 1. Geschiedenis. Uit Andersen, Sproken en Vertellingen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Andersens, Sproken en Vertellingen. Door Hans Christian Andersen. Naverteld door Simon Jacob Andersen. 1. Geschiedenis. In de tuin bloeide al de appelbomen. Ze hadden zich gehaast bloesems te krijgen voordat hun bladeren ontsproten. En in de tuin gingen al de eentjes wandelen en ook de kat. Zij bakerde zich in de zon en legde de zonenschijn van haar eigen poot af. En als men een blik op de veldensdoeg, wat stond daar het koren heerlijk te prijken? En wat was alles onbeschrijfelijk prachtig? En wat was er een gechilp en een gequinkaleer van al die kleine vogeltjes, als of het een groot feest was? En dat was het ook, want het was zondag. De klokken luiden en al de mensen gingen in hun best de kleren naar de kerk en zagen er ver genoegd uit. Ja, en alles was iets vrolijks. Het was een dag, zo warm en gezegend, dat men wel kon zeggen, de goede God is toch onbeschrijfelijk goed voor ons mensen. Maar binnen in de kerk stond de dominee op de preekstool en sprak heel luid en toernig. Hij zei dat de mensen allemaal goddelos waren. God zou ze daarom straffen. En als ze stirven, dan zouden de bozen allemaal in de hel komen om eeuwig te branden. Hij wees er met nadruk op, dat hun warm niet zou sterven en hun vuur niet uitgeblust worden, dat zij nimmer rust zouden vinden. Dat was vreselijk om aan te horen. En hij zei dit op zulke toon van overtuiging. Hij beschreefde hel als een verpeste plaats waar hij in al het ontuig uit de gehele wereld samen vloeit. Daar was geen andere lucht dan de hete brandende zwavelvlam. Daar was geen grond. Zij, de bozen, zonken en zonken al dieper en dieper bij een eeuwig stilzwijgen. Het was reeds vreselijk daarvan te horen, want de dominee sprak het uit het volle hart, en al de mensen in de kerk waren daarover ontzett. Buiten intussen zongen al de voorbeeldjes zo vrolijk en de zon scheen zo warm. Het was alsof ieder bloempje zei, God, jij zei het zo onbeschrijvelijk goed voor ons allen. Ja, buiten was het volstrekt niet zoals de dominee preekte. Diezelfde avond, bij het naar bed gaan, keek de dominee zijn vrouw aan, en zag dat zij pijnzend en in gedachten verdiept zat. Wat scheelt er aan, vroeg hij haar. Ja, wat mij scheelt, zeiden zij, dit scheelt mij. Dat ik mijn gedachten niet goed weet te verzamelen. Dat ik datgene wat je vandaag in de kerk gesproken hebt, niet goed kan begrijpen. Dat er zovele goddelose mensen zijn en dat zij eeuwig zullen branden. Eeuwig. Ach, wat is dat lang? Ik ben maar een mens, een zonderes voor God, maar ik zou het niet over mijn hart kunnen krijgen, zelfs de snoedste zonder eeuwig te laten branden. En hoe zou God dit dan kunnen, die zo oneindig goed is? En die hem eens weet hoe het boze van buiten en van binnen komt. Nee, ik had mijn zoon niet voorstaan, of schoon jij het zegt. Het was herfst, de bomen lieten hun bladeren vallen. De ernstige strenge dominee zat aan de legersteden van een stervende. Een vrouwme, gelovige vrouw, sloot de ogen. Het was de echtgenote van de dominee. Als er iemand rust in het graf en genade voor zijn god vindt, dan zal zij het wel zijn, zei de dominee. Hij voude haar handen en las een psalm voor de overledenen. Men droeg haar ten graven. Twee grote tranen werelden aan de langste wangen van de strengen man. En in de pastorie was het stil en ledig. De zondeshuizen was uitgeblust, zij was huiswaarts gekeerd. Het was nu nacht, mijn kille wind blies over het hoofd van de dominee. Hij sloeg de ogen op en het was hem, alsof de maan in zijn kamer scheen, maar deze scheen niet. Een gestalte was het, die voor zijn bed stond, en hij zag de geest van zijn overleden vrouw. Zij geek hem zo inig bedroefd aan, het was alsof zij iets tegen hem wilde zeggen. De dominee richtte zich ter stond in zijn bed op en strikte de armen naar haar uit. Zo is dan ook en u de eeuwige rust niet vergunnt. Geleid, gij, de beste, de vrouwmste. De dode knikte bevestigend met het hoofd en legde de hand op de borst. En ben ik bij machten om u de rust in het graf te schenken? Ja, bluidde het antwoord. En op welke wijze? Geef mij een haar, maar één enkel haar van het hoofd van de zonder, wiens vuur, nimmer zal uitgeblust worden. Van die zonder die God tot eeuwig pijn in de hel zal werpen. Ja, zo gemakkelijk moet gij verlost kunnen worden. Gij een reine en vrouwmen, zei hij. Volg mij dan, zei de dode. Het is ons vergunnt. Aan mijn zijde zweeft gij waarheen uw gedachten maar willen. Voor de mensen onzichtbaar dringen wij hun geheimste vertrekken binnen. Maar met vaste hand moet gij hem opsporen, die tot eeuwige kwelling uitverkoren is. En voor gij het Hanige kraai moet hij gevonden zijn. Snel, als oor de gevleugelde gedachten gedragen, bevonden zij zich in de grote stad. En van de muren naar huizen straalt hun in vlammendschrift de namen dat doodzondend tegen. Hoogmoed, gierigheid, dronkenschap, wellust, in één woord de gehele zevenkleur geboogd erzonder. Ja, daar binnen, zoals ik wel dacht, zoals ik wel wist, zei de dominee, daar binnen wonen zij, die voor het eeuwige vuur bestemd zijn. En zij stonden woord prachtig verlichte portaal, de brede trappen prijkte met de pijten en bloemen, en door de feestelijk verseerde zalen ruiste de dansmuziek. De portier, in zijde en flueel gekleed, stond met zijn grote, met zilverbeslagen stok aan de ingang. Ons bal kan zich met dat van de koning Meten, zei hij, en wende zich verachtelijk tot de gapende menigte, die op straat stond. Wat hij dacht, bleek genoegzaam uit zijn gedragingen en bewegingen, schooiers, die daar alles staat aan te gapen. Bij mij van geleken ben je allemaal kennalje. Hoogmoed, zei de dode, zie je hem? Die daar, antwoordde de dominee. Het is immers maar een arme gek, een dwaas, en niet voor de kwellingen van het eeuwige vuur bestemd. Maar een dwaas klonken door het gehele huis van de hoogmoed. Dat waren zij daar allen. Zij zweefdend tot binnen de vierkale muren van de Gieregaard, maag er als een geraamte van koude, zitterend, hongerig klamte de grijzaart zich met al zijn gedachten aan zijn geld vast. Zij zagen hem koortsachtig van zijn ellendige legersteden opspringen en een losse steen uit de muur nemen. Daar lag een gouden munten in een oude kaas. Zij zagen hem zijn gescheurde rok waarin de goudstukken genaid waren angstig betasten en zijn vochtige vingers zillerten. Die is ziek, dat is wanzinnigheid, een droevige wanzinnigheid door angst en boze dromen omgeven. Zij vanweiden dan zich snel en kwamen voor de kribben naar misdadigers. In lange rijen sliepende ongelukkigen naast Elkander. Als een wild dier sprong er een op uit zijn slaap en stiel een afschuwelijke geel uit. Hij gaf zijn kameraat met de ellenbogen tuchtige stoten en ribben en deze keer ne zich slaapreggom, zegende. Houd je mond om mens en slaap, dat is je iedere nacht. Iedere nacht haalde de ander, ja, iedere nacht komt hij en kwelt mij. In mijn drift heb ik dit en dat gedaan, met een boos hart ben ik geboren. Dit heeft mij ten tweede malen hier gebracht. Maar als ik kwaad gedaan heb, dan onderga ik daarvoor in mijn straf. Er is echt een ding dat ik niet bekend heb. Toen ik de laatste maal hieruit kwam en het huis van mijn vroegere heer voorbij ging, toen kookte het in mij omdat mij een en ander in de gedachte kwam. En ik streek in Lucifer zowat tegen de muur af. Alles verbrande. De hitte kwam daarover zoals zij menigmaal over mij komt. Ik hielp mezelf redden, vee en meubelen. Niets levens verbrande erger dan een trop duiven die in het vuur vlogen. En de kettinghond, waraan ik niet gedachte had. Men hoorde hem te midden van de brand huilen. En dit huilen hoor ik nog altijd. Als ik wil slapen en als ik een slaap gevallen ben, dan komt de hond groot en ruw. En legt u op mij neer en huilt. En drukt mij en kwelt mij. Hoor dan toch wat ik je vertel. Snorken kan je, de hele nacht snork je. Maar ik nog geen kwartier. En dat bloed kwam de verhitte gevangenen in de ogen. Hij weerp zich op zijn cameraat en sloeg hem met zijn gebalde vuisten in het gezicht. De boze mats is wel eens dol geworden, heet hij nu in de ronde. En de andere misdalen geschrepen hem, worstelde met hem, drukte hem krom. Zodat zijn hoofd tussen zijn knieën zat. En daar bonden zij dit vast. Zodat het bloed mats bijna uit de ogen en uit alle porien kwam. Geet dood hem de ongelukkige, gip de dominie uit. En terwijl hij zijn hand beschermend over de genen uitstrekte, die reeds te zwaar boete, veranderde haar toneel. Zij vloogen door rijke zalen en arme kamertjes. Wellust en neid, alle doodzonden liepen hem voorbij. Een engel van het strafgericht las hun schuld, hun verdediging. Deze was wel eens waard niet schitterend, maar zij werd voor God gebracht. Voor die God die in het hart leest en alles weet en kent. Het boze dat van binnen en van buiten komt. Die God die de genade en de liefde zelf is. De hand van de dominie beefde. Hij waagde het niet haar uit te strekken. Hij had de moed niet, een enkel haar uit het hoofd van de zondag te trekken. En de tralen vloeiden hem uit ogen als een stroom de genade en de liefde, welks verkoelende wateren het eeuwge vuur daar hel uitblusten. Daar krijgde de haan. Warm hartige God, geef jij haar de vrede die je kan niet hebben kunnen verschaffen. Die heb ik nu, zei de dode. Het was een hard woord, uw wanhoop aan de mensheid, uw sober geloof aan God en zijn schepping, dat mij nu toe dreef. Leer de mensen kennen. Zelfs in de bozen leefde een deel van God, dat de vlam daar hel uitblust en overwind. De dominie voelde een kus op zijn lippen en verspreidde zich in schemering om hem heen. Een gezond van God scheenende kamer, waar zijn vrouw leefend, vriendelijk en vol liefde hem uit een dron wakker maakte, die hem door God gezondemas. Einde van een geschiedenis. Twaalf met de diligenten, uit andersens sproken en vertellingen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bianca. Andersens sproken en vertellingen door Hans Christian Andersen naverteld door Simon Jacob Andressen. Twaalf met de diligenten. Het was snarpend koud. De sterren vonkelden aan een onbewokten hemel. Geen windje was er aan de lucht. Daar werd een oude pot tegen de voorde van een buurman geworpen. Pief paf poef! Daar knalde een pistool. Men begroete het nieuwe jaar. Het was oudejaarsavond. Nu sloeg de torenklok Twaalf slagen. Rata-ta-ta-ta! De diligenten kwam aanrijden en hield voor de stadspoort stil. Ze bracht twaalf personen mee. Al de plaatsen waren bezet. Hoera! Hoera! Riepen de mensen in de huizen der stad, waar de oudejaarsavond gevierd werd. We hebben met klokslag van Twaalfen het gevulde glas omhoog gief om het nieuwe jaar het welkom toe te roepen. Een gelukkig nieuwjaar, heette het. Een mooie vrouw. Veel geld. Geen verdriet en geen smart. Dat wendsten men elkaar van weerskanten toe. En daarop klonk men met de glazen, zodat het een geduchtgerinkel gaf. En voor de stadspoort hield de diligenten met de vreemde gasten de twaalfreizigers stil. En wie waren deze vreemdelingen? Ieder had zijn reispas en zijn bagage bij zich. Ja, ze brachten zelfs geschenken mee. Voor mij en voor u en voor alle mensen die er in het stadje woonden. Wie waren zij? Wat wilden zij? En wat brachten zij? Goedemorgen, riepen zij de schildwacht toe die bij de ingang van de stadspoort stond. Goedemorgen, antwoorden deze, want de klok had immers twaalf uur geslagen. Uw naam, uw beroep, voeg de schildwacht aan hem die het eerst uit de diligenten stapte. Kijk dat zelf maar in de past na, antwoordde de man. Ik ben ik. En het was ook een flinke kerel die een berenpels en lazer met bond gevoerd aan had. Ik ben de man waarop zeer veel mensen hun hoop bouwen. Kom morgen bij mij, dan zal ik je een nieuwjaarsgeschenk geven. Ik werd penningen en daalders onder de mensen. Ja, ik geef ook bals, 31 bals, want meer avonden kan ik daarvoor niet afstaan. Mijn schepen zijn vastgevoren, maar in mijn kantoor is het warm en gezellig. Ik ben Koopman, heet Joniwari en breng slechts rekeningen met mij mee. Nu stapte de tweede uit. Dit was een lustige kwant. Hij was directeur van een comedie, directeur van gemaskerde bals en van alle vermakkelijkheden die men zich maar kan voorstellen. Zijn bagage bestond uit een grote ton. Uit de ton, zei hij, zullen wij op vaste avond de kat jagen. Ik zal je luid leven wel prettig maken en mijzelf ook, alle dagen vrolijk. Ik heb juist niet lang te leven van een hele troep de kortste tijd. Ik word namelijk maar 28 dagen oud. Soms vroegen zij er nog wel eens een dag aan toe, maar dat kan mij weinig schelen. Hoera! Gemocht niet zo schreeuwen, zei de schuldwacht. O, kom, ik mag wel schreeuwen, rupt de man uit. Ik ben Prins Karneval en reis onder de naam February. Nu stapte de derde uit de diligensen. Deze zag hij als de verpersoonlijk de vasten uit, maar hij zette een hoge borst, want hij was familie van de veertig ridders en bovendien een weerprofeet. Maar dat is geen vet, posje, en daarom roemde hij ook de vasten. In een knoopschap doeg hij ook een ruikertje van viooltjes, maar deze waren zeer klein. Maart, maart! rupt de vierde hem achterna en klopt hem op de schouder. Ruik je niet? Goude wachtkamer in. Daar drinken ze ponts, je lievelingsdrank. Ik kan het hier buiten al ruiken. Kom aan, meneer Maart. Maar het was niet waar. De vierde wilde hem slechts een invloed van zijn naam laten voelen en hem eens beet nemen, want daarmee begon aprils en levensloop in de stad. Hij zag erover het algemeen zeer vrolijk uit. Werken deed hij maar heel weinig, maar destem meer maakte hij feestdagen. Als het maar wat bestendiger in de wereld was, sah hij, maar nu is het mij goed, dan weer slecht gelaamd, al naar het valt, nu is regen, dan weer zonnerschijn. Ik ben ook zo'n soort van agent van een verhuurkantoor, ook een aanspreker. Ik kan lachen en huilen, al naar het pas komt. In mijn koffer heb ik een zomertwallet, maar het zou heel draag zijn dit aan te trekken. Hier ben ik nu. Na hem, stapte er een dame uit de draaitag. Jevrouw mij noemde zij zich. Zij droeg een zomertwallet en overschoenen, een lindeblad groene japon en anemonen in het haar. En daarbij rook zij zo geducht naar de muskus, dat de scheeltwacht moet niezen. Op uw gezondheid en godszegen, zeiden zij, dat was haar goed. Wat zag zij er alle liefst uit? En zangeres was zij, geen opera zangeres, ook geen kermis zangeres, nee, zangeres van het bos, zij dolde het frisse groene bos door en zong daarvoor haar eigen plezier. Nu komt de jonge vrouw, riepen ze binnen in het draaitag, en nu stapte de jonge vrouw die haar fijn vier- en lief uitzag eruit. Mijn konant haar, mevrouw Juni, wel aanzien dat zij het gewoon was door luie slaapkoppen bediend te worden. Op haar langste dag van het jaar, gaf zij een grote partij, opdat de gasten tijd zouden hebben om de velen gerechten, die er op tafel stonden, te nuttigen. Zij had wel eens haar eigen equipage, maar ze reisde toch met de deligensen, even als de andere, omdat zij wilde toonen dat zij niet hoogmoedig was. Maar zonder gezelschap was zij niet, haar jongere broeder Julie was bij haar. Dit was een welgedaande jongeling, op zijn zomers gekleed en met een strohoed op. Hij had maar weinig bagage bij zich, omdat dit bij een hevige warmte te lastig is. Daarom had hij zich slechts van een zwembroekje voorzien, en dat is niet veel. Daarop kwam de moeder zelf, mevrouw Augustus, fruitverkoopsta in het groot, eigen arrest van de menigte vissvijfers, een landhuis hardkundige in een grote krinoline. Zij was dik en had het warm, maar toch pakte zij alles aan de arbeiders op het land zelf bier. In het zweetuus aanschijnend zult hij brood eten, zeiden zij, dat staat in een bijbel. Later komen de pleziertochjes, dansen en spel in het groen en de oogstfeesten. Zij was een knappe huishoudster. Na haar stapt hij weer een man uit het rijtaag, een schulder van beroep, meneer September. Die moest naar het bos, de bladeren moesten van kleur wisselen, maar hoe schoon werd alles als hij het wilde, als spoedig prijkt hij het bos in rood, geel of bruin. De schilder flood als een leister, was een ervaren kunstenaar en slingerde de bruinachtige groene hopranken om zijn bierglas. Dat zeerde het glas op en vanop sieren hield hij veel. Daar stond hij nu met zijn verfpot, dat was zijn hele bagage. Op hem volgde de landegenaar, die aan het beploegen en bezaaien van de grond, maar ook aan het jachtvermaak dacht. Meneer Oktober had een hond en een geweer bij zich en noten in zijn wijtas. Hij had veel bagage bij zich, zelfs een Engelsen ploeg. Hij sprak over landhuishoudkunde, maar door het hoesten van zijn buurman hoorde men daar niet veel van. Meneer November was het die zo hoesten, terwijl hij uit de dreiddag stapte. Deze had heel veel last van verkoudheid. Hij snoot zijn neus al door en toch zeiden hij moest hij de dienstmuisjes vergezellen en ze in haar nieuwe dienst brengen. Die verkoudheid dacht hij, zou wel weer overgaan, als hij maar in het hout hakken ging. Hij zag hen hakken, want hij was meesterknecht bij een houtkoper. De avonden bracht hij met het snijden van hout voor schaatsen door, want hij wist wel, zei hij, dat men over enige weken behoefte aan deze soort van schoenen zou hebben. Eindelijk kwam de laatste passageur tevoorschijn. Het oude moedertje december met een stoof onder zijn arm. De oude vrouw had het koud, maar haar ogen vonkelde als twee helderen sterren. Zij toch een bloempot in de hand, waarin een kleine dennenboom geplant was. Dieenboom wil ik opkweken, dan kan hij groeien en groot worden tegen een kerstavond. Van haar vloer tot hoog aan de zoldering rijke en opschieten met vlammende lichten, gouden appelen en uitgesneden figuurtjes. De stoof geeft even veel warmte als een kachel. Ik haal het sprookjesboek uit mijn zak en lees daaruit overluid voor, zodat alle kinderen in de kamer stil en de figuurtjes aan hun boom vrolijk worden. En de kleine engel van was op de uiterste punt zijn gouden vleugelen uitspreid van zijn groene zetel afvliegt en kleine en groote in de kamerkust ja, ook de arme kinderen die buiten op de straat staan en het kerstlied van de ster van Bethlehem zingen. Zie zo, nu kan de Dillijansen wegrijden, zei de schildwacht. We hebben ze alle twaalf. De bijwagen kan voorkomen. Laat de twaalf eerst bij mij binnenkomen, zei de kapitein die de wacht had, de één na de ander. Zij zijn ieder voor een maand geldig, als deze verstreken is zal ik het gedrag op hun pas aantekenen. Meneer Januari, mag ik u maar voorzoeken nader te komen? En Meneer Januari kwam nader. Als er een jaar verlopen is zal ik u eens zeggen wat die twaalf u, mij en ons alle gebracht hebben. Nu weet ik het nog niet en misschien weten zij het zelf niet eens want het is een zondelinge tijd waarin wij leven. Einde van, twaalf met de Dillijansen opname door Bianca in Utrecht op 11 april 2009. Domme Hans, uit Andersens Sproken en Vertellingen. Dit is een LibriVox opname. Alle LibriVox opname behoorde tot het publieke domein. Voor meer informatie of vond je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org. Opname door Ruby. Domme Hans. Diep in het binnenste van het land stond een oud ridderkasteel. Darin woonden oude grondegenaar die twee zonen had. Die zich zo knap in geleerd waande dat de helftal voldoende geweest zou zijn. Deze wilde nu naar de hand van de Koningsdochter. Deze wilde nu naar de hand van de Koningsdochter. Want de prinses had openlijk laten aankondigen dat zij de genen tot echtgenoot zou kiezen die zijn woorden het best klaar had. Beiden bereiden zich nu volle acht dagen daarop voor. Dit was een lange maar toch ook voldoende tijd die hun vergunnd was. Want zij waren in het bezit van voorlopige kundigheden en hoe zeer deze te staden komen weet iedereen. De een kende het hele Latijnse woordenboek en bovendien nog 3 jaar gangen van de dagblak van het stadje van buiten. En wel zo dat hij alles van voren naar achteren en van achteren naar voren al naar men het wilde kon opzeggen. De ander had zich de gildewetten in het hoofd geprennt en kende van buiten wat iedere gildemeester moest weten. Waarom hij dacht dat hij over staatszaken mee kon spreken en daarover ook een duid in het zakje leggen. Bovendien had hij nog ergens verstand van. Hij kon rozen en andere bloempjes en arabesken op wapenrustigne borduren want hij was ook vindingrijk en kunstvaardig. Ik krijg de koningsdochter riepen ze allebei. En zo gaf hun oude vader ieder van hen een prachtig paard. Hij, die het woordenboek en de dagblad van buiten kende, kreeg een zwart paard. Hij, die met de gildewetten bekend was, kreeg een witpaard. En daarop smeerden zij de hoekjes van hun mond met traan in. Opdat deze heel buifzaam zou worden. Al de bedienden stonden beneden op het voorplein en waren er getuigen van hoe zij te paard stegen. En als bij toeval kwam ook de derde broer erbij. Want oude grondegenaar had eigenlijk drie zonen. Maar niemand zelde deze derde broer bij de andere broers omdat hij niet zo geleerd als deze was. En men gaf hem dan ook gewoonlijk de naam van Domme Hans. Wel zo, zei Domme Hans, wist je naar toe? Je hebt je zondagskleren in me zagen trokken? Naar het Hof van de Koning. Om de koningsdochter door praatend te krijgen. Weet je dan niet wat er in het gehele land bekend gemaakt is? En nu vertelden zij hem alles. Wel drommels. Dan ben ik ook van de partij, riep Domme Hans. Maar zijn broers lachten hem uit en reden weg. Vader, zei Domme Hans, ik moet ook een paard hebben. Wat krijg ik een lust in trouwen? Als ze mij neemt, dan neemt ze mij. En als ze mij niet neemt, dan neem ik haar. Krijgen zal ik haar toch. Hou met die dwazen praatjes op, zei de Grijshaard. Jou geef ik geen paard. Je kunt immers niet spreken. Je hebt je woorden immers niet klaar. Nee, je broers van andere kierels. Wel nu, zei Domme Hans, als ik geen paard kan krijgen, dan neem ik de bok. Die behoort mij zo goed als toe en dragen kan hij mij ook. Zo gezegd, zo gedaan. Hij zette zich schrijlins op de bok. Drukte zijn hakken in dienstzijden, reed weg en vloog de grote straat weg als een stormwind langs. Hij hopp. Hier kom ik, schreeuwde Domme Hans en zon, zodat het wijd en zijt in een omtrek weer klonk. Maar zijn broers reden hem langzaam vooruit. Ze spraken geen woord. Ze moesten eens over al de goede invallen nadenken die ze voor de dag zouden brengen. Want dat moest alles keurig uitgedacht zijn. Hij daar, schreeuwde Domme Hans, hier ben ik. Zeg eens wat ik op de straatweg heb gevonden. En hij liet een dode kraai zien die hij gevonden had. Dommor, zeiden de broers, wat wil je daar mee beginnen? Met die kraai? Die wil ik aan de koningstocht te geven. Ja, doe dat maar, zeiden ze, lachten en reden verder. Hij hopp. Hier ben ik. Zeg eens wat ik nu gevonden heb. Dat vindt men niet alle dagen op de straatweg. En de broers keerde zich om ten einde te zien wat hij nu weer kon gevonden hebben. Dommor, zeiden ze, dat is immers een oude klomp, waarvan het boven gedeelte nog wel ontbreekt. Wil je dat ook aan de koningstocht te geven? Zeker wil ik dat, antwoordde Domme Hans. Het wordt al mooier en mooier. O, het is aller prachtig. Wat heb je nu dan weer gevonden? Vroegende broers. O, zei Domme Hans, dat is niet om te zeggen. Wat zal de koningstochter blij zijn? Ba, zeiden de broers, dat is immers slijk, dat uit de sloot komt. Zeker is het dat, sprak Domme Hans, en wel van het fijnste soort. Kijk maar, wij vulden hij zijn zak met het slijk. Maar zijn broers reden voort, zodat keistintjes en fonken om hen heen sprongen. Daardoor kwamen ze ook een uur vroeger dan Domme Hans aan de stadspoort. Daar kregen al de vrijers nobbers ter stond naar hun aankomst, en werden in het gelid geschaard, zes op iedere rij, en zo dicht op elkaar gedrongen, dat zij hun armen niet konden bewegen. Dat was wijselijk zo ingedicht, want anders zouden ze elkaar zeker wel het fel over de oorde getrokken hebben, alleen omdat één voor de ander stond. De gehele volksmenigde stond rondom het koningelijke kasteel in dikte massas op elkaar gedrongen tot aan de ramen toe, om de vrijers door de koningstochter te zien ontvangen. Telkens wanneer er één van hen de zaal binnen trat, stond hij met zijn mond vol tanden. Die pas mij niet, sprak de koningstochter. Fort, weg met hem. Eindelijk kwam de beurt aan die van de broers die het woordenboek van buiten kenden. Maar hij wist het niet meer. Hij had het helemaal vergeten, terwijl hij daar in het gelid geschaard stond en de planken van de vloer kraakte. En de zoldering van der zaal was van lauter spiegelglas zodat hij zichzelf op het hoofd zag staan. En bij ieder raam stonden drie secretarissen en een oppersicretaris. En ieder van hen schreef alles op wat er gesproken werd. Opdat het er stond in de krant zou komen en voor een kleinigheid op de hoeken der straten verkocht zou worden. Het was ontzettend. En daarbij hadden zij de kachel zo geducht opgestookt dat er ter gloeiend warm was. Het is hier verschrikkelijk heet zei de vrije dat is ook zo maar mijn vader braadt vandaag ook jonge haantjes zei de koningstochter op zulke gesprek was hij niet voorbereid geweest geen woord wist hij te zeggen of schoon hij iets geestig zou willen zeggen die pas mij niet de koningstochter voort weg met hem en hij moest de deur uit nu trat de andere broer binnen wat is het hier ontsagelijk heet zei de hij dat is ook zo maar wij braden vandaag jonge haantjes merkte de koningstochter aan wat bra wat zei de hij en de secretarissen schreven wat die pas mij niet zei de koningstochter voort weg met hem nu kwam Domme Hans aan hij reed op de bok regelrecht de zaal binnen wat is het hier gloeiend heet zei de hij dat is zo maar ik braad ook jonge haantjes antwoorde de koningstochter wel dat treft goed hernam Domme Hans met alle genoegen zei de koningstochter maar heb je iets waarin je kunt braden want ik heb geen pot of pan oh dat heb ik wel zei Domme Hans hier is kook gereedschap met een tinne beugel en nu haalde hij de klomp voor de dag en legt er de kraai in dat is een deftige maaltijd zei de koningstochter maar waar moeten wij de saus vandaan krijgen die heb ik in mijn zak zei Domme Hans ik heb zoveel dat ik er zelfs wel wat van kan weggooien en nu goot hij wat slijk uit zijn zak dat bevalt mij zei de koningstochter ga je weet antwoord te geven en ga je weet te spreken en nu wil ik tot man hebben maar weet gewel dat ieder woord dat wij spreken en gesproken hebben en morgen in de krant komt bij ieder raam staan zoals geziet drie secretarissen en een oppersecretaris en deze oude oppersecretaris is nog de ergste want hij kan niets begrijpen en dat zeiden ze maar om Domme Hans angstaan te jagen en de secretarissen gwinnikten en spatten daarbij ieder een ingflik op de vloer zo dat is dus de voornamste zei Domme Hans wel nu, dan zal ik aan de oppersecretaris het best te geven en dit zegende kierde hij zijn zak om en wierp hem met slijk vlak in het gezicht dat was slim bedacht zei de koningstochter dat zou ik niet hebben kunnen doen maar ik zal het wel leren Domme Hans werd koning kreeg een vrouw en een kroon en zat op een troon en dat hebben wij vers uit de krant van de oppersecretaris en de secretarissen maar op hen valt geen staat te maken einde van Domme Hans dit is een LibriVox opname alle LibriVox opnamen behoren tot het publieke domain voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwillige ga naar LibriVox.org Andersen sproken in vertenningen door Hans Christian Andersen na verteld door Simon Jakob Andriesen drie springers de flow de springkaan in de hubop wilde eens zien wie van hen wel het hoogst kon springen nu nodigden zij de hele wereld oud en wie nog meer wilde komen om die pracht mee aan te zien het waren 3 duchtige springers die in de kamer vallen kwamen ik geef mijn dochter aan hem die het hoogst springt zij de koning want het zou toch hierig zijn als deze lauw voor niet moest springen de flow kwam het eerst voor zij had zeer beschafde manieren en groet het naar alle kanten want zij had damesbloed in haar aarderen en was er aan gewoon slechts met mensen om te gaan en dat deed zeer veel af toen kwam de springkaan deze was weliswaar feilswaarder maar hij had toch een knappe figuur en droog een groene uniform bovendien bewerde deze persoon dat hij in het land van Egypte tot een zeer oude familie behoerde en dat hij daar hoog geschot werd hij was van het felt genomen en in een kartenhuis van 3 verdiepingen gezet alle samen gesteld van kartenbladen waarvan de bonte kant naar binnen gekeerd was daar waren zowel deuren als ramen en wel het lichaam van hartenvrouw ook gesneden ik zing zo zijde hij dat 16 inlandse krikkels die van de jeugd afgezongen en toch geen kartenhuis gekregen hadden van herkenis nog makkerder werden dan zij al waren toen zij mij hoorden allebei de flow in de springkant deed een behoorlijk outcomea wie zij waren en dat ze dachten dat zij wel met een prinses kon de trouwen de hoop op zei niets maar men vertelde van hem dat hij destemier dacht en toen de boel hond hem alleen maar besnuffeld had wilde hij er wel voor in staan dat de hoop op van een goede familie en van het borstbeen van een echte chans gemaakt was de oude raadsheer die 3 ridderorders voor zijn stilswijgen gekregen had verzekerde dat de hoop op met de gaven der woerseching bedeed was men kon aan zijn been onderkennen of men een zachter of een strenger winter zou krijgen en daar kon men niet eens aan het borstbeen van hem die den kalenderschrijft zien ik zeg maar niets zei de oude konink ik ga altijd maar stillmen gang het meiden van nu was het om den sprong te doen de flow sprong zo hoog dat niemand het kon zien nu bewerden ze dat zij in gegeel niet gesprongen had dat was toch schandalig de splinkhon sprong maar half zo hoog maar hij sprong den konink vlak in het gezicht en deze zei dat zoiets afschoonlijk was de hoop op stond langs stil en bedacht zich eindelijk begon men te geloven dat hij niet kon springen als hij maar niet ongesteld geworden is zei de bullhorn en toen besnuffelde hij hem weer Ritsch! daar sprong hij met een klein levensprong op zijn grote prinses die laag op een gouden voetbankje zat nu zei de konink de hoogste sprong bestaat daarin naar mijn dochter op te springen want daarin ligt het fijne van de zorg maar er behoort een goeie kop toe om daar op te komen en de hoop op heeft getoond dat hij een goeie kop heeft en daarom kreeg hij de prinses ik heb toch het hoogste gesprongen zei de flow maar dat doet er niet toe laat haar het ganze been met het stokje en het pik maar hebben ik heb toch het hoogste gesprongen maar hij behoort in deze wereld een groot lichaam toe om gezien te kunnen worden en daarop ging de flow in Frennen kreigdienst waar zij naar mijn zicht gedoot moet zijn de springkorn zette zich bauten in de sloot neer en dacht er over na hoe het eigenlijk in de wereld toe gaat en hij zei ook in groot lichaam behoort daar toe in groot lichaam behoort daar toe en toen zong hij zijn eigen droeg geestig lied en daaraan hebben wij deze geschiedenis ontleent die toch wil niet waar zou kunnen zijn alles zij ook gedrukt eind van 3 springers de water droppel anders zijn sproken en vertellingen dit is een LibriVox opname alle LibriVox opnamen behooren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrij wilger ga naar LibriVox.org anders zijn sproken en vertellingen door Hans Christian Andersen naberteld door Simone Jacob Andresen de water droppel gezoel toch wel weten wat een vergroeid glaas is zo'n rond brille glaas dat alles hondermaal groter maakt dan het is als men het in de hand neemt en voor zijn oeg haalt en daardoor een droppel water uit de vijver bekijkt dan ziet men meer dan duizend zonderlinge diertjes die men anders nooit in het water waar neemt maar wij zijn er toch in en het is geen zinsbetroeg het ziet er bijna uit als een bord vol krabben die door elk hand er rond springen en wat zijn zijn woedend zij rukken elkaar armen en benen stukken en brokken af en toch zijn zij op hun wijs vrolijk en vergenoegd nu was er eens een oudman die in alle mensen kribbelkrabben noemden want zo heette hij hij wilde altijd het beste van een zaak hebben en als dit volstrekt niet ging dan nam hij het door toeverij daar zit hij nu op een zekere dag en haalt zijn vergroedglaas voor de ogen en bekijkt een waterdroppel die uit een waterput genomen was maar wat kribbelde en krabbelde had daarin al de duizenden kleine diertjes huppelden en springen vonden elkaar maar dat is toch afschuwelijk zei de oude kribbelkrabbel kan mensen er dan niet toe brengen in rust en vrede te leven, zodat iedereen zich slechts met zichzelf bemoeid hij pijnste en pijnste maar het wilde niet gaan en hij moest dus toeveren ik moet hun een kleur geven zodat zij duiddrukker te zien zijn en nu goed hij iets dat er als een droppeltje roden wijn uitsaag in de waterdroppel maar het was heks en bloed van de fijnste soort die er bestaat en nu werden al de zonderlingen diertjes helemaal door roze rood het zag eruit als een stad vol naakte wilde mannen wat heb je daar vroeg een aandere oude toevernaar die geen naam had en dat was juist het fijn van hem ja als je kunt raden wat dat is zei kribbelkrabbel dan zal ik het je geven maar het is niet gemakkelijk te verklaaren als men het niet weet en de toevernaar die geen naam had keek door het vergroot glaas het zag er daarin werkelijk uit als een stad waarin al de menschen zonder kleren rondlippen het was afgrijselijk maar nog afgrijselijker was het te zien hoe de een en ander duwden en stied trapten en beat wat beneden was moesten naar boven en wat boven was moesten naar beneden zie zie zijn beenis langer dan het mijne wa, weg daarmee daar is er een die een puistje achter zijn oor heeft maar dat doet hem zeer en daarom moet het nog meer zeer doen zij hiewen op hem los rukten aan hem en verslonden hem om dat puistje daar zat er een zo stil als een meisje en wengste slechts naar rust en vrede maar nu moest zij voor de dag zij duwden haar trokken haar in de ronde en verslonden haar dat is kluchtig zij duwden haar ja maar wat denk je wel dat het is? vroeg kribbel krabbel kan je het verklaren? nu dat kan men toch wel zien zij de aander dat is immers Parijs of een andere groot stad want ze gelijken allemaal op elkaar een grote stad is het het is put water zij kribbel krabbel einde van de water droppel opname door ezwa in belgie in juni 2008 een plat van de hemel uit andersens sproken en vertellingen dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoorden tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door andersens sproken en vertellingen door Hans Christian Andersen na verteld door Simon Jacob Andersen een blad van de hemel hoog boven in de eile helderen lucht vloog een engel met een bloem uit de tuin van de hemel terwijl hij de bloem kusten viel er een heel klein blaadje af kwam in de weken grond midden in het bos neer schoot ter stond wortelen tussen andere planten op dat is een kluchtig ding dat daar staat, zeiden de planten en niemand wilde haar als zij gelijk er kennen nog distelen, nog brandnetels dat zal zeker een soort van tuinplant zijn zeiden zij en nu werd de plant als tuingewas bespot waar wil je naartoe, vroegen de hoge distelen weer bladeren allemaal met stekels gewapend zijn kreekt je nog al ver in het ronduit dat is een dwaasheid wij staan hier niet om je te dragen de winter kwam de sneeuw bedekte de plant maar van haar kreeg het sneeuwdek een glans, alsof zij ook van beneden door zon licht doorstroomd werd toen het voorjaar kwam vertoonden zich een bloeiend gewas zo heerlijk als geen ander in het bos nu verscheen de botanische professor die het zwart op wit had dat hij degene was waarvoor hij zich uit gaf hij bekeek de plant hij proefde haar maar zij stond niet in zijn plant te leer het was hem niet mogelijk te ontdekken tot welke soort zij behoorde dat is een basstaart soort zij hij ik ken haar niet zij is niet in het systeem opgenomen zijden distelen en brandmetels de hoge bomen die in de rond stonden zagen en hoorden het toch zijden niet nog kwaad, nog goed en dat is altijd het verstandigste als men dom is nu kwam er door het bos een arm onschuldig meisje haar hart was rein haar verstand groot door het geloof haar gehele erfdeel was een oude bijbel maar uit de bladen van die bijbel sprak god stemt tot haar als de mensen ons kwaad willen doen dan heet het immers van josef geij hebt wel kwaad tegen mij gedacht maar god heeft het een goede gedacht als wij ongegevaardig leiden als wij miskend en bespot worden dan klinkt het woord van hem de reinste, de beste van hem die zij bespotten en aan het kruis nagelden ons tegen vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen het meisje bleef voor de zonden in geplant staan wie groene bladeren heerlijk en verquikend geurden wie er bloemen in den helderen zonne schijn als een veel kleurdig vuurwerk straalden en uit elk kwam een geluid als verborgen zij de diepe bron der melodien die duizenden jaren niet vermogen uit te putten met vromen aandacht bekeek zij al deze heerlijkheid gods zij boogen een der takken naar zich neer om de bloem goed te kunnen bekijken en haar geur te kunnen genieten het werd helder in haar verstand het deed haar hart goed gaarne zou zij aan bloem afgeplukt hebben niet van zich verkrijgen haar af te breken zij zou immer spoedig bij haar verwelken het meisje namstleg zijn enkel blaadje en legte dit te huis in haar bijbel daar lag het vries altijd groen en onverwelkt tussen de bladen van de bijbel lag het bewaard met de bijbel werd het onder het hoofd van het meisje gelegd toen zij na verloop van enige weken in haar doodskist lag met de heilige ernst des doods op het vromen gezicht alsof het zich in het aardse stofas biegelde dat zij nu voor haar god stond maar buiten in het bos bloeide de zonderlinge plant zij zag er bijna als een boom uit en alle trekvogels bogen zich ervoor wat zijn dat nu weer voor vreemde kunsten zijden de distelen en de klissen zo doen wij hier te landen toch nooit de zwarte slakken uit het bos spielden op de bloem toen kwam de zwijnehoeder deze verzamelde distelen en struiken om daarvan ast te branden de gehele zonderlinge plant met al haar wortelen kwam in zijn bezit zij moet ook nuttig worden zij hij zogenaam maar sedert jaar en dag leed de koning van het land aan de diepste zwaarmoedigheid hij was vleitig en arbeidzaam maar het hielp hem niet men las hem diepsinnige geleerde schriften voor men las de oppervlakkigste de lichtsinnigste die men maar kon vinden het baten niet nu zond een van de wijste der wereld en wie men zich wend had een boden af en liet zeggen dat er toch een middel was om hem leniging te verschaffen en hem te doen herstellen in het eigen rijk van de koning groeide in het bos een plant van hemelse oorsprong zo en zo zag zij eruit men kon zich niet vergissen zij is zeker door mij uitgetrokken zij de zwijnehoeder en al lang tot as we gaan wistgen niet beter oh welke een diepte van onkunde en deze woorden konden zwijnehoeder in zijn zak steken hem en geen ander golden zij geen blad was er meer te vinden het ene gelag in de doodskis der overledenen en daarvan wist niemand iets en de koning zelf wandelde in zijn mismoedigheid naar de plaats in het bos toe hier heeft de plant gestaan zij hij het is een heilige plaats en de plaats werd met de gouden hek omgeven en een schildwacht werd erbij geposteerd de botanische professor schreef een lange verhandeling over de hemelse plant en daarvoor werd hij in goud beslagen en dit vergeurtsel stond hem en zijn familie zeer goed en dat was het verblijdensten van de hele geschiedenis want de plant was verdwenen en de koning bleef mismoedigen bedroefd maar dat was hij vroeger ook zij de schildwacht einde van een blad van de hemel opname door Ruby, Swax Tunisie opname door Bart De Leel anders zijn sprookende vertellingen door Hans Christian Andersen na vertelt door Simon Jacob Andriessen zoals Bandlief doet is het altijd goed ik zal u eens een sprookje vertellen dat ik hoorde toen ik nog een klein jongen was telkens wanneer ik aan dit sprookje dacht kwam het mij voor alsof het gedurig mooier werd want het gaat met sprookjes even als met vele mensen ze worden met de jaren mooier op het land zult je toch zeker wel eens geweest zijn gezond en ook wel eens zo'n heel oud boerenhuis met een stroodak gezien hebben mos en planten goeien er vanzelf op het dak een oorjevaarsdest bevindt zich op de vorst daarvan de oorjevaar behoort er zo bij de muren van het huis zijn scheef de ramen laag zo ingericht dat het kan open geschoven worden de oven spreekt buiten de muur uit even als een kleine dikke buik de vlierboom hangt over de heiding heen en onder zijn takken aan de voet de heiding is een vijver waarin een geëinde zwemmen een hond die tegen elk en in ieder blafd is er ook zoek een boerenhuis stond er buiten op het land en in dit huis woonden een paar ouderlieden een boer en zijn vrouw hoe weinig zij ook hadden iets was er onder toch dat ze hadden kunnen missen en wel een paard dat zich met het gras voerde dat het aan den weg vond de ouderboer reed op dit paard naar de stad dit kost leenden zijn buren het ook van hem en bewezen daarvoor aan de ouderlieden menige wederdienst maar het raadzaamst zou het toch wel zijn als zij dit paard verkochten of het tegen iets anders dat hun meer van het kon zijn verruiden maar wat zou het wel zijn dat zal jij het best weten man zij zijn vrouw tegen hem vandaag is het juist jaarmarkt reid naar de stad geef het paard voor geld weg of doe er een goede ruil voor zoals jij het doet is het altijd goed rijbaar naar de jaarmarkt toe zij deed hem zijn das om want daar had zij meer verstand van dan hij zij maakte deze met een dubbele strik vast dat stond heel goed zij streekt zijn hoed met haar hand op en gaf hem toen een hartelijke zoen daarop reed hij weg op het paard dat moest verkocht of in ruil gegeven worden ja, de ouder man heeft daar wel verstand van de zon is geen warm geen wolkje was er aan de hemel te zien op de weg stoof het geducht vele mensen die de jaarmarkt wel te bezoeken reden echt de paard of in een rijtuig heen of legden de weg te voet af nergens was enige schaduw tegen de brandende straling der zon onder andere ging er ook iemand die weg langs die een koel naar de markt tref de koel was zo mooi als een koel maar wezen kan die geeft zeker ook goed welk dag te boer dat zou een goede ruil zijn de koel voor het paard hey daar riep hij de man die met de koel liep toe weet je wat een paard zou ik meenen kost meer dan een koel maar dat is mij om het even ik kan meer dienst van een koel hebben als je een lustin hebt dan zullen we ruilen zeker wil ik dat zij de man met de koel en nu ruilen zij dat was al zo afgedaan en de boer had nu best weer kunnen terugkeren want hij had nu immers afgedaan waarom het hem te doen was maar daar hij zich eenmaal op de juimarkt gespitst had wilde hij er ook naar toe alleen maar om deze eens te zien en daarom ging hij met zijn koel naar de stad terwijl hij de koel meevoerden liep hij verder en na verloop van enige tijd kwam hij een man voorbij die een schaap voor zich dreef het was een goed vet schaap dat zou ik wel willen hebben dacht onze boer het zou bij ons vol op gras vinden en gedurende de winter konden we het bij ons in de keuken nemen eigenlijk zou het verkiezelijker zijn een schaap in plaats van een koete hebben willen we ruilen vroeg hij daartoe was de man met het schaap ter stonbereid en de ruiling had plaats onze boer ging met het schaap langs de straatweg verder als poedig werd hij allemaal een man gewaar die de straatweg langskwam en een grote gans onder de arm droeg dat is een zwaar ding dat je daar hebt en het heeft veren en vet dat het de lust is om te zien het zal wel aardig zijn als dat bij ons aan een touw bij het water liep dat zou net zo iets voor mijn vrouw zijn daarvoor kon ze allerlei afval opzamelen hoe dikke was heeft ze niet gezegd als we maar eens een gans hadden nu kan ze er misschien een krijgen en kom aan ze zal er een hebben, willen we ruilen ik geef je het schaap voor de gans en een bedanktje op de koop toe daar hadden anderen niets tegen in te brengen en zo ruiden zij dan onze boer kreeg de gans nu was hij redend dicht bij de stad het gedrang op de straatweg nam gedurig toe mensen en vee verdrongen elkaar ze liepen op de straatweg langs de heggen ja, bij de slagboom kwamen zij zelfs op het aardappelveld van een dagloor wij zijn enige kip uit een touw rond liep opdat zij niet van het gedrang zou schrikken afdwalen en weglopen de kip had korte vieren in haar staart ze knipte met haar ene oog en zag er zeer schrander uit klok klok, zei de kip wat zij daarbij dacht weet ik niet te zeggen maar toen onze boer haar te zien kreeg dacht hij ter stond dat is een mooie kip dat is de mooiste kip die ik ooit gezien heb zij is zelfs mooier dan de broed en van domineer drommels die kip zou ik wel willen hebben een kip vindt altijd wel een grijntje ze kan zich bijna geheel zelf voeden ik geloof dat het een goede ruis zou zijn als ik haar voor de kans kon krijgen willen we ruilen, hoe ging de dagloner? ruilen, herhaalde deze? ja, dat zou niet kwaad zijn en zo ruilte zij de dagloner kreeg de kans en de boer kreeg de kip zo had hij al heel wat op de reis naar de stad afgedaan warm was het ook en hij was boel aan een slokje en aan een ontbijt had hij wel behoefte al spoedig daarop bevond hij zich bij de herberg hij wilde juist naar binnen gaan toen de huisknicht eruit kwam zij ontmoet elkaar op de drempel de knecht droeg een gevulde zak wat heb je daar in die zak zitten? vroeg de boer verrotten appelen antwoordde de knecht een hele zak vol, genoeg voor de varkens dat is toch een al te grote verquisting dan zou ik wel eens aan mijn vrouw willen laten zien het verleden jaar heeft de oude boom bij het turfhoek maar een enkele appel opgeleverd en stond op de kast totdat hij geheel bedieren van verrotten dat is toch altijd iets, zei mijn vrouw wat zou zij opkijken als hij eens een hele zak vol zag ja, dat zou ik hij wel eens kunnen wat wil je voor de zak geven? vroeg de knecht wat ik ervoor geven wil ik heeft mijn kip daarvoor in ruil en hij gaf de kip in ruil kregen de appelen en trad daarmee de gelachkamer binnen de zak zette hij voorzichtig tegen de kachel aan hij heeft het maar de kachel was warm, daarom dacht hij niet er waren vele gasten aanwezig paardenkopers, osendrijvers en twee Engelsen en die Engelsen waren zo rijk dat hun zakken met goudstukken opgevuld waren en er bijna van barsten en wedden dat ze konden daar zult geen smat van horen wat was dat bij de kachel? appelen begonnen te braden wat is dat toch? ja, zie je, zijn onze boer en nu vertelde hij de hele geschiedenis van het paard dat hij tegen een koe geruid had en zo verder tot aan de appelen nu, dan zou je vrouw wel duchter op je knor als je thuis komt, daar zit wat voor je op zeiden de Engelsen wat, knorren, zeiden de boer en zoen zouden ze mij geven zoals manlief doet, is het altijd goed willen we eens wedden, zeiden de Engelsen om gemunt goud per ton van een centenaar of 100 pond een zak is al voldoende antwoorden de boer, ik kan alsternst mijn zak met appelen tegenzetten aangenomen en de wedderschap werd aangegaan het rijtuig van de kastelijn kwam voor de Engelsen en de boers stapten erin voorwaarts ging het en als spoedig hielden ze voor het huis van de boers stil goedenavond, vrouw goedenavond, man de ruil is gedaan ja, jij verstaat je zaken wel, zei de vrouw terwijl ze hem om helsten op de zak, nog op de vreemde gas te letten ik heb een koel voor het paard geruid goddank, nu zullen we melk krijgen en poter en kaas op de tafel dat was een goede ruin ja, maar de koel heb ik weer tegen een schaap geruid wel, dester beter antwoorden zijn vrouw, je denkt ook altijd aan alles voor een schaap hebben wij gras genoeg schaapen melk en schaapen kaas en wolle kouzen en wolle rocken dat geeft de koel niet maar wat denk je ook aan alles maar het schaap heb ik weer tegen een gans veruid zullen we dit jij dan werkelijk in zijn gebrade gans op tafel hebben, man lief? je denkt er altijd aan mij in plezier te doen wat is dat heerlijk de gans kunnen we aan een tal vast zetten en haar nog verder laten worden voordat we haar braden maar die gans heb ik tegen een kip veruid, zei de man een kip, dat was een goede ruil dat is zijn vrouw, de kip legt eieren die broedt zij uit, dan krijgen we kerkuitjes en later een hele troep kippen kijk, daar heb ik al zo lang na verlangt ja, maar de kip gaf ik weer voor een zak vol rotte appelen weg wat, nu moet ik in zijn hartelijke zoen geven herdan de vrouw, mijn lieve beste man ik zal je eens wat vertellen zie je, toen je van mooie gepas wegwaakt dacht ik er over naar wel eens wat lekkers voor je klaar zou maken toen dacht ik aan spek pannenkoeken met appelen de eieren had ik al met spek ook, maar de appelen ontbraken mij nog zo ging ik dan naar meesters vrouw toe zij heeft appelen, dat weet ik maar meesters vrouw is gierig al weet zij ook nog zo mooi voor te doen ik verzorg daar mij wat appelen te lenen lenen gaf zij een antwoord geen enkele appel groeit er in onze tuin niet eens een rotte zo een kan ik je niet eens lenen beste vrouw dan kan ik haar wel 10 ja een hele zak vol lenen dat doet mij plezier, dat is om mij dood te lachen en daarbij zoenden zij hem dat het klapte dat bevalt mij, riepen de Engelsen als uit een mond altijd minder en toch altijd vrolijk dat is het geld wel waard en nu betaalden zij een centenaar gouden munten aan de boer die niet beknort, maar gezoend werd ja, dat vindt altijd zijn loon de vrouw het in ziet en het ook altijd zegt dat de man het beste weet en dat al wat hij doet goed is zie, dat is mijn geschiedenis ik heb haar reeds als kind gehoord en nu heb jij haar ook gehoord en weet het nu, zoals man lief doet is het altijd goed einde van, zoals man lief doet is het altijd goed de vogel Phoenix uit Andersens sproken en vertellingen dit is een LibriVox opname door mij, voor meer informatie of op je aantemelde als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door Bart De Leel Andersens sproken en vertellingen door Hans Christian Andersen naverteld door Simon Jacob Andreessen de vogel Phoenix in de tuin van het paradijs onder de boom der kennis bloeide een rozenstruik hier, in de eerste roos werd dit vogel geboren de oors waren als de strannendes lichts zijn kleurt prachtig en betoverend zijn gezang maar toen Eva van de vrucht van de boom had en zij en Adam uit het paradijs verdreven werden toen vielen van het vlammen de zwaart van de straffende gerub een funk in het nest van de vogel zodat het vuur vatten de vogel kwam in de vlammen om maar uit het rode ei stegen renieuwen, de enige de altijd enige vogel Phoenix op de zaag gemeld dat hij in Arabie zijn nest heeft waar hij zichzelf om de honderd jaren aan de dood in de vlammen opoffert maar dan stijgt er een nieuwe Phoenix de enige van de wereld uit het rode ei op ook om ons heen vladdert deze vogel snel als het ligt heerlijk van kleur en betoverend in zijn gezang wanneer de moeder bij de wieg van haar kind zit rust hij op het hoofd kussen en slaat met zijn vleek op het hoofd van het kind hij vliegt door de zalen der wilde en verspreid daar zonneglans hij gaat ook de nedrie gestopt niet voorbij en vervult deze met de geur van violtjes maar de vogel Phoenix is niet alleen Arabiës vogel hij vladdert in de schemering van het noorderlicht over naplands ijsvelden hij huppelt tussen de gele bloemen in Groenland's korte zomer onder Falens koperbergen in Engeland steenkolenmijnen sweeft hij als een stoffen gemug boven het gezakboek dat in de handen van de vrouwenarbeiden rust op het lotusblad glijdt hij de heilige wateren van de gangers af en het oog van het hindelmeisje volkelt wanneer zij hem zit kent je die vogel Phoenix niet? die vogel van het paradijs de heilige zwaandesgezangs op de testbiskart zat hij als een stappende raaf en sloeg met zijn zwarte vleugels op ijsland's klinkende harp streek hij met de rode snavel van de zwaan op seksbier schouder zat hij als Odins raaf en verluisterde hem in het oor onstervelijkheid hij vladderde door de ridderzaal van de Wartburg bij de zangersstrijd kent je die vogel Phoenix niet? hij zong voor u de marseillaise en gekust het uveder die aan zijn vleugels ontviel hij kwam in de glans van het paradijs en gewendet u misschien af en keerde u tot de mus die daar zat met goudschuim op de vleugels vogel Phoenix gewocht om de eeuw verjongt geboren in vlammen gestorven in vlammen uw beeldenis in goud gezet hangt in de zalen der Rijken zelf vliegt gevaak dolend en eenzaam rond slechts als een zagen de vogel Phoenix in Arabië in het paradijs toen geolde de boom der kennis geboren werd kusten de heer u en gaf u uw warenaam poesie einde van de vogel Phoenix welke nieuwtjes de Kamerkat wist te vertellen uit Andersens Sproken en Vertellingen dit is een LibriVox opdame alle LibriVox opdamen behoeren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door Bart Teleeuw Andersens Sproken en Vertellingen door Hans Christian Andersen na vertelt door Simon Jacob Andressen de ijsjongvrouw welke nieuwtjes de Kamerkat wist te vertellen hier is het verlangde zij Rudi terwijl hij bij de monen naar tebeks binnen had een grote mand op de grond neerzetten en de doek die er overheen lag oplichten twee gele ogen met zwarte randen kwamen er uitkijken fonkelend en wild als wilde zij zich vast branden en vast bijten waar zij heen keken de korte krachtige stavel was tot bijten opgesperkt de hoos was rood en met stoppels bezet het aarandsjong riep de molenaar uit Barbet gaf in Luidegill en Dijnste terug waar zij kon toch haar ogen nog van Rudi, nog van de aarand afhouden je laat je niet licht door iets afschrikken zij de molenaar en hij houdt altijd woord zijn Rudi ieder heeft zijn eigenaardigheden maar waarom heb je de nek niet gebroken voeg de molenaar omdat ik vasthield al het woorden Rudi en dat doe ik nog ik houdt Barbetten vast maak eerst maar dat je haar krijgt zij de molenaar en lachte het was een goed teken, dat wist Barbet we moeten hem uit de mant halen het is om razend te worden zoals hij ons aankijkt maar hoe heb je hem weten te krijgen nu moest Rudi vertellen en de molenaar zet een gedurig groter ogen op met je moeder je geluk kan je wel drie vrouwen onderhouden zij de molenaar ik dank u, riep Rudi uit maar Barbet heb je nog niet en klopte de jonge alp jager scherzend op de schoudig weet je het nieuwste al dat er in de molen is zij de kamerkat tegen de keukenkat Rudi heeft ons het aarandsjoen gebracht en neem Barbet daarvoor in ruil een kus gegeven en hebben het de oude molenaar laten zien dat is zo goed als een verloving de oude man was goed gemutst hij hield zijn klauwe binnen deed zijn middagdutje en liet de twee bij elkaar zitten vrijen ze hebben elkaar zoveel te vertellen dat zij met kerstmis nog niet klaar zullen zijn ze kwamen met kerstmis ook niet klaar de wind stoerde de bruine bladeren op de sneeuw stoof in het dal evenals op de hoge bergen de ijsjongvrouw zat in haar trots kasteel dat gedurende de wintertijd in grote toe neemt de rotswanden stonden daar met ijzel bedekt de witte ijskegels, zwaar als olifanten hingen daar naar beneden waar de rotsstorm in de zomer zijn watersluien laat waaien ijsgielanders uit fantastische ijskristallen samengesteld hingen fonkelend aan de met sneeuw bepoederde dennen de ijsjongvrouw reed op de zuizende wind over de diepste dalen heen het sneeuwdecks trekten zich helemaal tot aan beks uit de ijsjongvrouw kwam ook daarheen en zag rudie in de molen zitten hij zat deze winter meer in huis dan anders zijn gewoonte was hij zat bij babet de volgende zomer zou er bruiloft gehouden worden zijn orens zuisde hem vaak zo druk spraken zijn vrienden daarover in de molen was zonneschijn de schoonste alperos groeide er de vrolijke, glimlachende babet als de naderende lente de lente die alle vogels doet zingen van zomertijd en bruiloft wat zitten die twee toch altijd bij elkaar en steken hun hoofd bij elkaar, zei de kamerkat nu heb ik genoeg van hun gemouw einde van welke nieuwtjes de kamerkat wist te vertellen nachtelijke droomgezichten uit Andersens, Sproken en Verteligen dit is een LibriVox-opname alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door Bart Tellil Andersens, Sproken en Verteligen door Hans Christian Andersen naverteld door Simon Jacob Andersen de ijsjongvrouw, nachtelijke droomgezichten de zon was ondergegaan de wolken daalden in het Ronendal tussen de hoge bergen een wind die uit Afrika kwam streken over de hoge alpen heen hun orkaan, die de wolken scheurde en toen de wind voorbij gespoed was werd het een ogenblik doodstil de gescheurde wolken hingen in fantastische groepen tussen de met bomen begroede bergen over de snelflietende Ronestrom ze hingen in gestalten als de dieren der voorwereld als de zwevende adelaard der lucht als de huppelende kickforsen der morassen de daalde op de snelflietende stroom neer zij zeilden op dezen en zeilden toch in de lucht de stroom voorde een ontwochtelde boom met zich mee in het water vertoonden zich wervelende kringen het was de duizeligheid, meer dan één die er op de voortbruisende stroom draaide de maan verlichte de sneeuw op de bergtoppen de donkere bossen en de witte wonderbare wolken de nachtgezichten de geesten der natuurkrachten zijn zeilden daar beneden bij scharen voor de ijsjongvrouw uit deze kwam uit haar gletserkastil ze zat op het broze schip op de ontwochtelde boom met gletserwater droeg haar de stroom af tot in het open meer de bruiloftschasten komen zuisdeut in lucht en water gezichtend buiten gezichtend binnen papet droomde een wonderbare droom het kwam haar voor alsof ze met rudige trouwt was en wel sedert vele jaren hij was op de germs in jacht en zij was de huis in haar woning en daar zat de jonge Engelsman met de rode baard bij haar zijn ogen waren zowel sprekend zijn woorden in tovermacht hij stak haar de hand toe en zij moest hem volgen zij verlieten het huis het ging gedurig meer naar beneden het was papet de moeder als over een last op haar hart rukte die gedurig zwaarder werd het was een zonde tegen Rudig een zonde tegen God en eensklaap stond zij daar verlaten haar klederen waren door de doorden gescheurd haar lokken waren grijs geworden ze keken haar smart naar boven en op de rotswand zag zij Rudig zij strekte haar armen naar hem uit maar waarde het niet te roepen of te bidden dat zou haar ook niet gebaat hebben want als poeder ontdekte zij dat hij het niet was maar slecht zijn jas in zijn hoed op een stok hingen die de jagers zo neerzetten om de gemzen te misleiden en in grenzeloze smart jammerde papet oh was ik maar op mijn trouwdag mijn gelukkigste dag gestorven mijn god dat zou een genade een groot geluk geweest zijn dan zou het beste geschiet zijn wat mij en Rudi zou hebben kunnen weervaren niemand kent zijn toekomst en in haar smart stochten zij zich in de diepe rotskloof naar beneden op een snaag er klonken weer moedige toon papet ontwaakte de droom was voorbij en vergeten maar zij wist toch nog dat zij iets verschrikkelijks van de jonge engelsman gedroomd had die zij in verschillende maanden niet gezien aan wie zij niet gedacht had zou hij misschien ook te mond treu zijn zou ze hem op de bruiloft te zien krijgen een lichte schaduw gleden over haar fijne mond haar wenkbrouwen trokken zich te samen maar al spoedig daarop speelde er een glimlachje om haar lippen schoten haar vreugdestralen uit haar ogen buitens geen de zon zo heerlijk en de volgende dag was het de bruiloft van haar en van Rudi Rudi was al in de woonkamer toen zij deze binnen trat en spoeder het erop ging men naar Villeneuve beide waren zo overgelukkig en ook de modenaar hij lachte en was in de beste luim en was een goedvader en een eerlijke ziel nu zijn wij heren en meesters hier in huis, zei de kamerkat einde van nachtelijke droom gezichten