 Եհհհռը ոմն մեք ։ դարյկ անեց արայմ եղ ակական բանակ ու ենթասպայ Մուշումները, ով հազարին առինսում եր էկտվականներ, սամանից վրաբյ էտար ծել ենգզորամաս, Ոում ես ետ պերելենք մի պերնատար, մեկենալ, ականներ, ամուկահով ակսվեցի մացանգոր, զիմորները դականները խանդել եմ ու սունասիրում են. Ննսոմ են, հաոշաբից, ու ու մտեստ իսին էծի ադով ու չաէմբ հասաՇ մա հին, որ արդեմ բ պածել են, ախհվը ու ու ուսունասրիմ ը երկո էին. Անմեք ին ին մարմանով ձասկեցի վարկանների բահեր, բայտուն տեղուն էց հավ, այտուն որ ձասկեցի ինկը պրկվեց, ինմեք ու ամի չապեսինքը միածրելեր սարկավորումը տեղում մահածավ, ինզի լականի ալիկը, հինվեց մետ ամբողջովին տեսովություն չուն ամ նարիվ զրվ ես բավականին, դրժվարկածության մեչ հեյ են ժյամանակ, ապրելու հառալու ծանկություն չկար շատեյ խեղջածել այսնկ կարկավիջակից, հինական դիջառություն ակնոջսություն մակահասակ հեյ խաներիվ այր, հանձեն աստաղայց. Ներներից մեկ ամի խոսկ ասեց դուջես տեստեսլում բայս շատ բանեստեսլում, ումը տածի կոյի այր խաներիմ ասի. Ոուկտրուղ են կյանքում ամենիչ պոխեծի, աշատանկ դրեցի, աշատեծի, ինկնոջ եթ միասին. Ոերջամանակ ենքը, չնըստեծ ու ամբողջորը լածեծ ինկարկավի չակը, այլ ինքը սարհայասկով նայց ետ ամենենչին, ինվոր տու հետ միասին, են երկուպ հողիկներին մեծ ածրեծինք. Որջսերը տույլդվեծ որմենք ետ ամենիչ պարչությունից պատվով տուրշկանք. Ոտեկ եթ հես մոտենամ պատուհանին ու ասենք ինմ հարազատներից ինշորմեք ետ պահնոլորին մոտե ինկ առանց հարցնելու պածատրում են տեկ պատուհանից ենք ոմիշկառ. իման բողչուն տանիք են աստասյաներ ինթի մաց։ Ոտեկ ու բոլորին միանքամ ինս տեսների ու ավետ։ Ոտեկ ու աղկամ է չեզ որ եթ հանքամ սպածվերկառ ողադաշատ կարշ տեղ չհասսների հերտով բոլորին տեսների։ Ոտեկ եպտու շվում ես կո զավակի հետ, խոսում ես նրահետ, իշուր միաշխատ անքես կատարոմ զպոստում ես, անտատ կարոդում ես. Ոտամ բոչորը շվում ես կուկնոչ հետ, անտատ կարոդում ես. Մունք են եմ ես շվում ես, թերախոսով, թե զբոսանք ես կնում, անտատ կարոդում ես. չես հագենում հասկանում ես, ու միշտ մենակ ես. բոլորի հետ ես, հայց միշտ մենակ ես. չի կարելի զերկդալ են առարկայն, որ եմ դու չեշ ջան աչում. դա կարողագերեցիք տուպիմ եշ տրվացերնի մի տեկ գետնին, կամ սեղանի վերակերեցիք պատետ հավորացի շուրնի պանք, կամ եշ որ մի տոպրակով տրվացերնի, եշ հետ ու եշ առարկան չեշ ջան աչում, չեղիդես տրամ եշ պավորնակ ուցուման. իմ հորդորնը բոլորիտ, ով կել որ կելսենին խոսկը, ես ողակի խնտրում եմ դես. զրկ չտակ, եմ պեշ չի որ միանշանակ կավայնք ասել, որ ես զիմորական եմ կորդին ձանոտեմ, ես համապատասան կորդությություն ես դասել, ու ես ապավովակ կրված եմ պատահական շործանք եմ, չեյ տայդ պեշ չին. Մորդկտայ զիվորներին դակրնին ես հարկայն տեվասասի ճանզին որական, երկու երեկան կամ ավելի ուշատիշ պետկալին են իրանց կորդոկությունների մեջ, կան ես կահակածիները. Մսանոտը եմ սեվ գույն լեկերիշում, Մանից պարզում եմ որ սեվի մեջ ուկան տարբեր գույն ես. Նապրեք եմ պես որ ան մատածել կալի պաճարով, չում պատրեք սեվի մեջ գույն, ալ բայլեք պանության բանազանքույն. Հաշխատեք սեվի մեջ տեսնել ձեռքույնը, Մտնել ձեռքույնը. Նապրեք լիարղեք կանքով, մեջ պես ես միջ ամանակ տուրսեք այդ ամենենչից, սիլեք մախինք նել էցես, հետո, սիլեք ետես սիլեք չետքուրց.