 Hoofdstuk dertien van Micheel Strogoff, de courier van Detsaar. Deze Librivox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leuw. Micheel Strogoff, de courier van Detsaar, door Ziel Verne. Hoofdstuk dertien, plicht bovenal. Nadia giste wel dat het geheime drijfveer al de handelingen van Micheel Strogoff bestuurde, dat deze, om één of andere haar onbekende reden, in zijn handelingen niet vrij was, dat hij geen recht had over zijn persoon te beschikken en dat hij onder deze omstandigheid, zelfs de vrok over een dodelijke belediging, heldhaftig aan zijn plicht, had opgeofferd. Nadia vroeg Micheel Strogoff trouwens ook geen opheldering. De laatste sprak de hele avond geen woord. De postmeester kon hem, voor de volgende morgen, geen verse peinen bezorgen. Hij moest er half een geheeden nacht op de wisselplaats vertoeven. Nadia maakte dus van dat openthoud gebruik, om enige rust te genieten, alhoewel zij liever bij haar metgezel had willen blijven, maar zijn gevoelden dat hij behoefte had om alleen te zijn. Micheel Strogoff bleef op. Hij zou zelfs geen uur hebben kunnen slapen. Het was alsof hij een brandwonder gevoelde, op de plaats waar de zweep van een onbeschofde reiziger hem getroffen had. Voor het vaderland en voor de vader, prevolde hij aan het slot van zijn avondgebet. Even wel gevoelde hij een onweerstaanbare behoefte, om te weten wie die man was die hem geslagen had, van waar hij kwam en waar hij heen ging. Wat zijn gezicht betrof, de trekken ervan waren zo goed in zijn geheugen geprint dat hij niet behoefde te vrezen, zo ooit te vergeten. Hij vroeg om de postmeester te spreken. Deze, een Siberier van de Oudestempel, kwam ter stond en de jonge man een weinig uit de hoogte aanziende, wachten hij totdat hij ondervraagd werd. Zijd je een Siberier, vroeg Micheel Strogoff? Ja. Kent u die man die mijn paarden genomen heeft? Nee. Had je hem nooit gezien? Nooit. Wie denk je dat die man kan zijn? Een voornaam heer die zich weet te doen gehoorzame? De blik van Micheel Strogoff drong als een dolk in het hart van de Siberier, maar de postmeester stroeg de blik niet negen. Geef een oorloofdje bij te beoordelen, riep Micheel Strogoff uit. Ja, antwoordde de Siberier, want er zijn dingen die een eenvoudig koopman niet ontvangt, zonder ze terug te geven. Dus weepslagen? Dus weepslagen, jong mens, ik ben oud en sterk genoeg om je dat te zeggen. Micheel Strogoff naderte de postmeester en legde zijn beide krachtige handen op dienst schoudig. Daarop zei hij, op een zonneling kalametoon, ga heen, vriend, ga heen. Anders zou ik je doden. De postmeester begreep de zaak nu. Zo bevalt hij mij beter, mummelde hij. En hij verwijderde zich zonder verder een woord te spreken. De volgende dag, 24 juli, desmorgenste acht uur, stond er daar een tas voor, met drie sterke puiden bespannen. Micheel Strogoff en Nadia namen er plaats in, en Ichem, dat voor beide zulke verschrikkelijke herinnering zou blijven, was weldra achter een komte van de weg verdwenen. Aan de verschillende wisselplaatsen waar hij die nacht ophilt, kom Micheel Strogoff zich overtuigen, dat de Berliner hem op de weg naar Irkoets altijd vooruitbleef, en dat de reiziger, even gehaast als hij, geen ogenblik verloor om de steppen door te trekken. Om vier uur in de daarmiddag moest Pajetstason Arba Tskaja, de rivier Ichem, en in de voornaamste neven rivieren van de Irtisch, overtrokken worden. Dit overtrekken ging wat moeilijker dan over de Tobol. De stroom van de Ichem is op die plaats vrij sterk. Gedurende de winter zijn al die stroomen in de steppen, met een ijskost van verschillende voeten bedekt, gemakkelijk begaanbaar, en de reiziger het trok ze ongemerkt over, want hun bedding is dan geheel verdwenen onder het witte laken, dat de uitgestrekte steppen gelijkelijk bedekt. Maar in de zomer kan het overtrekken soms zeer moeilijk zijn. Inderdaad wedden twee uren besteed aan de overtort van de Ichem. Het chemie Gelstrogof verbitterde, te meer omdat de schippers hem ontrent de invalderd tartaren voor het rustende tijdingen mededeelden. Zie hier wat men vertelde. Enig voor uitdrukende veldondekkers van Veovarkaan zouden zich reeds aan de beide oefens van de beneden Ichem vertoond hebben, in de zuilijke streken van het Goevenement Tobolsk. Omsk werd zeer bedreigd. Men sprak van een gevecht dat tussen de Siberische en Tartarse troepen op de grenzen de grote Kirchische horden had plaatsgehad. Een gevecht dat niet den gunsten der Russe was uitgevallen, die op dit punt zeer zwak waren. Vandaar het terugtrekken dier troepen en dient ten gevolge algemene verhuizing der boeren uit de provincie. Men verhaalde verschrikkelijke vreedheden door de overweldigers gepleegd. Overal ontvluchten men de voorhoeden van Veovarkaan en dit deed Bige Ostrogof zeer vrezen dat de middelen van vervoer hem weldraar zouden gaan ontbreken. Hij had dus een buitengewone haast om Omsk te bereiken. Zodra de pont de Tarentas op de rechteroever van Ichem had overgezet, werd de reis door de steppen met volle stelheid hervat. Het was zeven uur in de avond. De lucht was zeer betrokken. Ook viel er herhaalde malen een stoordbui die het stof dier sloeg en de wegen beter maakte. Mige Ostrogof had naar het verlaten der wisselplaats de Ichem geen woord meer gesproken. Hij droeg even wel steeds zorg voor Nadia, hoewel het jonge meisje niet klaarde. Ze had aan de paarden van de Tarentas wel vleugels willen geven, want iets ging haar toe te roepen dat haar metgezel nog meer haast had dan zij om te Irkutsk aan te komen. En hoeveel worsten hadden zij nog wel af te leggen. Ook kwam haar in de gedachte dat, in die Omsk door de Tartaren was ingenomen, de moeder van Migeo Ostrogof, die deze stad bewoonde, gevaarlief, waarover haar zoon zich uiterst ongerust moest baken, en dat dit voldoende was om zijn ongeduld te verklaren, om bij haar aan te komen. Nadia meende dus, op zekere ogenblik, hem over de oude Marvatte moeten spreken, over de verlatenheid, waarin zij zich zou kunnen bevinden, termede van deze ernstige gebeurtenissen. Heb gezet dat het begin van de inval geen tijding van uw moeder ontvangen? Vroeg zij? Geen enkele Nadia, de laatste brief die mijn moeder geschreven heeft, is redst twee maanden oud, maar hij behelst de goede tijdingen. Marfa is een krachtvolle, dappere, sibirische vrouw. In wierwiel van haar jaren is zij nog in het bezit van haar gehele zedelijke kracht. Zij weet te leiden. Ik zal haar bezoeken, broedig, zij Nadia levendig. Bij het geimaar die het naam van zuster geeft, ben ik de dochter van Marfa. En daar Micheal Strogoff niet antwoorden, voegde zij erbij. Misschien heeft de moeder ons kunnen verlaten. Wel mogelijk, Nadia, antwoorden Micheal Strogoff, en zelfs hoop ik dat zij het al bos zal bereikt hebben. De oude Marfa haat de tartaar. Ze kent de steppe, ze is niet bang, en ik hoop dat haar stok zal opgenomen hebben en de ichthys zal zijn afgezakt. Er is geen plek in de provincie of zij kent ze. Hoe menigmaal heeft zij het gehele land met mijn oude vader doorlopen en hoe menigmaal heb ik zelf nog kindzijnde, hen op hun tochten door de sibirische woestijn gevolgd? Ja Nadia, ik hoop dat mijn moeder ons zal verlaten hebben. En wanneer zal haar gaan bezoeken? Ik zal haar gaan bezoeken op mijn terugreis. Intussen zul je wanneer uw moeder te omskist er toch wel een uur afnemen om haar te gaan omhelzen? Dat zal ik niet. Geen gaat haar niet bezoeken? Nee Nadia, antwoorden Micheal Strogoff, Winsport begon te zwellen en begreep dat hij die vragen van het jonge meisje niet zou kunnen blijven beantwoorden. Gij zegt nee, broedig? Om welke reden? Om welke reden Nadia? Gevraagd mij om welke reden, griep Micheal Strogoff met een zo diep onderroede stem uit dat het meisje ervan zitterde. Maar gewoon de reden die mij tot lafachtigheid toe geduld heeft doen oefenen met die ellendeling van wie... Hij kon zijn vol zin niet eindigen. Bedaar, broedig, Nadia, zo zacht mogelijk. Ik weet slechts één ding. Of, liever ik weet het niet, ik gevoel het. Het is dat, op dit ogenblik, één gevoel uw gehele gedrag beheerst. Dat vallen zo mogelijk heiligerplicht dan die welke de zoon aan de moeder verbindt. Nadia's weg, en van dit ogenblik af, vermeed zij elk gesprek dat betrekking kon hebben op de bijzondere toestand van Micheal Strogoff. Het gelt hier één of ander geheim te erbiedigen. Hij erbiedigde het. De volgende morgen, 25 uur, te drie uur, kwam er daar een tas aan de wisselplaats van Tioquailinsk aan na een afstand van 120 weersten afgelegd te hebben, sedert de overtocht van de Ichem. Men verwisselde stel van paarden door de Iemchik maakten, en wel voor de eerste maal, enig bezwaar om te vertrekken. Verzekerde dat dartaarse afdelingen de steppel afliepen, en dat reizigers, paarden en rijtuigen door die plunderaars zouden buitgemaakt worden. Micheal Strogoff cgv de slecht door middel van geld over de slechte zin van de Iemchik, want in dit geval, zoals in zoveel andere, wilde hij van zijn Podaroshna geen gebruik maken. De laatste Oe-Kaase, door de Delegraaf overgebracht, was in de Sibirische provincie bekend, en in Rus, juist omdat hij in het bijzonder vrijgesteld was, om aan haar voorschriften te gehoorzamen, zou zeker de algemeen aandacht getrokken hebben, iets dat de courier van de Tsar bovenal moest vermijden. Eindelijk vertrok de taraan tas en maakte zoveel spoed dat zij om die uur in de naambiddag, tachtig weersten verder Kulatskinskoe bereikten. Een uur later bevond zij zich aan de boorden van de irtis, en nog steeds een twintigtal weersten van Omsk af. De irtis is een dier brede stromen van Sibirie, die in het Altaïe gebeurte om springende van het Zuidoosten naar het Noordwesten loopt en zich in de Obi werpt na een weg afgelegde hebben van beide zevenduizend weersten. Op dit tijds de Panitjaar stond de irtis buitengewoon hoog, en was het overtrekken van die strom vrij moeilijk. Een zwemmer, hoe bekwaam ook, zou hem niet hebben kunnen overzwemmen, en zelfs doorbiddel van een pond ging de overtocht met gevaar gepaard. Doch die gevaaren, zoals alle anderen, konden Micheal Strookhoff en Nadia geen ogenblik weerhouden. Intussen gaf Micheal Strookhoff aan zijn jongige salin in overweging om eerst alleen met de taraan tas en de paarden de stroom over te steken, want hij vreesde dat de pond het gewicht de vracht niet zou kunnen dragen. Hij zou dan Nadia komen afhalen als hij paarden en rijtaar aan de overkant zou afgezet hebben. Nadia weigerde, want dit zou een oponthoud van een uur veroorzaken en zij wilden niet de oorzaak van deze vertraging zijn. De inscheping had niet zonder moeite plaats, want de steile oevers waren tendelen overstroomt en de pond kon niet dicht genoeg aanleggen. Een van wel, na een half uurtoppen, stonden de taraan tas en de drie paarden op de pond. Micheal Strookhoff, Nadia en de Imschik gingen aan boord en met een stak van wal. In de eerste ogenblikken ging alles goed. De beide schippers duurde met hun lange bomen de pond behendig voort, doch hoe ver de zij in het bieden der rivier kwamen, hoe dieper de bedding werd, en er bleef van de bomen, stert zijn eind ter lengte van een voet boven water, zodat ze moeilijk te hanteren waren en het werk weinig vruchten opleverde. Micheal Strookhoff en Nadia achter in de pond gezeten en steeds enig op onthoud vresende, zagen met zekere ongerustheid het werken de schippers aan. Pas op, riep een van hen zijn makkers toe. Deze kreet werd veroorzaakt door de veranderde richting die de pond met een buitengewone snelheid had genomen. Ze werd door de stroom meegevoegd. De schippers trachten door het goed hanteren hun bomen en door buitengewone krachtinspanning in een schuine richting de rechteroever van de stroom te bereiken, toch naar alle berekening op minstens vijf à zes wersten beneden de hoogte waar zij van wou gestoken waren. Terwijl ze al dus alle pogingen in het werk stelden en zij met een snelheid van twee wersten per uur in het midden van de stroom voortgedreven werden, stond Micheal Strookhoff op en bemerkte hij stroom opwaarts verschijnde de vaartuigen, door de stroom met grote snelheid meegevoerd die nog vermeerderd werd door de werking der roeiemen waarvan zij voorzien waren. Het geluid van Micheal Strookhoff tock zich kampachtig samen en een kreet ontsnapte hem. Wat is er, vroeg het meisje? Maar eer dat Micheal Strookhoff de tijd had te antwoorden, riep één daar schippers angstig uit. De tartaren! De tartaren! Het waren inderdaad met soldatenbemande boten die de irdisch afzakten en die binnen weinige minuten de pond zouden ingehaald hebben daar deze te zwaar geladen was om hen te kunnen ontvluchten. De schippers slaakten kreeten van wanhop en lieten de bomen glippen. Houd moed vrienden, riep hun Micheal Strookhoff toe. Houd moed, vijfde groepers voor u wanneer wij de rechtenoever bereiken voordat die vaartuigen ons hebben ingehaald. De schippers door deze woorden aangemoordigd gingen opnieuw aan de gang. Ook Micheal Strookhoff kreep een boom die hij met bovenmenslijke kracht hanteerde. Doch het was ervoor zien dat zij het entere dertartaren niet zouden kunnen ontkomen. De vaartuigen waren nog sterk op honderd pas verwijderd. Zij voerden een afdeling bukkarische soldaten die op verkenning naar Omsk uit waren. Saraina Kitsu riep de soldaten uit de voorste boot. Micheal Strookhoff herkende de oorlogskreeten dertartarse rovers. Op die kreet moest men plat op de buik gaan liggen. En daar de schippers nog hij aan dit bevel gehoorzaamde had er een hevige losbrandingplaats en wedde twee paarden doodelijk getroffen. Op dit ogenblik had er een schokplaats, de boten hadden de pot dwars aangevaren. Kom mee Nadia, riep Micheal Strookhoff gereed om zich over boord te werpen. Het meisje zou hem volgen toen hij door een landsteek getroffen in de stroom stochte die hij medevoerde en waarin hij nadat zijn hand even boven was gekomen verdween. Nadia had een giel gegeven, doch voor zij de tijd had Micheal Strookhoff in de stroom na te springen werd zij gegrepen en in een der poten gezet. Een ogenblik later waren de schippers door landsteken gedood, tref de pond op goed geluk af terwijl de tartaren de erties verder afzakten. Einde van hoofdstuk 13 Hoogstuk 14 van Micheal Strookhoff de Correa van de Tzaar. Deze Librivox opname is vrij van autoesrechten. Opname door Bart De Leel. Micheal Strookhoff de Correa van de Tzaar door Ziel Verde. Hoogstuk 14, Hoedig en Zoon. Omsk is de hoofdstad en het verblijf van de Goeverneur-generaal van westerlijk Siberië. Zij is evenwel niet de belangrijkste stad van dit eerste gedeelte van Asiatisch Rusland. Tomsk is meer bevolkt en aanzienlijk. Omsk bestaat eigenlijk uit twee gedeelten. Het ene gedeelte is het verblijf van het bewind en de rijkzaamtenaren. Het andere wordt bewoond door de Siberische kooplieden. Alhoewel het toch niet zeer handeldrijvend is. Deze stad bevat 12 a 13.000 inwoners en wordt door aardeborstweringen verdedigd die haar zeer onvolgende beschermen. Het koste dus de tartaren weinig boeite zich na een berenning van enige dagen stormende hand van de stad meester te maken. De bezetting had zich na een dappere verdediging naar het hoge gedeelte der stad teruggetrokken en zich daar met de Goeverneu-generaal en zijn officieren verschanst, zonder evenwel veel hoop te koesteren van bij tijds ontzettend zullen worden, want de tartaren kregen elke dag versterkeren en wat erger was, ze werden aangevoerd door een officier, een landverrader, maar een man met grote verdiensten en van een beproefde onverschokkenheid. Deze officier was de colonel Yvan Ogarev. Yvan Ogarev was een bekwaar militaer. Daar er in hem een weinig mongool bloed zat van moedersijden die van Asiatische oorsprong was, was hij listig, hielte er van hinderlagen uit te denken en niets kon hem beletten om een of andere geheim te weten te komen. Bedriegend ik vreed van natuur nam hij tot de laagste vermommingen zijn toeflucht en Veovar Kan had in hem een waardige helper in deze woeste oorlog gevonden. Toen Micheel Strogov nu aan de boorden van de irtisch aankwam, had Yvan Ogarev zich reeds van Omsk meester gemaakt en zette hij met kracht het belicht van het hoge gedeelte de stad voort, daar hij zich zo snel mogelijk naar Tomsk wilde begeven, al waar zich de hoofdmacht van het Tartarsen leger had samengetrokken. Tomsk was inderdaad sedanert enige dagen door Veovar Kan ingenomen en vandaar moesten de overweldigers, reedsmeester van Middelseberie, naar Irkutsk voortrukken. Irkutsk was het enige en wezenlijke doel van Yvan Ogarev. Het plan van die verrader was om onder een valse naam toegang tot de Grootforst te verkrijgen, zijn vertrouwen te winnen en, wanneer het ogenblik gekomen was, aan de Tartaren, de stad en de Grootforst zelf over te leveren. Met zulke stad en zulke geizelaar moest geheel Siberië in de handen der overweldigers vallen. Nu weet men dat deze samenswering dit zaar bekend was en dat om haar te vereidelen aan Micheel Strogov de belangrijke depesch was toevertrout geworden. Deze zending had hij hier toe getrouwen nagekomen, toch zou hij zijn duw wel geheel ten einde kunnen brengen. De landstek die hij gekregen had was niet dodelijk. Als zwemmende had hij, zonder gezien te worden, de rechter overbereikt al waar hij in het rit in zwem gevallen was. Toen hij tot zichzelf kwam bevond hij zich in de hut van een muziek, die hem opgenomen en verzorgd had en wien hij het al zo te danken had dat hij nog leefde. Hoe lang hij bij die brave Siberia was, dat wist hij niet, maar toen hij de ogen weer opende zag hij bij zijn bed een goede gelaad met een lange baard staan, dat hij met een medeleidende blik aanzag. Hij wilde vragen waar hij zich bevond, toen de muziek hem voorkwam, zeg gende, Spreek niet, vader, spreek niet, je bent nog te zwak. Ik zal je zeggen waar je bent en al hetgene gebeurd is, zedig dat ik je in deze hut gedragen heb. En de muziek vertelde Micheel Strogoff de bijzonderheden van het gevecht waarvan hij getuigen was geweest. De aanval der Tartase vaartuigen, het plunderen van de Tarentas, de moord der schipper. Micheel Strogoff luisterde niet meer naar hem, maar zijn hand in zijn borst stekende voelde hij dat hij nog altijd de keizelijke brief bezat. Dit stelde hem gerust, maar dat was nog niet genoeg. Een meisje vergezelde mij, zei hij. Ze hebben hij niet gedood, antwoordde de muziek, de ongerustheid de geboetkommende die hij in de ogen van zijn gast bemerkte. Ze hebben haar in hun vaartuig meegevoerd en zijn de ertis afgezakt. Het is een gevangende temeer die mij naar Tomsk voert. Micheel Strogoff kon geen woord spreken, zo zeer klopte zijn hart. Doch, ondanks zoveel beproevingen, beheerste het plichtgevoel toch zijn gehele zil. Waar ben ik hier, vroeg hij? Op de rechteroever van de ertis en slechts vijf wedstrijden van ons verwijderd, antwoordde de muziek. Welke woondes mij dan toegebracht, wat mij zo plotsen heeft tenneergeveld, het is toch geen schotwond? Nee, een landsteek aan het hoofd, die nu geheeld is, antwoordde de muziek. Na enige dagen rust zult ge je reis kunnen vervolgen. Gezijd in de stroom gevallen, maar de tartaren hebben je nog aangeraakt, nog onderzocht, en je beurs is nog altijd in je zak. Micheel Strogoff stak de muziek de hand toe, zich daarna plotseling met moeite oprichten, de vroeg hij, vriend, zeer het, hoe lang ben ik in deze hut? Zeer de drie dagen. Drie dagen verloren. Drie dagen dat gebouw de kennis uitgewest. Heb je een paard van mij te koop? Ho, wilt je vertrekken? Ter stond. Ik heb nog paard, nog voertuigvaardertje, de tartaren hebben alles meegenomen. Wel nu, dan ga ik te voet naar Omsk, om een paard te zoeken. Enige uren rust nog en gezond beter in staat zijn de reis voort te zetten. Geen uur meer. Kom dan, zei de muziek, die wel inzacht dat zijn gast niet te overreden was. Ik zou je dan zelf brengen, voegde hij erbij. Trouwens, er zijn nog zeer veel russenten Omsk en gezond misschien wel ongemerkt kunnen doorslapen. Vriend, antwoorden Micheel Strogoff, mogen de hemel je belonen, voor al het geen geur voor mij gedaan hebt. Een beloning, alleen het waarsch verwarte hij in deze wereld, antwoorden de muziek. Micheel Strogoff wilde de hut verlaten, doch, hij werd op eens duizelig en zonder de hulp van de muziek zou hij neergevallen zijn. De open lucht evenwel herstelde hem ogenblikkelijk. Hij voelde toen de landsteek, waarvan de kracht gelukkig door zijn bontemuts was gebroken. Met de zielskracht die hij bezat, was hij er de man niet na, om zich door zo weinig te laten ternierslaan. Eén doel had hij sterkst voor ogen, namelijk het verre ijkutsk te bereiken, maar hij moest ons doortrekken zonder er zich op te houden. God beschermde mijn moeder en nadia, mondpadden hij, ik heb nog het recht niet, om aan haar te denken. Micheel Strogoff en de muziek kwamen weldraai in door de kooplieden bewoonde wijk aan. Op verschijten de plaatsen waren de aardewallen verwoest en dit waren even zoveel openingen waardoor voortdurend soldaten van Veovarkaan binnenslopen, die achtergebleven, zich aan roof en plundering overgaven. Het grote marktplein gelijk op een kamp. 2000 tartaren bivakkeerden er in goede orde. De paarden aan palen vastgebonden, maar opgetuid, stonden gereed op het eerste bevel te vertrekken, want omsk constecten voor lopen gehalte zijn voor die tartarse ruiterij die de voorkeur moest geven aan de wilderige vlakte van Oosterlijk-Siberië, waar rijkersteden, vruchtpaardervelder gevonden worden en waarbij gevolg meer gelegenheid tot plunderen zou bestaan. Boven het hogere gedeelte der stad, dat zich tappig tegen de herhaalde aanvallen van Ivan Ogaren verdedigde, wappen de Russische vlag. Micheel Strogoff vermet de drukke straten. Niet dat hij vreesde herkent te worden, maar hij was bang dat wanneer hij zijn moeder mocht ontmoeten, deze hem bij zijn warendaam zou noemen. De muziek kent de gelukkig een postmeester die, wanneer hij goed betaald werd, niet zou wijken hem rijtaar en paarden te verhuren of te verkopen. Het kwam er dan verder slechts op aan, de stad ongemerkt te verlaten. De muziek bracht Micheel Strogoff dus regelrecht naar de wisselplaats, toen deze in een nauwe straat opeens bleef stilstaan en zich achter een muur verschool. Wat scheelt u, vroeg de muziek hem schielig, die zeer verwonerd was over deze plotselingenbeweging. Stil, antwoorde Micheel Strogoff haastig, terwijl hij een vinger op zijn mond legde. Op dit moment kwam, van het parkplein, een afdeling tartare de straat in rijden die Micheel Strogoff en zijn metgezel ingeslagen hadden. Aan het hoofd van de afdeling, een 20-tal ruiten sterk, reed een officier in een zeer eenvoudig uniform. Of schoon deze zijn blikken overal niet rondgaan, kon hij toch het plotselingen verdwijnen van Micheel Strogoff niet opgemerkt hebben. De ruiters reden in volledig draf door de nauwe straat, zonder achtergeven op de voorbijgangers, die nauwelijks tijd hadden om uit de weg te gaan. Toen de ruiters voorbij waren, vroeg Micheel Strogoff de muziek, wie was die officier? En terwijl hij deze vraag deed, was hij gelaten zo bleek als dat van een dode. Dat is Yvonne Ogerev, antwoorden de Siberier, maar op een zachter toon die haat verrit. Hij, riep Micheel Strogoff uit, wie dit woord ontsnapt, met een uitdrukking van woede die hij niet kon bedwingen. Hij had in die officier de reiziger gekend die hem aan de wisselplaats, de Ichem, een slag had gegeven. En het was alsof er een lichtvorm op ging. Die reiziger, als Groningham Sterks even gezien had, herinnerde hem die oude sigeuner, winswoorden hij op de markt van Nistin Novgorod had opgevangen. Micheel Strogoff vergiste zich niet. In de kleding van een sigeuner, en in gezelschap van het troep van Sangarre, had Yvonne Ogerev de provincie Nistin Novgorod kunnen verlaten. Hij was het die, in de nacht op het Kermisplein, die zondelingen woorden had gesproken, waarvan Micheel Strogoff nu de zin begreep. Hij was het, die aan boord van de Kalkusus, met de gehele bende sigeuners reisde. Hij was het, die langs een andere werk, van Kazan na Ichem, door het Uralgebergte Omsk bereikt had, al waren hij nu het bevel voorde. Yvonne Ogerev was nog geen drie dagen geleden te Omsk aangekomen, en zonder de noodlotige ontmoeting te Ichem, zonder het ongeval dat hem drie dagen aan de boorden van de irtisch had gehouden, zou Micheel Strogoff hem zeker op de weg naar Irkutsk vooruit zijn geweest. En wie weet hoeveel onheiler in de toekomst door vermede zou zijn geworden. De muziek en hij vervolgde nu hun weg door de stad en kwam eindelijk aan het posthuis aan. Omsk door eender bressen in de wallen te verlaten zou niet moeilijk vallen, vooral wanneer het eenmaal donker was. Wat het bekomen van een rijtaag betrof, dat was onmogelijk. Er was er geen te koop, nog te uur. Maar wat behoefde Micheel Strogoff nu ook een rijtaag? Helaas, hij reisde nu toch maar alleen. Een paard moest hem voldoende zijn, en dit paard kon hij gelukkig krijgen. Het was een stevig paard waarvan Micheel Strogoff een firmruiter zijnde, goed partijk onttrekken. Het paard werd tegen een hoge prijs gekocht, en enige minuten later was hij geen reed om te vertrekken. Het was toen vier uur in de naar middag. Hij bleef in het wisselstation totdat de donker was geworden. In de wachtkamer bevond zich een grote menigte, die om nieuwstijlingen te vernemen al daar was samengevloeid. Micheel Strogoff luisterde aandachtig naar het geenwen vertelde, maar hij vermenkte zich niet in het gesprek. Terwijl hij bezig was om iets te gebruiken, hoort hij opeens een gil, die hem doet sidderen, en tegelijk de woorden, mijn zoon, zijn moeder, de oude Marfa, stond voor hem. Zijn glimlachte al bevende. Zij strekte de armen naar hem uit. Micheel Strogoff stond op en was op het punt in haar armen te vliegen. De gedachte aan zijn plicht, het ernstige gevaar dat daar deze ontmoeting voor zijn moeder en voor hem kon ontstaan, weer hielde hem plotseling en zo groot was zijn zelfbeheersing dat niet eenzijnen gelaadspieren zich vertrok. Een vijftigtel mensen waren er in de wachtkamer, waaronder misschien spionnen, en wist men niet in de gehele stad dat de zoon van Marfa tot de couriers van de keizer behoorde. Micheel Strogoff bleef onbeweeglijk. Micheel riep zijn moeder uit. Wie zei het ge, goede vrouw, vroeg Micheel Strogoff, hoewel hij deze woorden vele staamelden dan uitsprak. Wie ik ben, vraagt hij dat. Mijn kind, kent je uw moeder dan niet meer? Gij vergist u, adwoorde Micheel Strogoff koel weg. U gelijkend is misleidt u. De oude Marfa keek een strak in de ogen. Zij geniet de zoon van Peter en Marfa Strogoff, zei zij. Micheel Strogoff zou zijn leven gegeven hebben om zijn moeder vrij in zijn armen te kunnen drukken. Maar gaf hij toe, het waren met hem, met haar, met zijn eet, gedaan geweest. Ik weet waardelijk niet wat gezegde wil, vrouwtje, antwoorden hij ene gescheden achteruitredende. Micheel riep de moeder opnieuw. Ik heet niet Micheel. Ik ben nooit uw zoon geweest. Ik ben Nicolaas Korpanov, koopman, de ikkutsk. En plotse ding vlieg hij de wachtkamer, terwijl de volgende woorden voor het laatst weer klonken. Mijn zoon, mijn zoon! Micheel Strogoff, zich niet langer kunnen bedwingen, was heen gegaan. Zijn oude moeder was bijna levenloos op een bank neergevallen. Doch op het ogenblik dat de postmeester toeschoot om haar te helpen, stond de oude vrouw weer op. Er was opeens een licht voor haar op gegaan. Dat haar zoon haar niet had willen herkennen, was onmogelijk en even onmogelijk was het dat zij een ander voor hem had aangezien. Hij moest dus overwegend redenen gehad hebben om zo jegezaag te handelen. Ik ben krankzinnig, zij zei tot hen, die haar ondervroegen. Mijn ogen hebben mij bedrogen, die jonge man is mijn kind niet. Laat ik hem maar niet meer aan denken. Ik zou hem te laatste overal menen te zien. Er waren nog geen tien minuten verlopen, of een taartaarsofficeer vertonen zich aan het posthuis. Marfa Strogoff vroeg hij. Dat ben ik, antwoorden de oude vrouw, op een zo kalme toon en met een zo rustig gelaad dat zij die getuigen geweest waren van de ontmoeting die zo even plaats had gehad, haar niet zouden herkend hebben. Kom met mij mee, zei de officier. Marfa Strogoff volgde de officier ongedwongen en verdied het posthuis. Enige ogenblikker daarna bevond Marfa Strogoff zich in het bivak op het Grote Marktplein, in tegenwoordigheid van Iván Ogereff, aan wie al de bijzonderheden van dit oordeel onmiddellijk waren overgebracht. Iván Ogereff, de waarheid vermoedende, had zelf de oude Siberische vrouw willen ondervragen. Je naam vroeg hij op bakse toon. Marfa Strogoff, heb je een zoon? Ja. Hij is courier van het zaag? Ja. Waar is hij? De Moskou. Heb je geen tijning van hem? Geen. Zeedt het hoe lang? Zeedt het twee maanden. Wie was de jonge man die geenige ogenblikker geleden aan het posthuis je zoon noemde? Een jonge Siberier die ik voor hem aangezien heb antwoorden maar van Strogoff. Het is wel de tiende in wie ik mijn zoon het menen te herkennen, zei dat de stad vol vreemdelingen is. Ik ben hem overal te zien. Die jonge man was dus Micheal Strogoff niet? Nee. Weet je wel dat ik je kan laten peinigen totdat je de waarheid bekend hebt? Ik heb de waarheid gezegd en de voltering zal niets aan mijn woorden veranderen. Die Siberier was Micheal Strogoff dan niet? Vroeg Yvonne Ogarev andermal. Nee, hij was het niet. Antwoorden maar van Strogoff, geloof me dat ik voor niets ter wereld mijn zoon zou verlogenen. Yvonne Ogareff bleef twijfelen. Indien die zoon zei hij tot zichzelf in het eerst zijn moeder verlogend heeft en de moeder op haar beurt haar zoon, dan kan dit niets anders zijn dan om een zeer ernstige reden. Hij twijfelde er dus niet meer aan of de gewaande Nikolaas Korpanoff was Micheal Strogoff de courier van het zaag, zich onder een valsename verberende en belast met een zending die voor hem van het uiterste belang was om te weten. Hij gaf dus ook ogenblikkelijk bevel hem na te zetten. Daarna zei hij, zich daar maar van Strogoff wendende, dat deze vrouw naar Tomsk vervoerd worden. En terwijl de soldaten haar onbeschofd meeslepten, mondpond hij binnen schmolens. Als het ogenblik daar is zal ik die oude tovereks wel doen praten. Einde van hoofdstuk 14. Hoofdstuk 15 van Micheal Strogoff de courier van het zaag. De ze Librivox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. Micheal Strogoff de courier van het zaag door Zilverne, hoofdstuk 15, de Morassen van de Baraba. Gelukkig dat Micheal Strogoff zo plotseling de wisselplaats verlaten had, want Ivan Ogarev had zijn sie element naar alle uitgangen der stad gezonden om hem te kunnen doen aanhouden. Waar, daar hij niet ogenblikkelijk achtervoord was, was het hem gelukt door één der Bressen van de Wallen te ontstappen. De 29e juli, de acht uur avonds, had Micheal Strogoff Omsk verlaten. Die stad ligt halverwege Moskou en Irkutsk, waar hij binnen tien dagen moest aankomen, indien hij het Tartarse leger voor wilde zijn. Het ongelukkig toevallig dat hem zijn moeder deed ontmoeten, had een incochtitover raden, en Ivan Ogarev zal wel alles in het werk stellen om zich van hem meester te maken. Micheal Strogoff spoorde dus zijn paard stevig aan. Te middennacht kwam hij te Kulikovo aan, na 70 wedstrijden afgelegd te hebben. Hier vond hij nog rijtaag nog paarden. Ter nauwe nood kon Micheal Strogoff hier voor hem en voor zijn paard enig voedsel bekomen. Alles was door de Tartaren geroofd geworden. Het kwam er nu op aan, zijn paard te sparen. Evenwel moest hij spoed maken om niet ingehaald te worden door de ruiters die Ivan Ogarev hem waarschijnlijk achterna gezonden had. Tot nog toe had het weer de reis van de courrier van het zaren begunstigd. De luchtgesteldheid was draaglijk. De zeer korte nachten in die tijd van het jaar maakte voor Micheal Strogoff het reis wel gemakkelijk, toch minder veilig. Daarom had hij lieve gezien dat deze gehele ciberische streek gedurende een paar maanden in het duister van de polnacht verzonken waren geweest. De dertigste juni, de acht uur in de morgen, kwam hij voorbij het wisselstation van Toerenhof en snelde hij de morassen gestreken der Baraba binnen. Deze uitgestrekte morassen lopen van het noorden naar het zuiden tussen de 60ste en 52ste Parallelcirkel, dienen tot vergerplaats van al het water dat, naar langdurige regens, geen uitwatering vindt, nog in de Albi, nog in de Iertisch. De grond is er kleiachtig en bij gevolg ondordringbaar, zodat het water er een streek vormt die in het warme jagen tijdens zeer moeilijk door te trekken is. De weg naar Irkoetsch loopt even wel door die streek die in de winter beter bereisbaar en zeer bezogd wordt door de jagers die ter jacht gaan op de machter, het sabbeldier en de kostbare vossen weerpels zo gezocht is. Micheal Strogoff reed onvermoeid door, springende overkloven die ze hier en daar in de weg bevonden, maar hoefelijk ze ook reden, kon een paar nog eruiter aan de steken die er twee vleugelige insecten ontkomen die dit morassige land tentplaag verstrekken. De reizigers die somers genootzaakt zijn de baraba over te trekken, dragen zorgs zicht te voorzien van een paar de haremasker, waar aan een soort van malienkolder van zeer fijn eizeldraad bevestigd is, die hun schouders bedekt. Ondanks deze voorzogen zijn er weinigen die uit deze morassen komen, zonder hun gezicht, hun hals en hun handen, vol rode puurpels te hebben. Het paard van Micheal Strogoff, door deze vernijnige insecten gestoken, gingen vandoor alsof het door duizenden sporen aangezet werd. Zijn zijde met zijn staart zwepende en door de snelheid van zijn vaart, een afleiding voor zijn pijniging zoekende. Wie zou geloven dat deze streek van de baraba, zo ongezond gedurende hitten, nog bewoon kon zijn? En dat was toch zo. Enige ver van opkanten gelegen ciberische geheuchten vertonen zich tussen de treuzachtige riet dat aan weerzijden van de weg stond. Mannen, vrouwen, kinderen, grijzaarts, gekleed in dierenhuiden en hun gelaat bedekt met blaren, met pekbestreken, niet te mageren kunnen schapen grazen. Maar om deze dieren tegen de aanval de insecten te beschutten hielden zij ze onder de wind van hopenbrandend groen hout, die zij dag en nacht aanvulden en waarvan de scherpe buiten de rook zich langzaam over het onmetelijke moeras verspreiden. Toen Michiel Strokov gewaar werd dat zijn paard afgemat van vermoeienis op het punt was van neder te storten hield hij voor één dier ellendige geheuchten stil en vreef hij zijn eigen vermoeienis vergetende volgens de gewoonte in ciberië zelf de steken van het arme dier met warm vet in. Vervolgens gaf hij het in goed randsoen voedig en eerst na het goed verzorgd te hebben dacht hij aan de versteking van zijn eigen persoon door het gebruiken van een stuk brood met vlees en een paar glazen kwas. Eén uur hoogst is, twee uur daarna zette hij in alle eieren zijn reis langs de oneindige weg naar Irkutsk voort. Negenzicht wersten werden al dus vanaf Toerenhof afgelegd en de dertigste juli, de vier uur in de middag, kwam Michiel Strokov te Elamsk aan. Daar moest hij aan zijn paard een nacht rust geven. Het moedige dier zou niet langer die reis hebben kunnen vervolgen. Hier, even als overal anders, was geen middel van vervoer meer te vinden. In Elamsk, een kleine stad die de tartaren nog niet bezorgd hadden, was bijna geheel ontvolkt want ze was gemakkelijk te be machtigen. Daarom waren de paardenposterij, de bureau's van politie en het Goeffende Menshuis op hoger bevel verlaten geworden. De volgende dag verliet Michiel Strokov Elamsk op het ogenblik dat men vertelde dat de tartarse verkenners zich op een afstand van tien wersten vertoond hadden. Hij haaste zich dus om vooruit te komen. De weg was wel effen, maar zeer konkenend en daardoor veel langer. Echter was aan de regorechte korteren tocht door het net van vijfers en poelen geen denken. Twee dagen daarna, de eerste augustus, 120 wersten verder, kwam hij tegen twaalf uur aan het vlak Spaskoë en tegen twee uur hield hij stil in het vlak Pokrovskoë waar hij tot de volgende morgen moest vertoeven omdat zijn paard geheel afgereden niet meer voortkom. De tweede augustus bereikte hij te vier uur Kamsk na weer 75 wersten te hebben afgelegd. Het land had hier een heel ander aanzien. Het kleine vlek Kamsk ligt, als een bewoonbaar en gezond eiland, in het midden der onbewoonbare landstreek. Het dicht midden in de Baraba. Dankzij de canalisatie van de Tom, een neverreveer van de irtis, die langs Kamsk vloeit, zijn de verpestende morassen in wildrige weilanden herschapen. Evenwel hebben deze verbeteringen nog niet geheel over de kortzijn gezegeveerd, die gedurende de herst het verblijf in die stad gevaarlijk baken. En toch is het hier dat de bewoners van de Baraba een toevlucht zoeken wanneer de peststof, die uit de morassen opstijgt hen, uit de andere delen van de provincie verjaagt. Het stadje Kamsk was nog niet verlaten. Het was tot nog toe van de invalder tartaren vrijgebleven. Micheel Strookhoff kan hier dus geen nieuws vernemen. Hij bleefden ook maar in de Herberg, waar hij zijn intreek had gedaan, en vertonen zich zo min mogelijk. De volgende morgen, te zes uur, vertrok hij, bij het voornemen die dag de tachtig werksten af te leggen, die Kamsk van het gehoord Ubinsk scheiden. Te Ubinsk overnachten hij om zijn paard te laten uitrusten en de volgende morgen, bij het krieken van de dag, vertrok hij naar het 100 werksten verder gelegen Ikuus Koi. Maar, ongelukkig was de werk daarheen allererlendigst door de regen die gedurende enige weken gevallen was. Doch eenmaal de 125 werksten, die dit plek van kodifanscheiden afgelegd hebben, zou de werk beter worden. Maar zou hij dan geen natuurlijke hinderpalen meer te dursten had, zou hij waarschijnlijk alles van de mens de vrezen hebben. Eindelijk tegen half uur in de naamiddag, verlieed hij de laatste morasse gestreken van de Baraba en weer klonk de harde en droge Siberische grondweer onder de hoef van zijn paard. Hij had Moskou de 15e juli verlaten. De 5e augustus had hij dus 21 dagen gereist, de meer dan zeventier uren meegerekend, die hij aan de boorden van de irtis verloren had. Hij was nu nog 1500 werksten van Ikuus Koi verwijderd. Einde van hoofdstuk 15. Hoefdstuk 16. van Micheel Strokov de Korea van het Saar. Deze Librivox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart Tellew. Micheel Strokov de Korea van het Saar door Jules Verne. Hoefdstuk 16. Een laatste poging. Micheel Strokov had wel gelijk dat hij één of andere onaangename ontmoeting vreesde in de vlakten, die zich aan gedezijden van de Baraba uitstrekken. De door de pijden platgetrapte velden toonde aan dat de tartaren daar overgetrokken waren, en van deze barbaren kan men zeggen wat van de Turken gezegd wordt, daar waar de Turk doorgetrokken is, groeit geen kraat meer. Micheel Strokov moest dus de grootste voorzooi genemen bij het doortrekken deze streek. De rook, die hier aan de gezicht eind er dwarrelend opsteeg, toonde aan dat vlakken en geheuchten nog branden. Waren deze branden aangestoken door de voorhoeden, of was het leger van de E-mier-reeds tot aan de uiterste grenzen in de provincie voortgerukt? Bevond Viova kan zich in persoon in het groevelement van de Jenezeysk. Dat wist Micheel Strokov niet, en hieromtrend kon hij niets met zekerheid bepalen. Was het land dan zo verlaten dat hij geen enkele Siberië meer vond om hem in te lichten? Micheel Strokov legde twee wersten op de geheel verlaten weg af. Hij keek links en rechts rond om een of ander huis te vinden dat niet verlaten was, toch die welke hij onderzocht werd in allen leeg. Eén hut die hij tussen de bomen bespeurde, rookte echt er nog. Toen hij ze naderde, zag hij op een schrede van de overblijfselen van het huis een grijzaard door schrijende kinderen omringt. Een nog jonge vrouw, zijn dochter zonder twijfel, de moeder deze kleine zag op de grond gekdeeld dichtende met een verwilderd oog dit toneel van verwoesting aan. Zalde een kind van enige maanden aan de borst. Het huisgezin was omringt van puinhoopen en van alles beroofd. Micheel Strokov naderde de grijzaard. Kunstgemeen antwoorden, voeg hij op een ernstige tone. Spreek, zei de grijzaard. Zijn de tartaren die je doorgetrokken? Ja, daar mijn huis verbrand is. Was het een geheel leger of een afdening? Een leger, want zover het oog rijdt zijn onze velden verwoest. Aangevoerd door de emier? Door de emier, want het water van de albie is rood van het bloed en is veel ver kan binnen Tom's getrokken. Ja. Weet je ook of de tartaren zich van Kolyvan hebben meester gemaakt? Nee, want Kolyvan staat nog niet in brand. Heb dank, vriend, kan ik iets voor u en de uren doen? Niet. Tot weerzins. Vaarwel. En naar 25 grobels in de schoten er ongelukkige vrouwgeworpen te hebben, die zelfs geen kracht bezat hem te bedanken, gaf Micheel Strokov zijn paard de sporen en vervolgde hij zijn tocht. Hij wist nu één ding, namelijk dat hij Tom's moest meiden. Naar Kolyvan te gaan, waar de tartaren nog niet waren, was mogelijk. Ook had hij zich van levensmiddelen voor een lange rit te voorzien. Vervolgens moest hij in zijweg inslaan ten einde Tom's om te trekken. Hij aanzelde geen ogenblik. Hij haaste zich de linkeroever van de albie te bereiken, walf hij nog 40 wedstend verwijderd was. Kolyvan, eens bereikthebbende, zou zijn reis beter gaan. Hij kon daar ook zijn paard, dat door de lange reis geducht uitgeput zou zijn, tegen een ander verruilen. Zolang hij door het verwoeste land trok, bleven de moeilijkheden nog zeer groot. Maar wanneer hij na Tom's vermede te hebben, de weg naar Irkutsk door de provincie van Yenezeisk kon hernemen, zou hij in ene gedagen zijn doel bereikt hebben. Het was nu langzamerhand donker geworden. De dag was vrijheed geweest. Er heerste over de gehele steppen een diepe stilte. Alleen hoorde men op die eenzame werk de stappen van het paard, en enige woorden waarmee zijn meester hem aanzetten. Miguel Strokoff reed zo snel mogelijk voort, maar toch zeer voorzichtig om niet buiten de weg te geraken, die om zoon was met vijfers en kleine stromen die in de albie uitliepen. Op dit ogenblik steeg Miguel Strokoff al zijn paard en zorgt hij de juiste richting van de weg te verkennen, toen hij een verwacht gedruis dat uit het westen kwam meenden te horen. Het was het getroppel van een troepaarde in de verte. Hij hield zijn oor midden op de weg tegen de grond en luisterde met meer oplettendheid. Het is een afdeling ruiterij die van oms komt, zei hij tot zichzelf. Ze rijdt snel, want het gedruis wordt duidelijker. Zouden het Russelof tartaren zijn? Miguel Strokoff luisterde opnieuw. Ja, zei hij, die ruiters rijden in volledig af. Binnen tien minuten zullen ze hier zijn. Mijn paard kan het niet vooruit blijven. Wanneer het Russel zijn, dan voeg ik me bij hen. Zijn het tartaren, dan moet ik hen vermijden. Maar hoe? Waar mij in deze steppe te verbergen? Hij keek om zich heen en zijn zo doordringend oog ontdekte door de duisternis heen een massa die zich op een afstand van honderd passen links van de weg flauw aftekende. Daar is enig kreupelhout, zei hij. Zoek ik daar iets schuitplaats, dan stel ik mij misschien bloot om gevangen te worden genomen als hij het kreupelhout toe zoeken. Maar er is geen keus, daar zijn ze. Daar zijn ze. Miguel Strokoff nam zijn paard bij de toon en droom in een bosje van lorkenbomen door dat zich langs de weg bevolkt. De duisternis was zo dicht dat hij geen gevaarlief van bemerkt te worden. Tenzij het bosje nou kurig onderzocht werd. Hij maakte zijn paard aan een bomen vast en ging aan de rand van het bos op de grond liggen om te zien met welke lieden hij te doen had. Nauwelijks had hij achter een groep pijnbomen plaatsgenomen of hij zag enige lichten flickeren. Tochtsen, zei hij tot zichzelf. En hij kroop opeens als een wilde, achter het kreupelhout weg. Hoe meer de ruiters het bos naderden, hoe duidelijker en hoe langzamer ook het getrappelhundig paarden begon te worden. Zouden die ruiters de weg verlichten met het oogmenk er de minste borten van te onderzoeken? Miguel Strokoff vreesde het en instinctmatig sloop hij naar de kant van het stroompje dat achter het bosje liep, gereed om er in te springen als het nodig was. Aan het kreupelhout gekomen hield de afdeling stil. De ruiters tegenaf, ze waren ongeveer 50 in getal en tiental van hen toegen Tochtsen. Aan enige toeverijtslund zag Miguel Strokoff dat de afdeling er gelukkig geen zins aan dacht om het kreupelhout te onderzoeken maar dat ze op die plaats wilde bivakeren om de paarden te laten uitrusten en aan de manschappen een voedsel te laten gebruiken. Inderdaad begonnen de paarden te grazen en de ruiters strekten zich langs de weg uit en verdeelde de voorraad uit hun ranzos onder Okander. Miguel Strokoff had zijn tegenwoordigheid van geest behouden en tussen het hoge gras sluipende zocht hij te zien en te horen. Het was een afdeling die van oms kwam. Ze was samengesteld uit Usbeekse ruiters, het heerzende ras in Tartarije en wie het type veed overeenkomst heeft met dat termogolen. Deze lieden goed gebouwd van een meer dan middelmatige gestalte en met een rouw en woest gelaad hadden als hoofdteksel dit talpak een soort van muts van zwart schapenvel en als schoezel gedelaarzen met hoge hakken en punten. Hun pels van gewatteerde zits was op het lijf gesloten met een rood gestrickte ledere gordel. Ze waren gewapend met een schild, een commissabel en een vuursteengeweer aan de zadelknop hangende. Over hun schouders hing hun vulte opzichtige kleurde mantel. Deze afdeling werd aangevoerd door een penjabashi. Dat was zeggen een commandant over vijftig man, hemmende onder zich een debashi, een commandant van tien man. Deze beide officieren roegen hun helm en een malienkolder. Trompetjes aan de zadelknoppen vestigd waren het onderscheidingssteken van hun gratis. De penjabashi had zijn manschappen laten uitrusten die door een lange marks zeer vermoeid waren. Al pratende en de bengrookende zijn het helleblad dat de grondstof van de hasjes uitmaakt waarvan de asiaten zoveel gebruik maken liepen de beide officieren heen en weer in het bosje zodat Miguel Strogoff zonder gezien te worden hun gesprek kon verstaan omdat het in het tartaas werd gevoerd. Reed door de eerste woorden die hij opvind werd zijn aandacht sterk gespannen. Inderdaad golden zij hem. Die courier kan toch niet ver vooruit zijn, zei de penjabashi en van de andere kant is het onmogelijk dat hij een andere weg dan die door de baraba heeft genomen. Wie weet of hij op squal verlaten heeft, antwoordde de debashi. Misschien houdt hij zich nog in een of andere huis van die stad verscholen. Dat zou waarlijk ter wedstrijd zijn. Kodenaal ook ref zou dan niet meer behoeven te vreesen dat de depesjes die deze courier moet overbrengen de plaats haar bestemming zouden bereiken. Men zegt dat het een Siberier is. Hij nam de debashi. Hij moet dus goed te streken kennen en het is mogelijk dat hij de weg naar Irkutsk verlaten heeft om hem later weer te hernemen. Maar dan zouden we hem vooruit zijn, antwoorden de penjabashi, want we hebben Omsk een klein uur na hem verlaten en we hebben de kortste weg genomen en wel met al de snelheid onze paarden. De halve is hij of te Omsk gebleven of we zullen voor hem te Tomsk aankomen. In beide gevallen zal hij dus Irkutsk niet bereiken. Die Siberische vrouw is zeker zijn moeder, zei de debashi. Op dit gezegde klopte het hart van Mikko Ostrogov alsof het van één zou springen. Ja, antwoorden de penjabashi, zij heeft goed voorgehouden dat die gewaande koopman haar zoon niet was, maar het was te laat, Kodenaal ook ref heeft zich niet laten beatnemen en, zoals zij gezegd heeft, hij zal die oude Toverex wel weten te doen praten wanneer het ogenblik daar is. Deze woorden waren even zoveel dolksteken voor Mikko Ostrogov. Het was bekend dat hij in Koerie van het Saar was. Een afdeling Ruiters zou hem wel de weg afsnijden en wat nog smartvolle voor hem was, zijn moeder was in de handen dertartaren en de vrede Okrev maakte zich sterk haar te doen praten wanneer hij zo ook spij wilde. Mikko Ostrogov wist wel dat de krachtvolle Siberische vrouw niet zou praten al moest zij er het leven bij laten en geloofde niet dat hij van Okrev meer kon haten dan hij hem tot nu toe gehad had. De ellendeling die zijn land verriet, dreigde nu zijn moeder te peinigen. Het gesprek tussen de beide officiers werd voortgezet en Mikko Ostrogov meende er uit te begrijpen dat er een groot gevecht in de omstreken van Koerie van op handen was tussen de Moskovische troepen die uit het noorden aanrukten en de Tartarse troepen. Een klein Russisch koops van 2000 man vertelde men was op pas naar Tomsk. En die niet zo was, dan zou dat koops met het groos van het leger van Veofaar kan, slaagsgerakende, onvermijdelijk in de pan gehakt worden en de gerede weg naar Irkutsk zou voor de overweldigers open liggen. Wat Mikko Ostrogov zelf betreft, hij vernam door enige woorden van de Pendjabascha dat hij vogelvrij was verklaard en dat er bevel gegeven was hem dood of levend in handen te krijgen. Het was dus zaak voor Mikko Ostrogov de ruiters op de weg naar Irkutsk vooruit te komen en zo snel mogelijk de albie over te trekken. Hij had bij gevolg geen ogenblik te verdissen. Het was 1 uur in de morgen. Hij moest van de duistenis gebruik maken en toch schenen met welslagen een ertegelijke vlucht bijna onmogelijk toe. Hoe uit het Keupelbos te komen, uit die morassige grond vooral dichtbegroeid met stekelige brem. Het enige dat er op zat was om te trachten op de grote weg te komen door het bos om te rijden en de albie te bereiken al moest hij zijn paard zien bezwijken en vervolgens die machtige stroom het zij in een pond het zij als zwemmende over te trekken. Zijn zielskracht, zijn moed hadden zich in het gezicht van het gevaar vertienvoudigd. Het groots zijn leven, zijn zending de eer van zijn land belicht het heil zijn er moedig. Hij had geen ogenblik meer te verdissen. Reeds was er enige beweging onder de manschappen van de afdeling gekomen en hun paarden trokken langzamerhand naar het verenigingspunt in het bosje. Migeel Strokov naderde, al kruipende door het hoge gras, zijn paard dat op de grond ter rust te lach. Hij liefkoosde het en het gelukte hem het stil te doen opstaan. Hij did het zich gebid aan bevestigde de buikriem onderzocht de riemen de stijgburgels en leidde het zachtjes bij de toon. Het scheen dat het dier begreep wat men van hem wilde. Het volgde gewillig zijn meester zonder het minste gehinnig te laten horen. Even welstaken enige begreep zijn paarden de oren op en liepen langzaam naar de rand van het bosje. Migeel Strokov hield zijn revolver in de rechte rand, gereed om de eerste de beste ruiten die naderen mocht een kogel door het hoofd te jagen. Hij werd gelukkig niet opgemeekt en hij kon de hoek van het bos bereiken die op de grote weg uitkom. Ogelukkige wijzen begon op het ogenblik dat hij de rand van het keupelbosje zou overschrijden en een speek spaart dat hem rook te hinneken de het op de weg. Zijn meester stelde toe om het terug te halen maar in de morgenschemering de schim van een mensontwaarende riep hij verraad. Op die kreeg stonden al de manschappen op en vlogen zijn naar de weg. Migeel Strokov sprong op zijn paard en zet het in gelop. De beide officieren der afdeling waren toegesteld en wakkerde hun manschappen aan. Op dit ogenblik werd een knol gehoord en voelde Migeel Strokov zijn pels zonder om te kijken. Zonder te antwoorden gaf hij zijn paard de sporen en rende hij met losse teugel in de richting van de albifoort. Afschone paarden der Usbeken afgetuigt waren duurde toch geen vijf minuten of hij hoorde het getrappelder paarden die hem langzamer had inhalen. Migeel Strokov, zijn hoofdopkerende zag een ruiter dicht achter hem. Het was de debatie die aan het hoofd der afdeling de vluchteling dreigde in te halen. Migeel Strokov legde zonder stil te houden zijn revolver op hem aan en schoot hem vlak in de borst. Hij moest nog meer malen van zijn gevolver gebruikmaken wanneer de ruiters hem te naarbij kwamen en telkermalen stochte dan een Usbeek uit de zadel onder de verwoede kreten zijn en makkers die hem met destemeerheverheid vervolgden. Dit vervolgen kon niet anders dan ten nadelen van Migeel Strokov uitlopen. Het gelukte hem evenwel de albieter bereiken. Hij sprong er met zijn paard in. De ruiters aan de stijlen oever, waarmee het water gelijk stond, aangekomen aanzelden om hem na te springen. Bij de penjabasje geef toen zijn geweer en mikte goed op de vluchteling die zich er eens midden in de stroom bevond. Het schot ging af en het paard van Migeel Strokov in de zijde getroffen zonk onder zijn meester in de stroomweg. Deze had zich snel van de stijgburgers bevrijd op het ogenblik dat het dier verdween. Vervolgens bij tijd duikende onder een hagelbaar van kogels gelukte het hem de rechteroever van de stroom te bereiken. Waarna hij verdween in de triet dat de oever van de albiet bedekte. Einde van halfstuk 16. Halfstuk 17 van Migeel Strokov de Korea van het Saar. Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. Migeel Strokov de Korea van het Saar door Jules Verne halfstuk 17 van Migeel Strokov Migeel Strokov was nu betrekkelijk in veiligheid, maar zijn toestand bleef nog steeds verschrikkelijk. Hoezo hij, nu het trouwe dier dat hem zo moedig diende in de stroom zijn dood had gevonden, zijn reis kunnen voortzetten. Hij was te voet zonder levensbehoefte in een land overal door de vijand verwoest en bedreigd en nog zover verwijderd van het doel zijn een reis. Doch zijn moed had hem niet begreven. Eénmaal de vaste grond bereikt zijn de moeder na zich met veel moeite aan het dikke slijk ontworstel te hebben, dat de buiten haar oefensgetreden rivier had achtergelaten, bepaalde Migeel Strokov wat hij verder te doen had. Hij wilde vooral Tomsk vermijden dat door de tartaren bezet was. Niet in bed moest hij zien een of andere plaatje te bereiken om een paar te bekomen en een zijweg in te slaan om, in de omtrek van Krasnowarsk, de grote weg naar Irkutsk te hernemen. Allereerst ging Migeel van Krasnowarsk te zijn. Op twee wersten vorm uit verhief zich, de stroom van de Albi volgende, een stadje schilderachtig op een kleine hoogte gelegen. Enige keuken met bizantijnse koepels tekenen zich in de verte tegen de Grijzehemel af. Dit was Koli van, bij de hoge en mindere beamten van Kamsk en andere steden de Sommers in verblijf zoeken om het ongezonde klimaat van de Baraba te ontvluchten. De Tartarsetroepen in Twee kolonnens verdeeld waren links naar Omsk en rechts naar Tomsk opgerukt, tussen de gelegen land met vredelatende. Het plan nu dat Migeel Strogov gevormd had, was om Koli van voor de Usbeekse ruiders te bereiken. Het was drie uur in de morgen. De omstreken van Koli van, toen voorkomen rustig, schenig heel veel later te zijn duidel buiten bewoners voor de vluchtende naar het noorden van Aeneziësk getrokken waren. Migeel Strogov spoelde zich naar Koli van, toen hij op eens in de verte meende te horen schieten. Hij bleef een ogenblik stilstaan. Ja, waarlijk, zei hij tot zichzelf, het zijn kanon en geweerschoten. Zou dan het kleine russische koopst met de Tartarsen lege handsgemeen zijn gerekt? God geven dat ik voor hem te Koli van aankomen. Migeel Strogov had zich niet vergist, want hij was geen worst meer van laaie vlammen tussen de huizen opstijgen en de toren der kerk te midden van wolkenstof en vlammen instorten. Weldraad zag hij aan zijn linkerhand een gehele wijk van Koli van in brand staan. Zonder zich te bedenken, zoeg hij rechtsaf de steppen in om een schuilplaats onder enige bomen te zoeken. Nauwelijks was hij onder die bomen of hij zag een afdeling Tartarsen uit als naderen die in volle ren op de stad aanrukten. Migeel Strogov kreeg angste grond en zijn gelukkig zag hij in de virgte een eenzaam geleken huis dat er wel kans zag te bereiken zonder opgemerkt te worden. Hij liep er eilings heen en toen hij er bij was zag hij dat het telegraafkantoor was waaruit twee draaden liepen, de ene westwaard de andere oostwaard, terwijl in derde in de richting van Koli van gespannen was. In de tegenwoordige omstandigheden moest men wel veronderstellen dat het huis verlaten zou zijn toch, hoe het ook zij om eerder door de steppen zijn wichten vervolgen. Aan het kantoor gekomen duwde hij de deur open. Een enkel persoon bevond zich in het vertrek waar de berichten overgesijnt werden. Het was een beamte die daar kalm, vlegmatisch en onverschillig omtrend hetgeen naar buiten gebeurde getrouw op zijn post was. Migeel Strogov ging naar hem toe en zij met een door grote vermoeienis afgematte stem. Welk nieuws? Geen nieuws, antwoorde de beamte glimlachende. Zijn de Russen en de tartaren handgemeen? Men zegt het. Maar wie zijn overwinnaars? Ik weet het niet. Zo veel kampten te midden deze verschrikkelijke omstandigheden, zoveel onverschilligheid zelfs, waren bijna ongelofelijk. En is de draad niet afgesneden, vroeg Michio Strogov. Hij is afgesneden tussen Koli van en Kasnowarsk maar hij werkt nog tussen Koli van en de Russensigrens. Voor het Goevelement? Voor het Goevelement, wanneer het zolks nodig oordeelt, voor het publiek wanneer het betaalt. Wanneer je me wilt, meneer? Migeel Strogov stond gereed die zondelingen beamte te antwoorden dat hij geen depees te verzenden had dat hij slechts wat water en brood verzocht toen de deur van het huis eensklappst driftig geopend werd. Migeel Strogov denkende dat de tartaren waren wilde uit het fenster springen en een dag binnen treden die niet in het minst op haar taartse soldaten geleken. De ene hield één met portloot geschreven de pech in de hand en de andere voorbijsietende diepe naar het raamje van de beamte. In die beide mannen vond Migeel Strogov met een verwondering die iedereen begrijpen zal twee personages terug aan wie hij weinig meer dacht en die hij nooit meer had denken weer te zien. Mij zeer maar mededingers, ja vijanden, nu zij op het toedeel van de oorlog werkzaam waren. Doordop het hout van drie dagen dat Migeel Strogov aan de boorden van de erties ondervonden had waren ze eerder te Koli van aangekomen alhoewel zij enige uren later dan hij Hichim verlaten hadden. Ze waren beide naar het telegraafkantoor toegesteld op het ogenblik dat het gevecht tussen Russen en Tartaren in de straten van Koli van plaats had en de een voor de ander naar Europa overzijden. Migeel Strogov hield zich daarzijden om alles te zien en te horen en door het belangrijke nieuws dat zij brachten te weten te komen of het zaak voor hem was al dan niet naar Koli van te gaan. Herri Blunt, haastige dan zijn collega had van het raampje bezit genomen en stakte aan beamten zijn dipech toe terwijl als Sitcholife van ongeduld stamp voeten. Tien kopeken per woord, zei de beamten terwijl hij de dipech overnaam. Herri Blunt legde een stapeltje groebels neer dat zijn collega met zekere verbazing beschouden. Goed zei de beamten en met de grootste koelheid van de wereld beroem hij de volgende de beste telegraferen. Daddy Telegraaf London Koli van Goevenement Omsk, Siberie, 6 augustus gevecht tussen Russische en Tartarse troepen. Daar dit hart op gelezen werd hoorde Migeel Strogov alles wat de Engelse correspondent aan zijn dagblad berichten. Russische troepen met grote verliezen teruggedreven, Tartaren diezelfde dag Koli van binnen gerukt. Dit waren de laatste woorden van de dipech. Nu is het mijn beurt, riep als Sitcholife uit, die aan zijn nicht in de volle boer momachtere wilde telegraferen, maar dat beveel de Engelse correspondent geen sinds die niet van plan was het raamje te verlaten ten einde nieuws berichten naar mate die inkwamen over te zijn. Maar hij zei het klaar, riep Sitcholife uit. Ik ben niet klaar, antwoorde Harry Blunt eenvoudig, en hij ging voort met een reekswoorde op te schrijven, die heeft vervolgens aan de beambten overgaf en die deze op zijn bedaille toon voorlas. In het begin schiep God hemel en aarde. Het waren verse uit de Bijbel die Harry Blunt telegrafeerde om tijd te winnen en zijn plaats niet aan zijn mededingen af te staan. Het kost een dagblad belicht enige duizenden roeperskosten, maar zijn dagblad niet aan de bedaille te hebben. Frankrijk moest maar wachten. Mijn begrijpte woede van als Sitcholife die in elke andere omstandigheid zou gevonden hebben, dat het eerlijk toeging. Hij wilde dan ook de beambten noodzaken om de voorrang aan zijn bericht te geven. Meneers in zijn richt antwoorden de beambten bedaard, terwijl hij op Harry Blunt wees en deze vriendelijk toelachten, en hij ging voort met het eerste vers van de heilige schrift Getrouw aan de tede telegraaf over te zijnen. Hij verstaart naar het venster en sloeg hij met het loignet voor de ogen, gade wat er in de omtrek van Kordi van Voorviel ten einde zijn berichten aan te vullen. Enige ogen blikken daarna hernam hij zijn plaats voor het raampje en voegde aan zijn telegram het volgende toe. Twee keken in brand, de brand schijnt aan de rechterkant toe te nemen. De aarde was woest en ledig. De duisternis bedekte de afgrond. De handen van als Sitcholife jeugden van begeerden de waardige correspondent van de dede telegraaf te virgen. Hij sprak nog eens tot de beambten die altijd onbewegend hem invoudig aan te worden. Meneer is in zijn recht, in zijn recht tegen tien kopeken per voort. En hij zeinde het volgende bericht dat Harry Blunt hem over gaf. Russische vluchtelingen ontsnappen uit de stad. En God zei, daar zijn licht en het werd licht. Als Sitcholife was letterlijk razend van woede, Harry Blunt was naar het raam gekeerd, maar deze keer door het schouw speel dat zich aan zijn blik vertoonde, waarschijnlijk afgetrokken bleef hij te lang kijken. Toen de beambten dan ook klaar was met het overzijnen van het derde vers uit de Bijbel, plaatste als Sitcholife zich heel stil aan het raampje en na, even als zijn collega hoogst bedaard een aanzienlijk stapeltje roepels op de plant neergelegde hebben, gaf hij zijn telegram over dat de beambten hard oplas. Madeleine Jolive, tien wachtere Parij, Colifan, Goevenement Omsk, Siberie, zes augustus. De vluchtelingen ontsnappen uit de stad, Russen geslagen, hartnekkige vervolging door de Tartaarse Ruiterij. En toen Harry Blunt terugkwam hoorde hij als Sitcholife die zijn telegram eindigde, als Spottend Nuriën. In Parijs is het Grijs, loopt daar een klein vet manneken, een wandelend koffiekanneken. Het ongepast vindende om, tegen het gewijden met het ongewijden door eentermingen, antwoordde als Sitcholife op de verse uit de Bijbel met een vrolijk deuntje van Berangé. Oh, zei Harry Blunt. Dat is maar zo, antwoordde als Sitcholife. De toestand om Colifan werd echter hachelijker, het gevecht kwam dichterbij en het schieten werd steeds heviger. Opeens dreunen het gebouw van een vreselijke slag. Er was een granade door de muur geslagen die de sijnpel in een wolk van was. Als Sitcholife was juist bezig de dicht regels te eindigen, als een appel zo rond, toch in zijn zak geen grond. Waar hij hield op, vloog op de granade af, geep ze met beide handen en wirp ze het raarmaat. Dit was het werk van een ogenblik. Vijf minuten later sprong de granade. Als Sitcholife ging met de grootste bedaardheid voort zijn telegram te schrijven. Hij schreef 12 duimes granade heeft de muur van de telegraafgebouw uit Eenddoen springen en nog meer van hetzelfde calibre wachtende. Wat Michel Strogoff betreft, deze twijfelden niet op de Russe waarin het coli van verdreven. Er zat voor hem niets anders op dan de zuidelijke steppen in te slaan. Hij stond op het punt van te vertrekken toen een haargober van kogels de ruiten van het venster verbrijzelde. Harry Blunt aan de schouder getroffen viel op de grond. Als Sitcholife vulde op hetzelfde ogenblik zijn bericht met het volgende aan. Harry Blunt, correspondent van de DD Telegraf, valt aan mijn zijde door een granadescherf getroffen toen de ongevoelige beamte hem met de overstoorbaarste kalm te toevoegden. Meneer, de draad is gebroken. En het raampje verlatende nam hij bedaard zijn hoed die hij met de elleboog gladstreek en verdween hij, nog altijd glimlachende door een duurtje dat Michel Strogoff niet had opgemerkt. Daarop werd de telegraafkantoor door de tartarische soldaten overwelderd en nog Michel de dagbladschrijvers slaagde erin zich uit de voeten te maken. Als Sitcholife zijn laatste depesch in de handhoudende was op Harry Blunt toegeschoten, had hem op zijn schouders genomen om met hem te vluchten maar het was te laat. Beiden werden gevangen genomen en tegelijkertijd Michel Strogoff die uit het vensten willen despringen in de handen der tartaren viel. Einde van half stuk 17. Half stuk 18 van Michel Strogoff de courier van de taar deze LibriVox opname is vrij van houtteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. Michel Strogoff de courier van de taar door Silferne, half stuk 18 een tartarskamp. Op een dagreis van Codifan een gewersten van het vlek Diachinsk strikt zich een grote vlakte uit waarop enige zware bomen voornamelijk pijnbomen en sedes uitstaken. Dit gedeelte de steppen is gedurende het warme jaren tijden gewodelijk de Sibirische herders ingenomen die er voor hun talrijke kunnen voldoende voedsel vinden. Toch op dit tijdstip zou men er te vergees een enkele deserswervende bewoners gezocht hebben. En toch was deze vlakte niet verlaten in tegendeel zijn vertonen een buitengewone levendigheid. Daar waren de tartarische tenten opgeslagen. Daar kampeerde V.O. Varcaan de woeste E.M. van Bukhara en daar werden de volgende dag dus de gevangenen van Kodivan opgebracht na de verdietering van het kleine Russische Korps. Van deze 2.000 man waren er nauwelijks enige honderden overgebleven. De gebeurtenissen namen dus voor het kruiselijk bestuur aanvankelijk een ongunstige wending, want de Russen zouden vroeger of later ongetwijfeld die horen over een weldigens weer verdrijven. Maar het hart van Sibirien was door de inval aangetast naar de Oostelijke en Westelijke provincie te zullen uitbreiden. Irkutsk was nu van elke gemeenschap met Europa verstoken. Wanneer de troepen van de Amor en uit de provincie Alkutsk niet bij tijd aankwamen om Irkutsk te bezetten, zou die hoofdstad van Asiatisch Rustant in de handen der tartaren vallen en voordat zij kon heroverd worden zou de Grootforst, de broer van de Kijzer, aan de vraag van Ivan Ogarev zijn overgeleverd. Zou er van Micheal Strogoff worden? Zou hij onder de druk van zoveel beproevingen eindelijk bezwijken? Zou hij door de riks van tegenspoeden seerde het ongeval te Ichem ondervonden zich als overwonner beschouwen? Zou hij zijn zending als misluk beschouwen en haar opgeven? Nee, Micheal Strogoff leefde nog, hij was niet gekwetst, de Kijzerlijke brief had hij nog altijd bij zich en had zijn incochtito bewaard. Welbevond hij zich onder de riks vallen als redeloos vee werden meegeslept, maar terwijl hij op die wijze Tromsk naderde kwam hij ook dichter bij Irkutsk. In elk geval zou hij Ivan Ogarev dan nog vooruit zijn. Ik zal er komen, zei hij telkens bij zichzelf. Zil het gebeurde te Kordy van had hij slechts één gedachte, namelijk zijn vrijheid te herkrijgen. Hoe aan de soldaten van de emier te ontsnappen? Wanneer het ogenblik daar was, dacht hij dat hij een schouwspel aan. Talloze tente uit huiden, veld of zij de stoffen verveiligd glinsterden in de straalende zon. De rijksten deze tente behoorde aan de Seiden en de Goyas, de voordaamste personages van het Ghanaats. Het kamp bevatte minst dus 150.000 man, zowel voetknechten als ruiters die de verschillende typen van Asiatisch ras vertonen. De tente van Feovar en de grootwaardigheidsbekleders van het Ghanaats aankwamen, werd de roffel geslagen, schalde de trompetten en bulderde het geschut. Overigens was de omgeving van Feovar geheel militaire, daar zijn, om zo te zeggen, burgerlijk gevolg en zijn haren zich te thomsk bevonden, dat, nu in handen 30 taren, de residentie van de emier zou worden, tot zolang hij hem opgehouden werd. De tent van Feovar stak boven de naburige tente uit, met een geschitterende zeilestof behangen, die opgehouden werd doorkordigd met gouden kwasten, besloeg zij het middelpunt van een uitgestrekte openplaat tussen de bomen, waarvan de achtergrond door prachtige berkenbomen en ruizachtige pijnbomen werd gevond. Voor deze tent lag op een verlakte en met elogesteemte gouden blaadjes bestonden. Boven de tent wapperde de tartaarse standaard versierd met het wapen van de emier. Op het ogenblik dat de gevangenen in het kamp gebracht werden, was de emier in zijn tent. Hij kwam niet tevoorschijn en het was zondertwijver gelukkig. Eén woord, een wink zou wel iets leert het zijn voor een of andere bloedige terechtstelling zijn geweest, maar als een echt Ostersforst zonden hij zich af, want hij die vondert en vooral gevriest. Wat de gevangenen aangaat, zijn werden in een afgesloten ruimte gelegen waar zij, mishandeld, bijna zonder voedsel blootgesteld aan de guurheid van het klimaat, het welgevallen van vee of vach verbijden. De gedweeste, zo niet de geduldigste van allen, was zeker Micheel Strokov. Hij liet zich geleiden, want men bewaakte hem overal waar hij heen wilde gaan en dus was hij zo veilig als hij in vrijheid zijnde, op de weg van Koli van het Tomsk, nooit had kunnen zijn. Te willen ontsnappen voordat hij in laatst genoemde stad was aangekomen, waren zich blootstellen om weer in handen te vallen van de verkelders die in de steppen rondswerven. Eenmaal de Tomsk zijnde, zei hij tot zichzelf, om sinds het ongeduld te onderdrukken dat hij niet altijd kon bedwingen, kan ik in weinige minuten voor beide voorposting zijn. 12 uur op vee of vach, 12 uur op Ogerev gewonnen, zullen voldoende zijn om voor hen te Irkutsk aan te komen. Het geen Micheel Strokov inderdaad bovenal vreesde, was de tegenwoordigheid van Ogerev in het Tartarsekamp. Buiten het gevaar van herkenten worden, gevoelde hij, instinktmatig dat het van belang was die verraderen vooruit te komen. Hij begreep ook dat, wanneer de troepen van Ivan Ogerev zich met die van Voovaar verenigd hadden, dit leger, nu voeltallig, zo snel mogelijk de stad van Oosterlijk-Siberia zou oprukken. Dit vooral vreesde hij, en elk ogenblik luisterde hij of die ten trompetgeschol de aankomst van Ivan Ogerev aankondigde. Bij die vrees voegen de zicht de gedachte aan zijn moeder, en aan Nadia. Zou je haar wel ooit weerzien? Op deze vraag, die hij niet durfde oplossen, werd het een vreeselijk benauwd om het hart. Met Micheel Strokov en zoveel andere gevangenen waren ook Harry Blunt en Elsit Joliver naar het dartaarse kamp gevoerd. Micheel Strokov zorgt hij niet op. Het kon hem weinig schelen wat zij van hem dachten, sedert het gebeurde aan de wisselplaats de Ichem. Hij wilde liever alleen blijven, om alleen te handelen wanneer het erop aankwam. Als Elsit Joliver had, sedert zijn collega aan zijn zijde was gevallen, deze voortdurend verzorgt en hem ondersteund op de tocht van Kolivan naar het kamp. Aangekomen was het zijn eerste zo in geweest de wold van Harry Blunt te onderzoeken. Het betekent niet zijheid op hem, het is slechts een scram, na twee of drie maanden verbonden te zijn zal er niets meer van zich bij zijn. Maar dat verband, hoe gaat Harry Blunt? Dat zal ik wel leggen. Gezijdus een half heelmeestig. Dat zijn alle Franse zo wat half en half. En op deze verklaring scheurde Elsit Joliver zijn zakdoek in twee maakten van het ene pluksel, van het andere een prop, waste de wold die gelukkig niet ernstig was uit en leerde het vochtigelingen zeer behendig op de schouder van Harry Blunt. Ik genees u met water, zei hij, want het is het heilsaamste, pijnstillende middel dat voor het geneesen van Wonden bekend is. De geneesheren hebben 6.000 jaar eraan besteed om dit te ontdekken. Ja, 6.000 jaar. Ik dank u meneer Joliver, antwoorde Harry Blunt, die ze op een bed van dorre bladeren neervleiden, die zijn met gezel in de schade hoe van een berkenboom voor hem gereed had gemaakt. Blijf niet maar stil liggen en praat niet meer, want hij hebt voor strikte rust nodig, zei Elsit Joliver. Maar Harry Blunt had geen lust om te zwijgen. Meneer Joliver, vroeg hij, dint hij dat onze depessies over de Russische grenzen hebben kunnen komen? En waarom niet, antwoordde Elsit Joliver. Op het ogenblik zijn goede nicht alles aangaande het gevecht pek qualifan. En hoeveel exemplaren van de depess laten u niet wel drukken, vroeg Harry Blunt, die voor de eerste keer de vraag zo recht striks deed. Wel ja, antwoordde Elsit Joliver lachende. Meneer is iemand die zeer bescheide is, die er niet van houten dat men over haar spreekt en wie het zeer zou spijten als hij de slaap verstoorde, die hij zo nodig hebt. Ik wil niet slapen, antwoordde zou u niet van de zaken in Rusland denken. Dat zij op het ogenblik zeer slecht schijnen te staan, maar dat betekent niets. De Russische regering is machtig, zij zal zich niet ongerust maken over een inval van Barbaren en Siberië zal haar niet ontvallen. Al te veel eerzucht heeft de grootste rijke doen ten ondergaan, antwoordde Harry Blunt, die niet vrij was van een zekere Engelsealoersheid ten opzichte de Russische aanmatigingen in middel Azië. Ja, gelaten we niet over politiek praten, Rip al ziet Joliver uit. Dat is door de facultijd verboden, niets is slechter voor schouderwonden. Tenzij dit ware om u te doen inslapen. Laat ons dan spreken over het geen ons verder te doen staat, zei Harry Blunt. Meneer Joliver, ik ben niet van plan om voortdurend bij deze tartare gevangen te blijven. Ik voel de drommel ook niet. Zullen we bij de eerste gelegenheid trachten te ontsnappen? De andere middel is om onze vrijheid te herkrijgen. Weet geen ander? Vroeg Harry Blunt zijn makker aanzienden? Zeker. We behoren niet tot de oorlog voeren in de partijen. Wij zijn onzijdig en we zullen er tegen opkomen. Bij die onbescharende vee of varkant? Nee, hij zou ons niet verstaan, antwoorden als die Joliver. Maar ben je van ook er even? Dat is een schurk. Zonder tijfel. Maar die schurk is een russ. Hij heeft niet moet geksgeren en hij heeft er geen belang bij om ons gevangen te houden. In tegenwiel. Maar dat hier iets te vragen bevalt me niet erg. Maar dat hier is niet in het kamp tenminste ik heb hem me niet gezien, merkte Harry Blunt op. Hij zal er komen, dat is zeker. Hij moet zich bij de E-mier voegen die alleen op hem wacht om naar Irkutskop te trekken. En eenmaal vrij, wat zullen we dan doen? Eenmaal vrij, dan zullen we de tartare volgen tot al te gebeurten is en ons zullen vergunnen om naar het russische kamp over te lopen. Drommers, we moeten de moed niet laten zakken. We beginnen pas. Gei collega, gei hebt reeds het geluk gehad in dienst van de DD Telegraaf gewond te worden, terwijl ik nog niets bekomen heb in dienst van mij niet. Kom, kom. Goed zo, mummelde als die Joliver, daar valt hij in slaap. Enige uren slaaps en enige compressen met fris water zijn meer dan voldoende om een eerstman weer op de been te helpen. Die luis zijn van ijzer. En terwijl Herrie Blunt sliep waakte als iets Joliver bij hem en maakte hij aantekeningen in zijn boekje, vastbesloten die met zijn collega te delen tot grote voldoening de lezers van de DD Telegraaf. De gebeurtenissen hadden hen verenigd en tegen die vereniging was hun ijversucht niet bestand. Zo was, wat Michele Strogel het meeste durkte, juist datgene waar de beide dagbladschijfers het zeers daar verlangden. De komst van Ivan Ogarev kon zeker voor hen goed zijn, want wanneer hun kwaliteit van Engels en Frans correspondent maar eerst bekend was zouden zij alle waarschijnlijkst in vrijheid gesteld worden. Ivan Ogarev zou veelvar wel doen begrijpen dat dagbladschijfers geen eenvoudige spionnen zijn. Vier dagen waren reeds voorbij gegaan en de gevangenen hoorde er nog maar niets van dat het kamp zou opgebroken worden. Ze werden streng bewaakt en slecht gevoed. Tweemaal in de 24 uren werd met hun een stuk geroost het geiten ingewand toe of een stuk kaas, kroeten genaamd uit zure schapenmelk vervaarderd en daarna in paardemelk gewekt een kichisespijs meestal komis genoemd. Daarbij kwam nog dat het weer afschuwelijk was. Enige gewonden vrouwen en kinderen stierven en hun bewakers daartoe ongenegen moesten de gevangenen hun lijken begraven. De toestand duurde gelukkig niet zeer lang. In de morgen van 20 augustus hoorde men opeens de trompetten schannen de trommels roeren, de geweren losbanden en op de weg naar Kodivan zag men een dikke stofvolk opreizen. Yvonne Ogerev deed aan het hoofd van verschillende duizenden krijgsleden zijn intocht in het tartaarse kamp. Einde van hoofdstuk 18 Hoodstuk 19 van Micheal Strokov van de Tsaar. Deze LibriVolksopname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. Micheal Strokov, de Korea van de Tsaar door Silverne Hoodstuk 19 een houding van Alcice Jodiver. Het was in geheel legerkorps dat Yvonne Ogerev de emeer toevoerde. Het bestond uit hun groot gedeelte van het leger dat zich van ons kan meester gemaakt. Yvonne Ogerev, het bovengedeelte de stad niet kunnende vermeesteren had besloten het beleg op te breken met achterlating van een voldoend observatiekorps te Omsk. Hij voerde een aantal Russische en Siberische gevangenen met zich mee. Deze ongelukkigen moesten aan de voorpost te blijven en afwachten wat veel vaak kan om tent hen zou beslissen. Dit legerkorps had Omsk en Kodivant niet verlaten zonder een menig de bedelaars, stroopers, koplui en heidens met zich te voeren. De gewone achterhoede van een marcierend leger. Onder deze heidens bevond zich de signeunertroep die Micheel Stogov tot permvergezeld had. Zangarre, die woestenverspitster die Yvonne Ogerev met lijf en ziel toegedaan was, was erbij. Deze vrouw, bijgestaan door haar heidenen die haar alles wat zij konden te weten komen overbrachten hield Yvonne Ogerev op de hoogte van alles wat er in het middelpunt ter overweldigde provincie voor viel. Zangarre, vroeger in een zeer ernstige zaak betrokken geweest werd toen door de Russische officier gered. Ze had niet vergeten wat ze hem verschuldigd was en zich geheel en al aan hem gewijd. Welk bevel hij haar ook gaf, Zangarre voerde het uit. Een onbegrijplijk instinkt, steken nog dan dat de erkendelijkheid had haar bewogen om de slavin te worden van die verrader, met wie zij zich verbonden had sedert het ogenblik dat hij naar Siberië verbannen was. Sedert haar komste oms had zij Yvonne Ogerev niet meer verlaten. De ontmoeting van Micheel en Marfa Strogov was haar bekend als mede de vrees die Yvonne Ogerev koestelde ten opzichte van het opweg zijn van een courier van de taag. Daarom verloor zij Marfa Strogov ook niet uit het oog, die zich onder de gevangenen bevond en die zij onophouderlijk bespiede om het woord zo'n aan haar lippen te horen ontschlippen. Bij het kamp aangekomen werd Yvonne Ogerev met de grootste eerbewijzen door de hoge beant en ontvangen die hem te waren en die hem uitnodigde hen naar de tent van Veervakant te vergezellen. Op het ogenblik dat het ruitergeleide zich in beweging zou stellen nadat de sangara tussen de ruiters doorgaande Yvonne Ogerev en bleef onderwegelijk voor hem staan. Niet, voeg je Yvonne Ogerev? Niet. Heb maar geduld. Zult jij die oude vrouw Weldra noodzaken om te spreken? Weldra sangara? Wanneer zal de oude spreken? Als wij te tops zullen zijn. En wanneer zal dat wezen? Binnen drie dagen. De grote, zwarte ogen van sangara glinsten de buitengewoon en zij ging betaard heen. Yvonne Ogerev begaf zich vervolgens naar de tent van de Emer, gevolgd door zijn staf van tartaarse officieren. Voordat het aangekomen steeg heeft als een paard, trad binnen en bewon zich voor de Emer die een kus gaf. Deze kus had een grote betekenis. Hij maakte Yvonne Ogerev voorzitter van de raad en plaatste hem tijdelijk boven de gotja. Zich vervolgens dat Yvonne Ogerev wendende, zei V.O.V. Ik heb je niet te ondervragen, spreek Yvonne. Allen zijn gereed om je aan te horen. Taksier, antwoorde Yvonne Ogerev, zie hier wat ik je heb mee te denen. Yvonne Ogerev sprak in het tartaars en gaf aan zijn woorden dat hoogdravende waardoor zeer de taal der oosterlingen onderscheidt. Taksier, het is de tijd niet om die met nutteloze woorden te verspillen. Wat ik aan het hoofd ubertroepen gedaan heb is u bekend. De linien van de Ichem en van de Irtis zijn op het ogenblik in onze macht en de Tilcomansen Ruiders kunnen hun paarden laten baden in de wateren die stroomen die nu tartaars zijn geworden. De Kirgische Hoorden zijn op de stem van Veovarkaan opgestaan en de Siberische Grote Weg is in uw bezit van Ichem tot Tomsk. Je kunt dus uw strijd benden richten zowel naar het Oosten waar de zon opkomt als naar het Westen waar zij onder gaat. Welke raadgeving boezemt u trouw aan de tartaarse zaken u hierom trendt in? Voegt u een meer? Na een ogenblik stilswijgen? Mijn raad, antwoorde Yvonne Ogerev levendig, is om de zon te gemoeten marcheren, het gas der oosterlijke provincie in te nemen en met haar de geijselaar die een gehele landstreek waard is. Bij gebrek aan de tstaar moet zijn broeder de Grootforst in uw handen vallen. Dat was het grote doel dat Yvonne Ogerev naar juich. Hem horende spreken zou men hem gehouden hebben en voor een die vrede afstammelingen van Steppanrazin, de vermaarde rover die in de 18e eeuw Zuid-Rusland verwoesten. Zicht van de Grootforstmeester maken hem onmedoogend te treffen dit waren een voelkomen voldoening voor zijn haat. Bovendien zou de verovering van Irkutsch geheel oostelijk Siberië ter stond onder de Tartaarse heerschappij brengen. Zo zal het geschieden antwoorden Veovar. Wat zij nu over beveden takt zich? Vandaag nog zal ons hoofdkwartier naar Tomsk verplaatst worden. Yvonne Ogerev maakte een buiging en metde de zicht gevolgd door de Hoesbegu om de bevelen van de Emer ten uitvoer te brengen. Op het ogenblik dat hij te paard zou stijgen om zich naar de voorposten te begeven hoorde men op enige afstand en zeker rumoer in dat gedeelte van het kamp waar de gevangenen zich bevonden. Men hoorde geschil en twee aardriege weerschoten. Was het een poging tot opstand of tot ontvluchting die men zocht te beteugelen? Yvonne Ogerev en de Hoesbegu snelde toe en zagen zij twee mannen voor zich die enige soldaten niet konden bedwingen. De Hoesbegu gaf zonder draaden in wink en bij de zouden neergeveld zijn had Yvonne Ogerev niet door een paar woorden de zabel afgewend die hen reeds bedreigde. De Rus had opgemerkt dat deze gevangenen vreemdelingen waren en hij bevald dat mensen voor hem zou brengen. Het waren Harry Blunt en Alcice Jodiver. Zodra Yvonne Ogerev in het kamp aangekomen was hadden zij gevraagd om voor hem gebracht te worden door de soldaten, hadden ze ook gewijkerd en vandaag die worsteling. Yvonne Ogerev keek deze reizigers die hem geheel onbekend waren enige ogenblikken aan. Toch waren zij tegenwoordig geweest op de wisselplaats de Ichem waar Micheal Strogoff de slag van Yvonne Ogerev ontvangen had maar de onbeschofde reiziger had geen acht geslagen op de Liede die zich toen in de wachtkamer bevonden. Harry Blunt en Alcice Jodiver herkennen hem in tegendeel wel en de laatste zijvluisterend Als ik mij niet vergis dan menen ik in Cornel Ogerev de onbeschofde persoon te bekennen die wij op de wisselplaats de Ichem ontmoet hebben. Leg hem onze zaak bloot Blunt gezond bij een diest bewijzen een russisch Cornel in een tartaaskamp te zien woogt bij en nu wel ik het hem te danken heb dat mijn hoofd nog op mijn schouder zit kan ik hem toch niet zonder de grootste verachting aanzien. En dit gezegd hebben de fijnste heide de komendste en meest hoge hartige overschilligheid. Begeep Ivan Ogerev wat de houding van de gevangende beledigingsvorm had in elk geval liet hij niet blijken. Wie zeid hij heren vroeg hij in het Russisch op een kudde toon maar zonder zijn gewone ruwheid. Tee correspondenten van Engelse en Franse dagbladen antwoorden Harry Blunt droogweg. Je hebt zonder tijvelpapieren die uw identiteit kunnen bewijzen. Zie hier onze geloofsbriezen in Franse kanselareien in Rusland. Ivan Ogerev las de brieven die Harry Blunt hem overhandigde en hij las hem het aandacht. Daarop zei hij, ga je vragen om onze militaire bewegingen in het Siberië te volgen? Wij vragen om niets anders dan om vrij te zijn antwoorden de Engelse correspondent op droge toon. Ga je zei het vrij mijn heren antwoorden Ivan Ogerev en ik ben zie verlangend om uw artikelen in de Daily Telegraph te lezen. Meneer hernam Harry Blunt met de stoorbaarste onverschilligheid. Het kost zes pints het nummer behalve de port. En hierop keerde Harry Blunt zich tot zijn makker die zijn antwoord voor koobers geen goede keuren. Ivan Ogerev liet niet blijken en de paardstijgende verdween hij aan het hoofd van zijn geleiden. Wel meneer Joliver, wat denkt ge van kolonal Ivan Ogerev op het bevel hebben de tartarische troepen? Vroeg Harry Blunt. Wat ik van hem denk, als Sid Joliver glimlachende? Wel, niets anders dan dat die hoesbegu een malvegur heeft gemaakt toen hij bevel gaf om ons een kop kleiner te maken. En voor Harry Blunt, welk gebruik zullen we nu van onze vrijheid maken? Gebruik? Nee, misbruik zullen we ervan maken antwoorden als Sid Joliver. We gaan stilletjes naar Tomsk om te kijken wat daar gebeurt. Tot op het ogenblik en mogen we het wel draaik komen dat wij ons bijeen of andere russisch legerkoops zullen kunnen voegen. Juist mijn waarde, Blunt. We moeten toch niet geheel en al tartaren worden. De schoonste rol hebben we nog altijd zei, we wapenen de beschaving verspreiden, want dat is zeker dat de volken van Middle-Asie bij de tegenwoordige inval eerder zullen verliezen dan winnen. Maar de russen zullen wel de overhand krijgen. Het is slechts een zaak van tijd. Intussen was de komst van Ivan Ogerev die als Sid Joliver en Harry Blunt in vrijheid gesteld had daarvoor Micheal Strogoff. Wanneer het toevall wilde dat Ivan Ogerev de courier van het zaar ontpoeten, dan zou hij zeker deze herkennen als de reiziger die hij aan de wisselplaats van Ichem zo onbeschofd bejegend had. Doch de komst van Ivan Ogerev had voor Micheal Strogoff gelukkig ook een goede zijde, omdat het bevel was gegeven om het kamp op te breken en het hoofdkwartier naar Tomsk te verplaatsen. Dit was de vuurige wens van Micheal Strogoff, want zijn voornemen was de vrienden Tomsk te bereiken. Hij zou dan geen gevaar lopen van in de handen der verkenners te vallen die zich in de omstreken van die belangrijke stad in grote getalen bevonden. Ten gevolgen van de komst van Ivan Ogerev en het vreemd van door deze herkennen te worden voeg hij zich echt eraf of het niet beter zou zijn of aan zijn eerste voordemer af te zien en liever pogingen te doen om onderweg te ontsnappen. Hij zou zonder twijfel dit laatste plant in uitvoer brengen en Ivan Ogerev aan het hoofd van enige duizenden ruiters reed naar Tomsk vertrokken waren. Ik zal dus wachten, zei hij tenzij zich een gunstige gelegenheid voordoel om te vluchten. Laat ik nog maar drie dagen geduld hebben en mogen God mij dan te help komen. Inderdaad was het een tocht van drie dagen die de gevangenen onder bewaking van een sterke afdeling tartaren door de steppen moesten afleggen. Een tocht gemakkelijk voor de soldaten van de emier en iets ontbrakken door bezwaarlijk voor de gevangenen die door ontbeering geheel verswakt waren. De twee uur in de naamiddag van 12 augustus bij een zeer grote hitte en onder een onbewokte hebel gaf de top-chibashi het bevel om op te breken. Als Citjoliver en Harry Blunt hadden zich daar paardig gekocht te hebben opweg naar Tomsk begreven al wij de loopdech buurtenissen de voenaamste personen van dit verhaal zou te samen brengen. Onder de gevangenen die Ivan Okarev naar het Tartarsekamp had meegevoerd bevond zich een oude vrouw wie stilswijgen haar als het wereld geheel van haar medegevangenen afzonderde. Geen klart kwam over haar lippen. Mijn zou gezegd hebben dat ze in standbeeld was de smartvoorstellende. Deze vrouw bijna voortdurend onbeweegelijk en strenger dan de anderen bewakt werd zonder dat zij zooks vermoeden of er zich onbekruinde geurne rinsangare bespiet. Ondanks haar hoge ouderdom had zij even als de andere gevangenen de weg te voet moeten afleggen zonder dat haar ellende enigszins verzacht was geworden. Evenwel had de voorzienigheid een moedig en liefderijk wezen aan haar zijde geplaatst die haar begreep en bij stond. Onder haar gezellinnen in het ongeluk schenning jeugdig meisje merkwaardig door haar schoonheid en door een leidzaamheid die in niets onderdeed voor die der Siberische Vrouw zich tot taak gesteld te hebben over haar te waken. Geen woord was tussen de beide gevangenen gewisseld geworden, maar het meisje bevond zich steeds bij de oude vrouw als haar hulp haar van nut kon zijn. Deze had evenwel niet ter stond nog zonder wantrouwen de stille zorgen van deze onbekende aangenomen doch het open gelaad van het jonge meisje haar ingetogenheid en de geheimzinnige toegenegenheid schappelijke smartdoet ontstaan tussen mensen die hetzelfde oogelijke gelot deden hadden over de trotsen koelheid van Marfa Strokov gezegeveerd. Nadia, want zij was het, had al dus zonder haar te kennen aan de moeder de zorgengewijd die haar zoon aan haar betoond had. Te midden van deze ongelukkigen door het leiden verbitterd boesumden deze twee vrouwen waarvan de ene de grootmoeder de andere de kleindochter scheen te zijn aan allen een soort van eerbied in. Nadia door de verketters aan de erties pas weggevoerd daaromsk deelden zij daar het lot van al de gevangenen en bij gevolg dat van Marfa Strokov indien zijn minder zielskart had gehad zou zijn zeker bezweken zijn onder de dubbele slag die haar trof. De staking haar erijs de dood van Micheal Strokov had haar van hopen gemaakt en haar tot morgen gebracht voor altijd misschien van haar vader verwijderd, na zoveel gelukte pogingen die haar nader bij hem gebracht hadden en tot overmaat van smart van haar onverschrokken reisgenoot gescheiden die God haar op haar weg had doen ontmoeten om haar dood te bereiken had ze alles tegelijk en opeens verloren. Het beeld van Micheal Strokov die zij door een landstek had zien treffen en in de wateren de erties verdwijnen stond haar voortdurend voor de gest. Wie zal die dode vreken die zichzelf niet meer vreken kan met tot zichzelf en zich tot God wendende in haar binnenstuit her laat ik dat zijn. Mijn begrijp wel dat Nadia in deze gedachte verzonken geheel ongevoedig was gebleven voor al de ellende haar gevangerschap. Een toeval had haar toen zonder dat zij dit het minst vermoeden met Marfa Strokov verenigd. Hoe had zij kunnen denken dat die oude vrouw even als zij gevangen een meismakker die voor haar niemand anders was geweest dan de koopman Nicolaas Korpanoff. En hoe had Marfa van haar kant kunnen raden dat in band van dankberheid die jonge onbekende aan haar zoon verbond. Het meisje deelde met haar het weinige voedsel dat zij ging halen op het uur dat de levensmiddelen werden uitgedeeld. Haar arm strikte haar tot steun op haar moeilijke tocht. En het was ter wille van het jonge meisje dat Marfa de soldaten van haar ogen zonder als andere ongelukkigen aan de knop van een zadel te worden meegeslucht. Dat god u belonen, mijn kind voor al het geen geef voor mij doet zijn Marfa Strokov. En dit waren gedurende enige tijd de enige woorden die zij uitden. Gedurende de dagen dat zij op weg waren dagen dat haar eeuwen toeschelen zou men gedacht hebben dat de oude vrouw en het meisje over haar beide toestand met Okander toch maar Marfa Strokov had door een onzichtigheid die licht te begrijpen is alleen over zichzelf en nog maar zeer kort gesproken zij had nog op haar zoon nog op haar ontmoeting met hem gezinsbeeld ook Nadia sprak weinig op zekere dag echter gevoelende dat zij met een invoudige toch verhevende ziel te doen had had haar hart zich gelucht gegeven en had zij zonder iets te verbergen al de gebeurtenissen verteld die AC dat haar vertrek van Vlaadimir tot de dood van Nikolaas Korpenhoff had het plaats gehad het geenzij van haar jonge reismakken verhaalde boezende de oude vrouw levendige belangstellingen Nikolaas Korpenhoff zij zij vertel me nog iets van die Nikolaas zijn gedrag heeft mij zeer verwonderd was Nikolaas Korpenhoff wel zijn eigenlijke naam zij het geen wel zeker van mijn kind waarom zou hij mijn dienangaande bedroger hebben antwoorden Nadia toch maar Marfa Strokov door een soort van voorgevoel gedreven deed Nadia vraag op vraag geheb mij gezegd dat hij onverschrokken was geheb mij bewezen dat hij zorgs was zij zij ja onverschrokken het was een leel, een held antwoorden Nadia dat zou mijn zoon ook geweest zijn zijn Marfa Strokov telkens bij zichzelf maar intussen zegt hij dat hij in het posthuis de ichem een verschrikkelijke belediging verdragen heeft die heeft hij verdragen antwoorden Nadia het hoofd laten hangen hij heeft ze verdragen mompel de Marfa Strokov bevende moeder moeder riep Nadia uit veroordeel hem niet er zat een geheim achter een geheim waarover God alleen op dit ogenblik oordelen kan en zijn Marfa terwijl zij het hoofd ophief en Nadia aankeek alsof zij tot in het bitterste van haar ziel wilde lezen ik dier vernedering die Nikolaas Korpen of niet veracht ik heb hem bewonderd zonder hem te begrijpen antwoorden het mensje de oude vrouw zweeg in ogenblik hij was lang vroeg zij daarna zeer lang en zeer knap is het niet kom spreek mijn kind hij was zeer knap antwoorden Nadia blozend het was mijn zoon ik zeg u dat het mijn zoon was riep de oude vrouw uit nadia omhelzen uw zoon antwoorden Nadia geheel verstoemd uw zoon kom zijn Marfa vertel voort mijn kind uw makker, uw vriend, uw beschermer hij had een moedig heeft hij u nooit van zijn moeder gesproken van zijn moeder hij heeft mee van zijn moeder gesproken zoals ik hem dik was van mijn vader gesproken heb die moeder hij ambatste Nadia Nadia gevertelt me naar de hele geschiedenis van mijn zoon zei de oude vrouw en zij vroeg de Europese bij had hij haar dan niet moeten bezoeken toen hij door Omsk trok die moeder die hij na uw zeggen zoveel minder nee, antwoorden Nadia nee, dat moest hij niet nee, riep Marfa uit je hebt nee tegen mij durven zeggen? dat heb ik gezegd maar ik moet u nog vertellen dat ik heb menen te begrijpen dat Nikolaas Korpenhof het land hij moest doortrekken om alle gewichtigste mij onbekende redenen het was voor hem een vraag van leven en dood of, lieverdog, een vraag van plicht en eer van plicht inderdaad, een gebiedende plicht zei de oude vrouw van die plichten waarom in alles oppoffert zelfs de vreugde van een kus misschien de laatste aan zijn oude moeder te komen geven het geen geniet weet ik weet het nu op dit ogenblik geheppe alles doen begrijpen het geheim van mijn zoon Nadia daar hij het u niet gezegd heeft ik moet het vorm bewaren vergeet me Nadia de goedheid die jij voor mij gehad hebt kan ik u niet vergelden moedig? ik vraag niets antwoord het Nadia einde van hoofdstuk 19 hoofdstuk 20 van Micheel Strokov de Korea van de Tzaag deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart de Leeuw Micheel Strokov de Korea van de Tzaag door Jules Verne hoofdstuk 20 leer om leer alles had zich dus voor de oude vrouw opgeheldet, alles tot zelfs het opbegrijpelijke gedrag van haar zoon ten haar opzichte in de herberg de Omsk ze twijfelde er nu niet meer aan dat de medgezel van het peisje Micheel Strokov was geweest in de Omsk ze had de hoedanigheid van Korea van de Tzaag te verbergen nee mijn waarde zoon zei Marfa Strokov tot zichzelf ik zal u niet verraden geen pijniging van welke aard ook zullen in staat zijn mij de bekentenis te ondrukken dat ga je het zeid die ik de Omsk gezien heb Marfa Strokov had nu met eenwoord Nadia de hartelijkheid kunnen vergelden die deze haar getoond had of of liever Micheel Strokov niet in de wateren van de erties omgekomen was omdat ze hem enige dagen na het ongeval ontboed ja hem gesproken had maar ze hebben dwong zich zweeg en bepaalde zich met te zeggen hoop maar mijn kind het ongeluk zal u niet altijd vervolgen jij zult uw vader weer zien ik heb er een voorgevoel van en misschien is hij die u de naam van zuster gaf niet dood makker niet hebben laten omkomen voed slechts hoop mijn kind doe zoals ik de rouw die ik draag is nog niet die over mijn zoon zodanig was nu de verhouding van Marfa Strokov en van Nadia ten opzichte van ookandig de oude vrouw had alles begrepen en zo het jonge meisje niet wist dat haar zo betreurde metgezel nog leefde wist zij nu tenminste hoe hij haar die zij als haar moeder beschouden bestond en zij dankte God haar de vreugde gegeven te hebben bij de gevangenen de zoon die zij verloren had te kunnen vervangen maar wat beide niet konden weten was dat Micheal Strokov de Koli van Gevangen genomen zich bij hetzelfde confoord bevond dat hen naar Tomsk voerde de gevangenen, door Ivan Ogerev meegevoerd, waren verenigd met die van de Emer in het Tachtaarse Kamp die ongelukkige Russen en Siberiës militairen en burgers waren tegen taal van enige duizenden en vormde een kolonne over een lengte van verschijndende wedstrijden uitstrekten onder hen waren er, die als meer gevaarlijk beschouwd, met handboeien aan een lange ketting bevestigd waren vrouwen en kinderen waren aan de zaad op het gebonden of gehangen en werden onmedogend langs de wegen gestlept men dreef ze allen als een kudde vee voort Micheal Strokov bevond zich in de eerste rijen omdat de gevangenen van Koli van eerder dan die van Omsk in het Kamp aangekomen, hij nu ook vroeger verlieten hij kond alsof de tegenwoordigheid van zijn moeder en Nadia in het convoy niet gissen even min als zij konden vermoeden dat hij zich daarbij bevond eindelijk bereikten men op 15 augustus bij het vallen van de avond het kleine plek Zabadiero op 30 werksten afstand van Tomsk de gehele nacht moesten de gevangenen aan de boden van de Tom doorbrengen, want de Emer had zijn intochte Tomsk tot de volgende dag uitgesteld Nadia had, terwijl zij Marfa Strokov ondersteunde met moeite de stijlen oever van de rivier bereikt zij versmachte beide van dorst Nadia schepte water met haar hand en laafde de lippen van Marfa ermee op het ogenblik dat zij oprees om de oever te verlaten ontsnapte haar een kreet Micheal Strokov stond daar op enige schreden van haar hij was het de laatste schemering van de dag stochte haar licht nog over hem uit Micheal Strokov zidderte bij het horen van die kreet van Nadia maar hij bezat zelfbeheersing genoeg om niets te zeggen dat hem verdacht zou hebben kunnen maken en toch had hij tegelijkertijd met Nadia ook zijn moeder herkend bij deze onverwachte ontmoeting was Micheal Strokov zichzelf niet meer meestig hij bracht er ook de hand voor zijn ogen en verwijderde zich dadelijk Nadia snelde instinctmatig naar hem toe maar de oude vrouw flustelde haar deze woorden blijf hier mijn kind hij is het, antwoordde Nadia met een doaandoening gebroken stem hij leeft moeder, hij is het het is mijn zoon, antwoordde Marfa Strokov het is Micheal Strokov en je ziet dat ik nog dans geen stap tot hem nader volg mijn voorbeeld dochterlief Micheal Strokov had een dier hevigste gemoed aandoeningen ondergaan die een mens kan gevoelen zijn moeder en Nadia stonden daar met hem in hetzelfde ongeluk verenigd wist Nadia dan wie hij was nee, want hij had maar Vastrokov haar zin tegenhouden op het ogenblik dat zij naar hem toe wilde vliegen maar Vastrokov had dus alles begrepen en haar geheim bewaard gedurende de nacht was Micheal Strokov wel twintigmaal op het punt om zich naar zijn moeder te begeven maar hij begreep dat hij weerstand moest bieden aan het vuurige verlangen om haar te omhelzen en om de hand zijn er jonger gezellin de minste overzichtigheid kon voor hem niet lottig zijn hij had trouwens gezwooren zijn moeder niet te zien, tenminste niet vrijwillig eenmaal te Tomsk aangekomen zou hij omdat hij toch deze nacht niet kon vluchten zich in de steppe werpen zonder de beide wezen te omhelzen in wie zijn leven zich samen trok en die hij aan zoveel gevaar bloot gesteld achterliet Micheal Strokov mocht dus hopen dat de ontmoeting in het van Sabadierro geen kwade gevolgen nog voor zijn moeder nog voor hem zou hebben maar hij wist niet dat de signeur in Sangarre de verspitster van Iván Aukerev zich in de nabijheid bevond en dat zij in gedeelte van het gebeurden hoe snel ook voorgevallen had gezien ze had Micheal Strokov niet kunnen bemerken die reis verdwenen was toen zij zich omkeren maar de beweging die Marfa maakte om naar de atheden te houden was hij niet ontsnapt Strokov was in het kamp onder de gevangenen van Iván Aukerev zij verliet dus ter stond het kamp om Iván Aukerev te gaan waarschuwen Iván Aukerev ontving haar ogenblikkelijk wat voor nieuw Sangarre vroeg hij de zoon van Marfa Strokov is in het kamp antwoordde Sangarre gevangen? gevangen ha! riep hij van Aukerev uit ik zou, hij zult niet zien van antwoordde de signeur in want jij kent hem niet eens jij kent hem toch, jij hebt hem gezien Sangarre ik heb hem niet gezien maar ik heb zijn moeder zich zien verraden door een beweging die mij alles heeft om begrijpen vergist jij u niet? nee, ik vergist me niet jij weet het belang dat ik aan de gevangeneming van die courrier hert zij Iván Aukerev indien de brief die hem te Boskou is overhandigd Irkutsk bereikt indien hij in handen komt van de Grootwurst dan zal deze op zijn hoede zijn en ik zal hem niet kunnen naderen wat het ook koste jij zegt me nu dat de overbrenger van die brief in mijn macht is, ik haal het Sangarre vergist jij u niet ik vergist me niet Iván antwoordde zij maar Sangarre er zijn in het kamp verschijnd in de duizenden gevangenen en jij zegt dat jij Micky Astrogov niet kent? nee antwoordde de signeur in weer blik van woestervreugde schitterde ik ken hem niet maar zijn moeder kent hem Iván, men moet zijn moeder doen spreken mooi gezels als zij spreken riep Iván Aukerev uit daarop stak hij aan de signeur in zijn hand toe die haar kustde zonder dat er in dit bewijs van eerbied bij de Noordse volken in gebruik iets slaafs gelegen was Sangarre ging naar de lege plaats terug zij vond Nadia en Marfa Strogov nog op dezelfde plaats en bracht de nacht door met beide gaten te slaan de oude vrouw en het meisjes stiepen niet of schoon zij afgemat ze konden niet in hun winnis waren hun ongerustheid was te groot Michiel Astrogov leefde nog toch was gevangen zoals zij zou Iván Aukerev dit weten en, zo hij het niet wist zou hij het dan niet te weten komen Nadia gevoelde zich gelukkig bij de gedachte dat hij met gezel nog leefde Marfa Strogov zag verder in de toekomst en had reden om voor haar zoon alle vrees te koesteren Sangarre die in de duisterdins tot dicht bij de vrouwen geslopen was en op die plaats en luisterde zij hoorde eventueel niet door een instinktmatige gevoel van voorzichtigheid wisselde Nadia en Marfa Strogov geen woord met alkandig de volgende dag 16 augustus tegen tien uur in de morgen weer gelmde schetteren trompetgeschol over een blikken de kwamen de tartare soldaten onder de wapenen Iván Aukerev naderde in het midden van een toerijke staf van tartare officieren zijn geluid was somberder dan gewoonlijk en verraden in stille toren die slechts op een aanleiding wachten om los te basten Micheal Strogov, die man voorbijzien de trekken, kreeg een voorgevoel als over weldra een truerige ontknoping zou plaatshebben want Iván Aukerev wist nu dat Marfa Strogov de moeder was van Micheal Strogov de kapitein bij het koops couriers van de tzaag Iván Aukerev steeg van zijn paard en de ruiters van zijn geleiden vormde toen een grote cirkel om hem heen op dit ogenblik naderde Zankara en zei, ik heb geen nieuws hiervan Iván Aukerev antwoorden sterk door een kortbevel aan eenzijner officieren er stond werden de gelederen de gevangenen op een ruwe wijze door soldaten door lopen die door zweep en landslagen deze ongelukkigen dwongen om op te staan en zich rondom het kamp te gaan plaatsen een vierdubbelen kring van voetvolk en ruiters achter hem geplaatst vluchten onmogelijk het werd daadelijk still en op een teken van Iván Aukerev liep Zankara naar de groep waarin Marfa strogov cirkel bevolkt de oude vrouw zag haar aankomen zij begreep wat er zou gebeuren een smadelijke glimlach kwam op haar lippen te voorschijn en zich daarop tot nadia neigende vluisterde zij haar toe jij moet mij niet meer kennen mijn kind geen woord, geen gebaar wat er ook gebeuren het geldt hem niet mee op dit ogenblik leeg de Zankara naar haar even aangekeken te hebben haar hand op de schouder der oude vrouw wat wil het geen van mij zijn Marfa strogov? kom mee antwoorden Zankara en haar met de hand voorduwende bracht ze haar midden in de afgesloten ruimte voor Iván Aukerev Micheel strogov keek voor zich om niet door zijn ogen verraden te worden Marfa strogov voor Iván Aukerev gekomen ging rechtop staan kruiste haar armen en wachten gij zeid Marfa strogov vroeg Iván Aukerev ja, antwoorden de oude vrouw bedaard komt gij terug op het geen geen mij geantwoord hebt toen ik u 3 dagen geleden te omsk ondervraagd heb? nee, dus weet gij niet dat uw zoon Micheel strogov de courier van de tsar door omsk getrokken is ik weet het niet en de man die gij voor uw zoon meender te herkennen aan het posthuis dus uw zoon niet was men zo niet en zeer dat hebt gij hem niet meer onder deze gevangenen gezien? nee, en in dienem in hem uw toon dus zou gij hem dan herkennen? nee op dit ogenblik dat in onverzettelijk besluit aanduiden om niets te bekennen deed zich een gemompel onder de menig te horen Iván Aukerev kon een dreigend gebouw niet bedwingen luister, gij hij tot Marfa strogov en gij zult hem dadelijk aanwijzen? nee al de mannen die te omsk en de codi van gevangen genomen zijn, zullen hier voor uw ogen voorbij trekken, en zo gij Micheel strogov niet aanwijst, zult gij zo verslagen met de knoet ontvangen als er mannen aan u voorbij zullen zijn getrokken Iván Aukerev had begrepen dat welke bedreiging hij ook mocht doen, welke pijnigingen hij er ook mocht doen ondergaan de onthembare Sibire Zivrouw toch niet zou spreken en van het zaart te ontdekken rekener hij dus niet op haar, maar op Micheel strogov's zelf hij achte het onmogelijk dat wanneer moeder en zoon in Okanders tegenwoordigheid waren een onwierstaanbare beweging hem niet zou verraden indien hij alleen de keizerlijke brief in beslag had willen nemen dan zou hij zeker eenvoudig bevel gegeven hebben al de gevangenen te onderzoeken maar Micheel kon de brief na hem gelezen te hebben vernietigd hebben, en wiert hij nu niet herkend gelukt hij het hem Irkutsk te bereiken dan zou de plannen van Iván Ogerev vereiderd worden het was dus niet enkel de brief die de verrader wilde hebben, maar ook de overbrenger van die brief Nadia had nu alles gehoord zij wist nu wat Micheel strogov was en waarom hij de overheerde provincie van Sibiria had wilde doottrekken zonder herkent te worden op bevel van Iván Ogerev trokken de gevangenen één voor één langs Marfa strogov voorbij die zo onbeweegelijk als een beeld bleef staan en weer blik de volslagendste onverschilligheid vertoonden haar zoon bevond zich onder de laatste gevangenen toen hij op zijn beurt voorbij zijn moeder kwam sloeg Nadia haar ogen neer om niet te zien Micheel strogov was schijnbaar ongevoelig maar de palm zijn er hand bloeden onder zijn nagels die hij zich ingedrukt hadden Iván Ogerev was door moeder en zoon overwonnen Zankara die bij hem stond in een woord de knoet Ja, Ribi van Ogerev uit buiten zichzelf van woede de knoet voor die oude vrouwsperson totdat zij er onder bezwijkt een tartaarsoldaat het stafwerkduig in de hand houdernde naderde Marfa strogov De knoet bestaat uit een zeker aantal lederen riemen aan wie er uiteindig gedreid ijzerdraad bevestigd is men reken dat een veroordeling tot 120 slagen met de T-zweep met een doodvonnis gelijk staat Marfa strogov werd door 2 soldaten gegepen en op de knieën geworpen een sabbel werd op ene geduim in afstand van haar borst zodanig gericht dat, zo zij onder de pijn mocht bezwijken haar borst door de scherpenpunt doorboord werd de tartaars stond gereed hij wachten ga je gang, zei Iván Ogerev de zweep doorkliefde de lucht maar voor hij sloeg had in krachtige handen de zweep uit de hand van de tartaar gerukt Micheel Strogov was daar op het gezicht van dit verschrikdoctoneel was hij opgestofen zo hij zich aan de wisselplaats de ijzym ingehouden had toen de zweep van Iván Ogerev hem getroffen had tans, nu het zijn moedergold had hij zich niet kunnen bedwingen Iván Ogerev was geslaagd Micheel Strogov riep hij uit daar op een stap voorwaarts doende zij hij ha! de man van ijchem juist, zei Micheel Strogov en de knoed ophefende verscheurde hij er het gezicht van Iván Ogerev mee leer om leer, zei hij goed betaald gezet riep de stemmen van eender toeschouwers uit die zich echt de gelukkig in het gevoel verloor 20 soldaten weer bezig op Micheel Strogov en wilde hem doden doch Iván Ogerev, aan wie in kreeg van hoe de empijn ontsnapt was hield hem tegen met een wenk die man zou voor de emir terechtstaan, zei hij onderzoekt hem de brief met het keizelijk wapen werd op de borst van Micheel Strogov gevonden die geen tijd had gehad om hem te vernietigen en men overhandigde hem Iván Ogerev de toeschouwer die de woorden goed betaald gezet had geout was niemand anders dan Alcice Chaudiver zijn collega en hij die in het kamp van Zabadiero stil hadden gehouden woonde dit toen niet al bij drommels, zei hij tot Harry Blunt die noordse luis en stevige mannen geen moeder bekende dat wij onze reismakker herstel van eerverschuldigd zijn Korpanoff doet voor Strogov niet onder de zaak van Ichem is goed gevroken ja, goed gevroken inderdaad antwoorden Harry Blunt maar Strogov en zijn band is dood is in eigen belang zou hij toch beter gedaan hebben zijn vraag neem ik nog maar wat uit te stellen en zijn moeder onder de knoet te laten opkomen geloof je dan dat hij door zijn drift het voor haar en zijn zuster er beter op gemaakt heeft ik geloof niets, ik weet niets antwoorden Alcice Chaudiver maar in zijn plaats zou ik niet anders gehandeld hebben wat een snede over zijn aangezicht en wat duivel het bloed moet je toch wel eens beginnen te koken een mooi zaakje voor een chroniek zijn Harry Blunt en die in Ivan Ogerev ons die brief maar eens wilde medelen na het bloed dat zijn gelaad bedekte afgewist te hebben had Ivan Ogerev de brief open gebroken hij las en hij las hem zeer lang alsof hij de inhoud ervan ter degen in zijn geheuren had willen printen na vervolgens bevelte hebben gegeven om die Geldstrogoff zwaar gebroeid met de overige gevangenen naar Tomsk over te brengen nam hij het bevel over de sabadiero gelegerde troepen en onder het overdovend gedruisde trommen en trompetten trok hij op naar de stad waar de emier hem wachten einde van half stuk 20