 Als ik dat moet samenvatten, welke de twee belangrijkste zijn, is één, de afsplitsingsverplichting tussen de real-tale activiteiten en de handelsactiviteiten. Als de handelsactiviteiten de grens van 15 tot 20 procent te boven gaat, dat moet naar de vastgesteld worden. De tweede belangrijke conclusie is een gestructureerd beel in de regime, wat ook een duidelijke rangwoorden heeft en wat ex-ante ook bekend is voor de financiële markt. Uitgangspunt van de Commissie was de horizon van het realiseren van de Europese Bank Unie. En als wij ervan uitgaan dat de Europese Bank Unie full-fletch pas over acht tot tien jaar in werking is, dan moeten wij dat ook als uitgangspunt hanteren voor de structuur van het Nederlandse bankwees. Want we moeten natuurlijk ook denken dat het Leving Plainfield het speelveld gelijk blijft. En die belangrijkste conclusies, kunt u die uitleggen? Laten we eerst beginnen met de afsplitsingsverplichting van handelsactiviteiten. Als op zekent met de bank, zeg maar, handelsactiviteiten die nauw geopschreven moet worden. De 15 tot 20 procent de boven gaan, dan zal op zekent met het bankwezen inderdaad gewoon die activiteiten moeten afsplitsen in een aparte entiteit. Zolang dat niet het geval is, is dat geen probleem. Maar het risico is, zeg maar, zo groot voor die handelsactiviteiten, dat uiteindelijk als dat die grens te boven gaat, dat je dus inderdaad daar ook conclusies aan moet verbinden. Het is overeenkomstig ook de conclusies van het rapport van de commissie Lee I Cane, die op Europees niveau dat Alma in beeld heeft gebracht. En het is heel belangrijk dat wij dus ook Europees in de pas lopen met die afsplitsbaarheid van die handelsactiviteiten. En de andere conclusie? Andere conclusie is natuurlijk ook heel erg actueel op dit moment, ook met het ESM. Er wordt veel over gediscuscheerd. Wat is op zekent met het beel-in-regime? Beel-in-regime wil zeggen wie wordt op zekent voor wat aangeslagen. Nou, dat zijn inderdaad andere houders. Die hebben altijd natuurlijk op zekent verantwoordelijkheid. Maar daarnaast ook de obligatiehouders. De obligatiehouders moeten van tevoren weten inderdaad op zekent waar zij, in welk geval zij op zekent aangesluggen kunnen worden, om op zekent met te betalen aan het overeindhouder van de bank of desnoods in een geval van een visiement van de bank. En dan de laatste trap zijn de depositehouders. We kunnen natuurlijk zeggen dat de depositehouders onder de limit van 100.000 euro nooit aangeslaagd worden. Dat is natuurlijk heel belangrijk, want dat is spaargeld wat gegrindeerd is. Daar wordt ook een verzekingspremie voor betaald. Maar de depositehouders boven 100.000 euro kunnen natuurlijk in principe ook aangeslagen worden, maar wel als laatste in de rij. En het is heel belangrijk dat die rangwoorden heel duidelijk is, ook ex-ante vooraf, zodat iedereen zich daarop in kan stellen. Als al deze conclusies overhouden genomen door de regering en het parlement, wat dan? Dan gaan we naar een bankwezen, want dat was ook de opdracht van de kwestie. Structuur Nederlandse banken. Daar gaan we naar een systeem van banken waar we nooit 100% de risico's van je visiement kunnen versluiten. Dat kunnen wij niet, ook met al onze advies en aanbeveling niet. Wat we wel kunnen doen, is de distance to default, dus de afstand tot visiement vergroten. Dat is ook het uitgangspunt geweest van de commissie. Hoe vergroten wij de afstand tot visiement voor banken? En dat wij daarbij een heel duidelijk, zeg maar, structuur van aanbevelingen doen, die dat zoveel mogelijk voorkomen en als het zich voordoet, de schade voor de belastingbetaler zoveel mogelijk beperkt.