 Riek en Eerm. Oet gedichte in het bestreeks. Dit is de LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnames zien vrij van de deursrechten. Voor m'n informatie of om zich aan te melden als vrijwilliger ga ik naar LibriVox.org. Riek en Eerm. Door Guillaume Franquinette. Wie meinig blumken was en groeit al in de zonenschien, dat laag en weenk dat bronk en bleut. In kleurjes en satin. En het wormke dat stijt te veur. En zuutendreuvig oon. En veur die schoen en rekenkleur, liet een cheloesetraan. Daar wijkt de best. En een blumkenveld. Bekleend geknak en kleurt. En een wormke wat zich groepend hield, daar bleef oon ongeruurd. Einde van Riek en Eerm. Op een kruinde van m'n zuintje. Oet gedichte in het bestreeks. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opname zien vrij van de deursrechten. Voor m'n informatie, of om dicht aan te melden afrijwergen, ga ik naar LibriVox.org. Op een kruinde van m'n zuintje. Door Guillaume Franquinette. Zouste dan zo vreug als zij, uit het leven weggerukt, wie er rustig voor ze bleu je, van de stil wordt oorgeplukt. Wie je leeske, eer het vlikard, door de weend werd oetgewijd. Wie je koren door de veugel, opgepeek ze oetgezijd. Nijn de hoop, deze uiten engel, zit nu op het dreuveit neer. Boven het bedje, boest de zekels, daalt haar op zijn zwanen vee. Jaar de zeusum veerdig zweven, met ze bloont gekroezeld hoor, want de muntje lag hem tegen, en de uiske zweerde klaar. Eind van, op een kruinde van m'n zuintje. Uit veugelken, uit gedichten, in het bestreeks. Dit is LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnames zien vrij van het deursrechten. Voor m'n informatie, of om zich aan te melden als vrijwerker, ga ik naar LibriVox.org. Uit veugelken, door Guillaume Franquinette. Zo gauw als liefde zonnestje, de zomerzee gevulden, dan zeet wie leeft de veugel te zien, wie lustig ze dan spelen. Dat kent geen zorg, dat voelt zich vrij, in door de loog te vlegen. Dat liet zo volgelukt, en blij van tak op tak zich wegen. Dat piep dat schript, dat vloot dat zink, zo vrolijk klorenhelder, dat lach dat heupelt, dans en springt, door boos en ween en velder. M'n eind, zo vreundtryk als strand, kump aan m'n roe te tikken, en grue mokjes van oud m'n hand, al schrippenteren pikken. Da' biske hup ik ins geret, en kakt die zoon da' mauwe, lang had geloerd en opgelet, die hapt het in haar klauwe, ze bromde en ze sloog die ketts, hem neet haar vangste geven, m'n hand die woren volbekretts, m'n het biske hele leven, m'n ocht het loog door zonder moord, verwoord, verstroevert stongen z'n verkesgangsbevlek met bloot, z'n vleugelkes die hungen, z'n oeskesworen al verlet, z'n gongen orne verdreien. Ik lag het op een watte bed, om met z'n woon te bijen, en door m'n zorg gerummeteed, koos eerst een pen verzachte, wat voelde ik me gelukkig, wie het al dagelijks woond in krachten. En doeg het gansgenezer had, doe ledig het weer vlegen, bleed dat het zinne vrijheid schat, weer had druk gekregen, en nu met eerste zonnestrol nu kun pen zingen teren, en schat dat in z'n schrippetal, m'n zinne dankes heren. Ik huur het smorgens alredaar, al on m'n roete tikken, en zonder dat het m'n het vroog, geef ik m'n het te pikken. Zo leef, bezuit het me, de start, de gijt, m'n kwisperren teren, oh, hij de mens, z'n dank behaart, dat zo ik zei, zo geren. Engde van het vogelken De zagen van Valkenburg uit gedichten in het bestreeks. Dit is een LibriVolksopname. Alle LibriVolksopnamen zien vrij van de teursrechten. Voor m'n informatie, of hem dicht aan te melden en vrijwilliger, ga ik naar LibriVolks.org. De zagen van Valkenburg door Guillaume Franquinette een lang vergangen tegen wie Valkenburg er staat en Kroen van Euvermoos z'n eigen hieren had. Er woorden op berg de boven het steetje loopt en deden strijkbehoener Nedes met angst bezorg. Twee zurns die kruiden reizig, wie dakgevaarne ik, ummenen we edere vader door joren druk gebleek. Ze gingen altijd samen en eerderijen bewonderden hun hendigheid en krach. Ze waren in de wapens al even goed bekwam en hoopte hoe ze het vechten te winnen, eer en naam. En heer, de kruisekrieger, die in hun frisse juich z'n eigen zorgen leven, die voelde zich niet van vreug. Er weenste zich alleen maar es leste gunst op eerd hun inns met reddersporen de magesien geseerd. Menen, gods hand zo vallen jour, neer, op dat geschlag want heer had in ze leven al deks gods woord veracht. En ze van maar gevonden in roof, op kleen en groet in kerkë het ontheilge in het moren zonder noed. Door gods zo heum dat regnen z'n vraag, die leed nedoof, die kaan zich laten wachten, doch vindt het goed z'n stroof. Inns wie op jacht rijden, urs jonkas, gaans verdwoord onvreemde buurig komen en daar woort de onthoud. Daar zorgen ze, de dochter, daar van de buurig heer een beeld van deug en schoenheid, van aardrukke zwier. Nu weest men wat hun zeentart zo na de buurig dreef, want alle twee de jonkas, ze hadden het meedske leef en alle twee ze vroegen van heur een leefde paand, de fruuren koest de jongste en schonk hem hard en haand. Het hoogreksvies woord prachtig, daar woords van wiet en breid, de aarde opgekomen en via de lustigheid. Ogerm, rouwmoos vallen, hoe vreug had geregeerd, want somber woords de uitste, het hard door niet verteerd. En schnaars, de jong getrode, geweeg door leefde en hoop, die schleepen wie in stelte, heer in hun kamerkroep, door jaloesie verwelderd, door heure helse doors, tot rosonij gemarteld, door stokker hun deboers. Men zeet, zijn oor geklaarde, bij het spatten van hun bloot en bitter, scherpe knorging, die schnoaien door het gemoord, eer vluchte lange dagen door schweefde heer het land, gejocht en oud gehongerd, geen rust mee die er kan. Totdat de lange lesde, heer enige troes verkreeg, een ermiet, die heilig leefde, ontfong zijn woerenbeeg. De lag hem op, esboete, tegong doorweer en weend, in rechte noorderrichting, zolang tot heer ondeend, zo bij de zie geraken, woem, veur ze verder lot, hun wachten zo een sheepke, daan opgenooi van goot. Heer gong, het bureau dadreven, door velder en verleeg, en oe verbergen waters, door bos en barre heeg. Heer gong door duisternachten en brandend zonneleeg, en hits nog onweersvloggen, niks heelum van zijn weeg. Heer gong al veer en veerder, wie oog verswaakt en meu, geen rust die we overgunnen, ontzien gewoonde vee, maar eindelijk zorg er het sheepke, dat danster op de zee, woe weend en water huilen, in steuremharmonie, en op het overstond oog, een shipper, deemreep, en heer de kijn, angsteen bekneep. Maar het bureaugevoelen was sterker als de vrijes, er stapte in het buurtje, voor de onbekende reis. De bliksem schuurt de wortige, het sheepke vlo van land, en onder het donderradere, weg in de steurem brandt, en zeer dat, heet me, niemand gehuurd van heum op eerd. God gief dat voor ze leien, heer woor, vergiftnis dweert. Maar nu nog alle nachten, een twaalf oren proont, in het eidkistilsen ruïne, wie vlemkes dweven rond, ze dweven en verdwenen, en wezenwoord gewaar, debijt zich voor de zielen van het jong getrouwde paar, want ze zien het, die komen, de plaatsdorner gaan zien, hoe dat een leefde meende gelukkig eens te zien. Einde van de zagen van Valkenburg. Het Kameneerke oet gedichte in het Mestreeks. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnames zien vrij van de teursrechten. Voor mij informatie of hem dicht om te melden als vrijwilliger, ga ik naar LibriVox.org. Het Kameneerke door Guillaume Franquinette. Dat was het Kameneerke, treuken. Dat wozegeren troven gewoon. Een eerder, proefens van dat neuken. Het is vreug of laat, dat is onderdoen. Maar wie zich nu gaat godsgegeven, dat maalde treuken in de koop. Want in het horek, schmaal te leven, de weiën, ging beheur niet op. Woeneed is een horste vangen. Daar zien de vrijas drommels raar. De treuken leed de lip toe hangen. Dat heur mevrouw dat woord gewaar. Die dag, wat maag je treuken ploegen. En vroeger, zeg, wat is het dan? Mevrouw, ik wil me leid niet klogen. Mag hij zoegeren in een maan? O, zag mevrouw, dat ligt de veende. De weens is dichtst te gauw vervoeld. Maar laat ik op een moe niks beende. Want anders woorste maar gekuld. Op 20 uur konste tellen. Die zit ik tegen als broedchattel. Maar geren zo ik kunnen willen. Weet die een maan, dan werden zo. Het meertje was van vreug wie dronken. De dag was nog niet om, of blij, en trots, daar korm ze met een pronken. Mevrouw, zeid meneer leesde hij. Daar stond een keelke. Een maag als schrijnske. Stief, ploomp en roed van hoor. Het was voor te lachen, zo'n henske. Dat niet eens recht gewassen woor. Voi, zag mevrouw, onhuusel treuken. Is dat voor dicht nu een maan? Ik weet niet wie je neugel vreuken. In zoegheid zich verleven kan. Het kan meneerke koest niet schwiegen. En zag, zo snappig als een spreeuw. Wat is dan oor veel raars te krijgen voor 20 euro in deze uur? Einde van de kamerneerke. De Noordmannen. Legende van Sint-Servaas. Oet gedichte in het Mestreegst. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnames zien vrij van de teursrechten. Voor mij informatie of hem de oonten melden en vrijwilliger, ga ik naar LibriVox.org. De Noordmannen. Legende van Sint-Servaas. Guillaume Franquinette. De weugde Noordmannen met zijn bende. Die kwam zich neisteren, hij in het land. Ten haat voor Christus werd hij dreven. Hij woont die keulen, zweeert in hand. Hij zei het elend, al de kerkers, hoe haar kwam, onthillig en beroof. Die doogert tot de grond verbrannen. De vijand van uw zuur geloof. Wat wel een stroom die Noordse bende. Niks heeft ze tegen, graag nog wauw. Hun geef die spaarden steeds nog durpen. Het was een blootbad, overal. Zuloch al orken, leuk en tongeren. En mijn plaatsen rond de rum. Verweus en deseloord in de arse. Men hoort al mij, geen mensen stum. Nu wauw is er oor, met streekbesprengen. Dat door en door ze Christen woest. En schlogen het eerd zich um den tempel. Hoe stond het graaf van Sint-Servas. Ze dachten al de kans gewonnen. Maar ja, de heilige heer de wacht. Uit gevaar de branden, sturmledders, die woorden rondom ongebracht. Maar door onzeen behaant verstoeten. Daar kent er ze om. De kreegers ouden, die hoorstig opgekledderd worden, die bleven dood in hun vauw. En weer ook neuts, gezakte ledders. En aandacht kreegers glumde op. Met deze alweer, die zorg mevallen. En oor zich breken, hals en koop. Die heimelijke mag, dat woonde. Daar woort hun hart, nee door geraak. Hun rozer, nee, die doog, nee doonde. En zeugde nu in het vuur haar vraak. Uit vuur, dat had altijd hun ummers gelucht, op hun vernielingsboon. Nu bernde ze om de ganze kerk, de stapels hood en stoken ze on. Maar zeet, de vlammen, wie betovert, die sloge oor van het gebouw. En keerde zich al lijken teren, na de besturmers eigen stoel. Daar veden ze, varen hun met duizenden. En duizenden, verbrandt, verstik. De meerijs van die weusde kreegers, die vleugde door de angst geschmik. Wel bleef de nootman enig jaren, Nog vreselijk hosen in het land. Mert Dost, Mestreeg, noets nee minorderen. Woet heum, zo slech gong van de hand. Einde van de nootmannen. Legende van Sint Servas. Sint Pietersberg, woet gedichte in het Mestreest. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opname zien vrij van acteursrechten. Voor m'n informatie, of om degoon te melden als vrijwilliger, ga ik nog LibriVox.org. Sint Pietersberg door Guillaume Franquinette. Niks is schoender S.D. Berg. In de meur gestrol geseerd. D. van keens of onbewonderd. Leef je zwaars en leef je weerd. Of wie dek zien ver gekleddard. Langs en stille patches op. Zonder angst dat soms een duisling is bevaringen zou de kop. En dan was daarboven vreugde. Boete alles oor en werd. Kroop vreer door strug en huiltens. Wat is kleer, deks vereerd. Blukte vreer wel erebezen. Blumptjes, bessen, ruikend kruut. En een hoogverheven spleten. Hoor de vrede nersgezoet. Later wie, nog jong, de were op mich alkommeneerse broog. Vleugde iessen naar de berg. Deurzig naar de vrije loog. Ik en dacht dan niet onzorgig. Maar mijn hart vol melodie. On de blumkes op de rotsen. Sprook van leeft en poei zij. On het wintje wat mij speurde. Roes en teren door het haar. Neemde ik het Engelmeertske. Woer mijn hart zuvorven woor. Zin vervloog nu die tegen. En verwijd mijn jongheidsdoor. Doch na zijn pietters huchten. Veel ik mech al deks gejocht. Daan doorkruis ik al de weegskes. En verborgen plekskes weer. En vermeuid mij gelukkig leek mig. In het morg graast door neer. Boven mich de grijze toeren. De al meen en meen ze split. En verermp, kaal, verlaten. Nu de oude tijd bekrit. Wie de beurig, de heer bewaakte. Daarnoch stond in aldersrot. En in zonnestroor, zich boeiend. Prongte op zijn stille rot. En ik zeen in mijn verbeling. Langs de kromenbergweg. Redders, vrouwen, pagerijen. Van ik is stil na het eitmestreeg. Of nog goed de jachtpartijen. Met de varek of met het stool. Zich in schmeuil en draank van meien. In de riek bekleed de zool. Woe, gefiest, de mennen zenger. Met onheer het toer verdrong. En de vrouwen, zaankbegeestert, heum. De goede beenkers schoenk. Maar ineens dakeer te droom zich. En benuit mij het gemoord. En daar zweven veuwen men ogen. Wolken damp en nevelen bloot. Krieger, zeen ik hij, zich neersteren. Aller schrik, den oorlogs draak. Speetse vuur. En het boerenvoor ik vlug. Beroef van good en taak. He, van bovenaf de berg. Brood het met torensturmweer. En ik zeen zijn gleugende buien. Op uw stad geslingerd neer. Erem treig. Wat al vuur elend. Wat al meurderij en brandt. Hupste vreuger uitgestangen. Veur het nu ondankbaar land. Spelen mich die drömgesichter. Veur de geest en toverschien. Schilderij, woeleeg en donker. Scherp opgetekend zien. Oog een ander soort betovering. Maakt zich meester van m'n zin. Es ich seen daar. Für mich lege. Van de huurste, woe ich bin. Betwieger veld, daar bronken tere. Sich ontrollt. En spreekt zo groet. En hoe veerdig op zijn riekdom. Al zijn schoenheid mich ontbloedt. Wie zijn weiën en zijn oosten. Groen en groot gewisseld zien. En de spitze karaktorens. Gleendstre in de zonnenschien. Wie de dörper esgedreven. Voor een gekke kinderleum. Lachenteren zich verbergen. Achterin gereden van bum. Wie de morse. De spiegel kloren. De van keend geleefde stroom. In zijn kruimtes. En zijn dreijers. Punt en lekte vrucht per zoon. Voor dat aandre zich verlustigen. In het false stedst van maak. Igen wel met hun neetouchen. Wat ik heen in het vrije schmak. He geneed ik rust en vreugde. Ongestuurd door wereldspul. He is deep mijn hart bewogen. Door een heilig dankgevoel. Voor het schoenen wat al machtige heet geschonken. Breid en wit. En met stetsche woer geboren. Ik mijn levensdoog verschliet. Einde van de Sint-Petersberg. Het geld. Uit gedichten in het messtreefst. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnames zien vrij van de teursrechten. Voor m'n informatie of hem dicht aan te melden. Ga een knal LibriVox.org. Het geld. Door Theodor Weustenraad. Nu zee dat zoveel doezend jaren. Dat eerder het geluk bejoer. Is daar wel een mens geboren. Denoet de Gelderse heet geploog. Is daar wel een mens deveende. Die oet de gekheid heet gehad. Van dieg onder zijn veurt te treien. Groot hemelt ze en helpt ze schat. De bez, de sleutel van uw stade. Dee nooit zich brek of zich vermis. De bron, hoe men zich in kan zoveren. Wie voel en zwart dat men oor is. Den allerfeendste draad van het leven. En woet toch alles vast onhing. De traan die aan de zon ontvallen. En blom de wasen hoe ze springt. De shepherd bestet. En de verdariger. Van al wat op die sfeer troen't. De wage is, deed de deug. En de oon schuilt met rozen. En nieter ik roent. Den enger bestet. En oort de duvel. Hoeveur dat eerder bijt of bijf. Dat goot van al die val te goerde. Dee zo lang als ze woeren leef. Wat zegt er weer van die geraden. Dat heet ik spreken wie je boek. Goot toch te wieet niet in uur denken. Een ei te vuil bedurft de koek. Ik wil in het geheel neet zeggen. Dat men het geld van mij je moot. Ik hou niet van een kraanbroekleven. Een vette beurs deed altijd goot. Veel mich toch ens oet en hemel. Ze koor mich excellent te pas. Ik leed m'n krüntjes neet beschummern. In een vol, doorgeslootte kas. Neet dat ik ze achterijen opzo maken. En dader ik mich toch naar verhung. Ik door het bulken langer door. En leefde wie een brave jong. Ik moest een huiskeboete hebben. Modest en propel gemobileerd. Een wij met een hoofd neven. Een schijske met een snagerpeert. Gezonneween in m'n kelder. Een bootje altijd even wit. Een kopel vrienden on m'n tofel. En een schoen frumuske in m'n beurt. Den eentres zo'n mich neet ploegen. Ik bleef altijd wie dat ik ben. En niet zo'n iemand zeggen. Doe höpste vuil en ik te meen. De ambitie zo'n me gernie kwouden. Ik weet wie dat ze het hart verlieg. En nu zouden mij huren zeggen. Doe zetste hoog en ik te lig. Bevreed van al de gekke drefter. Die de oorzaak zien van öst verlus. Leefde ik hier ik op m'n schlufkis. Verwijderd van het stadgedreus. En onbekummert en gelukkig. Zolang eest m'n stuks gebroed. M'n uur verbleef om mee te delen. On aan de mensen in de noed. En kormig is het leven hier dan horen. Wel, ik ontvang hem kort en goed. En sloog m'n schuilboek voor m'n open. Met een gerust en stelgemoord. En naar een wondige kwitancie. Die aan m'n ongetweefeld gaf. Maakte ik stelkis m'n pekske. En trok gezegend met m'n hoofd. Zo eindigde zich dan m'n leven. Op de bestemde klokkeslaag. Wie een schoenen zeuteavond. Nou, een schoenen warme dag. Wie het gezang van een vogel. De in een beternis verwacht. Stel hoe te boos. De zich omblaajert wegvleug bij vallen van de nacht. De nacht, de doet. Twee zwarte spulker. Hoe menig mens verbeef en schreek. Wie werd wat oog onder een vleugelt. In de iwigheid verboren zit. Ontwaak me nog of bleef me schlopen. Steet me nog op. Es me doorleek. Ah, dé dat stel ik koos bewiesen. Dé stoof met schien van vreug of schreek. En die twee vragen op de losse. Wie dek wil's, heb ik neet te beuk. Van ou en hededorfse schrijvers. Met drif doorblaajert en doorzeuk. De titel droog in gouden letters. Verleegding en verbeternis. En het les de blaad wie al de blaaien. Onwetendheid en duesternis. Wie dek wil's, heb ik oog de kerk. Neet afgewandeld, dag en nacht. Om ins oeten al te ontvangen. Het teiken dat ik nog verwacht. En onverdoon mich dan begeven. Na een verloten kerkhof. Hoe dat de goeie met de koeien. Vereenig liggen in het stof. En dan met tranen in m'n ogen. En de nerm geslagen in m'n kruus. Tot al de doeien die er rusten. Geropen door het weend gedruis. Komt op uur doorgebroken graver. Dat mich het hemelsfeur verslijdt. Maar dat ik toch insfeur me sterven. Eet, eet van uur geheimen weet. M'n neen, neen, al die gravers wegen. Proont wie de kerk en de buik. De witte greemstels bleven liggen. En roerde zich niet in de huik. Ik hoort niks als het bang gekletter. Van de uil, de umig vloer. En zag niks als het warend leegske. Dat reig op naar de hemelsloer. Dat leegske, zodat niet zo'n wille. Een gordurijke maning zien. De weenk op een toekomstig leven. Wat doorstroort in de flauwe schien. De zoort van een verheverchaping. De aander weerde bevrug. De funk die ens en staar zou werden. Naar huur verbrachte hemelflug. Dat smuger ik. Ga toch niet denken. Dat ik door mij eens u vankin. Alles is duister. En onzeker. Het einde proont wie het begin. De boom weet niet wie dat hem planten. Het blaad weet niet hoe dat het weet. De mens leef in de zaude twivel. Hoe dat er zich orkeert of draait. Maar tussen het begin en het einde. Beperkt in een vaste krenk. Ontwikkeld zich het mensenleven. Haaf hemels en haaf oortgeschenk. Dat eerder heet van God ontvangen. Een volgens zienen staat en staand. On het algemeen geluk te werken. Van het mensdom. Of van het vaderland. Lover dan is kortstondig leven. Inrichten op de beste woord. En zonder aan het goed te denken. Dus altijd houden bij het groot. Op dat verstil en zorg stergen. En dat is godspermhaftigheid. Die lang geweenste rust maar schenken. Die alles door de boven geeft. Einde van het gedicht. Het geld. De brave ambasmaan. Oet gedichten in het bestreefst. Dit is een LibriVox-opname. Al hun LibriVox-opnamen zien vrij van de teursrechten. Voor mij informatie of als ze dicht wordt oommelden. Svr. Wilger ga ik naar LibriVox.org. De brave ambasmaan. Door Leroy Poulis. Ik hup van dorg het willen maken. Wat niet spreekt over groente zaken. Die vreug of laat zien oud gefeurd. Door iemand die berumpdrum werd. M'n vers gezin geïndichter stukken. Es die mij nu en dan een slukken. Dan vleeg ik dorg niet hoe groep. Of krijg je korder in de kop. Van jongs of orn wist ik te leren. Het bestreefst versprek wordt groente ire. Schönmaker haal ik bij de lees. Dat is het beste wat de dees. Trum zolder, niks van mij vernummen. Hoeveer ik mij de hoog moet stummen. M'n gevel u seingen. Wie ik ga. Nu van een brave ambasmaan. Dekshuurig, links en rechts vertellen. Ik zowel dit of dat zien willen. Want wie dat in de wereld geeft. Doors niemand deze vak ontstijdt. Maar hoe ik oor geproont gekeken. En alle stoten vergeleken. De ik het gelukkigst neumek aan. Dat is de brave ambasmaan. Het is maandag en de klok van zeven. Heet pas de oor nog ongegeven. Of heer begint z'n week met moed. En daar ik geet ze waar ik goot. De zondag zeuk je er door te brengen. Neet in de kroeg, met drank en zingen. Maar wie dat gans alleen maar kaan. De goede, brave ambasmaan. De Christenduch wist heer sinds jaren. Onorder ik plezier te poren. En veert de zondag wie een god heet voorgesteld. In zie geboot. Dan rus je oed van alle werken. Me suiten zie, verzet, beperken. De vreugde die een passen kaan. Die van de brave ambasmaan. Z'n kamer. Dat is scenehiemel. Heer vindt zich toes in dat gewiemel. Vankeen dat die, gezond en fris. Neet wijten nog wat elend is. Maar die het geluk al konden lezen. Op mooie huur te vrije wezen. Die al die van hem zingen kaan. Wat goede, brave ambasmaan. En es betoldaag is van sceneh. En het geld wat heer wist te verdenen. H'm klinkend al weer op vuur geteld. Geluid dat dan het hart hem zwelt. Dan eerst zeer trots door de gedachte. Dat vrouw en kinder blijm wachten. En iedereen vertel kaan. Het is een brave ambasmaan. Geluid me vrienden, laat ze praten. Die bleu vast, die u gaander storten. Beschrijven als een paradies. Bepaald die leu. En sceneh wist. Het geluk dat zit niet bij de rieken. Als die ook met een deur te priken. Dat schijnen die hem weer te zien kaan. De goede, brave ambasmaan. Einde van de brave ambasmaan. Einde van gedichten in het bestreeks. Afkomstig, oud van de schelde tot de weigsel. Nederduitse dialecten in dicht en ondicht. Oud gekozen en opgehuilderd. Door Johan, Albert Leopold en Lebertes Leopold.