto, e mezzanotte, dice va Dom Ikele, facendo per reggersi in piedi. E se non volete venire, minaccio perdendo la pasienza. Me ne vado da solo e buonanotte. Ma fuori sotto alla porta, aspetto che uscisse, appoggiandosi con le spalle allo stipide. L'altro, dopo momento venne fuori anche lui, aiutato dal garzone, ke se lo menava innanzia spintoni, puntandogi una mano fra le spalle. Dom Ikele, chiamo il kokchiere, son qua, disse lui, mentre ne la ria fresca, gli battevano i denti, ed e brivi di i salivano per corpo. Meteteva brachetto, traballando gli porse il braccio, e se lo fico a forza sotto al suo, serrandolo come meglio poteva fare. Il kokchiere, col cappello che gli era cascato su per gli occhi, barcollava che era un piacere. Per dove andiamo, murmoro? Di qua, sembe dritto, piyarono perforia, sfregiandosi e muri come yasi. A ogni passo falso andavano sbattere nelle porte chiuse delle bottege. Innanzia alloro la via larga sapriva, allungandosi aperdita di vista, biankejando sotto alla luce giallastra dei fanali. Era sattolune di del carne male, e la gente in tutta quella giornata sera sbizzarri ta buttersi infaccia il jesso, come se non avesse fattu alto in tutta la vita. Gran bella porqueria, ora in quella polveraccia bianca, che appena la si smoveva, faceva venir la tosse astianti, s'affondava sino alla caviglia, come su la via nuova. Alle bottege le insegne erano screzzate di bianco, e pareva che di sopra si fosse cascata su aggocceri la calce di una embiancatura alla facciata del palazzo. Quella, quando meno ci pensavano, a due compari si parava innanzi un mucchio di polvere e di spazzatura che li sviava, spingendoli l'uno dosso all'altro, nello stringersi che facevano. Il coqchiere, cotto come un pulcino, sera messo a parlar da solo, e diceva un mondo di scioccheze, guardando per terra, di colpo trashinandosi indietro e presi una manata di jesso, i coriandoli, borbotto, con una voce rauka. Oci e carnevale, ah, caspina. No signore, protestava domichele, che si accorse della mala parata. E' finito carnevale, e' finito. Oce carnevale, rideva il coqchiere barcollando, ed un subito gli skusciota sotto al braccio, levando il pugnio. Domichele fo culpito in faccia la masella. Il jesso iscese giu per il colletto nella camisa, lasciando gli sopralla spalla una grande macchia bianca. Il coqchiere rideva rantoli, sera coqcolato in mezzo al marciapiedi col la mano sui ginukhi, e si godeva la bravata. Questa non si fa, disse domichele, passando sui la faccia la manica del soprapito. Lasciate stare il jesso che fa male agli occhi, e' trus le rarizsando si, piya va ne lubri ake zaa un area spavalda. ii sakko stoe barcollando col fiatoo buzsolente, le braccia penzoloni, gli si vezne a metter sotto al muso. hebbene, boerbottava. Lisito feiso, lisito feiso. Andiamo, pese domichele, tornando a stringer lo al braccia, quello si lascia fare morto morando. Tiraron innansi, Rejo nando ognuno per sukonto. Nela via deserta, don Mikele, senza saper kume si mi sei racontarele proteze della sua joventu, affa-stellando bu gie kome piu gli kapitavano. Il co kyeiri askoltava interrompendo la monos ji liabi. Una volta, diceva don Mikele, iyo kwando facevo il soldierso, se sapeste ke fatti potre dire, mi ricordate la guerra di crimea, — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — o u o o e o a m o, ho o o Pakistani- Tes- Marponesiğe o o o, a ko Disse-re Di Prussiàфoe bhenyte kon mhe, ala mbashatoreän only portable flight l'king fachstick aite a sentref ii bhi oppose he say che sei solo segui una parolaccia a cui fece kon esklamacione del coqchiere e viva bravo gritava costui entusiasmandosi cosi dis e viva e viva che vi pare miss dom ikele e vi verre di prussia vol le coqchiere con le braccia levate zi top carita me volete fara restare mor morava dom ikele bella parola bella parola gritava el coqchiere trashinando sello dietro e viva feci du e passi e kad aa compare esklamo dom ikele tirandolo per un braccio non vi butate per terra aiutatemi mor butava el coqchiere brancicando passavano delle signore due che stavano a braccetto che accherando si trassero indietro spaventate e missero dei piccoli strili di terrore poi skapparono guardandosi indietro come se li avessero alle spalle aa, miutio miutio qiagnu colava una tenendosi stretta per mano una bimba e kapuchata che le kacciava el capo frale sottane dei signori che le accompagnava no corevano dietro rassicurandole aa davvero era una cosa abbastanza skonvenevole vederte iyomini che si jettavano a terra in mezzo una via publica per dove la gente passa alluscire del teatro e come el piu giovanotto si dava assai da fare e strepitava per la paura che sera ampigliata le donne e a forza voleva chiamar una guardia un vecchetto che andava col loro disse che lascia se spare perche era l'ultimo giorno del carnevale e per un anno si sarei berimast in pace la giu sott una botteca i due continuavano a questionare come si stessero a casa loro da lontano le signori si voltavano a guardarli afrettando el passo era una macchia nera che a volte si muveva comicamente sul gran bianco del marcia piedi e a volte, nel silenzio un'esclamazione rauca che metteva loroi brivi di addosso il cochiere si era sesso addirittura a terra e non voleva saberne di tornare a casa tutto il corpo gli si era entorpidito balbetava parole confuse rute con la lingua grossa che gli pesava girando il capo da ogni verso don mikele, poveretto perdeva el fiato a volerlo per suadire gli sikinava lorecchio notinava per braccio in pietosendosi a, compare, lamentava che m'avete fatto, compare mio trova sollevarlo e gli cade sulla pancia il cochiere mi seonurlo di dolore beste mio sott ovoce non si mosse più don mikele anaspando con le mani nella polvere safferro alla colonina del fanale per rimettersi in pieti lo ammazzato mormoró e fu preso da un toerroro improvviso gli torno accosto e lo scosse dolcemente compare compare vvo fatto male l'altro sospirava ora el vino diventava nero tanto che di colpo si mi si appiangere come un vitello io fatto male balbetto don mikele s'indiozzar a quel modo che faceva proprio conpassione poi all'improvviso fu preso da un impeto d'egoismo ora menevade lo lascio solo penso guardandolo mentre si lamentava ancora e balbettava nel pianto cosi nel pianino s'allontanò voltandosi indietro ad ogni passo ora nella strada si faceva un silenzio profondo lui s'aspettava da un momento all'altro vedersi capitar addosso i grabbinieri per questo rasentava i muri cercando l'oscurità e l'appoggio a volte uscendo dal buyo la sua ombra si disegnava a terra don dolandosi come la campana del karmine quando suona morto allo svolto nel chiarore di un fanale che gli faceva veder doppio in champos patendo le mani nell'area poi d'accapo rientro nel buyo che per buon tratto si fondeva sui muri nel vico letto parlava solo pensando ancora al compare abbandonato la gio in mezzo alla via io figurandosi dove rispondere del cochiere a qualcuno ma io non lo conusco come vero idio non lo conusco lui è caduto e se fatto male come si chiama e se io non lo conusco che vi posso dire è stato una discrazia è caduto se fatto male è un porco abbevuto quattro litri cosi ha detto lui che ne san niente signor brigadiere se mi credete come parlando un muro nell'ombra ora il silenzio era grande nessuno passava si dolce il cappello salutando poi fece spalluce e si rimise in cammino e continua a negare non lo conusco ma forza mi deve essere compagno ma se io non lo conusco end of yobriaki bye salvatore di giakomo red bye alehandra tuono capiolo wazaru bini satou haruo riburi boksudo to ogo no tamini rokon sere mashta kokoro kayo wazaru bini kokoro o hito ni sarasedomo geni moto nagiku hito zonaki kokoro no ita de chi o fukido anaya to sakebu hito zonaki zuma di kimono o a kohini shite kurushi kimono kurushiki mono zo kokoro naru kokoro o a ito shi subemo nashi peni oa toro rezu mi ni oa mirarezu kokoro kayo wazaru bini oari kono rokon oa paburikku domen des rodoku rukas oribel 3 brida by michel lands red in luxemburgish dot org by sonya 2 brida 2 brida des ich gunit gleichen ging durch ons liven madenen si zi bam armen zi bam reichen awo ekenit as al zait en den en, de lachd anas den an, do lihtimt luchdiket eraus es icht ons imo fredse man as gergesin a jida haus den anren dis na icht umlachen agetsing vea steldo hiya endenkt e furshtas shaft groos sachen an dahut net al munche gye de brida de ich hai wil soen dat as den icht dat as despaas kymt desend glik an tere zadroen da mich den anren dan uft nas end of 2 brida this recording is in the public domain awo marie by un tonyo deraujo read in classical 2p for Librevox.org by Lucas Oliveira awo marie awo marie graus fareceta nasan bae deiro na mo yandei erare ko imom beo kathu pira mo ere ko cun yasui imom beo kathu pira be un demambira yasus santa marie tu pas ere tu pomo nge ta ore yunga pae bae resekun ere ore jei kye ore rume beno amen end of awo marie this recording is in the public domain awo marie graus fareceta nasan bae deiro na mo yandei erare ko yasus santa marie thena marie gale lewe anren aelier e bae resekun e bae resekun e bae resekun e bae resekun e bae resekun pachouka, weśmii torbe borsuchou i janczarkę hajduchou i monstrzelbek wintówkę zde im skouka. Vzieli bronie, wypadli, do ogrodu sie wkradli, kendi špaler al tane obrasta. Nadarniowem siedzeniu coś bieleje sie w cieniu, to siedziała w bieliźnie niewyasta. Jednou rękou sve oczy krywa w puklach varkochi i pierś krywa po drombek bielizny. Drugou rękou odlona odpyhawa ramiona klęczoncego ukolan mężczyzny. Ten, śiskayonc kolana, muvi do niej kochana, aksuż vsystko jam vsystko utraciu. Nawet tvoje vestchnenia, nawet ręki ściśnenia, woje voda juz z gury zapłaciu. Ja choć z takim zapałem, tyle latcie kochałem, bendę kochał i jenchał daleki. On nie kochał, nie jenchał, tylko trzostem zabrenchał, tyś mu vsystko předała na wieki. Co wieczora on bęndje, tononc wpuchyła bęndje, stary web na tve młonie koysał. I stwych ustek rużanych, i stwych licuf rumianych, mnie wzbronione słodycze vysysał. Ja, nawiernym koniku, przy księżyca promyku, biegę tutaj przez chłody i słoty, bym cie witał vestchneniem i pożegnał życheniem dobrej nocy i długiej pieszczoty. Ona jeszcze nie słucha, on jej szepce do ucha nowe skarki czy nowe zaklencia, aż wzruszona, zemdlona, opuściła ramiona i schyliła sie wiego objęcia. Woje voda z kozakiem przyklękneli za krzakiem i dobyli z zapasa na boje, i odcieli zębami i przybili ztenflami prochu garść i granulek we dwoje. Panie, kozak powiada, jakis biesmje napada, ja nie mogle zastrzelić tej dzewki. Gdym pół kurcze odwodził, zimny dreśc mnie przehodził i stoczyła sie uzah do panevki. Ciszej plemje hajducze, ja cie płakać naucze, maš tuz prochem leszczyńskim sakiewke. Podsyb zapał, a żywo, zczyść paznokciem krzesiwo, potem palni w tfuj web lub w te dzewke. Wyżey w pravo pomał, czekaj mego wystrzał, piervej musi w web dostać pan młody. Kozak odwiudu wycelił, nie czekajonc wystrzelił i ugodził w sam web voje wody. Koniec wiersza czaty, to nagranje jest w domenie publicznej. Polovanie na wielo ryby by Wacław Sieroszewski. Red in Polish by Piotr Nater. This is a LibriVox recording. All LibriVox recordings are in the public domain. For more information or to volunteer, please visit LibriVox.org. Polovanie na wielo ryby. Wschodnie po brzeze Korei, Shimpo. Bursztynowy świt już rozedniał nad zatokon, okrongon i cichon jak jezioro, ale gwiazdy w niebiosach jeszcze nie pobladły. Na południu płonął wspaniały Orion, na północy wielka niedźwilica ogonem prawie nużała się w morzu. Venus, różowa odblasku dalekiego słońca, gorzała jak rubin nad blednącym widnokręgiem. Opuściliśmy tłumnie wielki żelazny parowiec, który był właściwie wielką kuchnią do gotowania wielo rybów i przewiezieni małą łodzią parową. Wsiedliśmy na statek myśliwski norweskii roboty, 96 stup zaledwie długi i 18 szeroki, zwienzły, krępy, mocny i zwrotny. Nie posiadał wielkiej szybkości, robił 11 węzłów, 11 milmorskich na godzinę, lecz dla statków tych nie tyle ważną jest szybkość biegu, ile spravność i moc maszyny, wciąż zmieniającej tempo pracy i często gwałtovnie szarpanej tam i na powrót. W godzinę po wyrusheniu, juz byliśmy w otwarte mmożu i płyneliśmy wprost na wschut, gdje z blady chval, w złotym rozświcie, wynużała się kraweń w słońca, jak w zgurek purpurolego zorzewia. Chwilę jeszcze i ogromna ognista kula, podbita przez refrakcię, odskoczyła od widnokręgu jak piłka, błysła i rozsypała płaktę złotych iskier na majestatycznie kołyszących się wodach. Dookoła latały biały czajek i o załamanych skrzydłach, czarna o strodi obavrona morska przyciągnęła wysoko od morza, ku opuszczonemu przez naslondowi. W prawo o parę stajań płynęł drugi parowie w zylorybniczy, należące do tego samego towarzystwa, a na widnokręgu mgliły się lekkie obloczki dymu z norveszczyków, któzy przez noc drejfowali w mmożu, a teraz juz polowali. Nie za długo byliśmy w tem samem miejsczu, gdzie wczoraj zabiliśmy wielkiego pręgowanego wieloryba. Wytrysk wyrzekł spokojnie gruby sternik, łotysz nadbałtycki. Gdzie? Nim odszukaliśmy lernetę juz zniku, a gołem okiem nikt nie mógł zmierzyć się ze starym wielkiem północnym. Statek zwolni ubiegu, stado kaczek poderwało się spod nas, i sznurem podciągnęł o kuspiętrzonej różową glistej korei, przeleciał ruj drobnych morskich ptaszków, po których wielorybnicy poznają pastwiska wielorybów. Słońce hyż oshybowało w górę, jak zwykle w niskich szerokościach, blask jego coraz szerzej złocił sinefale. Wiatr zmagał się, znów wytrysk ukazał się w dali. Tym razem wszyscyśmy w porę dostrzegli jego biały zwievne obloczek. Majtek pośpiesznie wdarł się po sznurowej drabince na szczyt masztu do bocianiego gniazda. Strzelec podszedł do stojącej na dziobie okrętu armaty nabitej harpunem i oparu się o nią. Zmienyamy kierunek, teraz mamy wiatr zboku. Pełny, mówi sternik maszyniście przez tubę. Statek zaczyna drgać, jak w ataku febrycznym. Bałwany ciskają się nań, zalewają pianą i mocno kołyszą, pędzime im na przełaj, kus postrzeżonym już dwokrotnie wytryskom. Zrastańczony chwal znowu bucha wytrysk, już zupełnie blisko. Wtem ogromny bałwan zalewa pokrywa strzelca, armatę i zmywa star czy zwinientą wkręgi linę harpunu. Wezwani sygnawem maitkowie biegną poza chlapanem, stającym co chwila dęba pokładzie, aby ją nanowo ulożyć. Strzelec nie balesczepuje wolesczapki i kurtki. Bardzo rozkołysany bałwany, mówi sternik, źle będzie strzelać. Nie zmienyamy jednak kierunku i wspinając się z fali na fale, ścigamy uchodący przed nami i dalej wytrysk. Zniku nie widać go nigdzie, wszyscy wpatruyemy się z natężeniem w sinny horyzont kołyszący się jak rucono na wiatr tkanina i wszędzie biele ją czuby bałwanów. Wiatr zrywa z niektórych pianę i ruca wysoko do góry łatwo pomylić się i wziąć się zasłupy wody wyrucanej przez wieloryby. Wśilut tych pian wijon się gromadnie czajki biały jak piany. Morze granatowe ciska się gniewnie pod niebem drażniąco jasnjem przesłonecznem bez śladu chmur. Niebędzie pociechy mrucisternik, wielorybów ani śladu gdzies się pochowały. Maszyna ledwie drga statek zwytkniętym ostrzom harpuna nibe orzeł w chmurach kołuje się i nuża wślut skotłowanych odmentów wypatrując zdobyczy. Chwile vlogą się długo jak godziny na mostku cisza. Pilnuj na prawo, rozlega się miazda. Pilnuj z tylu, blisko! Powtarza ten sam głos. Sternik aż się do podłogi na chyliu obracając koło radia, ślut pian wycia wiatru ich lustanie bałwanuf. Statek jak fryga obrucił się prawie na miejscu. Pełny grzmi przez tubę do maszyn. Wszystko drga w szalonym pędzie. Thale z drogi, wichry z drogi. Z niepokojem śledzimy 3 ogromne ssaki kolejno wyrzucające się z wody śiskayące wysokoku niebu białe fontany. Brunatne ich grzbiety błyszczą na słońcu łącząc się z falami w po teczystych linjach. Nadno, mówize z niechęceniem kapitan, gdy te potężne grzbiety, opisavszy w powietrzu łuk mocno wygięty mignęły rozdwojenymi ogonami nad wodą i znikły. Jeshce będzie jeden, ostrzegia Sternik. Nielson pilnuj, woa na strzelca. Ten już dawno ma się na baczności. Nogą odemkną śrubę tamującą wachadłowę ruchy działa prawą ręką ują drewnianą rękojeść gdje znajduje się kurek. Ogromny słu prospylonej wody wzniusu się tuż przed dziobem statku po czym wypłynął ciemny, błyszczący i wielki jak mielizna grzbiet. Strzelec pohylony nad działem wciąż czekał. Wielorep był zbyt według niego daleko. Strzelać do niego moż na harpunem zaledwie na dwadzieścia sążni. Wielne obrotów śruby i statek go dopadnie. Lecz potwór też nas dostrzegł i zapadł się s sapnienciem podobnem do łaskotu stachającej się fali. Stop maszyna! krzyczy w tubę sternik. Proszą de chayuty na śniadanie mamy czas, nie prantko teraz wypłynie. Zapraszał przejmie kapitan. Po śniadaniu to samo statek kołuje się wśród sinnych, spiętrzonych wód zalewany przez czuby ich pian szarpany przez wiher sili się wciąż aby wśród tych zawrotów nie stracit zoczu stada ściganych wielorybów. Widać ich dużo na widnokręgu. Białe obłoczki wytrysków pękają to tu, to tam, jak małe bulkany. Lecz lepej ścigać ciągle to samo stado i sternik bacz nie śledzi wśród krzyżujących się wirów. Gdy znikajon okrędz walnia biegu i zatrzhając się lub obracajonc na miejscu čeka i wypatruje, gde się obu ukażon. Niekiedy sternik odgaduje drogę stworzeń z kierunku ich zapadających się grzbietów. Z kolei, w jakiej płynon za sobą, w jakiej rucają wytryski, wtedy okrędz atacza półkole, imknie całą siłą pary na miejscce do niemanego ukazania się zdobyczy. Ale wieloryby mogon rozwijać ogromną szybkość ruchów i mogon zostavać pod wodą nawet pół godziny a przez pół godziny robią z łatwością dziesięć mil morskich i pół mile nasze. Następnie często juf pod wodą zmieniają kierunek. Stąd pohodi że nieraz ukazują się z zupełnie innej strony niż przypuszczają najwytrawniejsi sternicy. Dziś szczególnie trudno je śledić grzbiety plączą się sfalami. Usprawiedliwiał się sternik. Wiatr wzmagał się, stavą pory wczymi zmiennym. Na niebie zjawiły się wysokie, pierzaste obłoki i utworzyły tam pięknym blisty wachlasz z zawiniętymi spiralnie końcami. Zwiastun tyfunu jutro najdalej po jutrze będzie burza ale dziś, czy zdążymy jeszcze co upolowac? Kapitan odwrócił się w milczeniu. Nienależy nawet pytać oto marinaży. Ostrzegł mię cichu mój tovarzysz. Fale wielkie, ciężkie, przykre, tłukły się o okrend, który nagle jak by stracił zwinnośc. Suona wodna kurzawa, zmuchywana przez dwiatr doratywała asz na mostek kapitana. Czapka moja inote spokryły się cały perlistą rosą. Wiatr nie pozwala uwysunonć twarzy z zarzaglowej oswany uburty. Od szumu i kołysanie się statku, w głowie mi się z lekka mącić zaczeło, a tovarzysze moi, wytrawni marinażę niezdolnymi się okazali w tym razie do współczucia. Nic więc nie mówiąc spuściłem się do kajuty, aby się na chwilkę położyć. Spokuj i cepła czapka na głowie, to najlepszy środek na morską chorobę. Wyciągnąłem się na posłaniu skołatany i znużony, gdyż ubiegłej nocy nie spałem trawie, wywoływałem stięcia fotograficzne zrobione na morzu. Ale usnoć nie mogłem. Wszystko w koła mnie wrzęczało i latało, stukał jakiś obluzowany luminator, a przez tubę wystającą nadłuszkiem kapitana doratywała z maszynowego przedziału Sment na monoton na piosen kapalaców i urywane rozkazy pełny, stop, wolno. Wkrutce i moi towarzysze zeszli z gury do jadalni, gdje były w porządku przymocowane kołeckami do sto'u talerze, szklanki, butelki, widelce i noże. Zanim jednak zabraliśmy do jedzenia, mocne gwizdnięcie wywoła o nas na pokład. Wielory ptuzz, rzekł gubrowa to sternik. Nim skończył, morze rozwarło się z łoskotem, słub wody wyleciał i brunatny grzbiet wynużuł się z wodnych skrentów. Płynął kunam naukos wielki jak rafa, strzelec nachylił się do celu i ścigał go ostrzem harpuna. Potwór zwolna zataczał ponad wodą łuk, dążąc w głębiny. Już mała jego płetfa koło ogona błysnęła w powietrzu. Spuźnił się niedoęga, mruknó sternik. Jednocześnie w poświstach wiatru buchnół strzał i czarna błyskawice rozwijającego mnura przeciała blask morza, dym prochu zakrył na chwilę pocisk i ofiarę. Strzelec podnił słupytająco do góry głowę. Wwodę, odpowiedział mu dozur. Zmieszany Nielson włożył ręce do kieszeni i odszedł o darmaty, po chwili jednak opapientał się i wrócił pośpiesznie. Majtkowie i sternik już biegli z hałasem, aby natychmiast nabić wystrzelone działo. O strażnie bydlenta, oczy chcecie mi wybić? Krzyczał gniewnie sternik na marinaży ciągnących linę. Bomba nie pękła, o strażnie. Zarzucili linke unastukający oburtę długi żelazny pocisk, na ktorego końcu prześrubowana bua wielka ostra grusza susurowca, zawierająca dwa fumty prochu i zapał piorunujący prywiązany do skrzydła harpunu. Gdy skrzydła te, szarpniente przez porażone ciało, otwierają się jak haki zębatę, drucik przymocowany przedszą mieszaninę bomba pęka i czyni wewną trzulanionnego zwierzeńcia straszne spustoszenia. Chociażfale w ciąż zalewały pracujących działo szybko zostało nabite i znowu rządło jego zacheł opilnie szukać ofiary w śród odmentów. Lecz wystraszone olbrzymy znikły i długo kołysalismy się i szybowali mięzy krętymi bałwanami nim dostrzegliśmy na widnokręgu nęcące wytryski. W pościgu za nimi ubiegła połowa dnia, słońce nisko opadło, do zachodu została najwyżej godzina. Zmiechenceni ludzie już pracowali niemrawo. Strzelec z rękoma w kieszeniach choć armaty nie opuszczał patrzał gdzieś w bok niedbale. Jedynie sternik zawzieńcie kręcił kołem i parowcem oraz krzyczał jak przedtem przez tubę, pełny, wolno, stop, nazad. Za to wielo ryby jakby poczuły, że mogę mniej sobie nazważyć krążyły co raz bliżej i co raz dłużej pozostałali na ciemniejącej powierzchni oceanu. Potwornę łuki ich krzbietów wydawały się jeszcze większymi w ukośnych pramieniach zachodu. Sztegul nie wyzywająco zachowywała się trójka brunatnich olbrzymów. Raz wynużyły się z boku statku tak blisko, że pluski chwontan i łoskot sapania wszystkich poruszył. To ich zgubiło. W myśliwych ożył znowu zapał i zacheło się w ściekwe polowanie. Wielo ryby, ośmielone zapadającym zmrokiem, dworowały sobie z nas, a morze, przyzwyczajone łączyć się w gromady, brały też ciemny kadub naszego statku za żołądek jednego ze swoich współbraci. Dość, że sternikowi udało się kilkakrotnie dopaść do nich w chwili wyrunużania się i przeciąć im drogę. Strzelec na chwilę nie wypuszczał z dłoni rękojeści armaty, ale i noc zapadła hyżo i słońce już tykał o widnokręgu. Wrescie padł strzał hura, trafiony, trafiony! Dziub paro statku mocno się pohylił, przyciśnięty potęż nie do wody. Lina nawiądzano do sznura harpunu z wężowym szelestem rozwijała się z metalowego bębna i snuła dygocąc przez pokład i łożysko u dzioba, w zieloną głębinę. Tam szybował raniony wieloryp. Wsysty zbiegli się na przód statku i pohyleni przyglądali się dygoczącej linie. Statek, choć szedł całą mocą pary w tył, sunoł jednak naprzód z szybkością sześciu węzłów sześciu milna godzinę wleczony przez morskiego tytana. Już wybrał 120 sążni zauważył kapitan. Niech zahamują linę na chwilę rozkazał strzelec próbując napięcie sznura nogę. Naciśnięta lewarem lina wolniej zaczeła się zbębna odwijać, ale rychwo ją trzebe było popuścić, gdyż idące z głębi szarpnięcia były jeszcze za silne i mogły albo linę oberwać, albo statek uszkodzić. Dreszcie po długjej gonitwie napięcie linę zwolniało i szybko przybierać ona zaczeła kierunek poziony. Lada chwila wypłynie. Istotnie nieminało i pięć minut, gdy oćwierdź wiorsty na przodzie statku zakotlewały się fale, buchnęła fontanna i z zakrwawionych plan ukazał się wieloryp stkwiącem w grzbieć żelazem. Sztczona ze statku mała szalupa z dwoma wieślażami, ślizgając się jak drobna łupina wśród wielkich wodnych pagurków, biegła ku zdobyczy. Pośrodku szalupy stał sternik z niezmiernie długą dzidą, gotową do uderzeń, zawieszoną poziomu na ramieniu. Wieloryp spostrzekł ich i dał nurka, ale osłabły, już długo pod wodą wytrzymać nie był zdolny i znów po chwili wypłyną, miotając w górę wodę i kref. Morze w kołoniego zabarwiło górowo. Łódź dopadła go w mgnieniu oka i długha dzida sternika pchnienta mocno, zagłębiła się jak igła wol brzymie ciało szukając serca. Ogromne, ale łagodne stworzenie ciskało się szalenie od bulów, którego zmysłów pozbawiały. Tłukło potężnym ogonem po wodzie, rzucało fontanne, rozwierało szeroko paszczę, ale widocznie nie pojmowało, gdzie szukać nieprzyjaciela i co robić, aby się od niego uwolnić. Łódź skakała do kołaniego jak drobny listek, lecz nie uchodziła, i okropne, zimne rzondło z ręki sternika raz po raz zapuszczało się wewnęczności ofiary. W podobny sposób męczyły wieloryba jedynie czasami staje rekinów, ale od nich mógł uciec, nawet gde zdążyły urwać mu płetwę lub wypruć poeć sadła. Od tych nowych, nieznanych mw wcale stworzeń, biedny potfu uciec nie mógł. Coś go trimało i sprawiał o ból tak szalony, że wolał już krążyć na wodzie i poddawać się mszejmującym ukuciom, nisz znowu uchodzit wgłębię i szarpać obolałę trzewia. Na reszcie dzida sternika sięgnęła mu serca. Książę morza spyoł się na falach i runął złoskotem wodmenty. Łódź szybko uciekała od statku. Słońce zagasło. Zloty zmierzch muskał spinione bałwany, na których już spokojnie kołysało się ogromne podłużne ciało, błyskając wśród pian atlasowo białem pod brzuszem prostremi płetwami, wielkemi jakuszy mamuta. Na statku szybko warkotał bębę ciągnąc zdobycz na linie. Trzeba było się śpieszyć, ktysz czasami zabite wieloryp tonie i trudno go wydobyć. Na dodatku wzburzone fale mogły przylada niezręczności urwać linę lub obluzować harpun i zabrać zdobycz. Wieloryp wtedy jest nasz, kiedy w kotle, rzekł właściciel parowca, nawet podwiązany ustatku, wzburzone mmożu i idzie nadno. Każde z nich przecież warzy tyle, co statowołów 76 tysięcy funtów tłuszczu i mięsa i 10 tysięcy funtów kości. Cały panie majontek w zimie, kiedy można świeze jego mięso prwewieść do Japonii sprzedajemy go za 2 tysiące rubli. W lecie, kiedy głównie na transiem go przetapia, dostajemy zaledwie 1200 rubli za sztukę. Mięso wtedy i kości suszymy i mielem na kompost na nyezwa, ale gorsha, nish za świeze lub solone mięso. Za świeze mięso, japończycy hent niepłacą w negasaki 10 do 12 kopie jak za funt, jak za wołowinę. Pocientego wieloryba składamy w kosze i stawiamy na pokładzie w prwewiewnem miejscu. Wiatry w zimie wieją chłodne i w ciągu 2 gdni przejazdu stąd do Japonii, mięso się niepsuje. Mięso jest smaczne podobne smakiem dowieprowiny. Na targach japońskich bywa oka rozchwytywane. Interes byłby doby, gdyby zawsze mozna byo odgadnąć, gdye te szelmy wypłyną. Ale nie raz po kilku dniach upendzania się, zaledwie jednego uda się złapać, a wydatki na utrzymanie statku, załogi, urządzenie kuchni pływającej prenoszą z gurą 1000 rubli dziennie. Prawda, że bywają dni, kiedy 2 na sztatki myślivskie złowią 3, nawet 4 wieloryby, albo złapią śinego wieloryba, który za 4 starczy idaje za 4000 rubli towaru, ale to zdarza się rzadko. Zwykle liczyć mozna zaledwie na jedną lub dwie sztuki dziennie. Wieloryby tutejsze są owiele mniejsze od północnych, ktorych wartość dochodzi do 20 000 rubli, ale za to wciąż jełowić mozna. Polowanie trwa cały rok z przerwami, gdye szaleją burze lub śnieżne zamiecie. Czyż tu bywają śnieżne zamiecie? Ta, nie tu zimie na morzu nie raz tak zimne jak w Syberii. Linyę tak marzną, że rozwijać się nie chcą, a fala tak samo płuche ludi jak dziś. Cóż robić? Ciężko, ale zimowa zdobyć ccenmniejsza, boją sprzelać mozna łatwiej i z większą korzyścią. W czasie naszej gawędy przyciągnięto wieloryba do parowca i przytroczono go na łańcuchach za ogon do dzioba statku, ktory mocno hyląc się na bok pod ciężarem zdobyczy, ruszył wśród ciemnych ryczących bałwanów ku niewidzialnemu lądowi. Wśim cudem ujał kapitan znaleść drogę w tych toczących się wodach kooraf i skalistych wysepek w ciemnosciach bez majaków i morskich latarni, pozostało dla mnie tajemnicą. Stojąc na mostku kapitana wpatrywałem się w chuchące odchwanie kture znowu wściekle na nas napadły jakbym szcząc się ze zabrane imdziecie. Biały kadub tego dziecięcia tak wielkiego, że gdyby staną na ogonie z łatwością patrzyłby na drugie piętro, wluku się obok statku, mało co mniejszego. Wyglądaliśmy jak mała czarna mlówka, ciągnąca dużą, białą mszyceł. Parowiec ciężko dyszał, walcząc z wiatrem, z prondami i z tym wielkim cężarem, pusuwaliśmy się wolno, aby czas skrutyć gadaliśmy o wielo rybach. Okazało się, że o życiu ich wiemy bardzo mało. Pewnem jest jedynie, że żywią się drobnymi mięczakami i że są jedyną wyborną maszyną do przerabiania tych drobną drojów na cenen dla człowieka tłuszcze, mięso i fiżbiny. Te fiżbiny są to właściwie filtry, rodzaj wąsuf osadzonych w paszczy, przez które wielo ryb przepuszcza nabramę w siebie wodę, zacisną w szysztenki, aby przecedić, schwytane wraz z wodą mięczaki. Wody on wcale przez nos drzanie wyrzuca, a wy tryski pochodzą z wydmuchivanego przez wodę powietrza, które wyrzuca falę do gury na piętnaście nie raz sążni wysoko. Ten ogromne ssak, łagodny i prześladowany, mogancy z trudnością przełknąć śledzia i niezdolny nikomu zrobić krzywdy, z wyjątkiem marnęch mięczaków, jest jeszcze dość powszechny w wodach koreańskich i dalej na wschodzie i północy. Barbarzyńskie jednak upędzanie się zanim człowieka grozi murechwą zagładą, ponieważ nie wiadome są ani okresy ciąży i porodu, ani miejsca ich przebywania, nie wypracowano do tej pory żadnych pravi ideu granicchających polowanie na wieloryby. Wielorybnicy bez wielkiej dla siebie korzyści zabijają cielne matki, widziałem samki z mlekiem w piersiach. Wieloryby są bardzo schludne, mają czystą, cienką, delikatną skórę bez śledu szlamu, ciało mają zgrabne, cigarowate, zakończone cienkim, wachlażowatym potężnym ogonem. Wyznają, że było mi żaltych wielkich milczących stwożeń, które karmią się jak my pier się matczyną i wolałbym, aby z czasem człowiek nie mordował ich lecz pasu na lazurowych toniach, korzystając z ich na biał, jak od stat londowych. Upyneły ze dwie godziny, nim czarny pasku żystego londu wyraźnie zarysował się na nocne mniebie, lecz niepodobna jeszcze było dostrzec żadnych szczegółów. Chmury zasnuły gwiazdy i z mrok rozświecały jedynie piany fosforyzujący chwal. Ale od tego dziwacznego blasku z mrok powietrza zdawał się na szczęście za toce oczekiwano nas i smugi elektrycznego reflektora krążyły po ocholicy, jak skrzydła świetlanego wiatraka strzelały wysoko w powietrze lub śmigały po morzu, wskazując nondrogę. Sinawem ich świetle wyłaniały się nagle to nagie dalekie skały, spękane i porosle krzewami, topłach tych hasających, wrzących pian morskich, to skłębione chmury zawisle w niebiosach. Mała czerwona gwiazdka przepłynęła ko nas i wiatr pryniusu odgwasy smutnëj piosenki korańskih wioślaży. Spuźneni, zaskoccheni przburzëm rybacy, wracali do domu. End of polovanie na wieloryby by Wacław Sieroszewski. Leiaurea. Lied in portugues do Brasil por Lucas Oliveira. Leiaurea, o lei nômero 3.353 de maio de 1888 de Rodrigo Augusto da Silva. Declara estinta escravidô no Brasil. A princesa imperial regente nôme de sua majestade imperador, o senhor Dom Pedro II vai saber todos os súdidos do império que a semblea geral decretou, e ela sancionou a lei seguinte. Artigo 1. Declara destinta desde a data desta lei a escravidô no Brasil. Artigo 2. Revogam-se as disposições incontrario. Manda portanto a todas as autoridades a quem conhecimento e execução da referida lei pertencer, que a cumpram e façam cumprir e guardar tão interamente como nela se contem. Artigo 3. Revogam-se ase ae e ae e ae e ae e ae e ae e ae e ae e ae e ae e ae e ae e ae bhe e ae e ae ae e ae e ae e ae e ae e ae josej julj di albu kereke fin de leiaure o lei nômero 3.353 di 13 di maio di 1.888 Todas as gravaças LibriVox estom i dominiu publiku qeinune shi ka'telul de Grigore Aleksandrescu acetitan ilimba romana pentru LibriVox.org Livia qeinune shi ka'telul qate mi sonnt de urte unered obituace kum lupii ur shi lei shi alte kate va kare kred despre sine kapreciez qeva deseth trag dinó neam mere, asta i ontemplare shi iyo poate sonnt nobil dar so arat, no mi place oamenii spunadesia kantsar civilizate, xte egalitate Toate iau schimbare shi lumia se ciopleşte, numai pe noi, mndria, nu ne mai paraseşte. Ket pentru mine unul fieşte cineştie, ko am de bukurie, kand toata rigioana, măkar shi cea mai proasta, kaine sa dea, imi zice, iar nu domia voastră. Aşa vorbea daunezi, kun bo oare kare, samson, dulov de kurte, cele tra foarte tare. Ketzelul sa murake, sheşe da laoparte ka simplu privitor, auzind vorbalor, shi kă nu au mndrie, nici capritzi de şarte, s'apropie in dată, s'aşarate iubirea ce are pentru ei. Gndirea voastră, zise, mi pareminunată, şi simtimentul voastru, xtimezu fraţimei. Noi fraţi tăi, răspunse samson plin de mnie, noi fraţi tăi potaie, o să ţidam o bataie kare s'opomeneşti. Kunoşt tu cine suntem, şi ţi se kade ţie, nikea neruşinată, ast fel să ne vorbeşti, dar ziceaţi, şi ceţ pasă, te întrebi eu ce ziceam, adevărat vorbeam, kă nu iubesc mndria, şi kă urăsk pe lei, kă voi egalitate, da nu pentru kătsei. Aceasta untre noi adesea ovedem, şi numai ku cei mari egalitate vrem. Sfârşitul fabulei, kăi nene şi kătselul, de grigore Aleksandresko. Aceasta ţi registrare ieste ndomeţiol publik. El Zorab, de George Koşbuk. ◕Librivox ◕Oten registrārile Librivox олж😉bones un integrated wi-file ◕… P報ents opotid English ◕… Pashe vine un Arab cu oki stinsh cu graiu slab. Sund Pashe neam de beduim shi de la babelman deb vin sa vnd pe Elzorab. Arabi tots rsar din kort sa mvada roibul knd el port shil joken friu shi lasen trap. Nye drag ka oki mei din kap shi nu lajda nishmort, dar trei kopi de foame mor. Uska'ti e cerol gurilor shi de amar ndelungat neveste mele yasekat al lapterin izvor. Aimei pierdut sunt Pashe tots, omantu ei devrei kapots, dham bani pe kal, ka sunt sarak, dham bani. Daka gaseşt pe plak dham numai ktsokots, elpoarta kalul dndo kol intrap grabit in Pasdomol shi oki Pashei maresa prind, karuntai barbane tezin sthamut desuflet gol. Omie de tsekin primeshti, opa asha ktde dar niki esti, maimul de ktnd visul meu, sats rsplateas ktdunezeu asha kum ndplateşti. Arabul yaku oki plin de zmbet, mia de tsekin da kum, da kum ei sunt skpats, da kum vor fi shi ei bogats, nor cere las traini. Nu vor trayi sub kort ndfum, nu i vor cer shi, kopi ndrum, nevasta lui se va ndrema, shi vor avea shi ei ceda, saracilor, da kum. El strange bani mai kufok, shi pleaka, bat de mol norok, sha larga dus d'un singur gnd, dodat ndsa, tremur nd se ndtoarce, sthpe lok. Se uita lungla bany, shi pal se klatina, kadus de val, apoi lakal priveşte drept, kupa shi rari, kufrunte anpiept, s'apropie de kal. Kuprinde gtului plngand shi ndas prai koama ndgropand dobraji paliz, pui de leu, suspinatrist, odorul meu, tu shti kai eu te vund, kopi mei nusor juka mai mult kufrunze nd koama ta, ndtor petrece laiz vor, De akum smokin din mn alor ei noravea cuida, ei nu vor mai eši ku drag, s'ntin d'a mnili le din prag, s'yau ku mine nd sha per ndg, ei nu vor mai eši rhz ndn kalea mea shi rag, kopi mei kum s'i ndbun, Neveste mele csi sei spun, knd va ndtreba de elzorab va rhd ndregul neam arab de bietul ben ardu. Raira tu, nevasta mea, pe elzorab nul vei vedea, de akum urm ndu te la pas, nici nd genung la altau glas, el nu va mai kadea, Pe ardun altau, pe ben ardun, nai s'l mai vezi nd zbor, nebun pe urm a uni shoim uxor, ka s'et s'n puşte shoim nd zbor, nu i vei pofti ndrum bun. Nu vei ndzmbi kum s'alt ndvnt ardun altau nd alb vestmunt, shi ka s'simt s'osirea lui mai mol, de akum tu ndo s'pui urechea la p'munt. O kalul meu, tu fala mea, da akum eu nu te voi vedea kum ti ndunaril nd p'munt, shi ka da ta fuior ndvnt ndzbor de ndu nea, kum mesteci spuma alb nd fru, kum joci akoamei galb nd ru. Kum iei p'muntu nd galop, shi kum te ašterni ka un potop de trzne tempustiu, shtia pustiu l de noi doi shi zara, se ndgroza de noi, shi tu de akum al koi vei fi. Shi ndcine te va mai skutii de vntur shi de ploi, nu vor greii ku tine bland, te or nd jura ku totsperand, shi te vor baate odorul meu, shi torporta shi mult, shi greu lsate vor flamand, shi te vor duce la rzboi, s'mortu cel kreskut de noi, iats bani pasha. Sunt s'arak, dar fără gal, eu, ce s'fak, dăm galul nd apoi, se ndkruntă pa aşa, ešt nebun, vo ešt pe i anicere se i pun, s'te dea kainilor aşa, e galul meu, shi naštepta de doa ori s't spum. Al tău, acel karel kreskuiu bindul cinei, eu or tu, dedrap ta kui askulta el, din leu turbat fă kandul miel, al tău, o paša, nu, al meu e. Pentru galul meu mă prinde piept cu dumezeu, hai inima, tu poţs aai mai vredni, shi mai mndri kai, dar eu stăpumem. Eu, ndraga mila tău cer, alakh e drept, shi alakh din cer va jude ka ce intre noi, kă mă răpeşti, shi mă despoi, marungi pe drum, se pier. Shi lumea te va blestema, kă i blestem, făptu'ira ta, voi merge paşa, s'cerşesk, dar mila voastră nu primesk, ce bine m'poţ tu da. Dă paşasem, s'l dezbrăkaţ şi binele ňnvergil daţ, s'are unuci vin'l prind, s'endoar c'a rabul răsărind cu ochii ňngeţaţi. ňl skoate grabni c'un punal, şo nă valde ňnge, roşu valde ňnge cald, a izvoryt din nobil ňncomatul găt, şi kade mortul kal, stăpaşa dat. ňngeţaţi v'şi binele ňngeţi, roşu valde ňngeţi, roşu valde ňngeţi.  film   j le  ed se zvonise prinziyare g'n Irlanda e'n pronsat un b'rbat grozav de tare. Lord John, prinz'n de veste cine e' shi de onde e'ste, plak'n grab'a ka sa vad'a daka e'a devarat. Ka mults lords de vitsa vek'e din intunekatul nord, Lord John e'n tr'o urek'e, flu'e r'pe drum shi k'nta shi e'chel din tv'i la tr'nta, shi vo'inik f'r'pe rek'e shi e'chel mai tare Lord. Agasit'e nurm'asatul, pe tsar'an e'l agasit'e ocupat' cu m'aturat'ul kurtsi, shi okindul bine Lordul drept spredansul vin'e shi de skal'ik'e de grab'a f'r'asit'e b'un sosit'e. Sh'apoi gata de luptare, tu e'şti will'i spak'r? Eu. Spun k'e'şti grozav de tare, de ti'a mers cuv'nt prin lume. Eu din Londra vin'a nume, sa ne pun'em la'ncer'care tr'nta, ti'ne vreau. Will'i spak'r se cru'ceşte, simte palme'le k'e'i ard, len'eş t'rn'ul shi'l propteşte, sku'i p'n palme, shi'i se entinde, shi pe Lorde br'u'l prinde, sus o dat'el r'suceşte shi'i la'zv'r'l'''''''''''''''''''''''''''''''''. O s'sta'u akum ku' tine, s'm'l'upt, mai vre'i ceva, a'uzt'u ku' ce g'nd vine. Lord'ul John privind cu'jale, shi'i t'n'ndu se deşale, s'm'iazv'r'l te ro' creştine shi'i cel kal s'pot ple'ka. A'ciast'na registrar'a y'este'n domeni'u publik.