 Hoogstuk 7 van Onder moeders vleugels. Dit is een opname voor Liepevox. Alle opnames van Liepevox zijn vrij van acteursrechten. Voor meer informatie of als je vanwilliger wilt worden, ga naar Liepevox.org. Voorgelezen door Anna Simon. Onder moeders vleugels door Louisa May Elcott. Hoogstuk 7. Amys dal der Vernedering. Die jongen is een echte cycloop, vindt jullie niet? Voeg Amy op bankier. Toen Lord de paars voorbij renden en in het voorbij gaan met zijn zweep salueerden. Hoe durf je dat te zeggen van een jongen die zijn beide ogen heeft en nog wel heel mooi ook? Liepevox, die niet de minste aanmerking op haar vriend kon velen. Ik zei niets van zijn ogen en ik begrijp niet waarom je zo op moet vliegen als ik zijn rijden bewonder. Oh lieve zeel, die kleine gans bedoelt een centaur en ze zegt een cycloop. Liepevox, in lachen uitpastend. Je hoeft je niet zo roe aan te stellen, dus alleen maar aan lapses liegen zoals meneer Davis zegt. Antwoordde Amy, joe met haar latijn de mond snoerend. Ik wou maar dat ik een gedeelte van het geld had dat Lori aan het paard verspeeld. Voegd ze er als tot zichzelfs spreken bij, maar toch in de hoop dat haar zusters het horen zouden. Waarom? Voeg meeta vriendelijk, want joe kreeg een nieuwe lachbui bij Amy's tweede vergissing. Ik heb het zo hoog nodig. Ik zit diep in de schulden en mijn beurt voor het prullen geld komt nog in geen maand. In schulden Amy, wat bedoel je? Voeg meeta bezorgd. Oog, ik ben minstens een dozijn dadelschuldig en je weet ik kan ze niet betalen voordat ik geld heb, want moeder heeft me volstrekt verboden iets op rekening te kopen. Vertel me de hele zaak eens. Zijn dadels nu in de mode? Vroeger waren het balletjes. En meeta tracht haar gezicht om de plooi te houden, want Amy zag haar hoogst ernstig en gewichtig uit. Oog, zie je, de meisjes kopen ze telkens, en als je er niet voor schreeuw wilt aangezien worden, moet je het ook wel eens doen. Het zijn nu altijd dadels. Iedereen zit er onder schooltijd in zijn ledsen na aan te zuigen en verruilt ze in het speelkwartier tegen potloden, kralen, ringen en papierenpoppetjes of iets anders. Als een meisje veel van een ander houdt, geeft ze haar erin mee. Als ze bozebaar is, eet ze erin voor haar ogen op, zonder haar zelfs te vragen of ze even aan wil zuigen. Ze tacteren om beurten, en ik heb er al een hoop gehad, zonder ooit iets terug te doen. En dat moet ik toch, want het zijn eerenschool is het niet. Hoeveel heb je nodig om alles af te doen en je krediet te herstellen? Voeg meeta, haar beurs uit de zak halen. Een kwartje zou genoeg zijn, dan bleef er nog wel wat over om jullie te tacteren. Of houden jullie niet veel van dadels? Niet erg, je mag mij deel houden. Hier is het geld, maak er zoveel van als je kunt, want ik had het niet dik was geven, dat weet je. Oh, dank je wel, wat heerlijk toch om zak geld te hebben. Ik zal een heel feest aanrichten, want ik heb de hele week geen dadel geproofd. Ik houd liever geen een aannemen, omdat ik niets terug kon geven, en ik smacht haar wezenlijk naar. De volgende dag kwam Eeni vrij laat op school, maar ze konden verzoeking niet weer staan, met vergevelijke trots een vochtig bruin papierenpakje te vertonen, voordat ze het in de verborgens de schuilhoeken van haar lessen naar weg stopte. Het volgende ogenblik ging het praatje als een lopend vuurtje door de klassen, dat Emi March 24 heerlijke dadels bij zich had. Ze had er onderweg één opgegeten en zou tracteren, waarop ze door haar vriendinnen met attenties over laden werd. Katie Brown verzocht haar dadelijk op haar eerst volgende partij. Mary Kingsley donder op aan, haar tot het speeluur haar horloge te lenen. En Jenny Sohn, een satirieke jonge dame die Emi laag harte geplaagd had met haar dadeloze staat, wierp haastig de wapens neer en bood de antwoorden aan voor een paar moeilijke sommen. Maar Emi had de scherpe opmerkingen niet vergeten van de jonge vrouw Snow over sommige mensen die je neuzen niet te stomp waren om de dadels van anderen te ruiken en verwaande mensen die niet te trots waren erom te vragen. En ze sloeg dadelijk de hoop van dat kind Snow de bodem in door de vernietigende tijding. Je hoeft niet plotseling zo beleefd te zijn, want je krijgt het toch geen. Nu gebeurde het dat de school die morgen bezocht werd door een gewichtig persoonage die Emi's net getekende kaartenprees. Welke eer aan haar vijandin bewezen, een angel was in de ziel van jonge jonge vrouw Snow en jonge jonge vrouw March de eerst deed aannemen van een jonge pauw. Maar helaas, helaas, hoogmoed komt voor de val en de vraag zuchtige Snow deed met ramsalig succes de kans kieren. Niet zodra had de bezoeker de gewone complimenten gemaakt en de aftocht geblazen of Jenny de onderwijzig, meneer Davis, onder voorwenzel van iets belangrijks te vragen mede dat Emi March dadels in haar lessenaar had. Nu had de heer Davis dadels voor contrabanden verklaard en plechtig gezoren dat de eerste die de wet durfde overtreden openlijk kennis zou maken met de handplak. De arme man, die heel wat de verdragen had, was er na een lange, hevige oorlog in geslaagd op de balletjes te verbannen, had een vuurtje gestookt van de inbeslag genomen romannetjes en couranten. Een private post kan dooropgegeven, het gezichten trekken, het geven van bijnamen, het tekenen van caricaturen verboden en alles gedaan wat één enkel man doen kan om een vijftig tal oproerige meisjes in bedwang te houden. Joons stelen het menselijk geduld meer dan genoeg op de proef, de hemel weet het, maar meisjes nog erg, vooral dat van zenuwachtige heren met het tyranniek gemoet en niet meer talent voor het onderwijs dan Dr. Blimburg. De heer Davis had veel kennis van grieks, retijn, algebra en oorlogisch van allerlei soort, waarom hij een bijzonder goed onderwijzer genoemd werd, terwijl manieren, zedenleer, vervoelens en voorbeelden van niet veel belang beschouwd werden. Het was een zeer gelukkig hoogblik om Amy aan te klagen, en Jenny wist het. Klaar blijkelijk had meneer Davis die morgen tustelijke koffie gedronken, er woeien oosten wind, die altijd zijn zenuwen prikkelde en zijn leerlingen hadden hem niet die eer bewezen die hij wist verdiend te hebben. Daarom was hij, om de veelzeggende, indien ook al niet bevallig gesprekthrant van een schoolmeisje te gebruiken, zo kwaardig als een bull en zo prommig als een beerg. Het woord dadel werkte als vuur bij buskruid. Zijn tanen gezicht werd vuurrood en hij sloeg met zo'n kracht op zijn lessenaar dat Jenny met ongewone vlugheid naar haar plaats te grupte. Jonge dames, opletten alsjeblieft. Op dat stringverzoek zweeg het geraas en vijftig paar blauwe, zwarte, grijze en bruine ogen werden gehoorzaam gericht op zijn schrikwekkend gelaten. Jonge hevrouw March, kom hier. Amy stond op om te gehoorzamen, uiterlijk bedaard, maar inwendig angste genoeg, want de dadels bezwaarden haar geweten. Bring de dadels mee die in je lessenaar zijn, klonk het onverwachte bevel dat haar tegenjuld nog eerst uit de bank was gekomen. Neem ze niet allemaal mee, fluisterde haar buurvrouw en jonge dame die veel tegenwoordigheid van geest bezat. Amy schudde er haastig een half do zijn uit en legde de overige voor meneer Davis neer, vast overtuigd dat ieder man die je menselijk hart in zich omdoog, zachtig gestemd zou worden als die verrukkelijke geur zijn neus bereikte. Ongelukkig had de heer Davis een bijzondere afkeer van de vrucht en die afschuw deed zijn toren stijgen. Is dat alles? Nee meneer, stamelde Amy. Breng dadelijk het overige hier. Met een man hopige blik op haar klubje gehoorzaamde Amy. Weet je zeker dat er niet meer zijn? Ik jopt nooit meneer. Dat zie ik. Neem nu die walgelijke dingen twee aan twee op en smijd ze uit het raam. Een diepe zucht steeg uit allerhard op die bij een kleine windvlaag gelik toen de laatste hoop vervloog en de lekkernij ontstolen werd aan de smachtende lippen. Purper van schaamte en toren deed Amy haar twaalf vreselijke wandelingen heen en terug. En iedere keer dat hem veroordeeld paar, oh zo dik en sappig uit haar onwillige handen viel, vermeerde een juichtoom van de straat de smart daar meisjes. Want die vruchtenuitingen zeiden hun dat de kleine irdische kinderen hun geslagen vijanden met Amy's tractatie hun voordeel deden. Dit was te veel. Allen wiepefondwaardigde of smeekende blikken op de onverbindelijke Devis en een hardtochtelijke dadel liefhebster barste in tranen uit. Toen Amy van haar laatste toch je terugkeerde, hunde de heer Devis gewichtig en begon op zijn indrukmakendste toon. Jongen dames, ga je herinnerd u wat ik een week geleden gezegd heb. Het spijt me dat dit gebeurd is, maar ik kan niet toestaan dat er inbreuk gemaakt wordt op mijn wetten en ik breek nooit mijn woord. Jongen je vrouw March, houd uw hand op. Amy schrikte, hield te beide handen op de rug en zag hem zo smekend aan dat die blik krachtige voor haar pleiten dan de woorden die ze niet kon uitbrengen. Ze was min of meer een lieveling van de oude, zoals zij genoemd werd, en ik voor mij geloof dat er zijn woord zou gebroken hebben in die niet de verontwaardiging van een zichzelf niet beheersende jonge dame zich geuid had in een lelijk gecis. Dat gecis, hoe flauw het ook was, dreef de prikkelbare leraar tot het uiterste en besliste het lot der schuldige. Uw hand, jonge je vrouw March, was het enige antwoord op haar stomme beden. En te trots om te schrijven of vergivenis te vragen, klemde Amy de tanden op elkaar. Wie er op het hoofd vier achterover en verdroeg, zonder enige teken van pijn te geven, verschijde slagen op haar kleine hand. Ze waren talrijk nog zwaar die slagen, maar dat maakte geen verschil. Voor de eerste maal in haar leven was ze geslagen, en de vernedering was in haar ogen even groot als wanneer hij haar een pak randsel gegeven had. Ga nu tot het vrije kwartier voor het port staan, bevalt meneer Davis, vastbesloten de zaak door te zetten, nu hij eenmaal begonnen was. Dat was verschrikkelijk. Het zou al erg genoeg geweest zijn nu naar haar plaats terug te keren en de mededleidende gezichten te zien van haar vriendinnen, of de triomferende blikken van haar vijandinnen. Maar om daar te prong te staan, ten aanschouwen van de gehele school, terwijl de schallen nog zo vers in het geheugen lag, is geen Amy ondraagelijk, en gedurende een ogenblik was het haar, alsof ze zich voorover op de grond moest laten vallen en een hete tranen uitbarsten. Een bitter gevoel van verongelijk te worden en de gedachten aan Jenny Snow, hielpen het haar echter bragen. Toen ze de standplaats ingenomen had, vestigd ze haar ogen op de kachelpijp, boven wat haar nu een zee van hoofden toescheen. Daar stond ze, zo onberegelijk en bleek dat de meisjes het moeilijk vonden hun aandacht bij het werk te houden, met die tragische kleine gedaante voor zich. Gedurende de 15 minuten die nu volgden, hadden trotsen, gevoelige kleine dingen, zoveel schaamte en verdriet te verdragen, dat ze het nimmer vergat. Voor anderen mocht het een belachelijke of weinig bedekende zaak zijn, voor Amy was het een harde ondervinding. Gedurende de 12 jaren van haar leven, uitsluitend door liefde geregeerd, had haar nog nooit zoiets getroffen. Al de pijnen naar haar hand en de smart van haar ziel, werden vergeten bij de kwelende gedachten. Ik moet het thuis vertellen en ze zullen zo teleurgesteld over me zijn. De 15 minuten scheen haar een uur, maar ze waren toch eindelijk om en het woord opbergen had haar nog nooit zo welkom in de oren geklonken. Je kunt gaan, Amy March, zei meneer Davis, en hij keek zoals hij zich ook gevoelde, alles behalve op zijn gemak. Het duurde lang eerrijden verwijtende blikvergat die Amy hem toeweerp, toen ze zonder een enkel woord te zeggen naar de kleedkamer ging, haar goed van de kapstok rukte en de plaats voor altijd verliet, zoals ze zichzelf hartstochtelijk beloofde. Thuis raakte ze totaal overstuur, en toen de oudere meisjes enige tijd later terugkwamen, werd haar dadelijk een zeer verontwaardigde vergadering gehouden. Maar vrouw March zei niet veel, maar keek ontstemd en troost haar bedroefd dochtertje op de deelste wijze. Meten bette het gepijnigde handje met glisserine en tranen. Betts voelde dat zelfs haar geliefde katjes geen balsem konden brengen voor ons smart als deze, en Jo meende in haar woede dat meneer Davis zonder uitstelbehoorde gearresteerd te worden, terwijl Hannah haar vuist behalde tegen de ellendeling en de aardappelen voor het middagbaal met zulke een vuur fijnstampte als of ze hem onder de lepel had. Niemand, behalve haar marktjes, nam enige notitie van Amy's vlucht, maar de scherpzine jonge dames merkte op dat Davis smiddags bijzonder vriendelijk en ook buiten gewoon zenuwachtig was. Even voordat de school begon, verscheen Jo met een grimmig geluid, stapte op de leraar toe en overhandigde hem een briefje van haar moedig. Daarna pakten ze alles bij elkaar wat aan Amy toebehoorde en vertrok, naar zo vuildig haar laarse afgeweegte hebben op de mak bij de voordeur, alsof ze het gehate stof van haar voeten wilde schudden. Ja, je kunt nu van deze school afgaan, maar moet dan elke dag een tijd met pet studeren, zei mevrouw Mars die avond. Ik ben tegen lichaamstraf, vooral wat meisjes betreft. Ik hou niet van meneer Davis manier veronderwijzen en geloof ook niet dat de meisjes waarmee je omgaat je veel goed doen. Voordat je naar een andere school bent, wil ik eerst vaderinsraad plegen. Heerlijk, ik wou dat alle meisjes weg gingen en zijn akelige school opgeruimt moest worden. Is het niet om gek te worden als je aan die heerlijke dadels denkt? zucht de Amy met het gezicht van een martelleres. Het spijt me niet dat je ze verloren hebt, want je handelde in strijd met de regels en verdiende straf voor je ongehoorzaamheid, was het strenge antwoord, dat de jonge dame die niets dan medeleider verwachten wel enig sinds de leur stelde. Bedoelt u dat u blij is dat ik voor de gehele school vernederd ben? Rib Amy. Ik zou niet die weg inslaan om een gebrek te verbeteren, antwoord haar moeder. Maar ik ben er niet zeker van of je deze methode niet meer goed zal doen, dan een zachtere manier. Je bent mooi op weg veel te verwaand en gewichtig in je eigen ogen te worden kindlief, en het is meer dan tijd dat je er iets goedacht op geeft. Je hebt veel goede eigenschappen en kleine deuchten, maar het is niet nodig ze zo uit te stallen, want verwaandheid bederft de beste aanleg. Een echt talent of echte goedheid zullen niet licht over het hoofd gezien worden en had dit op plaats, dan moest nog het bewust zijn ze te bezitten en firm te gebruiken iemand voldoen. Bedenk dat de grootste aantrekkelijkheid van elk begaafd mens is, bescheidenheid. Ja, dat is waar, Riplory, die in een hoek met Joos had te schaken. Ik heb een meisje gekend dat een bijzonder talent voor muziek had, zonder hetzelfde weten. Ze wist ook niet hoe liefde kleine stukjes waren die ze componeerde wanneer ze alleen was en zou het niet geloofd hebben, al had iemand het haar verteld. Ik wou dat ik dat meisje gekend had. Ze zou me misschien wel willen helpen, ik ben zo dom, zei Bets, die getig geluisterd naast hem stond. Je kent haar, en ze helpt je beter dan enig mens ter wereld zou kunnen, antwoordde Lori, en zag haar met zo'n ondeugende uitdrukkingen zijn verrolijke zwarte ogen aan dat Bets plotseling bloosten, met haar gezicht verborgen in kanapé kussen. Helemaal ontstelde die plotseling ontdekking. Jo, liet Lori het spel winnen, om haar te belonen voor die lof, haar Bets toegezwijt, die er echter niet toe te bewegen was die avond iets te spelen na dat compliment. Lori deed dus zijn best, en zon uitstekend, daar hij in een bijzonder goede luim was, want aan de marches toonde hijzelfde de schaduwzijde van zijn karakter. Toen hij vertrokken was, voeg Amy, die de gehele avond pijnzend had zetten kijken, plotseling, alsof haar een nieuwe gedachte inviel, is Lori een begaafde jonge? Ja, hij heeft veel gaven en een prachtige opvoeding gehad, hij zal een knap pijn worden, als hij niet over troeteling bedorven wordt, antwoordde haar moedig. En hij is niet verwaant wel, voeg Amy, volstrekt niet, dat is juist de reden waarom hij zo aantrekkelijk is en we allemaal zoveel van hem houden. Ja, ik begrijp het, het is heel aardig begraafd te zijn en mooi en elegant, maar niet om vertoning te maken, of er zich op te verheffen, zijn Amy nadenkt. Die dingen worden altijd gevoeld en gewaardeerd in iemand's manier van doen en van spreken, als er maar met bescheidenheid gebruikt worden. Het is heus niet nodig om mee te koop te lopen, zijn mevrouw March. Net zo min als je het in je hoofd zou halen, al je hoeden en jurken en strikken tegelijk te dragen, om de mensen toch vooral te laten zien dat je ze hebt, voeg je oorbij. En de prik eindigde met gelach. Einde van Hoogstuk 7