 Δεν υπήρχε πιθανότητα να πω μπροστά. Δεν υπήρχε πιθανότητα. Ψευτό, απηλέστε, Ιησού, ήταν ενών κρατημπλουφρέτη. Ένα τρεις εκατομμύριες του τσκόστης. Ας εμάς. Σε εκείνος το τσκόστης θα ένα τρεις. Αυτό. Αλλά ο λόγος... Να σας τα πω. Θέλεις να πω πολύ γρήγορα. Πολύ γρήγορα. Έτσι. Τρακόσα ήκοσι φροστάμα. Τρακόσα ήκοσι. 115 τάρκες του Ευρωπαϊκού συστήματος των τραπεζών. 210 τράπεζες στην Προστάμια. Δηλαδή, αν δείς όλα αυτά τα χαρτάκια, κοσινεχώς ανακυγλώνουν τράπεζες, για πρόσταση ταυτά, και βάλει και όλο το διεθνικό χρέος των ελληνικών εταιρεών σε αντίστοιες ξένες. Με τα δάνια των τραπεζών, τα θεραθοσοδάνια που έχουν, από τόχι και από εδώ από εκεί, έφτασε στο ενατρίς πολύ γρήγορα. Σύνδοτι αυτά, είναι αυτά που ξέρουμε. Αυτό γιατί θέλω να λέω, εκείνο το κύριο, γιατί κυβέρνησε, δεν έλεγε... Σπού το πρόβλημα που είχα έντοξει, ότι η γραμμή μας ήταν ότι εμείς, αυτοί τι προσπαθούσαν να κάνουν, για να μας οδηγήσουν στην ασφυξία σήμερα, για να μην υπάρχουν αύρι, μπάνκραν. Οπότε ο συμπλούς που είχαμε όμως, δεν μπορείς να πεις πράγματα, τα οποία θα κάνουν τον άλλο, πάει στραύζαν τα τρασικώσια αύριο, γιατί αυτό περιμένουν τράκια να τις κλείσει. Οπότε δεν μπορούσα να πω, δεν μπορούσα να συζητήσω το κρέξι. Έλεγα ότι αυτά τα πράγματα δεν συζητήνται, δεν είναι εκτός πεχρουγείου, δεν υπάρχει λόγος ενσυχίας γι' αυτό, εμείς δεν μπορείς να υποχαρίσουμε. Και αν θέλουν εκείνοι να απηλήσουν, να σε απηλήσουν εκείνοι, όταν απηλώ. Οπότε αυτό δεν δε κάνει κυλόμη και πράγματα. Εμείς, κύραξα, εμείς η σημανή, με τον τζίπρα, ήταν ότι και κλεισμένοι των θυρών, το τους απηλούμε, όπως και έκανα, γι' αυτό δεν είναι πιο αραπμένος τους. Δεν υπήρχε λόγος να πούμε έξω στον τρόπο, στον κόσμο να το πούμε αυτό. Αυτό το κάνεις μόνο να τα θέλεις να βγεις, όταν θέλεις συσύνευλεις, γιατί με το που το λες, γένεις, γιατί κλείνουν τράπεζι, δεν θα μόνος. Δεν θα μπορώ. Το θέανο. Δεν θα μπορώ. Εγώ, κύραξα, να σου το πω για παιδίκα, εγώ δεν το φοβόμουν. Δεν το φοβόμουν. Δηλαδή όταν μου έλεγε ο Σόμπλε, θα σπιτάξεις ο ίδος, ήρθε ο Ιωρόδος, ήρθε ο ίδος, ήρθε ο ίδος. Με βλέπεις να φοβάμε, αλλά άλλο αυτό και άλλο να το κάνω εγώ. Εγώ ήθελα τι θέλω να κάνω, να είμαστε ενωμένοι, να είμαστε ενωμένοι, μέχρι τελευταίες στιγμή, εάν μες απελούζαμε αυτούς τους τράπεζιους, όπως κοινάνε να τους κουρέψουμε, όλα τα μόλεγα που έχουν αυτή. Θα κατέρε όλοι οι Ευρωπαϊκοί, και δεν κειτράψα η στρατηγική της με το QE. Θα κατέρε όλο αυτό το πράγμα. Ο Τραγκίτο ήξερε αυτό. Μου το είχε πει, την πρώτη συζήτηση που κάναμε, στην πρώτη συναντήση της Φραμφόρτη, θα με κάνει την πολύ μεγάλη συζήτηση, να εγώ με τον ευκλίδι, απ' τη μη μεριακή ήταν όλον, το εξέγει την πρώτη συζήτηση από την άλλη, πολύ επίσημα. Μετά μου λέω να σου πω κάτι, και μη πάει στη γωνία στο διάδρομα, και μου λέει, σε παρακαλώ, πάρα πολύ, I'm begging you. Είναι πολύ σκληρό ρήμα αυτό. Μη ξένα πίστη εδώ για αυτά τα μόλεγα, το SMP-προγράμμα τους, γιατί μου λέει ότι να καταλαβαίνω λίγο. Γιατί μου λέει, μου κάνεις τη ζωή, το βίω-βίω του. Μα αναφερώ μόλις αυτά. Του λέω, Μάριο, εγώ πριν δεν πρέπει να τα ξαναφέρω ποτέ, ούτε θα τα ξανασκευθώ, εσύ δεν θα μου κλείσεις στράπι. Λοιπόν, το είχαμε αυτό. Τώρα, ο τραβάσας έχει πήγε μετά, ένα μήνα μετά, στη Φραγκούριτ και του λέει να πω στο αρβάκι, θα του προβάλλω ο Βέτο. Απότε τελειώσαμε. Δεν τελειώσαμε τα κόσμο. Κοίταξτε, κοίταξτε, κοίταξτε. Τον τυδιέγει αυτό. Τους χάλασσα αυτό το σχέδι. Τώρα, εάν συνεχίσουν αυτές τις ανοισίες, ότι κλείνει εξιολόγιους και άντε, χαθαρογράφεται οι εξιολόγιους. Και η έκλειση εξιολόγιση, αλλά δεν το έχουμε βγάλει ακόμα, θα το βγάλουμε. Και συνεχίσει αυτό πράγμα, μετά που είναι ότι δεν είναι εξιολόγιος και πάνε τον Υιούλιο για πισττικό γεγονός. Αυτό θα γίνει. Θα ξεφτελιστεί. Και ο Τόμψεν και η Μαρκελ. Οπότε αυτό δεν θα γίνει. Συγγνώμη, αλλά αυτοί που έχουν προσφύγει κενικά, είναι ότι προσπαθούν να το προφύγουν, γιατί υπάρχει το θέμα του νομοψεφίσματος του Βρετανία. Ήδες όμως εδιά, διάβαση προσφυγτικά της συναρθουλίας κούνει Τόμψεν. Αυτό που είπε, που λεξίζει τους είναι ακριβώς αυτοκουλάσεις. Ότι η Ευρωπαϊκή θέλει να το κλείσουν, πού είναι το νομοψεφίσμα, εμείς δεν θα τους αφήσουν. Γιατί θα τους αφήσουν, γιατί εμείς δεν θα γίνουμε πάλι κακοί, που θα κάνουν μία σημονία τώρα και μετά θα μας στείλουν, να επιβάλλουμε στις ανάδρα, να ακόμα χειρότερα μέτρα, από αυτά που τους προτείνουμε τώρα. Και γι' αυτό, θα κάνουμε μια εικαιχυρία στη διάρκεια του νομοψεφίσματος στην Αγλία των Ιουνίου Είναι συγκλονιστικός γιάντων. Είναι συγκλονιστικός γιάντων, συγκλονιστικός γιάντων. Τίποτα που δεν μου κάνουν εμείς. Να πούμε, μην έχουμε 8, να πούμε τέλειο αναπτύξα, μην ταινικός πέντενο, ήφες, όλοι. Ναι, αυτό όμως είναι... Είναι μόνο η σοβαρία ανθρώνη, λένε ότι τώρα αυτά τα νομενά νοησίες. Θα βγάτουμε ότι θέλουμε. Η ουσία ποια είναι, ότι χωρίς κούρεμα, κομμάτω δεν κάνει κανένας. Εδώ δεν υπάρχει μια συνομοσία, που είναι κάποια τύπη σε έναν δωμάτι, σε ένα αυτό και που θα σύζουν για τα πάντα. Η προσωπική μου υπήρεια, όσο με τα σώα εδώ που λέγα πριν, παρόκρινο πιο δυνατός οικονομικός που πάει στην Ευρώπη, και προστά σε εμένα ήταν εγωλιά, οικονομικής εξουσίας. Πάρα αυτά τον είδα, σαν έναν ανίκανο ανθρωπάκο. Σαν έναν ανίκανο ανθρωπάκο, που είσαι πιασμένος μέσα σε μια πλεκτάνη, σε δυνάμεις που ανταγωνίζονται μία την άλλη, και αυτός είναι πιασμένος στη μία, στη μέση και προσπαθεί. Άς διευτικής ορχής τρανς να τις γιευθύνει κάπως, για να πετύχει την δική του νίκη να δίνει μισή μέρκα. Σε προσκόπιβες. Είναι αστυχείο. Το χειρότροξεύο είναι, το ξέρε και δε να μην πένει. Συμοποιεί την οικονομική εξαισία που έχει για πολιτικούς δικούς της σκοπούς. Και μεγάλη αλλαγή γίνει το 2008. Ο κόσμος έπαψε να υπάρχει, όπως το ξέραμε πριν το 2008. Δεν σήμερα τίποτα, δεν βγάζει νόημα με τις αναλύσεις που είχαμε πριν το 2008, μετά την κατάρρευση, το χροματοπιστικούς συστήματος. Ο κόσμος έχει, δηλαδή, να δούμε στο λιγά, πάνω 50 χρόνια μετά, όπως λέτε τώρα, σκεφτόμαστε το 2009, όσοι χρόνια που πραγματικά τελείωσε το 2011 στο σώνο, και προχωρήσαμε σε κάτι εντελώς υφρουστικό, έτσι δεν είχε δουλειάζει αυτό. Απλά τώρα ζούμε τα aftershocks, ενός εκείνους του τεράχιστοιου σησμού, τα κυνάμια, τα οποία μεταμορφώνονται, παίρνουν διαφορεσμορφές. Έχουμε την ίδια κρίση εδώ με τη Γερμανία. Εδώ η κρίση είναι αυτή που ξέρε, η Γερμανία είναι ότι καταραίουν τα σφαλιστικά τα μία λόγα αρνητικόν επιτοκίων. Έχεις το καταπληκτικό φαινόμενο να έχεις αρνητικά επιτόκια, δηλαδή, αλλά βέβαια, οι επενδυτές πληρώνουν το σώιπλε για να πάρει λευτά από αυτούς. Αυτό σημαίνει αρνητικό επιτόκιο. Είναι φοβερό να το σκεφτείς. Και παράλληλα, τόσο οι κρατηκές όσο και οι ιδιωτικές επενδύσεις στη Γερμανία είναι οι χαμηλότερες πληρώνουν οι λευτάδες της επιχειρήσεις και το κράτης να επιδείσεις και επιχειρήσεις και το κράτης δεν επιδείσεις. Όταν χτύπησε η κρίση το 2008 κανένας δεν το περιμένει. Ούτε ο σώιπλε, ούτε ο σαρκοζί, ούτε ο Βούς, τότε ούτε ο Χανκ Πόλς, ήταν και ραβνός ενετρία. Δηλαδή πάθανε μεγάλο πατατράκ. Δεν το περιμένει. Με τίποτε είχαν επιστέψει τη δική του στηριοτορική ότι βροσκόμαστε στο Great Moderation. Ότι όλο πια το τέλος της ιστορίας, ότι όλο θα είναι σμούδ, δεν θα υπάρχουν κρίσεις, ότι τώρα είναι θέμα ποιες εδερίσεις ή πιο ανταγωνιστικές από τις άλλες, δηλαδή αν δεν κερδίσει η Microsoftιά από. Αυτό ήταν το ζητούμενο πια. Και έρχεται το 2008 και το σουγγελεί. Συσκέψεις, τι θα κάνουμε, καταραίουμε. Και ήταν learning by doing. Έτσι κάνουμε κάτι τώρα για να μην... Αυτό καταραίει πάντως τους σταματάω. Καταραίει το άλλο και το βέβαια, εντός των περιορισμών που είχαν. Οπότε ο περιορισμός που είχαν, είναι όταν πήρε ο Ackerman, που είναι ο πρόεδρος της Deutsche Bank, τη Merkel, και της λέει... Ξέρεις, έχω 25 φορές, σε χρέι και καταραίω. Θέλω 500 θα δεις τώρα για να με καταραίω. Ανέσως θα δίνει. Βούσα από λίδους, αδύναμε. Εκείνης νημή, όταν σου λέει, Deutsche Bank, ότι έχει 30 φορές το IP της Γερμανίας Χρέος και θέλει 500 θα δεις, το θα δίνεις. Και ωραία. Και μετά σκέφτησε, πού θα τα πρω. Μετά από 8 μήνες, ξαναπένει, σε εισκάτι θέλουμε κι άλλα. Γιατί καταραίει η Ελλάδα. Και αν καταραίει η Ελλάδα, καταραίει η Ποτοκαλία, η Λανδία, η Ισπανία, η Ιταλία. Και τότε θα θέλουμε άλλο ένα μιστρής. Οπότε λένε, ωραία. Χρυστάνει οι Έλληνες, θα τα δώσουμε στους Έλληνες, διότι θέλω ότι είναι ελληνική για την Ελλάδα. Μετά όμως και της λέει ο Σόμπιος, πρέπει να πω, πώς θα πάμε στην Πουλίνηση, Θα πάω να δω, πώς θα δω 110 δέκα δές στους Έλληνες. Θα πούμε ότι οι Έλληνες είναι αγύτες, τεπέληδες και τα λοιπάκια. Θα βάλουμε σκληρή λιτότητα, για να δείξουμε στις δικούς μας, ότι νέτα δίνουμε, αλλά θα τιμωριθούν πάρα πολύ άσχη. Βάζουν το IMF, τους λέει πέντητα 100, θα χαθεί το IMF της. Η Ελλάδα χάνει τη 30%. Αλλά καταραίουμε. Οπότε μετά δίνουμε και δεύτερο μήνυμο. Θα μετρά για να δικελογήσουμε στον Γερμανού, ότι δίνουμε και άλλα χρήματα. Δεν φτάσαν τα πρώτα. Οπότε μετά έρχεται και τις λέει κάποιος, η Φράπορτα, πούμε. Τα κάνουμε αυτά. Είναι που είναι κάτω. Δώσουμε και με έναν ταεροδράμμια, που σε βοήθησα στην προϊπλογή σου, στην Τουριακά Πάνια, έρχεται εδώ, λέει στο TaiPed, δώσε εδώ τα ταεροδράμμια στη Φράπορτα. Δεν έγινε αυτό η κρίση, για να πάρει τα δρόμια η Φράπορτα. Έχει το κίνητρο να σκεφτούμε ακροπρόδεσμα. Τους συλληαφέρει σιόρτα. Στις επόμενες τρεις μήνες τι κάνουν, οι επόμενες εκλογές. Πώς μπορούμε να τα παλώσουμε, έτσι ώστε να φανούν καλά τα πράγματα της επόμενες εκλογές. Δεν είμαστε στη φάση 1943-1944, που ο Roosvelt, έχοντας φάει όλη την μεγάλη ύθεση, το 12-13, και τα δεύτερο πακόσουμε πόλεμο, τσε αφινικά είχε ένα κόσμο που βρίσκεται σε στάχτες και σου λέει, τα κάτσουμε τώρα και θα σχεδέσουμε το κόσμο που θα βρει μένω και έφτιαξε τον Βουτζ, το οποίο ήταν ακροπρόδεσμα σχέδιο συγκροτημένο, και καλύτεροι περίοδες στις διεθνούς καπολίσμων. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ούτε ένας Roosvelt που να έχει κοινουξουσία, ο Πάμον δεν είχα μία εξοσία. Αυτή ήταν η δική μου υπηρεία με τους Αμερικάνους. Από μας μη περιμένεις βοήθεια δεν μας παίρνει. Δεν έχουμε αυτού του είδους την εξοσία πια στην Ευρώπη. Οπότε υπάρχει ένα έλυψη εξοσίας για να κάνεις ένα σχέδιο ολοκληρωμένο και έλυψη μακροπρόθεσμου προγραμματισμού. Ο Μέρκυν είναι γνωστή, ο Ωριζαντάς είναι τρεις μήνες. Δεν κυλάει πάνω από τρεις μήνες. Τι θα κάνεις επόμενη στις ευρωμένες, και στις επόμενη στις. Αυτό που συμβαίνει τώρα θα έχουμε πολύ κακές εξηλίξεις. Θα έξινε σε εκατομμύρια νέων περικοπών. Σε συνδυασμού με την πλήρη κατάρευση του τροπισικού συστήματος, ούτε δεκάρα δεν θα δώσουμε σε στάρθαψη. Αυτό το πράγμα σίγουρα θα δηγήσει σε ένα νέο κύμα θυμού. Το θέμα είναι ποιος θα τον εργανώσει αυτό το θυμό. Το βάστα ρόμελ που λέγαν στην κατοχή δεν είναι τίποτα πράγμα προς αυτόν τον μέσον. Βάστα τόμουσαν ήταν. Και μετά στη στοντιμοψύμισμα. Είναι αστείο, δηλαδή μόνο να δείξεις με υπότητλους στο κόσμο έξω τι γραμπτή λέγαμε. Το Ροσκάι. Δεν θυμάμαι κάποια στιμμή. Έχει πιαση μια φωτιά. Έχει το κούκλι. Δείχνει τη φωτιά. Έχει το προσωποτητικό μου. Και να λέει θα καταστρέψουν όλα στην Ελλάδα. Με το δάσος να κέγεται. Αυτό θέλω να βω. Αυτό θέλω να βω. Έχουνε καταφέρει να φτιάξουν μία νέα σωδιετία. Είσαι σωδιετία. Τι είχε. Τι πήγε να το βαστικό χαρακτηρικό σωδιετίας. Ότι όλα τα μέσα μέσα με σκησιακοί σε κοιμερίψετε. Ελέγατε το ίδιο πράγμα. Κανένας κομμουνιστής μέλλος του κόμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έπρεπε την πράγμα να δείτε τι γίνεται. Μπορεί να έπρεπε την πράγμα να δείτε πώς η μεταξύτη, η κεντρική επιτροπή προς να πω κλίνει. Ποιος κερδίζει τον αγόνα μέσα στο πολιτιμπειρό. Έχουμε αυτό το σκηνικό. Μιας πλήρης ομινοφίας. Ακόμα αν πάρεις με την καθημεριδική την αυγή γράφουν το ίδιο πράγμα. Με μόνο διαφορά είναι ότι ένας αναδεικνεί το μετζοτάκι και ο άλλος αναδεικνεί το τζίπρα. Αλλά οι πληροφορές για την αξιολόγηση, για το δουνού του, για τη Μέργελ, για το ντόμα Σβίζελ, για τις επικουρικές, για το σφαλιστικό, για το μεταναστευτικό. Είναι ίδιο. Ακριβώς τα ίδια, ακριβώς τα ίδια πράγματα. Είναι η Συγετική Γραμμή. Οι Ισβέστιοι εκεί πράγματα είχαν διαφοροποιήσει για να αντικελογείται και δεν υπάρχει μία διαφορά. Εδώ δεν έχουμε νέο φιλελεύθρωση στην Ελλάδα. Γελατζίν όλοι. Ένας νέο φιλελεύθρωσης ποτέ δεν θα υπέγραφε το μημόνι. Ξέρεις. Ποτέ. Ποτέ. Γιατί ένας νέο φιλελεύθρωσης δεν πιστεύει στα κρατικά δάνει. Δεν το που γράφε. Μα το υπέγραφε ποτέ ο Χαγιεκ ή θάτσαιο. Ποτέ. Τι πότα. Ας υπέγραφε νέο φιλελεύθρωσης είναι ένα καλό έπνο στα συζητήματα των ανθρώπιων δικαιωμάτων είναι σωστή. Δεν πιστεύουν στα σήμερα. Ο Ρον Πόλας, ο ακροδεξιός, λιπερτέρια στην αμερική που θέλει να καταυγήσει το Medicare, the Medicaid, το στρατό, τη κυβέρνηση και τα λοιπά. Έτσι. Το μόνο πράγμα που λέζει πράγμα παιδί μου για στο στόμα σου, πρέπει να πέσει λίγο τύχος με αξικού και αμερικής. Πρέπει να σταματήσουν οι επεμβάσεις του μερικανικού στρατούς του μέσα στην Αντοβλή. Αυτή είναι η εμφουλελία σας. Η δικαιομαστήνη. Για λατσί. Εδώ είχε στεφάνος μάνος και αν θέλεις να δω να δω που είναι η μόνη η εμφουλελεύθερη που είχαμε. Ως στεφάνος μάνος είναι ένας γεμίχανος που δεν ήθελαν να μπλεμίχανος και που είναι η μηχανή για να γίνει πολτικός. Και μετά υποστηρίζεις το μνημόνι. Πρέπει να σου πω ότι είχαμε πολλές ρητήσεις με τον Jeremy και με τον John Geff. Αυτό που προσπάσε να τους περάσω είναι η Γραμμή Νοτρή. Αυτό το οποίο γίνεται από το δημοψίγεσμα τώρα είναι μια ενδο-συντηρητική διαμάχη. Η οποία τραβάει από το 25. Και ο κάμερον είχε ανακοινώσει πέντε χρόνια τώρα. Εκείνη να πω ξέρε να είχα κάνει το δημοψίγεσμα μόνο και μόνο για να κερδίσει πέντε χρόνια εις ηρεμίας λέγοντας τους ευρωσκεπτικές θέσεις. Μην φωνάσετε, εράτε να βλέπεις μου μαζί στη κυβέρνηση των κερδίσμων της Κρογέτς, το 17-17 θα σας κάνω ένα δημοψίγεσμα και κερδίσει τον καμπορείτη. Ο λόγος του ομονόζευος μήνου του δημοψίγεσμα είναι να μίσουν τα πνεύματα εντός τους δημιουργικού κόμματος τα προγούμενα 5-6 εγώ. Αυτό που προσπάσα να πίσω τον JMI είναι ότι το ευραντικό κόμμα πρέπει να βγει δυναμικά και με ένα τρόπο που να είναι και κάπως αν θέλει σαντιφατικός. Δηλαδή η γραμμή που ακολουθούμε και λέω που λειθούμε γιατί συμμετέχωσε τον κατάγε τώρα πολύ. Θα έχουμε ένα κοινό event στο λαδί 28 Μαίου είναι η Βρατανία πρέπει να ανακτήσει τον έλεγχο της δημοκρατίας της ψηφίζουμε μέσα για να πολεμήσουμε τις ρυξέλες εκ των έσου. Οπότε όταν ξεκινάζουμε με το σύντομα του Brexit we have to reclaim our democracy. Οπότε αυτό που πήραμε και λέμε we have to play the master claim by staying into 5-6 το οποίο χαρνιάζει και κάπως από την ένδοση της δημιουργικής κόντρα. Ακόμα και εκείνοι που λένε ότι η Ευρώπη διαλύει δικά τώρα και σε αχχολήσει με τα Ευρωπαϊκά όταν πρέπει να κοιτάξει με το σπίτι μας πέφτει να μας πλακώσει ακόμα και σε αυτούς ανγυρίσχατος μπορεί και όντως να έχεις δίκιο μπορεί όντως αυτό το ευρωπαϊκό εγυρίμο να καταρεύσει η πιθανότηση είναι ότι θα καταρεύσει. Αλλά η δική μας υποσπάθεια της ενοποίησης θα αποδώσει οι καρπούς που θα έχουμε ο αφέλος ακόμα και αν καταρεύσει. Θα βιβλωθούν μπόντς μεταξύ μας διασυνοριακά μπόντς τα οποία θα φανούν πολύ χρήσιμα πολιτισμικά και πολιτικά. Θα φανούν πολύ χρήσιμα μετά την καταρεύση αυτό το πράγμα. Αμες προσπαθούμε να μην καταρεύσει αυτό το πράγμα αλλά αν καταρεύσει θα είμαστε πολύ καλύτερα αν έχουμε χτίσει αυτούς τους δεσμούς παρά αυτά από τα επιχειρήματα πώς βιούμε. Πώς είσουν οι πολλοσχρονομικοί. Τώρα είσαι movement leader maker. Πώς γίνεται να κάνεις ένα κτήμα στην ευρώ καθώς την ευρώ. Έλατε. Κοιτάξτε δεν το σκεφτείγαμε ότι θα κάνουμε ένα κίνημα. Ο τρόπος που έγινε είναι να εξίσαι. Εντελώς τυχαία και πολύ αργά, βασανιστικά ως μια εξελεκτική διαδικασία. Βρίσκομαι να είμαι εξτός κυβέρνησης να βλέπω ότι υπερθνάγανε στα μημόνια και να τα έχω πάρει πάρα πολύ άσκημα. Και άρχισα να δημωσιωποιώ εκτός Ελλάδα τι γινόταν εδώ. Όχι ότι το καταλαβαίνα. Εδώ κάτι καταλάβαινε. Έξω το καταλάβαινα δίκαιο. Και άρχισα τότε να παίρνω το MOU το Memorandum, το Memorandum, να το κάνω annotated, να του βάζω επεξηγήσεις, να το στέλνω έξω και είδα ότι υπήρχε φοβερό να διαφέρνει. Στο σημείο που είχα πίστευτα πολλές προσκλήσεις είχα προσκλήσεις, κι αυτό δεν το διαφέρνω να μιλήσουν. Από αναρχηγούς, κομμονιστές, μέχρι τραπεζίδες. Μεστος ίδιο Λονδίνο, και τα ίδια που έλεγα στο Φεστιβάτισιο Μανιπέ στον Παρίσι έλεγα και στην Μορκανστάλι. Και με χειροκρατούσαν. Και είμαι και ιδέχει. Εδώ κάτι γίνεται. Άμα συγχειροκρατούν οι κομονιστές και οι τραπεζίδες το ίδιο, για τα ίδια πλόγια, λες ότι εδώ έχουμε μία βαθιάκρυση. Και όταν είδε τίποτα και συντοπίησα ότι ο λόγος για τον οποίο υπήρχαν όλες αυτές τις πληθυσίσεις, αυτό που σας είχα κυπέρει έκανα την αντιπαράθιση με την περίοδο της κρατορίας. Στην περίοδο της κρατορίας ήμουν αδύμουνα πολύ μεγάλω, ήμουν αρκετά μεγάλης γενναθμάμου. Βλέπουν μεγάλη ελληνικία πέντε από τους ελληνικούς κράτης. Τώρα δεν ήταν αυτό. Πραγματικά δεν ήταν αυτό. Μπορεί να νιώθαν κάποια ελληνική. Εδώ υπήρχε φόβος για τον ευτό τους. Οπότε λες, ωραία, άμα τον νιώθουν τους δικό τους, δεν είναι μία εκπληκτική ευκαιρία να δημιουργήσουν όλους αντίστασης σε όλα αυτά που τις πράξαμε εμείς στην Ελλάδα, στο Παρίση, στο Βερολίνο, στο Λονδίνο. Βλέπουν μεγάλη ελληνική, όλους αντίστασης και μετά λίγο, λίγο, λίγο προκύπτει η ιδέα αυτή. Και όχι ότι περιμένεις θα πετύχει, η ιδέα ξεχίνησε με ένας σύνησης. Πολύ καλοφύλλο τον Σεβαίρισκο χώρο, πραγματικά, που καθόμασταν κάποια στιγμή. Γιατί του λέγα αυτά, που έκανε το Θεστηρά του Σαπέρσι, και μου λέει κάποια στιγμή όταν επειδή το συζητούσαμε αυτό, ότι πρέπει κάτι να κάνουμε, κάτι να κάνουμε. Ξεκινήσουμε αυτό το πράγμα, να πάρει μπροστάκια. Λοιπόν, αλλά φοβόμουν να κάνω κάτι, γιατί ακριβώς για τους λόγους που περιέχονται στο ραντιμά σου. Και έρχεται ο Σεβαίρισκο, ο οποίς είναι πιο πολύ άνθρωπος της πράξης, γιατί έκανε το Σαπέρσι πέστο, και μου λέει, έχω κλείσει το Φαμπτσπούν, στον Βερολίου, νέα-φεβροαρίου. Και δεν με ενδιαφέρει τηλέσεις εσύ, γιατί ήταν το θέρας που έχτησα μνύλη, το συντηκάταρτο. Δίπλα στις θεραφίες του Βερολίου, έχετε και μ' αραμυρίες, νέα-φεβροαρία, πάμε, ό,τι είναι. Έτσι. Κάπως και μ' στιγμιστικά με τον γράμπ φαμπτσπούν.