 Deel 4 van De Reis om de Wereld in 80 Dagen. Deze LibriVox-opname behoort tot het publieke domijn. Opname door Bart Telleel. De Reis om de Wereld in 80 Dagen door Zilferne, vertaald door Gerard Kellig. Tiende hoofdstuk, waarin pas Bartoul maar al te blij is dat hij met het valis zijn er schoenen erafkomst. Iedereen weet dat Indië deze grote omgekeerde driehoek Winspaces in het Noorden en Toppunt in het Zuidergelegenis een oppervlakte heeft van 1400.000 vierkante meilen en een zeer ongelijk verspreide bevolking telt van 180 miljoen inwoners. Het Britse Goeverneement oefent onbepraat gezag uit over een zeker gedeelte van dit onmetelijke land en heeft de Calcutta, een Goeverneur generaal, als ook Goeverneurs de Madras, Bombay en Bengalen en een Luitland-Goeverneur de Agha. Maar eigenlijk Engels-Indië heeft niet meer dan een oppervlakte van 700.000 vierkante meilen met een bevolking van 100 à 110 miljoen inwoners. Daaruit blijkt genoegzaam dat de koningin over een aanzienlijk deel van dit grondgebied niet regeert en inderdaad de woesten en geduchten Hinduzen Rajas in het Binnenland zijn ook geheel onafhankelijk. Zee dat 1576, toen de eerste Engelse koloni gesticht werd op de plek waar het tegenwoordige Madras ligt tot het jaar waarin onder de Sipayers een grote opstand plaats had was de beroemde Indische compagnie al vermogend. Zee annexeerde langzamerhand de verschillende provinciën die zij van de Rajas kort tegen Renten welke zij niet of bijna niet betaalde. Zij stelde haar Goeverneur generaal en alle verdere ambtenaren in burgerlijke of militaire betrekkingen aan. Maar nu is zij teniet gegaan en de Engelse bezittingen in Indië behoren rechtstreeks aan de Kron. Het karakter des lands, de zeden, de etnografische indeding van dit uitgestrekte scherijland wijzigen zich elke dag. Voorheen reisden men er met verschillende ouderwetse vervoermiddelen, te paard, te voet, met karren, kruiwagens, draagstoelen, op de rug van bedienden, in koetsen enzovoort. Tanz zijn het stoomboten die met grote snelheid de Indus en de Ganges bevaren terwijl een spoorweg Indië in zijn gehele breedte doorsnijdt en zich in verschillende takken splitst zodat Bombay en Calcutta slert drie dagen van elkaar verwijderd zijn. De spoorweg doorsnijdt Indië niet in een rechte lijn. De afstand hemelsbreedt is niet meer dan duizend of elfhonderd meilen en de treinen die slecht met een maatere snelheid rijden zouden geen drie dagen nodig hebben om het van het ene einde naar het andere einde over te steken. En deze afstand wordt wel een derde groter door de bocht over Allahabad, dat in het noorden van het Sierijland is gelegen. Zie hier in het kort de richting van de Great Indian Peninsula Railway. Wanneer hij het eiland Bombay verlaat, passeert hij Salcedt, komt op het vaste land juist tegenover Tanna, doorsnijdt het oostelijk gedeelte van het berket in Gates, strekt zich vervolgens naar het noorden uit tot aan Burampore, slingend zich door het nagenoeg onafhankelijke landschap van Bundelkund, buigt zich tot Allahabad en dan naar het Oosten, want moeddaar de Ganges bij Benaris verwijdert er zich in weinig van, om vervolgens weer door het Zuid-Oosten over Burdivan en de Franse stad Isander-Nagor te Calcutta te eindigen. Het was na middags half vijf toen de Mongolia de Bombay aankwam en de trein naar Calcutta vertrok precies om acht uur. Meneer Volk nam dus van zijn medespelers afscheid, verliet de mailboot, gaf hij zijn bediende enige inlicht in een omtrend boodschappen die deze te doen had en bevall hem zeer uitdrukkelijk aan om vooral voor acht uur aan het station te wezen en met zijn gelijkmatige tred, de slinger van een klokgelijk, begaf hij zich naar het bureel voor de paspoorten. De Bombay dacht hij er even meer aan om iets te gaan zien van de wonderen. Nog het stadhuis, nog de prachtige bibliotheek, nog de vesting, nog de docken, nog de kattoenmarkt, nog de winkels, nog de moskeën, nog de synagogen, nog de Armenische kerken, nog de prachtige afgoedstempel van Malaba Hill versierd met zijn twee veelhoeken getoorns. Hij bezichterde ook niet de meesterstukken van Ivor, nog die geheimzinnige onderaardse begraafplaatsen welke aan de Zuidoost-zijde der Reden verborgen zijn, nog de kannerische grotten op het eiland Salzet bewonderen zwaardige overblijfselen der boedistische bouwkunde. Niets van dat alles. Toen hij van het bureel der paspoorten terugkwam, begaf Philius Voxer bedaard naar het station en ging daar dineren. Onder de verschillende gerechten preest de kasten leid hem zeer aan een ragout van inheemse kornijnen die uitstekend moest wezen. Philius Vox bestelde zoek een kornijnen ragout, proefde hij zeer nauwkeurig, maar ondanks zijn gekruiden saus vond hij hem afschuwelijk. Hij liet de logementhouder komen. Meneer, zei hij, hem strak aanzienden. Is dat kornijn? Ja, Marloord antwoordde deze zonder blikken of blozen. En het heeft niet gemouwd toen men het dode. Gemouwd? Maar Marloord, een kornijn. Ik bezweru, meneer de logementhouder, zeer niet, maar herinner u slecht dit. Vroeger werden de katten in Indië als heilige dieren beschouwd. Dat was een goede tijd. Voor de katten Marloord en ook voor de reizigers. Toen Vox deze opmerking gemaakt had vervolgde hij rustig zijn dineen. Enige ogenblikken na de heer Vox kwam ook de inspecteur Fix, die eveneens de Mongolia verlaten had, bij de directeur van politie, de Bombay. Hij maakte zich als detective bekend, als mede de zending waarmee hij belast was, en zijn toestand tegenover de vermoedelijke dief. Toen vroeg hij of men een bevel tot in hecht in de sneeming ontvangen had. Men had niets ontvangen. Ook kon dat bevel nog niet zijn aangekomen, daar het eerst na Vox moest zijn afgezonden. Fix was zeer teleurgesteld. Hij voordelde van de directeur een bevel tot in hecht in de sneeming van de heer Vox. De directeur weigerde. De zaak betrofde politie in de hoofdstad en deze alleen kon dus ook het bevel uitvaardigen. Deze vastheid van beginselen, deze strenge inachtneming der wet, is zeer verklaarbaar door de Engelse zeden, die in zaken van persoonlijke vrijheid volstrekt geen willekeur toelaten. Fix drong er ook niet meer op aan en begreep dat hij een bevel tot in hecht in de sneeming moest afwachten. Maar hij besloot toch zijn geheimzinnige schurk niet uit het oog te verdiezen, zolang deze de Bombay vertoefde. Hij twijfelde er niet aan, hij zou enige dagen de Bombay blijven. Men weet, dit was ook paspartoesovertuiging, zodat het bevel van in hecht in de sneeming nog altijd vroeg genoeg zou aankomen. Maar na de laatste bevelen die zijn meester hem gegeven had, toen hij de Mongolia verdied, begreep paspartoewel dat het de Bombay even zo zou gaan als de Suves en de Parijs. Dat de reis hier niet zo eindigen en zij tenminste nog tot Calcutta zou worden voortgezet en misschien nog wel verder. Hij begon zich dan ook af te vragen of die wedderschap niet ernstig was gemeend en of het noodlad hem niet meesleept hem die zo rustig hoopte te leven om een reis om de wereld te maken in 80 dagen. In afwachting wandelde hij na enige hemden en sokken gekocht te hebben de Straten van Bombay eens door. Er heerst de grote drukte en te midden van Europianen van elke landaard zag hij persen met punten gemutzen, boenjas met ronde tulbanden, Armeniërs met lange klederen, Parsis met zwarte bischopsmutsen enzovoort. Het was juist het feest gevierd door de Parsis of Gooboes, die rechtstreeks afstanden van de volgelingen van zo rustig, welke de meest nijveren, beschaafde, ontwikkelde en aan hun landaard getrouwen hindus zijn en tot welk ras de rijkste kooplieden onder de inboorlingen van Bombay behoorden. Die dag vierden zij een soort van godsdienstig karnaval met optochten vijfermakelijkheden, waarbij ook payadares tegenwoordig waren in rooskleurige tulen gekleed, behangen met goud en zilver en die op de tonen der viool en van de tam-tam bewonderenswaardig dansten of schoon zijn geen ogenblik de regelen der welvoegelijkheid overschreden. Het zal wel overbodig zijn te zeggen dat pas-partout deze merkwaardige plechtigheden beschouden met wijdopere spaukte ogen en oren om desten beter te zien en te horen. En dat zijn houding en zijn gelaad voorkomen geleken op die van een kind dat pas kwam kijken. Ongelukkig voor hem en voor zijn meester wiens reis hij dreigde in gevaar te brengen tref hem zijn nieuwsgierigheid verder dan hem wel betaamde. Wel begaf pas-partout, na dit karnaval der pas is nog enige tijd te hebben aanschouwd, zich naar het station maar toen hij het prachtige afrotsbeeld van Malaba heel voorbij ging reed het noodlottige plan bij hem op om het inwendige okenst te bezichtigen. Twee dingen waren hem even wel geheel onbekend. Ten eerste, dat het de toegang tot sommige hindoese afgotstempels de Christen verboden is. En ten tweede dat de gelovengun er zelf niet mogen ingaan zonder hun schoenen aan de deur uit te doen. We moeten hierbij opmerken dat het Engelse Goeverdement om politieke redenen de godsdienst van dit land erbiedigt en tot in de kleinste bijzonderheden cool doet erbiedigen en dat in ieder die deze overtreed streng gestraft wordt. Pas par toe, die volstrekt geen kwaadgeboeden en als hun onnozo reiziger het inwendige van Malaba heel met zijn verblindende Brahmanse versierselen van klatergoud bewonderde werd plotseling op de geheiligde stenen geworpen. Drie priesters snelden in vreselijke woeden naar hem toe, trokken hem zijn schoenen en kausen uit en begonnen hem duchtig te slaan, waarbij zij onverstaanbare kreten deden horen. Maar de vlugge en sterke Fransman was met één sprong weer op de been en met een stomp en een schop wierp hij twee van zijn tegenstanders op de grond die erg in hun lange klederen verwacht geraakten waarop hij zo gauw hij konden tempo uit liep zodat hij al spoedig de andere hindoe vooruit was die hem was nagelopen en het volk op hem aanhitste. Vijf minuten voor achten, dus slechts enige minuten voor het vertrek van de trein kwam pas par toe, bloodshoofd, in de verwarring zijn pakje met boodschappen verlorenhebbende aan het station van de Greed-Indian Peninsula Railway. Toen Vicks aan de aanlegplaats kwam was hij volk gevolgd naar het station. Hij begreep dat de schurkbombe ging verlaten. Hij had ter stond zijn plan gevormd en wel om hem te volgen tot Calcutta en zo het nodig was nog verder. Pas par toe zag Vicks niet daar deze zich schuil hield, maar Vicks hoorde pas par toe zijn lot gevallen aan zijn meester vertellen. Ik hoop dat dit u niet meer gebeuren zal, antwoorde volk bedaard en dan plaatsen in één der wagons. De arme knekt volgde met blote voeten en nog geheel verslagen zonder een woord te spreken zijn meester. Vicks ging in een andere wagon, toen eens klaps en gedachte hem weer hield en zijn plan van vertrek wijzigde. Nee, zei hij, ik blijf. Een vergrijp op het Engels grondgebied. Ik heb mijn man. Op dit ogenblik deed de locomotief een schil gevluid horen en de trein verdween in de duisternis. 11e hoofdstuk waarin Vilius Volk voor een ongelooflijke prijs een reisgelegenheid aanschaft. De trein was op het uur vertrokken dat door het reglement was bepaald. Hij voelden een zeker aantal reizigers mede, enige officieren, burgerlijke ambtenaren en kooplieden in Opium en Indigo die zich om handelszaken naar het Oostelijk gedeelte van het Schierijland begraven. Pas Partout was in dezelfde coupé gezeten als zijn meester. In een andere hoek zat een derde reiziger. Deze was de Brigade-generaal Frances Commerty, een de wistspelers op de reis van Suez naar Bombay, die zich naar zijn troepen te benneres begaf. De heer Frances Commerty was een lang blondman van 50 jaar ongeveer die zich bijzonder onderscheid had tijdens de opstand ter Sipaïers en voor een inbolling kon doorgaan. Van zijn vroegste jeugd dat hij in Indië geleefd en slecht zelde had hij zich in het moederland vertoont. Hij was een zeer gedeerd man die voorgarende, allerlei merkwaardige bijzonderheden zou hebben mede gedeeld omtrend te gewoonten de geschiedenis en het bestuur van Indië. In Dienviliersvork de man waren geweest om hem die te vragen. Maar deze vroeg niets. Vork reisde niet. Hij beschreef slecht een omtrek. Hij was een vast lichaam, een kring beschrijvende rondom de aardbol, volgens de wetten der werktuigkunde. Op dit ogenblik berekenen hij bij zichzelf hoeveel uren hij sedert zijn vertrek uit Londen had afgelegd en hij zou zich in de handen hebben gevreven en die het in zijn aard gelegen had zulke nutteloze beweging te maken. De heer Francis Commerty had de zondelingheid van zijn reisgezel zeer goed opgemerkt al had hij hem slechts kunnen bestuderen met de wistkaarten in de hand. Hij had dus recht te vragen of er een menselijk hart klopte koude om hulsel. Of Philius Vork een gemoed had valtbaar voor de schoonheden en voor zedelijke natuur. Voor hem was dit nog twijfelachtig. Van alle zondelingen die de generaal ontmoet had was er geen één te vergelijken met dit voortbrengsel de wiskundige wetenschappen. Philius Vork had tegenover de heer Francis Commerty geen geheim gemaakt van zijn reis om de wereld nog van de voorwaarden waaronder hij die vol bracht. De generaal zag in die wetenschap slechts in buitensporigheid zonder nut waaraan vooral onbrak het rondgaan goed doen dat elk redelijk man moet bezielen. Zoals deze gentleman reisde ging hij bepaald rond zonder iets te doen. Voor zichzelf zo'n min als voor anderen. Een uur nadat hij bombeeg had verlaten had de treinden via ducts gepasseerd het eiland zal zet door sneden en volgde hij de weg over het vaste land. Bij het station Cagnan werd de tak liggen die over Kamdala en Puna naar het Zuid-Oosten van Indië loopt en bruikte hij het station Powell. Daar drong hij het oostelijk geedsgebreigde met zijn velen ketenen binnen waarvan de onderste zijde van Basalt zijn gevormd en de kruinen met dennebossen zijn begroeid. Van tijd tot tijd wisselden Philius Vork en Francis Commerty een enkele woord. Op dit punt valt in de generaal het gesprek weer op dat telkens afgebroken was en zei voor enige jaren, meneer Vork zou hij op deze plek een oponthoud hebben gevonden dat uw reis onmogelijk had gemaakt. Waarom meneer Francis? Omdat de trein ophield aan de voet van dit gebergte dat men in een palankein of op een berichtbaar dat moeten oversteken tot het station Candala op de tegenoverliggende helling. Dit oponthoud zou verstrekt geen beletsel zijn geweest voor het nakomen van het programma Mijn Reis aan het worden Vork. Het is niet meer gerekenend. Intussen meneer Vork heeft hij toch gevaar gelopen u een grote moeilijkheid op de hals te halen door dat avontuur van uw bediende. Pas Parthoud die zijn voeten onder zijn reis deken had verborgen stiep gerust en dacht er niet aan dat het gesprek hem gold. Het Engelsgovernement ging Francis voor het is zeer streng en terecht voor zulke overtredingen. Het stelt boven alles prijs op dat ben de zeden en de godsdienst eerbiedigd en als mijn uw bediende gevangen genomen had wel nu, als hij gevangen was genomen antwoorden Vork zou hij veroordeeld zijn en zijn straf hebben ondergaan en daarna weer rustig naar Europa zijn teruggekeerd. Ik zie volstrek niet in in welk opzicht dit de reis van zijn meester had kunnen vertragen. Daarop hield het gesprek weer op. Gedurende de nacht trok men het Gates gebergde door en kwam men ten Nassik aan. De volgende morgen, 21 oktober door Sneed men een betrekkelijk flak land door het grondgebied van Gandijs gevormd. De welbebouwde streek was bezijd met torpen waarboven de Minaret, der Pagode de plaatsinnam van de kerktoren in Europa. Talloze beken voor het meerendeel uitlopende in de Godeverie besproeiden deze vruchtbare vlakten. Toen Paspartout ontwaakte en om zich heenzag kon hij zich niet voorstellen dat hij in een trein van de great peninschale Reelwee het schenem ondenkbaar toe en toch was het maar al te waar. De locomotief door een Brits-machineist bestuurd en gestookt met Engelse steenkolen stoot de haar een rookwoken uit die langzaam neder sloegen op de kattoen, tabaks, muskaat, kruidnagel en peperplantages. Zij slingenden zich spiraalsgewijzen om de groepen palmbomen waar tussen men de schilder-achtige bungeloos ontwaarde, als mede enige viharis. Een soort van verlaten kloosters en prachtige tempels bedekt met de rijke ornamenten der indische bouwkunde. Dan weer waren het vlakten die zich tot de horizon uitstrekten. Begroeide moerasen waarin slangen en tijgers huisten welke verschikt de vluchtnamen voor het dreunen van de trein en eindelijk bossen die door de spoorweg waren door sneden en waarin de odifanten met pijnzende blik de wagens schade sloegen welke in toomenloose vaart voorbij snelden. Als we daar het station Malegom te hebben aangedaan passeerde de reizigers die noot lotten gestreken wie bodem zo vaak gedrenkt was met het bloed door de volgelingende Godin Kali vergroten. Niet ver vandaar verrieven zich Elora en zijn bewonderen zwaardige pagoden en verder het beroemde Orengabat de hoofdplaats van de Vrede Orengzeba dat tans de onbeduidende hoofdplaats is van een der afgelegen provincie van het Rijk Nizam. Hier was het dat Viringa, de Koning der Worgers, zijn hier schapijuidoefenden. Die moordenaars vormden een geheim vereniging welke ter ere van de Godin van de Dood haar mensen van elke leeftijd zonder bloed te vergieten. En er was een tijd dat men geen plek vond waaronder niet een lijk was begraven. Het Blitzegoevenement heeft deze moorden wel in aanzienenke mate kunnen beteugelen maar het vreselijk genoodschap bestaat toch nog en heeft niet opgehouden te werken. Ten half 1 hield de trein still aan het station van Buramporen. Daar kon zich pas per toet tegen zeer hoge prijs een paar schoenen kopen bezet met false paarden die hij met een onverhoolige voel van eidelheid aantrok. De reizigers ontbeten in aller eidel en zetten de reis voort aan het station van Asurgur na eerst een pooslang de oeverd hebben gevoord van de Tapie een kleine rivier welke in de golf van Kambayen stort in de naarbijheid van Suraten. Het is hier de geschikte plaats om mede te delen wat er in de geest van pas per toel omging. Tot aan zijn komst te Bombay had hij geloofd en had hij kunnen geloven dat daarmee de zaak zou zijn afgelopen maar zeer dat hij in volle vaart indien je doorkliefde had er een omkering in zijn geest plaats gehad. Zijn natuurlijke aanleg was weer geheel boven gekomen. De fantastische denkbeelden zijn er jeugd en leefden in hem en hij geloofde in ernst aan de plannen van zijn meester. Hij geloofde aan het wezenlijk bestaan van de wettenschap en dus ook aan die reis om de wereld en aan het maximum van tijd dat niet mocht worden overschreden. Reeds begon hij zich ongerust te maken over een mogelijk ophandhoud over ongelukken die hun onderweg konden overkomen. Het was op hij zelf belang had in die wettenschap en hij sidderte bij de gedachte dat hij zelf de verwezenlijking in gevaar had kunnen brengen door zijn onvergevelijke nieuwsgierigheid. Hij was er nog veel onrustiger dan Fokk, wiens vlegmatiek karakter hem niet ten deel was gevallen. Hij telde en telde nogmaals de dagen die waren verlopen verwenste de halten van de trein die hij van traagheid beschuldigde terwijl hij er in zijn binnenste Fokk een verwijt van maakte dat hij geen premie aan de machinist had uitgeloofd. De goede man wist niet dat wat mogelijk is op een mailboot niet mogelijk is op een spoortrein waarvan de snelheid door het reglement wordt bepaald. Tegen de avond kwam de engte van het zutpoor gebergte dat het grondgebied van Kandijs scheidt van dat van Bundelkans. De andere morgen, 22 oktober toen de heer Francis Cromarty vroeg hoe laat het was, raadpleerde pas patoes zijn horloge en antwoorden dat het drie uren in de morgen was. Dat beroemde horloge nog altijd geregeld naar de meridian over Greenwich dat 67 graden westelijker ligt liep vier uren achter en moest ook vier uren achterlopen. Zuf Francis herleidde dus het uur door pas patoel opgegeven tot de werkelijke tijd en maakte hem dezelfde opmerking als er iets vroeger fix had gemaakt. Hij trachtte hem aan het verstand te brengen dat hij zijn uurwerk regelen moest naar elke nieuwe meridian en dat wanneer hij altijd oosterlijk voortrok, dus met de zon mee de dagen zoveel maar al vier minuten korter waren als men graden door liep. Maar het baat er niet. En raal al of niet begreep zeker is het dat hij er bij volharder om zijn horloge niet voor uit te zetten en het onveranderlijk op de Londonse tijd hield. Het was trouwens een onschuldige manie waarbij niemand schade kon hebben. Des morgenste acht uren op 15 meiden van Rotal hield de trein stil te midden van een groot bos omringd door enige bungeloos en hutten voor arbeiders. De conducteur liep de trein langs en riep de reiziger stoel. Wat beheer hem? Philius Vogue zacht de heer Francis Comerty aan die niet scheen te begrijpen van deze halt in een bos van Tamarinden en Cajus. Pas Patoul was niet minder verbaasd. Hij sprong de wagon uit en keerde bijna even spoelig terug met de woorden. Meneer, daar is geen spoorwerk meer. Wat meent je? Vroeg Francis Comerty. Ik meen dat de weg niet doorloopt. De brigade generaal verliet nu ook de wagon. Philius Vogue volgde hem om de zicht te haasten. Bij de richte zicht tot de conducteur. Houden wij hier stil? Zeer zeker, de spoorweg is niet voltooid. Hoe? Niet voltooid. Nee, er is nog een eindweg, ongeveer 50 meiden tussen dit punt en Allahabad waar de weg weer begint. Maar de dagbladen hebben toch de opening van de lijn meegedeeld? Wat zal ik u zeggen generaal? De dagbladen hebben zich vergist en geeft plaat krijgdjes van de ombe naar Calcutta. Hij nam de heer Francis Comerty die zich begon boos te maken. Zeker. Maar de reizigers weten wel dat zij op eigen gelegenheid van Golbi naar Allahabad moeten reizen. De heer Francis Comerty was woedend. Pas par toe had de conducteur wel willen dood slaan. Of schoon het dienst schuld niet was. En durfde zij meesterd niet aan zien. Ze Francis zeiden de heer Vogue eenvoudig, als jij het goed vindt zullen we naar een middel omzien Meneer Vogue, dit is een oponthoud dat stellig allerdadedigst moet werken op uw plan. Deze Francis, het was voorzien. Hoe? Wist je dan dat de weg volstrekt niet, maar ik wist dat Vorgevlaat een hinderpaal voor mijn reis zich zou voordoen. Niet is echt een verloren. Ik ben nog twee dagen vooruit en die kan ik eraan geven. De stoomboot van Calcutta naar Hongkong vertrekt de 25e des middags. En wij zullen bij tijd te Calcutta zijn. Tegen dit antwoord met het grootste vertrouwen uitgesproken was niets aan te voeren. Het was maar al te waar dat de spoorweg op dit punt op hield. De dagbladen zijn als sommige oorloges die altijd vooruit lopen en ze hadden tevoorbaarig de voltoor in van de lijn aan het publiek medegedeeld. De meeste reizigers was het bekend dat de spoorweg hier eindigde en zij hadden zich meester gemaakt van alle vervoermiddelen welke in het dorp te bekomen waren. Palkigaris op vier wielen, karretjes door Rebous, Osset met Bulten getrokken, reiswagens die op de bewegbare pagodes geleken, Palankeens, Paarden enzovoort. De heer en volk en Francis Cromarty na het geheden gehoord te hebben afgelopen kwamen terug zonder iets te hebben gevonden. Ik ga tevoet, Servelius Volk. Op dat ogenblik kwam pas partoe bij zijn meester terug en met een veel betekenden digreins zag hij naar zijn prachtige, maar zeer onvoldoende muilen. Gelukkig was hij zelf ook op ontdekking uit geweest en met zekere aarzeling zei hij, meneer, ik geloof dat ik in middel van vervoer heb gevonden. En welk? Een odifant. Een odifant die toe behoort aan een indier op honderd schreden van hier. Laat ons de odifant gaan zien, antwoordde Volk. Vijf minuten later kwam in Vélius Volk, Zufrensus Cromarty en pas partoe in een hut waar achter een perk was, dat door hoge palisaden was afgesloten. In de hut was een inlander, in het perk een odifant. Op hun verzoek bracht de inlander de heer Volk en zijn twee metgezellen in het perk. Daar bevonden zij zich in tegenwoordigheid van een halfgetemde odifant die zijn meester africhtte niet om er een last die je van te neemt. Met dat doel had hij het aangeboren zacht-aardig karakter van het dier gewijzigd, zodat men het nu geleiderlijk tot de hoogste graad van woede in het Indus moets genoemd kon aanhitsen. Tot dat doel had hij hem drie maanden met suiker en boter gevoerd. Die voeding mogen minder doelmatig voor de doel schijnen, het wordt er nog tans met de beste uitslag toe aangewenst. Hij had de moeds zich nog niet geopend baard. Kiyoni, zo het dier, kon even als alle odifanten lange tijd hard lopen en daar volk geen andere vervoermiddel bekomen kon, besloot hij dit te bezigen. Maar de odifanten zijn duur in Indië en ze begonnen er schaars te worden. De mannetjes, de enigen die in de circus gebruikt kunnen worden zijn zeer gezocht. Wanneer zij tam zijn gemaakt, zodat mensen slechts krijgen kan door er jacht op te maken. Zij worden dan ook met zeer veel zorg verpleegd en toen Vok aan de inlanden vroeg of hij zijn dier wilde verhuren weigerde deze kort af. Vok hield aan en boten buitengewoon hoge prijs, 10 pondsturling per uur. Dit werd gewijkerd. 20 pond. Ook dit werd niet aangenomen. 40 pond, even min. Paspatoe stamp voeten van woede bij elke weigering, maar de inlander bot weerstand aan de verzoeking. Nogdans, het was een goede som. Aannemende dat de odifant 15 uur nodig had om naar Allahabad te komen, zou hij zijn eigenaar 600 pond of 72 100 gulden opbrengen. Philius Vok maakte zich geen ogenblik driftig. Hij sloeg de inlander voor, dienst odifant te verkopen en bot hem 1000 pondsturling. Hij wilde niet toeslaan. Misschien begreep hij dat hij nog betere zaken kon maken. Sefrensus Komethy trok Vok ter zijde en radde hem aan niet verder te gaan en eerst eens te overwegen. Philius Vok antwoordde dat hij niet gewoon was iets te doen zonder vooraf na te denken, maar dat het een wedderschap gold van 20.000 pond. Dat die odifant onmisbaar vorm was en dat hij hem dus hebben moest doen. Vok keerde daarop tot de inlander terug, minst kleine ogen die glinstelden van Hepsurt genoeg bewezen dat het slecht een kwestie van geld was. Achterin volgens bot Vok hem 1200, 1500, 1800 eindelijk 2.000 pond. Paspartout, gewonelijk vuurood, werd pleek van ontroering. Voor 2.000 pond stond de inlander zijn odifant af. Dat is een hoge prijs voor odifant en vlees. Toen de koop gesloten was kwam het er slechts op aan een gids te vinden. Dit was gemakkelijker. Een jeugdige parzie met een verstandig uiterlijk poot zijn diensten aan. De heer Vok nam hem aan en beloofden hem een rijke beloning wat het plicht gevoel van deze gids in hoge mate ontwikkelde. De odifantwechter stond voorgebracht en getuigd. Er was een vlak van makut of kornak. Hij legde een soort van klet over het dier en hing aan beide zijden een mand die echter niet zeer gemakkelijk waren ingericht. Verdiers Vok betaalde de inlander met banknoten die hij uit zijn reissak haalde. Het was paspartout of hij ze uit zijn ingewande voelde scheuren. Daarop boten de heer Vok zijn frensis aan hem naar het station van Allahabad te brengen. De generaal nam niet aan. Er werd reuzachtige dier niet eens voelen. Daarop kocht men te galt hij enige levensmiddelen. Zunfrensus Cormarty nam plaatsen in één van de manden Vilius Vok in de andere. Paspartout zette zich schrijdig op het kleed tussen zijn meester en de generaal. De passie heest zich op de nek van de odifant en te negen uren verliet deze het geheurt en bereikte langs de kortste weg het dichte gedeelte van het palmbos. 12 de hoofdstuk verin Vilius Vok en zijn metgezellen zich in de Indische bossenwagen en wat het gevolg ervan is. De gids lieten de inaanbouw zijn de spoorweg rechts liggen omdat deze zeer veel konkelingen maakte daar hij door de vindjas liep en al zo niet de kortste weg was. En deze juist was noodzakelijk voor Vilius Vok. De passie die goed bekend was met de wegen en paden van het land beweerde 20 meilen te winnen door het bos midden door te steken Vilius Vok en zijn Frensens Cromartie tot aan de hals in hun manden verborgen werd er op de aller-onaangenaamste manier geschud door de gestricte draf van de odifant die door zijn geleider voortdurend tot spoed werd aangezet. Maar zij droegen deze toestand met Engelse onverschilligheid weinig sprekende en tenourenood van Ocanne notitie neemende. Wat pas par toe aangaat deze was op de rug van de odifant gezeten en bloot gesteld aan alle schrokken en schuddingen van het dier. Maar hij paste, op raad van zijn meester wel op om zijn tong niet tussen zijn tanden te houden, want deze zou hij dan zeer zeker hebben afgebeten. De Arme Knecht nu eens op de kop dan weer op de rug van de odifant geworpen voltiseerde als een clown op een springplank. Maar hij had er plezier in hij lachte om zijn bokken spongen en nu en dan neidde hij uit zijn zak een klontje suiker dat de schanderlijke juni met de punt van zijn snuit aannam zonder een ogenblik zijn regelmatige treed te laten varen. Toen zij twee uur afgelegd hadden liet de gids de odifant stillhouden en gaf hem een uur rust. Het dier verslond takken en struiken naar zijn dorst in een plas gelest te hebben. Zufrensus Comerty vond deze halt volstrekt niet onaangenaam. Hij was als geradbruikt. Vork was even de vlug alsof hij pas uit zijn bed kwam. Het is of hij van ijzer is, zei de major, hem met bewondering aanzienden. Van gesmeed ijzer antwoordde Paspartout die bezig was om een klein dejunee gereed te maken. De 12 uur gaf de gids het zijn om weer verder te reizen. Het dan begon hoe langer hoe woestig te worden. Op de grote bossen vroeg de keuphoud van tamarinden en kleine palenbomen, daarop uitgestrekte dorre vlakten, begroeid met lage heesters en bezijd met cienietblokken. Dit gehele hoge gedeelte van de hond is door reizigers zeer weinig bezocht. Het is bewoond door een dweepsieke volksdam, versteende aanhangers der vreselijkste instellingen van de hindusse godsdienst. De Engelsen hebben hun gezag nog niet kunnen uitbreiden over dit gebied dat geheel onder de heerschapij der Rajas staat, daar het hoogst moeilijk is de bevolking te bereiken in de ontoegankelijke schuilplaatsen der Vinjas. Verscheidende manen zag men troepen woeste Indiës die hun toren aan de dag met vlugge 4 voetige dier. De parzie ontweek hen zoveel mogelijk daar hij hun ontmoeting vreeste. Men bespeurde op deze reis zeer weinig dieren, slechts enige apen welke dan honderden spongen en allerlei griemassen maakten en vluchten tot grootvermaak van Paspartout. Slechts één gedachte kwelde de Arme Knecht onophoudelijk. Wat of nog Philius Volk met zijn olifant zou doen als hij aan het station van Allahabad zou zijn aangekomen. Zou er je meenemen? Dat was toch onmogelijk. De prijs van het vervoer, gevoegd bij de inkoopprijs zou hem zijn voortuin kosten. Zou men hem verkopen of hem de vrijheid hergeven. Men mocht voor zo'n achten zwaarder dier toch wel enige egaz hebben. Zou Volk hem misschien aan Paspartout present doen? Wat zou hij zelf er dan mee beginnen? Hij kon dit maar niet uit zijn hoofd zetten. De acht uur had men de hoofdketender Vinjas boven gestoken en de reizigers maakten nu een halt aan de voet ter noordelijke helling in een bouwvallig bungelo. Men had die dag ongeveer 25 meiden afgelegd en moest er juist nog evenveel afleggen voor Allahabad bereikt was. Het was een koude nacht. De parzie had in de bungelo een vuur van gedroogde takken aangelegd dat een heerlijke warmte verspreidde. Het avondmijl bestond het spijzen die men tegobie had gekocht. De reizigers aat het de eetlust die van reizigers in hun toestand te verwachten was. Het gesprek dat met enige afgebroken zinnen begon eindigde weldra met een luid gestork. De gids overnachten bij Qiyuni, die staande sliep, leunende tegen een grote boom. De nacht liep zeer rustig af. Soms hoorde men het gebrul van een tijger of een pantig, vergezeld van de schrillekreten der apen. Maar de verscheurende dieren bepaalden zich tot brullen op een afstand en de gasten van de bungelo ongemoeid. Severenses Cromartie stiep zo zwaar als een dapper doodelijk vermoeid soldaat. Bas Partout zeer onrustig. Hij zette in zijn droom zijn buitelingen van de afgelopen dag voort. Wat volk aangraat, deze sliep even kalm alsof hij in zijn stil verblijf in zoveel ro rusten. De zes uur in de morgen hervatten men de tocht. De gids hoopten nog dezelfde avond te alarmat te komen. Bij de volks slecht zijn gedeelten van de 48 uren welke hij zeer dat het begin van zijn reis uitgespaard had. Men daalde de laagste heling der Vindjas af. Keunie had weer zijn snelle draf hervat en tegen de middag kwam de gids in het kleine vlek van Relinger aan. Gelegen aan de Kani, een tak van de gangers. Hij vermeet altijd de bewoonde plaatsen daar hij zich veiliger achter in de verlaatestreken welke de uiterste glooien vormen der Oevers van de Grote Rivier. Het station van Allahabad lag 12 meilen noordoostelijk. Men rustte enige tijd in een bos van bananen, weer vruchten, evenvoedzaam als brood en evenzappig als rom, gelijk de reis gezegden, uitnemend smaakten. Ten 2 uur bereikte de gids een lommerrijk bos dat vele meilen lang was. Hij reisde het liefst beschutten door de bomen daar hij zich daar het zekerste achter. Tot nog toe had men geen enkele onaangename ontmoeting gehad en de reis scheen op dezelfde wijze ten einde gebracht te zullen worden toen de odifant enige tekenen van onrust die blijken en plotseling stil stond. Het was toen 4 uur. Wat is er vroeg Francis Comerty zijn hoofd even uit zijn man stekende? Ik weet het niet generaal antwoorden de parzie eveneens luisterend naar het dofgaraast dat hij meende in het kreupelbos te horen. Ruinige ogenblikken later werd dit geluid hoe langer, hoe duidelijker. En zou gezegd hebben dat het nog ver verwijderd konzicht was van menselijke stemmen en koperen instrumenten. Paspatoe was geheel gehoor en zag met arens ogen om zich heen. Vork wachten zonder een woord te spreken alles geduldig af. De parzie sprong op de grond, maakte de odifant aan een boom vast en drong zover mogelijk in het bos door. Enige ogenblikken later keerde hij terug met te worden. Een optwocht van Brahmanen die in deze richting komen. Zo het mogelijk is, laten we dan zorg dragen dat zij ons niet zien. De gids maakte de odifant weer los en bracht hem in een bosje. De reizigers aanradende niet af te stijgen. Hijzelf hield zich gereed om ter stond zijn odifant te beklimmen en, zo het moest, te vluchten. Maar hij was van oordeel dat de gelovigen wel voorbij zouden trekken zonder hen te zien, daar het dichtige boomte en geheel verborgen. Het geluid ter stemmen in instrumenten nadig en nadig. Het eentonige zang werd begeleid door trommen en symbolen. Spoedig zag men het eerste gedeelte van de optwocht onder de bomen ongeveer vijftig pas in afstands van Vork en zijn medgezellen. Zij konden gemakkelijk tussen de takken door het zonnenlinnen personeel van deze godsdienstige plechtigheid onderscheiden. In de eerste rij kwamen de priesters met grote biscobsmutsen en prachtige kleurige mantels. Zij waren omring door mannen, vrouwen en kinderen die in treurzang zongen van tijd tot tijd afgewisseld door de slagen op tamtams en symbolen. Achter hen, op een kar met grote wielen, waarvan de spaken en assen een massa in één gekonkelde slangen voorstelden zag men een afschuwelijk beeld dat door twee met kleurige schabrakken versierde zeboes getrokken werd. Dit beeld met vier armen, donkeroot gekleurd lichaam, woeste ogen, verwarden haren met de tong uit de mond die gevererd was door Bethel maakte een aakelige indruk om zijn haus hing een ketend van doods hoofden om zijn lendenden droeg het een gordel van afgehouden handen. Het stond overreind op een neergeworpen reus zonder hoofd. Zufrensus kommer die herkende dit beeld ter stond. De godin Kali, vluisterde hij, de godin der liefde en des doods. Des doods, dat stemme ik weer toe. Maar der liefde, nee, zei Paspartout Zacht, die lelijke goede vrouw. De pasie wenkte hem dat hij zwijgen moest. Rondom het standbeeld was het een gewemo en gewool en gedrang van oude met ook een geel geverfde vakers met insnijdingen in hun lichaam zodat het bloed druppelsgewijzen stroomde. Welke dommen dweepsieke wezens daardoor te kennengaven dat zij zich ter ere van de grote hindousige heimenissen onder de wielen van de wagen werpen. Daarachtervolcht in enige Brahmanen in hun prachtigst oosterskleed uitgedost, die een vrouw welke nauwelijks overijen kon staan voortrokken. Deze vrouw was jong en blank als een Europese. Hij hoofd, hals, schouders, oren, armen, handen en enkels waren allen met edelgesteenten overladen zoals kettingen, armbanden, oorbellen en ringen. Een tunica afgezet met goud moesuline kleedje droeg, deed de vormen haarige gestalte in al hun bevalligheid uitkomen. Achter deze vrouw, wat een zeer scherp contrast opleverde, voorgden soldaten met blote sabels in hun gooidels en pistolen met goud ingelegd. Op een draagstoel droegen zij een lijk. Het was het lijk van een grijzaart gekleed in het schitterend gewaad van een rajah. Hij droeg, even als bij zijn leven, een tulband met paarden bestikt, een rok beweven met goud, een kasmieren gordel met diamanten belecht en de prachtige wapens van een indische vorst. Vervolgens kwamen haar muzikanten en hun achterhoeder uit gelovige bestaande weerkreeten dikwas het gedruister instrumenten overstemden besloten stoets. Sefrensus Cometi sloeg al deze pracht met treurige blikgaden en zich tot de gids richtende, zei hij, een sooty. De passie knikte toestemmend de vinger op de mond. De lange optocht bewoog zich langzaam tussen de bomen en weldravertweden zijn de laatste rijen in de diepte van het bos. Al verder en verder klonk het gezang. Nog enige kreeten hoorde men in de vechten en eindelijk voorgede op al dit gedruis een doodelijke stilte. Vilius Voch had gehoord wat Frensus Cometi gezegd had en zodra de optocht voorbij was, vroeg hij, wat is een sooty? De generaal is een mensenoffer, maar een vrijwilligoffer. De vrouw die hij daar even gezien hebt zal morgen bij de eerste schemering verbrand worden. Dat kan naaien, Rie Paspartout, die in kreet van verontwaardiging niet kon onderdrukken. En dat lijk, vroeg Voch, is het lijk van een onafhankelijke prins, haar gemouw, antwoorden de gids, een rajah van Bundelkunf. Wat zegt gij, sprak Vilius Voch zonder dat zijn stem de minste aandoedelijke veriet? Vindt men deze barbaarse gewoonte nog in Indië? En hebben de Engelsen die niet kunnen uitroeien? In het grootste gedeelte van Indië hebben deze overste geen plaats meer, maar wij oefenen in volstrekt geen invloed uit op die onbeschaafde streken en vooral niet op het grondgebied van Bundelkunf. Het gehele noordelijke gedeelte der Vingjas is het bestendig toneel van moord en plundering. Die rampsalige zuchtte Paspartout verbrandt. Ja, hernam de generaal, verbrandt. En zodat dit niet gebeurde, kunt gij u niet begrijpen in welke ongelukkige toestand zij door haar bloed verwandten zou worden gebracht. Men zou haar de haren afscheren en ze zou nauwelijks enige reistkorrels tot voedsel bekomen. Men zou haar verstoten. Zij zou als een onreinschepsel beschouwd worden en in hun hoek als een schurftige hond moeten sterven. Het vooruitzicht op zo'n kindlendig bestaan brengt dan ook meer deze ongelukkige tot zulke opoffering dan de liefde of een dwepsieke godsdienst. Sometijds echter wordt zulke offer inderdaad uit eigen beweging gebracht en de krachtigste tussenkomst van het Goevernament wordt dan vereist om het te verhinderen. Enige jaren geleden, toen ik nog te Bombay woonde, vroegen jongen wederweid de toestemming aan het Goevernament om zich tegelijk met het lijk van haar echtgenoot te mogen laten verbranden. Maar die toestemming. Toen verlieten wederweid de stad verborgen zich bij een onafhankelijke raja en volvoerden op deze wijze haar plan. Onder het verhaal van de generaal schudden de gids het hoofd en toen deze geëindigd had, zei hij het offer dat mooi geplaatst zou hebben wordt niet vrijwillig gebracht. Hoe weet ge dat, vroeg surferensis? Dat weet iedereen bundelkunt antwoorden de gids. Maar deze ongelukkige boterfors trekt geen weerstand, merkten surferensis op. Dat komt omdat men haar bedwelmd heeft bij het damp van Helper en Opium. En waar breekt men haar? Voeg komert hij verder? Naar de afgoedstempel van Pilaji ongeveer drie meilen van hier. Daar blijft ze vannacht het uur des offers voorbij doen. En dit offer heeft plaats? Mooie ge, met het aanbreken van de dag. Na dit antwoord haalde de gids de olifant weer uit het bosje en wirp zich op de hals van de dier. Maar op het oogendik toen hij het door een eigenaardig fluit wilde aansporen om voor te gaan hield vork hem tegen en zij tot surferensis komert hij. Als mij deze vrouwen gingen redden die vrouw redden meneer Vork giel de generaal uit ik ben nog twaalf uur voor ik kan ze aan dit doel geven. Rezijdt een man met een edelhard zij surferensis komert hij somtijds antwoorden Philius Vork eenvoudig als ik er tijd toe heb. Het einde van deel vier van de reis om de wereld in tachtig dagen van Jules Verne. Deel vijf van de reis om de wereld in tachtig dagen. Deze LibriVox opdame behoort tot het publieke domein. Opname door Bart de Leeuw. De reis om de wereld in tachtig dagen door Jules Verne vertaald door Gerard Keller. 13e hoofdstuk waarin pas Bartó wederom het bewijs geeft dat de voortuin op de hand is ter staatmoedigen. Er zijn zalloze moeilijkheden gepaard gaan. Misschien zou ze wel onmogelijk wezen. De heer Vox ging zijn levenwagen of minstens zijn vrijheid en daardoor ook de kans op het winnen zijn er wedderschap. Maar hij aarzelde niet. Bovendien vond hij in surferensis komert hij een bondgenoot die ook voor geen klein gehourt vervaard was. Wat pas Bartó betreft deze was altijd gereed en men kon op hem rekenen. Hij herkende nu onder dienst ijskouden, bevroeren, oppervlakten een hart dat warm klopte een gemoed dat gevoelde. Hij begon van seriërs volk te houden. De vraag was nog slechts hoe de gids er over dacht en welke partij deze kiezen zou. Zo hij al niet wilde medewerken moest men zich tenminste van zijn onzijdigheid verzekeren. Maar zou hij niet geneigd zijn de hindoes te helpen? Surferensis komert hij de hond bewimpeld. Generaal antwoordde de gids ik ben een passie en de vrouw is een passie jij kunt over mij beschikken. Goed zo gids antwoordde de heer Volk. Waar jij moet wel weten, zei de passie, niet alleen wagen wij er ons leven aan. Maar ook de machtel dood wanneer wij gevat worden. Denk dus wel na voor jij begint. We hebben nagedacht, zei Volk. Het komt me voordat wij de nacht moeten afwachten voor wij iets ondernemen. We hebben de hond geantwoordde de gids. De brave hindoedeelde toen enige bijzonderheden mee omtrendt het slachtoffer. Ze was een indische vrouw wie de schoonheid algemeen beroemd was en behoorde tot het ras der Parzis. Haar vader was een Parzis koopman de bombe geweest en in die stad had zij een geheel engelse opleiding genoten. Naar haar manieren en de mate van haar kennis oordelende zou men haar voor een Europese hebben gehouden. Aouda, zo heette zij, was reeds op jeugdige leeftijd wees geworden en aan de oude Raja van Bundelkund uitgehuild. Drimaanden later was zij wederwe. Daar zij wist welk lothaag te wachten stond was zij gevlucht. Maar men had haar achterhaald en de bloedverwandten van de Raja die belang bij haar dood hadden hadden besloten dat ook zij zich zou moeten opofferen. Ontkomen scheen niet meer mogelijk. Dit verhaal versterkte bij de heer Volk en zijn met gezellen om haar te bevrijden. Men kwam overeen dat de gids de richting naar de pagode van Pilaji zou in slaan en die zo dicht mogelijk zou naderen. Een half uur later hield ben haald in een dicht bos op 500 schreden van de pagode welke men niet zien kon. Maar het gescheeuw ter dweepsieke menigte hoorde men duidelijk. Toen beraadslaagde men over de middelen om het slachtoffer te genaken. De gids kenden de pagode van Pilaji waarin hij verzekerde dat de jeugdige vrouw zou worden opgesloten. De vraag was of men er kon binnen dringen door één van de poorten terwijl de gransse bende zwijmeldronken daaromheen was gelegerd dan wel of men een opening in de wand moest maken. Dit kon eerst beslist worden wanneer men op de plek zelf zou zijn. Maar wat niet twijfelachtig kon wezen was dat men die nacht zelf het slachtoffer bevrijden moest daar zij de andere morgen ter dood gebracht zou worden. Op dat ogenblik zou geen menselijke macht meer in staat zijn haar te redden. Vokken zijn met gezellen wachtende nacht af. Zodra het donker werd tegen zes uur des avonds besloten zij tot een verkenning in de omtrek van de pagode. De laatste kreten daar vaakjes waren weggestorven. Volgens gewoonte moesten deze indiërs bedwelmd zijn door de damp van Opium en Hennep en het was mogelijk tussen hen door te sluipen tot de lucht. De parzie, gevolgd door Philius Volk, Fransus Comerti en Paspartout, baanden zich in doortocht door het bos. Na tien minuten onder de takken te zijn doorgekropen, kwamen zij aan de oever enig kleine rivier en daar zagen zij bij het licht van de vlammende hardstakjes die op het uiteinde van IJssel en Staven gestoken waren een hoge stapelhout. Dat was de brandstapel van welrieken sandelhout door trokken van kurige olien. Op het gebalsemd lijk van de radja, het welk verbrank moest worden tegelijk met dat zijn er wedewer. Op honderds greden van de brandstapel vergief zich de pagode weer torentjes boven de kruinen der bomen uitstaken. Volgens mij zijn de gids op vlaasterende toon. Met verdummelde behoedzaamheid en door zijn medgezellen gevolgd gleden gids onhoorbaar door het hoge gras langs de oever. Men hoorde niets dan het ruisend van de wind in het gebladerten. Op de grond leef de parzis staan op een open plek in het bos verlicht door enige brandende dennentakken. Op de grond lagen een aantal slapenden verstrooid, kennelijk in donkenschap verkeerende. Men zou gezegd hebben dat het een slagveld was met doden bedekt. Mannen, vrouwen en kinderen lagen hier op en doorrookander terwijl men op korte afstand nog enige beschonkenden hoorde ronken. Op de achtergrond tussen dicht geboomte zag men onduidelijk de omtrekken groden, maar tot grote teleurstelling van de gids onderscheiden met de lijfwachten van de Raja, die bij helden flickeren de boomstammen, de ontblote sabels in de hand, op schildwacht stonden voor de tempel. Men moest dus onderstellen dat de priesters in de tempel eveneens waakten. De parzie waagden zich niet verder. Hij besefte dat het onmogelijk was de ingang van de tempel te naderen en voerde zijn met gezellen in het bos terug. Hij had de eveneens begrepen tot van deze zijde niets was te beproeven. Ze hielden stand en overlegden met hokander op vluisterende toon. Laat ons wachten, zei de generaal, het is eerst acht uren en het is mogelijk dat ook de lijfwachten in slaap vallen. Dat is inderdaad mogelijk, zei de parzie. Verder is volk en de zijnen, legt de zicht dus neer erbij een boom en wachten. De tijd viel hun zieën lang. Nu en dan verliet hen de gids om eens hoogte van de zaken te gaan nemen. Maar de lijfwachten van de Raja bleven waken bij hun ettoortsen en door de openingen in de pagode drong een flauwlicht naar buiten. Men wachtte tot midden nacht maar de toestand bleef dezelfde. Voor de tempel hield men nog altijd de wacht. Blijkbaar kon men er dus niet oprekenen dat ook de wachters zouden gaan slapen. Waarschijnlijk hadden ze geen openen mogen schuiven. Men moest dus op een ander middel bedacht zijn en ze maakten door een opening in de achterzijde van de tempel daar binnen te dringen. Maar het bleef de vraag of daar de priesters niet even waaksaam zouden zijn als de soldaten er buiten. Na een laatste overleg verklaarde de gids zich bereid om op verkending uit te gaan. Volk, ze Francis en pas partout volgden hem. Ze maakten hun omweg groot genoeg om onbemerkt de achterzijde van de tempel te bereiken. Tegen half 1 kwamen zij hier aan die kant werd vol strikt geen wacht gehouden maar er waren daar daardoor duren nog fensters. De nacht was donker de maan in haar laatste kwartier en bovendien was zij verborgen achter de zware wolken. De dikke bomen verhoogden nog de duisternis. Het was echt er niet genoeg dat men de achterzijde van de tempel bereikt had men moest er nog een opening in maken. Philius Volk en de zijden hadden niets dan hun zakmessen. Lukker bestonden de wanden slechts uit gemitzelde stenen en hout zodat het niet moeilijk was er een gat in te boren. Als de eerste stenen was wegenomen volgden de andere vanzelf. Men toog aan het werk zo weinig gedruis mogelijkmakende. De pasie aan de ene zijde en pas partout aan de andere lichte de stenen eruit zodat men al spoedig een spleet had van twee voetbreedte. Het werk voorde de reedsgoed toen eens klap zijn kreet uit de tempel weer klonk en onmiddelijk door andere kreeten werd beantwoord. Pas partout in de gids staakte hun arbeid. Had men hen ontdekt? Was er alarm gemaakt? De voorzichtigheid geboot hun zicht te verwijderen wat zij dan ook deden tegelijk met Philius Volk en Suffrensus Cromarty. Zij verborgen zich opnieuw in het dichtst van het bos wachtende tot het alarm wanneer dit geweest was zou zijn bedaard ten einde dan weer hun taak te hervatten. In het einde van het bos een gedeelte van de lijfwacht trok de tempel om en posteerde zich aan de achterzijde zodat ook van die kant het niet meer mogelijk was de pagode te naderen. Men kan zich de teleurstelling van de vier moedige mannen denken aan wie Tans elke poging tot redding per let was. Zij konden het slachtoffer niet naderen hoe zouden zij het tussenreden? Suffrensus beet zich de lippen aan bloed. Pas partout was buiten zichzelf van woede kon de gids hem in bedwang houden. Vork alleen bleef kan en verborgen zijn gewaarwoordingen. Zou ons dus niet anders overblijven dan weer heen te gaan, vroeg de generaal. Er blijft ons niet anders over, erkende de gids. Laat ons wachten, zei Vork. Ik behoef eerst morgen te 12 uur te Allahabad te zijn. Maar wat hoopt jij dan nog, vroeg Francis Cromarty over een paar uur is het dag en de kans die ons Tans ontsnapt kan zich op het laatste ogenblik neerheden. De generaal trachten op het gelaad van Filius Vork te lezen wat er in deze omging. Hij begreep niet waarop die koelebreed Tans nog kon hopen. Zou hij misschien op het ogenblik dat de vrouw op de brandstapel stond hij met geweld aan haar beulen wilde ontdrukken? Dat zou kankzinnigheid wezen. Maar was de man niet kankzinnig genoeg om het te beproeven? Nog dan stemde Cromarty erin toe te blijven tot de ontknoping van de vrouw te beurten is. De gids wilde echter niet dat de heren op de plek zouden blijven waar ze zich nu bevonden en geleiden hen naar een andere plaats na bij het open gedeelte van het bos. Daar waren zij onder het zware lommender bomen en zagen zij de slapende groepen flauver ligt door de warmende tortsen. Paspertoe in tussen op de onderste takken gezeten pijnste over een plan dat reeds ter stond bij hem was opgerezen en telkens in zijn geest terugkeerden hij het niet meer van zich kon zetten. Eerst had hij tot zichzelf gezegd dat het een dwaarsheid zou zijn. Toen vroeg hij zich af waarom hij het niet zou wagen. Het was in ieder geval een kans misschien wel de enige en die wezens waren zo dom. Paspertoe deelde zijn plan niet mede maar Weldra klouterde hij met de lenigheid van een slang in de onderste takken welke uiteinden de grond raakten. De uren verliepen de bloed in de vechten. Het was de dagenraad. In de omgeving bleef alles nog donker. Het gewichtige ogenblik was daar. De sluimeren de menigte verrees plotseling van de grond. Er kwam leven en beweging in de groepen. De tamtam werd geslagen en het zingen begon weer. Het uur was gekomen waarop de ongelukkige sterven moest. Weldra werden de poorten van de tempo geopend en vel dichtstraalden naar buiten. Vork en Cromartie zagen het slachtoffer door het volle schenzel der Toortsen bestraalt. Twee priesters sleepten haar mee. Het scheen hun zelfs toe dat door hun laatste instinct van zelf behoud de ramsalige uit haar verdoofing ontwaakte en trachten te vluchten. Het hart van suffrenties dreigde te basten en zenuwachtig greep hij de hand van Filius Vork. Hij voelde dat die hand een mes omklemmt hield. Op dit ogenblik zette de stoet zich in beweging. De jeugdige vrouw was weer in een staat van verdoofing geraakt door de dampder Helm II gebracht. Zij werd tussen de vaakjes doorgedragen terwijl deze hun godsdiensten geliederen zongen. Filius Vork en zij met gezellen sloten zich bij de laatste gelederen aan en volgden. Twee minuten daarna kwamen zij aan de oever der rivier en hield een stand op vijftig schreden van de brandstapel waarop het lijk van de raja lag. In de schemering zagen zij het roerloze slachtoffer neergelegd naast het zieloos overschot van haar echtgenoot. Eender priesters naderde met een torts en bijna onmiddelijk stond er met odi door trok een houtstapel in volle vlam. Op dat ogenblik hielden ze Francis Cromarty en de Gidsfilius Vork tegen die in waanzinnige moed zich op de brandstapel wilde werpen. Reeds stoot hij hen van zich af toen plotseling het toneel een geheel ander vergaanzin kreeg. Een kreeg van schrik steeg uit aller mond. De gansche de menigte wierp zich in de grootste ontzetting ter aarde. De ouderadja was dan niet dood. Men zag hoe hij plotseling overreindrees zijn gaden in de armen nam en als een schim van de brandstapel verdween te midden van de vlammen en de rookwolken. De vaakirs, de lijfwachten, de priesters, aan vrees en schrik ter prooi, lagen gelaten op de grond en durfden niet opzien naar dit wonder. Het roerloze slachtoffer werd weggedragen door een paar krachtige armen die haar gewicht niet schenen te gevoelen. De heren Vork en Cromarty waren blijven staan. De parzie had het hoofd gebogen en Paspartout was zeker niet minder verbaasd. De uit de doodverrezenen hadden de plaats bereikt waar de heren Vork en Cromarty zich bevonden en op stroeventeone zij hij vooruit. Het was Paspartout zelf die de brandstapel had bestegen te midden van de dikke rook en de vrouw ontdrukt had aan een wisse dood. In ogenblik later waren alle vier in het bos verdwenen en de odifant rende in snelle draf voort. Maar een luidgescheel en zelfs een kogel die de hoed van Veljes Vork doorboorde, getuigden dat de list ontdekt was. Op de brandstapel lag nog altijd het lijk van de oude Raja en de priesters van hun ontsteltenis bekomen begrepen dat een onbeschaamde roof was gepleerd. Zij eilden gevolgd door de wachters, de vluchtenden naar. Men schoot op hen maar de Europianen reden te snel en in weinige ogenblikken waren zij buiten het bereik ter pijlen en kogels. 14e hoofdstuk, waarin Veljes Vork het prachtige dal van de gangers doortrekt zonder er in het minstaan te denken om dit te bezichtigen. Men was in de stoutboederschaking gelukkig geslaagd. Zulang juigde Paspartout nog over het gelukkig van het plan. Zufrensus Cormarty had de onverschokken knekt de hand gedrukt. Zijn meester had tot hem gezegd, goed, wat in de mond van deze gentleman gelijk stond met de vlijendste loftuiting. Paspartout had daarop geantwoord dat al de eer van de onderneming aan zijn meester toe kwam. Voor zichzelf had hij één dwaze gedachte gehad en hij lachte erom als hij nageing dat hij, Paspartout, oucher zat bij de paupier een ogenblik de wedonaar was geweest van een schone, jonge vrouw de weduwe van de gebalsem de Raja. Wat de jeugdige hindousen aangaat zij had zich volstrekt geen rekeningschap kunnen geven van het geen er gebeurd was. In een paar reisdekens gewikkeld lag zij nu in een dermanten neder. De olifant met beleid door de passie bestuurd draaf de middelers wijn zo snel mogelijk door het duisteren bos. Een uur na het verlaten van de ontstempel van Pilaji rende hij over een onmetelijke vlakte. Ten zeven uur hield men hals. Aouda was nog auto's bewusteloos. De gids liet haar een teug water met brandewijn drinken, maar de staat van bedwelming duurde nog geruimetijd voort. Seufrensus Comartie, die de werking der inademing van Help kende was volstrekt niet ongerust. Maar zo al het herstel de jeugdige hindousen de generaal niet bezorgd maakte omtrend haar toekomst. Hij deel de onbewimpelte en villiës volk mee dat zomevrouw Aouda in Indië bleef, zij ongetwijfeld weer in de handen haar er beulen zou vallen. Deze stonden over het gehele schierijland met ook kander in betrekking en zeker zouden ze, ondanks de Engelse politie, zich weer van hun slachtoffer weten meester te maken. Temadras, evengoed als de pombe of koukutte. Tot staving van zijn bewering deelde Frensens een feit van dezelfde aard verleden had plaatsgehad. Volgens hem zou de vrouw niet veilig zijn voor zij Indië had verlaten. Villiës volk antwoorden dat hij deze waarschilig niet vergeten zou en over de zaak zou nadenken. Ten tien uren verwitterde de gids de heren dat zij te Allahabad waren. Daar ving de spoorweg weer aan en van dit station komen en in minder dan een etmel koukutta bereiken. Villiës volk zou dus tijdig genoeg aankomen voor de Mereelboot eerst des anderen dages 25 oktober des middags naar Hongkong vertrekt. Ben bracht de Indische dame in een kamer van het station en Paspartout werd belast met de aankoop van al het geen zij volgaard toilet behoefte. Zijn meester verleden hem onbeperkt krediet. Paspartout begaf zich aanstond op weg en doorkruiste de stad. Allahabad, stad van God, is een de heiligste steden van Indië omdat zij gebouwd is aan de heilige stromen, de Ganges en de Junda, naar wie wateren de bewoners van het Siereland ter bedenvaart opgaan. Ben weet bovendien dat volgens de legenden van de Ramayana, de Ganges zijn oorsprong neemt in de hemel van waar de goedertierendheid van Brahma hem naar de aarde zent. De boodschap welke Paspartout de Verrichten had stelden hem in de gelegenheid de stad te zien welke voorheen beschermd werd door een prachtig vocht dat nu tot staatsgevangenis dienst. Tans is er neeverheid nog handel in deze stad waar voorheen de één zowel als de andere bloeide. Paspartout, die te vergeefs een modemagazijn zorgt alsof hij in Riedzenstreet was in de daarbijheid van Farmer & Company vond slechts bij een uitdrager een oude inhalige Europiaan de voorwerpen welke hij nodig had. Een schotsrokje een grote mantel en een prachtige pels van Bevervel en niet aanzolder 75 ponten betalen. Toen keerde hij met de grootste voldoening naar het station terug. Mevrouw Aouda kwam langzamer hand tot haarzelfde. De invloed waaronder zij door de pristes van Pilagie gebracht was verdween en haar schone ogen kregen weer haar indische zachtheid terug. Als de Dichtelijke Koning Ussaf Oudarel de bekoorlijkheden van koningin Ahmed Aghara bezinkt drukt hij zich al dus uit. Haren glansende haren in twee regelmatige delen gescheiden vormen een lijst om de volmaakt harmonische trekken van haar zachte blanke wangen schitterend van reinheid en frissheid. Haren effen, zwarte wenkbrouwen hebben de vorm en de kracht van de boog van Kamas de god der liefde en onder haar lange zijden oogwimpers om de donkere appel haren grote, door schijnende ogen zwemmen als in de heilige muren van de Himalaya van het hemelse licht. Fijn effen en wit zijn haar tanden die schitterend tussen de glimlachende lippen als doudroppelen in de halfontloken kelk van de grenaatbloem. Haar kleine oren met symmetrische lijnen haar rode handjes haar kleine ronde voeten zijn als de knoppen van de lotus en prijken met de gloed de schoonste paarden van Ceylon de prachtigste diamanten van Gokonda. De teggere, buigzame gestalte die het hand omsluiten kan verhoogt de edele vorm van haar ronde heupen en de rijkdom van haar boezem waar de jeugd in volle bloei haar hoogste skattententoon sprijt en onder de zijdenplooien haar artuniek schent zij uit zuiver zilver gedreven door de goddelijke hand van Vivkacarma de eeuwige beeldhouwer. Met andere woorden en opdaan van al deze dichtelijke beelden met vrouw Aouda de weduwe van een rajah uit Bundelkunst in de volle betekenis des woorts en ook volgens Europese begrippen. Zij sprak zeer goed Engels en de grids had niet overdreven toen hij zei dat deze jonge hindousse door haar opvoeding geheel veranderd was. In tussens stond de trein gereed om het station van Allahabad te verlaten. De parzie wachten Vork rekende met hem af en betaalde de overeen gekomen prijs zonder hem een stuiver te veel te geven. Dit verwonderde Paspartoen weinig daar hij wist al wat zijn meester aan de grids te danken had. De parzie had inderdaad vrijwillig zijn leven voordat van al Aouda opgeofferd en zo de hindouss dit later te weten kwamen zou het hem zeer moeilijk zijn om hun vraag te ontkomen. Ook bleef de vraag nog over wat men met Kyuni een zo duur gekocht olifant zou doen. Maar Philius Vork had de dien op zich de reeds een besluit genomen. Parzie zei hij tot de grids gij heb men goed en trouw geholpen. Ik heb uw diensten beloond, maar niet uw toewijding. Wilt gij de olifant hebben? Hij is voor u. De ogen van de grids glinsten erin. Dat is uw gans vermogen dat uw wedelheid mij geeft Rip hij uit. Neem het aan, antwoordde Vork. Ik blijf toch altijd uw schulden naar. Mij zit wel Rip Paspartoen. Neem hem vriend Parzie. Kyuni is een dapper en moederbeest. En naar het dier toegaande gaf hij het enige klantje suiker met de woorden Daar Kyuni. Pak maar aan. De olifant liet enige brom van goedkuring horen. Toen nam hij Paspartoel bij zijn hordeel en hij met zijn snuit omvattende licht hij hem tot aan zijn kop op. Paspartoel was volstrekt niet verschikt. Liefkoosde dier eens dat hem zachtjes weer op de grond plaatste greep de punt van de snuit van Kyuni met zijn hand Eenige ogenblikken later waren Vilius Vork, Sefrensus Comarty en Paspartoel in een gemakkelijke wagon gezeten waarvan mevrouw Aouda de beste plaats bezetten. Er spoorden met grote snelheid daar bijna res, ongeveer 80 mijnen van Allahabad verwijderd welke afstand men in 2 uur moest afleggen. Gedurende deze tocht kwam de jonge vrouw geheel tot haarzelfde. De bedwelmende dampen van de Hennep waren vervlogen. Hoe groot was haar verbazing dat ze in een trein zat in een wagon omringt van personen in Europese klededracht en die haar allen geheel onbekend waren. Ter stond overladen haar reisgezellen haar met allerlei voorkomendheden en kleine diensten en verquikte haar met enige druppels liqueur. Daarop verhaalde de generaal haar al hetgeen met haar was voorgevallen. Hij preest vooral de toewijding van Vilius Vork die niet geazeld had zijn leven te wagen met hen en zei dat zij de ontknooping van het avontuur aan de stoute inval van Paspartouten danken had. Vork liet hem dit alles vertellen zonder een woord te zeggen. Paspartout was zeer verlegen en herhaalde onophouderlijk dat het de moeite niet waard was. Mevrouw Aouda dankte haar redders met aandoening. Meer nog door haar tranen dan door haar woorden. Haar schone ogen, meer dan haar lippen waren de token haar er dankbaarheid. Toen denken aan het geen voorgevallen was met de soetie, zag zij in haar verbeelding indien weer voor zich. Waar nog zoveel gevaar aan haar wachten en zij werd door een huivering van schrik bevangen. Vilius Vork begreep wat er in de ziel van mevrouw Aouda omging en bood haar om haar gerust te stellen op zeereinvoudige toon aan haar naar Hongkong te brengen waar zij kon blijvend tot de zaak geheel uit de wereld zou zijn. Mevrouw Aouda nam dit aanbod met tankbaarheid aan. Toe Hongkong woonden juist één haar haar bloedverwanten, een parzie zoals zij, en één van de grootste handelaren van de stad die geheel engels is of schoon zij op een uithoek van de Chinese kustes gelegen. Te half één kwam de trein te Benares aan. De Brahmanse legenden zeggen dat deze stad de plaats van het oude kazi inneemt, dat vroeger in de luchting tussen het Zenit en de Nadir, even als het gaf van Mahomet. Maar in deze materiële tijd rust Benares het Athenen van Indië zoals de Austerse het noemen, zeer prozajisch op de grond, en pas maar toe kon een ogenblik deze huizen van gebakken steen en kleihutten beschouwen die het zulk in treurig aanzien schenken zonder enige lokale kleur eraan te geven. Hier moest suffrentsens comertie blijven. De troepen waar toe hij behoorde waren op enige meilen noorderlijk van deze stad gekampeerd. De generaal nam van Vilius Volk afscheid hem in alle opzichten het beste met de beder dat, zo hij deze reis weer in Zonderdam, zijn minder zonderling maar daarin tegen de voordeliger mocht wezen. Volk drukte even de vingers van zijn reisgezel. Het afscheid van mevrouw Aouda ging tederder in zijn werk. Nooit zou zij vergeten wat zij aan suffrentsens comertie te danken had. Pas maar toe werd door de generaal vereerd met een stevige handdruk. Zeer geroerd voeg hij zich af waar en wanneer hij zich toch eens voor hem zou kunnen opofferen. Toen scheidde men. Van BDRS af vocht de spoorweg het dal van de Ganges. Door de ruimtjes van de wagon kon men bij vrijhelderweer het afwisselend landschap van BH gradenslaan. De begroede bergen, de velden met mayis en tarwe en gerst bebouwd de rivieren en meren met groene alligators, de goed onderhoude dorpen en de nog lommerrijke bossen. Enige olifanten en een aantal zeboes met hoge bulten baden zich in de wateren van de heilige stroom. En niet tegenstaande het reeds vergevoordigde jaagentijden en de koude dagen volbrachte de hindoes van beide seksen hun heilige afwassingen. Deze gelovigen, verklaarde vijanden van het boedisme zijn ijvrige aanhangs van de Brahmanse godsdienst die belichaamd is in drie personen. Vishnu, de zonnigod, Shiva, de verpersoonlijking de natuurkrachten en Brahma van priesters en wetgevers. Maar Brahma, Vishnu en Shiva met welk oog zullen zij dit geheel Brits geworden in die je beschouwen wanneer een stoomboot dreunend de water van de heilige gang is beroegd de melen welke over haar oppervlak de vliegen opjagende en de schildpadden die langs zijn oeverskruipen verschikenden en even zo de veromen die aan weersijden van zijn oevers verspreid zijn. Dit gehele panorama ging bliksem snel aan hen voorbij en dik was verboeg een dikke witte rookwok nog vele bijzonderheden van het landschap. Ter nauwennoot konden de reizigers het vocht van Sjunar bespuren ongeveer twintig meilen ten zuidoosten van Benares gelegen een oude sterkte der Rajas van B. Haag. Zatseporen met zijn belangrijke fabrieken van Rosenwater de grafthombe van Lloyd Cornwallers die zich op de rechteroever van de gangers verheft. De versterkte stad Boeksach. Patna en aanzienlijke fabrieks en handelstad bij de grootste markt van opium uit geheel Indië wordt gehouden. Monghir, een geheel Europese stad Engels als Birmingham en Manchester beroemd om zijn ijzersmelterijen zijn smidswerken en wapenen en welks hoge schoorsteden met hun zwarte rook de hemel van Brahma bezoederlen en aan het land der dromen al zijn poesie ontnemen. Eindelijk kwam de nacht en onder het gebrul der vluchtende tijgers er wolven ging de trein in volle snelheid voort. Men zag niets meer van de wonderen van Bengalen Norgoconda nog het vervallende Gora nog Mocheda-Bat dat de vroegere hoofdstad was Burdwan, nog Holi nog Tzandernagor dat aan de Fransen behoort en waarop Aspartout trots zou zijn geweest de Franse vlag te zien wapperen. De acht uren eindelijk had Bencacutta bereikt. De mailboot voor Hongkong was ongeveer 12 uur. Filius Valk had dus nog 4 uur voor zich. Volgens zijn reisboek moest hij de 25e oktober in de hoofdstad van Indië aankomen 23 dagen na het verlaten van Londen en hij was er ook op de bepaalde dag. Hij was nog voor, nog ten achteren. Ongelukkige wijze waren de 2 dagen welke hij tussen Londen en Bombay gewonnen had voordor in gegaan men weet hoe hij er was maar men mag aannemen dat Filius Valk daar geen spijt van had. 15e hoofdstuk werd in de zak met banknoten weer met 1.000 pondesturling verminderd. De trein had aan het station opgehouden. Pas per toestapte het eerste uit de wagon en werd door Valk gevolgd die zijn jeugdige reisgezellin bij het uitstijgen behulpzaam was. Filius Valk was van plan om ter stond naar de mailboot mogelijk te installeren want hij wilde niet van haar scheiden zo langs hij vertoefde in een land dat zo gevaarlijk voor hij was. Op het ogenblik dat Falk het station zou verlaten naderde hem een agent van politie met de woorden meneer Filius Valk die ben ik. En deze man is zo bediende vroeg de agent verder op pas per toewijzingen. Ja, wil mij dan beide volgen Valkshouder liet niet in minste verbazing blijken. Hij was tegenwoordiger van de wet en voor iedere Engelsman is de wet heilig. Pas per toe, met zijn Franse gewoonten wilde er iets tegen inbrengen maar de agent raakte hem even met zijn stokje aan en Filius Valk wingte hem dat hij zou gehoorzamen. Kan deze jonge dame ons vergezellen, vroeg Valk? Dat kan zij, antwoorden de agent. De agent genijde Valk, Aouda en Pas per toe naar een palkiari een soort van rijtuig op vier wielen met twee paden bespannen waarover vier personen was. Men reed weg. Niemand sprak gedurende drits welke twintig minuten duurde. Het rijtuig reed eerst door de stad ter inlanders met haar hoge, nauwe straten en hutten waarin een cosmopolitische bevolking zo vuil en havenloos mogelijk weemolde. Vervolgens door de Europese stad met huizen van gebakken steen beschouwdoet door kokersbomen en omringt door een bos van masten. Ondanks de vroege morgen reeds vele rijtuigen en voornamen ruiters de straten. De palkiari hield stil voor een gebouw met een onanzienlijk voorkomen maar dat toch blijkbaar geen particulier huis was. De agent deed hier zijn gevangen in uitstijgen men kon hun inderdaad deze naam wel geven en bracht hen toe naar een kamer met getradide vensters terwijl hij hun toevoegde. Om half negen zult hij voor de rechten verschijnen. Daarop verwijderde hij zich naar de vracht. Mooi zo, er zijn gevangen riepas Bartu zich op een stoel werpende. Mevrouw Aouda richtte zich ter stond tot volk en zij met een stem waarin zij kwalijk haar aandoening kon verbergen. Meneer, geen moet mij aan mijn lot overlaten ik ben de oorzaak dat gevolgd wordt omdat gemijen willen redden. Philius volk zei slecht dat dit onmogelijk was. Vervolgte worden wegen die zaak van de soetie was niet denkbaar hoe zouden de aanklagen zich kunnen aanmelden. Vork voegde er bij dat hij in geen geval de jonge vrouw zou verlaten en dat hij haar naar Hongkong zou brengen. Maar de boot vertrekt ten 12 uur merkte pas Bartu op. Voor 12 uur zullen we aan boord zijn antwoorden Vork kwam. Dit werd op zulke beslissende toon gezegd dat Bartu niet kon naan laten bij zichzelf te denken nu, dat is dus zeker voor 12 uur zullen we aan boord zijn maar toch was hij nog maar half 20 uur gesteld. Tegen half 9 ging de deur de kamer open. De agent van politie trot weer binnen en bracht zijn gevangenen in een ander vertrek. Dit was de rechtszaal en een tamelijk groot publiek van Europiaanen en inboorlingen was reeds tegenwoordig. Vork, Aouda en pas Bartu zetten zich op een bank tegenover de zetels van de magistraat en de givier. De magistraat, de heer Obedaya, hij was een groot gezet man. Hij nam een puik van een spijker aan de wand en zette die op. De eerste zaak begon hij maar zijn hand aan zijn hoofdbrenger de ripij ter stond. Hey, dat is mijn puik niet. Inderdaad, het is de mijne, antwoordde de givier. Waar, de meneer Arsterpuff, hoe kunt jij menen dat een rechter een goedvolder zou kunnen vellen met de puik van de givier? Mijn verwisselde toen de puiken. We hadden een verblieft gevoel van pas Bartu, want het schedemde toe dat de wijzerdeklok ontzegelijk snel ging. De eerste zaak sprak de rechter op Badoia weder. Vilius Vork, zei de givier Arsterpuff. Present, antwoordde de heer Vork. Pas Bartu. Present, herhaalde pas Bartu. In Orchder, zei de rechter op Badoia. Al twee dagen lang wordt op alle treinen die van bom weer komen naar u gezocht. En wij beschuldigd aan ons dan van, zult ge aanstond vernemen, antwoordde de rechter. Meneer, zij vroeg toen, ik ben Brits onderdaan en ik heb recht, zijn uw rechten in enig opzicht gekrekt, vroeg Obedaya? Volstrek niet. Goed, laat dan de aanklagers binnenkomen. Op een wenk van de rechter werd een deur geopend en drie hindusse priesters werden door de deurwaardig binnengeleid. Juist, net zoals ik dacht, privil de pas-patoe, dat zijn de keroos welke de indische dame wilde verbranden. De priesters plaatsten zich voor de rechter en de groepier, las met luidig stem een aanklacht wegens heilig schennis tegen Vilius Volk en zijn bediende, beschuldigd en gebouwd hebben ontwijd dat voor de eredienst van Brahma bestemd was. Heb jij het gehoord, vroeg de rechter aan Vilius Volk? Ja, meneer, antwoordde Volk op zijn horloge zinde, en ik bekend. Oh, zo, jij bekend? Ik bekend en verwacht dat deze drie priesters op hun beurt bekennen zullen, wat zij wilden doen in de pagode van pilagie. De priesters keken ook aan, ze is geen niets te begrijpen van de woorden van de beschuldigde. Ongetwijfeld, ripas-patoe, driftig, in die pagode van pilagie waar zijn hun slachtoffer wilde verbranden. Nieuwe verbazing der priesters en diepe verbazing van de rechter, Obedaya. Welk slachtoffer vroeg hij? Wie wilde zij verbranden in het hartje van Bombay? Bombay, ripas-patoe? Zeker, er is hier geen sprake van de pagode van pilagie, maar van de pagode van Malaba Hill te Bombay. En als bewijs zijn hier de schoenen van de heiligschennig, zei de Givir, terwijl hij een paar schoenen op zijn lessen na zetten. Mijn schoenen ripas-patoe uit, die in de hoogste mate verbaasd deze onwillenkeurige uitroep niet kon weerhouden. Men kan de ontstelte disbegrijpen die bij meester en knecht teweeg was gebracht. Het voorval in de pagode van Bombay hadden zij al lang vergeten, en dit was het toch dat Hen voor de magistrat van Kauk-Kutta bracht. De agent Vicks had er stond al het voordeel begrepen dat hij uit deze ongelukkige zaak kon trekken. Zijn vertrek 12 uur uitstellende, had hij zich tot raadsband opgeworpen van de priesters van Malaba Hill. Hij had hun een aanzienlijke schadeloosstelling beloofd, daar hij wel wist dat het Engelse Goeverdement zulke overtreding zeer zwaar strafte. Daarop had hij Hen, met de volgende trein, de heiligschenners nagezonden, maar daar deze veel tijd hadden besteed om de jonge wederwerter te redden, waren Vicks en de hindels voor volk en zijn bediende de Kauk-Kutta aangekomen. En de magistraten waren door telegrammen verzocht om Hen Reeds bij het uitstijgen uit de trein in hechtenis te doen nemen. Men kan begrijpen hoe groter de deurstelling van Vicks was toen hij vanaam dat Viliers volk nog niet in de hoofdstad van Indië was aangekomen. Hij moest wel geloven dat Zendiv de peninschele spoorwerk had verlaten en zich verborgen hield in een van de noordelijke provincieën. 24 uur lang verkeerde Vicks in doodelijke angst en bespiede hij het station. Groot was zijn vreugde toen hij dezezelfde mooigenhem uit de wagons zag stappen in gezelschap bovendien van een jonge vrouw, van wie tegenwoordigheid hij zich geen rekenschap kon geven. Ogernblikkelijk zond hij een agent van politie op hem af en dit was de oorzaak dat volk, paspartout en de wederwer van de raja van Bundelkunt voor de rechter Obedaya gebracht werden. Zo paspartout minder vervuld waren geweest met zijn eigen zaak, dan zou hij opgemerkt hebben dat in een hoekje van de gerechtzaal de detectivrezetend was die het geding met een licht te begrijpen belangstelling volgde, want zowel de kalkutta als de bombeë en de sywes had hij het bevel van inhechtenisneming nog niet ontvangen. Intussen had Obedaya akten genomen van de bekendnis van paspartout die wel alles wat hij bezat had willen geven om zijn onvoorzichtige woorden terug te nemen. Is het feit erkend, vroeg de rechter? Erkend, antwoorden voorkraam. Overwegende hernam de rechter dat de Engelse wet alle godsdiensten in Indie even nauw gezet wil beschermen en het misdrijf door genoemde paspartout erkend is. En van deze al zo bewezen is dat hij de drempel van de afgoedstempel van Malaba heelt de bombeë, met een heilig schennende voet heeft betreden op de 20e oktober, wordt meer gemelde paspartout veroordeeld tot vijf dagen gevangenen straf en een boete van 300 ponts. 300 ponts riep paspartout uit die slechts oren had voor de boete. Stilte riep de deurwaardig met kruisende stem. En voegde de rechter Obedaya erbij. Overwegende dat het niet bewezen is dat de meester niet meer de plichtig was aan het misdrijf van de bediende, maar dat in alle gevallen deze aansprakelijk moet worden gesteld voor de daden en bewegingen van een bediende, welke van hem zijn loon ontvangt, wordt een Philius Vork niet veroorloofd te vertrekken en wordt hij veroordeeld tot een gevangenen straf van acht dagen en een boete van 150 ponts. Krewier de volgende zaak. Vicks had in zijn hoek gezeten met een onuitspreekelijk genoegen Philius Vork hoorgend veroordelen tot acht dagen gevangenen straf, de Calcutta. Dat was langer tijd dan nodig was om het bevel tot inhecht in de sneming te ontvangen. Paspartout was geheel verpletterd. De veroordeling deed zijn meesterdienst gehele voortuin voor Disney. Een wedderschap van 20.000 ponts verloren, alleen omdat hij als een echte slenteraar die verwenste afgotstempel van Malaba Hill binnengetreden was. Philius Vork bleef zo geheel bezig over zichzelf alsof hem de veroordeling volstrekt die het aanging. Ja, hij vronste zelf zijn wingbrauwen niet. Maar op het ogenblik dat de rivier een andere zaak zou roepen, richtte hij zich op met de woorden. Ik bied Boychtort aan. Dat is zo recht, antwoordde de rechter. Vicks dacht dat hij door de grond zou zinken, maar hij herstelde zich weer spoedig toen hij vrenam wat de rechter zei. Overwegende dat Philius Vork en zijn bediende vreemdelingen zijn, wordt Boychtort voor ieder gesteld op de aanzienlijke som van 1000 ponts. 2000 ponts moest het volk kosten, zo hij met zijn veroordeling geen vrede nam. Ik betaal zei de gentleman en haalde uit de zak die Paspartout droeg een pak bakdoten dat hij op de lessenaar van de rivier legde. Dit geld zal u in staat stellen om de gevangenis te ontlopen, zei de rechter. Hij zei tunt zijn vrij onder Boychtort. Ga mee, ze vorkt tot ze gregt. Als hij met de misten mijn schoenenbaan teruggeven, zei Paspartout woedens. Men gaf hem zijn schoenen terug. Een duurpaar schoenen, mondpolde hij, elk meer dan 1000 ponts. En daar komt er nog bij dat ze mij klemmen. Toen volgde hij zeer neerslachtig folk die met vrouw Aouda zijn arm had geboden. Vicks hoopte altijd nog dat zijn dief nooit besluiten zou om die 2000 ponten betalen, maar liever voor acht dagen in de gevangenis zou gaan. Hij volgde folk dus op de voets. Deze, met vrouw Aouda en Paspartout, stegen ter stond in een rijtaag. Vicks diep het na en zag dat het wel draa op de kaden stil hielst. Op een halve mei afstand van de kust lag de ringgoon voor Anker. Aervlag was ten teken van vertrek boven in de mast gehesen. Het sloeg elf uur. Folk was dus nog één uur voorg. Vicks zag hem uit het rijtaag stijgen en in een bootje gaan met vrouw Aouda en zijn knechten. De detective stamp voeten. De deugd niet riep hij, hij reist toch weg. 2000 ponts opgeoverd, hij is zo verquistend als een dief. Ik zal hem toch in mijn macht krijgen, al was het ook aan het einde van de wereld. Maar als hij zo voortgaat zal ik al het geld van de diefstal erbij inschieten. De inspecteur van politie was geheel ter proei aan deze gedachten. En waarlijk, zei dat hij Londen had verlaten, had Veljes Volk, zowel aan reiskosten als voorje, de koop van de olifant, de borgtochten en de boeten, reed meer dan 5000 ponts besteed en de zoveel procent van de teruggevonden som, welke toegekend wordt aan de detective, verminderde voortdurend. Het einde van deel vijf van de reis om de wereld in tachtig dagen van Jill Verne.