 Hoofstuk 5 van de HBS-tijd van Joop ter Heul door Sissie van Marksveld. Deze liepenvoxtopname is vrij van natuur's rechten. Opname door Anna Simon. 14 januari. Pien heeft een broertje en als ze daar tegen zeggen, wat is het leven, Charlie? Dan schud hij zijn kleine hoofd en zegt heel trurrig, een tijd. Hij bedoelt een strijd. Ik vertelde dit gisteravond aan je vrouw Weyers. Ik dacht dat ze het vrouw zou vinden, maar ze lacht erom. En ze zei, hou je veel van kinderen? Joop. Dol, zei ik. En u? Ja, ik ook. Ze zijn zo lief en ontschuldig, die kleine kleuters. Lever dan grote kleuters, vroeg ik. Oh, die kunnen ook heel aardig zijn, zei ze. Ik kon niet helpen, maar ik moest tegen haar knip ogen. Stel je voor dat ik tegen zuurtje knip hoogte of tegen de generaal. En toen lachten ze weer. Als ze lacht, dan trekken haar rimpels wat weg. En lijkt ze veel gladdig. En uit mezelf zei ik, kom, nu zal ik Afrika. We zitten er nog altijd aan die mallen Soudanegers en Zulu-coffers vast. Paar, goeie dao geven. Als pa mijn knip hoog gezien had, zou hij misschien denken dat ik voor je vrouw Weyers geen grij in ontzacht heb. Maar pa weet niet dat ik in mijn zak. Die zakken bovenop je rok zijn wij lekker, daar stop je van alles in. Een hansworst had zitten die je allerakeligst gaat bleren als je hem opdraait. Die had Kit me gegeven om mezelf te plezieren bij je vrouw Weyers. Kit zal het natuurlijk flauw vinden dat ik hem niet gebruikt heb. Maar het kon ik toch niet. En ik zou er niets geen been in zien om het worm bij Smidt of bij Stooip. Ja, zelfs bij generaal te laten afdraaien. En pa, ik weet niet wat het is. Het is ook wel lamb voor haar, voor je vrouw Weyers. Om naar elke avond met mij te zitten vossen. Het is voor mij ook niet plezierig natuurlijk, maar ja, hoe zal ik het zeggen? Er kan voor mij nog wat een leuke tijd komen later. En het is voor haar eigenlijk al voorbij. Ach, wat zeur ik, ik heb slaap, ik ga naar Kooi. 16 januari. Ik voel me niets gedisponeerd. Zoals Julie zegt wanneer ma haar vraagt een sonate van Beethoven te spelen als zij leut heeft in een else mop. Vanmiddag, toen we om vier uur uit school kwamen, de hele club weer op een rijtje, kwam in de verte je vrouw Weyers aan. Ik zei natuurlijk, daar heb je er. Wie? Voeg pop. En ze keek naar een vrouw achter een snoepkaar. Je vrouw Weyers, ze komt vlak op ons toe. Ze heeft een bruine mantel aan. Nee, Konnie, lach niet. En ik stond te Konnie, die al ging proesten. Heemel, wat een draak, gilde kit, die net zo'n harde stem heeft van haar zangless zeker. Ik knip kit dat ze een halve meter omhoog sprong. Wees toch stil, zei ik. Moet ze het horen? Wat doe jij braver, zei kit. Je vrouw Weyers was al heel dicht bij ons toen zij noor. Wat een antieke jas heeft ze aan. En wat een mallet dop, vond Pien. Daar is de schuid van de generaal nog een prachttuk bij. Wat zijn gezicht verfrommeld, zei pop, net gekreuk papier. Daarom kan ze toch wel aardig zijn, zei Lutje. Maar toen je vrouw Weyers ons voorbij ging, riepen ze allemaal. Dag, je vrouw, Lutje ook. En ik weet hoe spottend ze keken en zo voor de mall hourig. Zo kijk ik zelf ook als Smid ons voorbij gaat. Maar ik vond het lang, want het was net alsof ik mallet dingen van haar had gezicht. En dat is wel niet zo. Ja, natuurlijk, wel toen ik haar nog niet kende. En van, toen ze vanavond zou komen, zat ik toch wat in mijn piepzak. Om kwart over zeven had ik al een uitstelling boeken om mij heen gebouwd. En toen om half acht precies haar schelletje ging, zaten mijn beide wijsvingers in mijn oren. En was Joopje schijnbaar helemaal ongevoelig voor haar omgeving. Ik merkte niet eens, alweer schijnbaar, dat ze binnenkwam. Niet eerder dan toen ze naast me stond en zei, zo Joop, wat ben jij druk aan het werk. Ze deed net of er niets gebeurd was. En toch heeft ze gekleurd vanmiddag toen ze allemaal zo'n mall deden. Of mall. Ik ben zelfs niet beter. En die konnie die zo hard lachte. Zoals de hele avond, bargeduldig, en ik wist letterlijk niets. Mede in een Franse vertaring zei ik, dat was de club vanmiddag waar ik u van verteld heb. Zo, was dat nu de club, met de ellenlange naam. Wil je wel geloven Joop dat ik die nooit onthouden kan? Soms, mede in het corrigeren van Themas, denk ik, hoe heet die club van Joop nu ook weer? En ik kom nooit verder dan Joop O'Hon. Ik zal het wel voor je opschrijven, zei ik, en ik ladde het buiten op mijn Duits schrift. Zie zo. Zal het maar overnemen in mijn notitiepoekje, dat is wel zo veilig, zei je vrouw Weyers. En heel netjes schreef ze het in op de 16e januari. Zal ze het gehoord hebben, van te draak? Ik weet het niet, ik geloof het wel, want anders had ze niet gezegd, er was een meisje bij, met zulke vrolijke ogen, een lang blond haag, zat zo'n klein fluele hoetje op. Nou, dat was Kit. Ze heeft geen één keer gelachen vanavond, zoals een en al rimpel, en dan is haar gezicht net gekreuk papier. Als Poppet alleen maar niet zo hard gaat gezegd, ik ga morgen een bende schoppen op school, want ik moet een verzetje hebben. Sondag, 18 januari. Gisteravond, toen ik al in bed lag, kwam Julie boven. Ze draaide eens door de kamer, keek in de spiegel, en legde haar dot valse grullen bovenop mijn onderlijfje. Hé, geelde ik uit mijn kussen. Backparden, zei Julie, ze heeft dagen dat ze niet vergeten kan dat ze op een Engelse kostschol geweest is. Zeer niet, zei ik, neem die viesigheden weg. Je moet niet dan het zoveel ger zijn, Joop, zei Julie, maar ze legde toch de knoedel op haar toilettafel, en ze lucht met veel sier haar kapmantel om. Toen begon ze haar haar haar los te maken. Ze heeft werkelijk een behoorlijke, Lotte zegt, beheurlijke, hoeveelheid, ik snap niet wat ze nog met die valse rommel doet. Huffen, dat ik moet ook zelf weten, ik hoop dat ze die onzin nog eens verliest. Ze schuurdde een veeg, en dan keek ze weer in de spiegel. Weer een veeg, weer gestaard. Ik draaide me met een ruk om, ze dacht natuurlijk weer aan Lotte's haden wilde, dan doet ze altijd zo tragisch. Niet om haden wilde zelf natuurlijk, maar om de ring, en de cadeaus, en het hele mallen verloofd zijn. Ik dommelde zo'n beetje in, toen zei ze, slaap je al, Joop? Ja, bijna. Zeg eens, Joop, ik kwam vanmorgen voorbij jullie school, en toen kwam er een heer uit, met een verbazend interessant gezicht. Kan niet, zei ik kort af. Ja, het is toch zo, hij was nogal bleek, met zwart haar, en een blonde snag, vreselijk bijzonder. Oh, dat smidt, zei ik, nou, niet interessant, pleit niet voor je. Toet ook niet altijd zo katter als ik iets heel gewoons vraag. Maar dat is niet gewoon, als ik maander op school vertel, dat jij smidt interessant vindt, want denken ze dat je stapel bent. Je vertelt het toch niet, hoop ik, en Julie keek me beslist onderdanig aan. Dat trof me, en ik zei goeder, nee, natuurlijk niet. En ik ging weer in de dommel, toen maakte ze me weerwakker. Waar geeft hij les in Joop? Wie? Schokken, compleet. Die meneer smidt van jullie school. Oh, smidt, ben natuurlijk een, hij is dokter in de wis en natuur. Dan is hij toch wel knap. Knap, zei ik zo verachtelijk, als ik met mijn slaapende stem kon, mocht wat. Lodewijks, de aminuensis, is stukken knapper, en hij is verliefd op pop. Wie? Lodewijks? Nee, smidt, is die verliefd op pop? Wat mal, vind je dat mal, en je zegt zelf dat pop zo mooi is? Nu ja, wat is het nog zo'n kind? Vuur, zei ik, en sliep weer in. Toen werd ik wakker door de Julie aan mijn arm schudden. Hoe oud zou hij zijn Joop? Is hij al lang afgestudeerd? Natuurlijk, zei ik weer. Wie? Ach, je weet wel, dokter smidt. Zeg toch smidt, zei ik, weer klaar wakker zijn. Toen toch niet zo verheven. Hoe oud hij is? Dat zal ik hem wel eens vragen over morgen, als je het graag weten wilt. Pig, zei Julie. Naacht, zei ik, en ik tok het dek over mij heen, en zoest de weer glorierijk in. Het is nu tien uur zondagmorgen. Ik heb heerlijk mijn werk af, en het buitengietende zit ik te dagboekeren. Een heerlijk thema zin. Ik voel me echt uitgeslapen, ondanks Julie's chemier van gisteravond. En ik ben wel in mijn knolletjes, zoals Pien altijd zegt. Ik geloof dat ze op school denken dat de bliksem in mijn pol is geslagen, en daar finale schoolmaak gehouden heeft. Want meestal weet ik nu een behoorlijk antwoord te geven op de vragen die ze me doen. De generaal in hoogst eigen persoon heeft me zelfs van smokkelen verdacht. Tenminste, toen ze me de graven van het Bourgondische huis vroeg, ze geeft lessen naar geschiedenis, en ik die hauwen heren direct zonder er tijd van voorzegend voor te nemen. Opdave er. Zijn ze vriendelijk? Wat heb je daar op je knie, joh? Ik jubelde gewoon weg. Niet zoe, vrouw. Leg je handen eens op de bank. En ik vleide mijn tien uitgespreide vingers voor meneer, eerst met de palm naar boven, dan met de palm naar beneden. Ziet u wel, zei Kit triumphantelijk. Toen kreeg Kit een beurt en een nul, of schoon ik haar voor, zei dat mijn lippen kromtrokken. En nu heb ik je vrouw Weijers nog maar zo kort. Stel je voor de glorie van een goed rapport. En dan overgaan naar de vierde met een pluim van pa. Gek, ik hecht toch wel ontzettend aan zo'n pluim. Misschien omdat pa er me nooit mee verwend heeft. Wat regent het? Zo kan ik gelukkig vanmiddag niet betondeldoost uit. Ik traak heerlijk mijn regenjas aan en zet mijn oude lakkoed op en dan zeil ik zo naar pop. Er zullen nog aan een paar jongens komen opduikelen. Misschien dat we kunnen gaan taartjes eten. Savans. Julie verrast me net midden in het verkwikkende woord taartjes eten. Wat doe je daar? Zei ze. Ik maak een opstel voor Smidt. Zij. Waarover? Over kerk als warmtegeleidig. Wat een gek onderwerp. Ja, zo is Smidt nu helemaal. Kan hij nog wel orde houden? Oh nee, helemaal niet. We staan altijd boven op de bank. Really? Ja, of we zetten Smidt erin en wij gaan voor de klas staan. Dr. Jokje Job. Zo. Over veertien dagen hebben we het grote studentenbal. Aangenaam. Ik krijg nog een nieuwe Japon. Ik denk weer te verwalen over roze crepteschien. Jacques, zei ik. Ik heb niets aan jou als zuster, zei Julie. Wat ben je toch voor een wezen? Gisteravond ook, toen ik je heel gewoon iets vroeg van Dr. Smidt, kreeg ik direct idioten antwoorden. Nu zegt ze nog dokter, jammerde ik. Dat weet ik wel, zei Julie. Als hij ook op het studentenbal komt, en dat is niet onmogelijk, en ik dans met hem. Geen kans, zei ik. En ik dans met hem, herhaalde Julie verwoed. Dan zal ik hem toch eens naar jou vragen. Ja, dat moet je vooral doen. Dan is Smidt zijn avond meteen bedorven. Je moet niet denken, Job, dat je aardig bent, snoudde Julie. Zo iets denk ik nooit van mezelf. Ik ben blij dat je tegenwoordig onder toezicht staat. Ik ook. Zolang het duurt te minsten, wie zal die hiervrouw ook wel weer wegtreiteren? Misschien krijg ik dan Smidt, zei ik. Ik hoop het voor jou. Toen prevoelde Julie weer, pik. Dat schijnen Engelse meisjes op prostchool nogal eens tegen elkaar te zeggen. Ik vind het zeer onbeheurlijk. Ik zou er gewoon weg niet aan denken om een van de jongens varkend te noemen bij het minst geringste. Maar mijn opvoeding er ook niet in Engeland voldoigt. 23 januari. Hoe genoeglijk rolt het leven eens gerust in HBS erheen. Dat sinds mannelijk, maar ik bedoel het in het vrouwelijk natuurlijk. En dan in plaats van genoeglijk, ingewikkeld. Kidd zei vandaag tegen me. Joop, wat word je intense saai? Komt dat allemaal door draak? Toen zei ik, Kidd, doe me een plezier en noem je vrouw Weijers geen draak meer. Maar Kidd haalde Kidd uit. Want dat is ze toch niet, zie je? Het is prettig voor Joop dat ze nogal aardig is, zei Lutje. Natuurlijk, Joop zit ermee opgescheept, deed Pop lakoniek. Zo is het, ik zit ermee opgescheept. Of, dat is het woord eigenlijk niet, want ze blijft dezelfde, goed en geduldig en zo. Ze kan het niet helpen, dat het me af en toe razend verveelt dat ik elke avond werken moet. Ook zondig dat het heilige vuur in me brandt. Want zelfs toen ik bij Paas had, had ik nog wanneens een bieppoek onder mijn atlas liggen. En nu elke avond weer hetzelfde. Kom Joop, laat me even je lesrooster zien. Heb je je boeken allemaal bij de hand? Mooi, dan kunnen we beginnen. Vanavond heb ik haar gevraagd, heb je nu de hele dag lesgegeven? Ja Joop, van vanmorgen 9 uur af tot 4 uur toe? Ja, hoezo? Hoe kunt u dan nu nog pinter zijn? Alleen omdat ik wil Joop en ik werd kriegel omdat ik dacht dat het een prik worden zou. Ja, daar schermen Paa en de generaal ook al ik mee. Met de wil, zei ik, vlug. Je laat me niet uitspreken, Joop. Ik wilde er nog bij zeggen en omdat ik moet. Moet u z'avonds lesgeven? Vroeg ik. Heb je dagje thuis meer of? Ik kon er niet goed uit komen. Nee, mijn ouders zijn al lang dood. Ik heb nog 1 zuster sinds in Rotterdam, assistente in de huishouding. Oh, ik weet niet. Ik had altijd gedacht dat u bij uw ouders thuis was. Ik woonde al jaren op kamers. Heel aardig. Je moet iets bij me komen, Joop. Graag, zei ik. En ik meende het natuurlijk. Als Julie graag zegt, bedoelt ze Ajakus, tenminste vaak. Mijn zuster en ik laten er buiten wonen in een aardig klein huisje. We houden zoveel van buiten allebei. Dan gaat zij de huishouding doen en ik ga een beetje tuinieren. Met handschoenen aan, zei ik. Juist. Met handschoenen aan, lachten ze. En als ik er dan nog een paar lessen bij heb dan zullen we rustig kunnen leven. Geet, en ik. Heet u zuster, geet. En hoe heet u eigenlijk? Heel gewoon, Johanna. Oh, net als ik. Maar het is toch allebei, jo, wat leuk. Daarom zei ik zo even dat ik moet, Jopie. Begrijp je het nu? Ja, zei ik. En ik zucht haast. Want hoe kan ik nu nog mopperig en landerig en krippelig zijn z'n avonds. Het is toch al lang geen pretje voor haar. Elke avond maar weer naar zo'n paar huurkamers te stevenen. Je vrouw Weijers ging alweer door met die lessen. Maar ik voeg nog. Is uw zuster al oud? 8 jaar jonger dan ik. Maar toch ook al 34. Dus zij is 42. Ik hoop dat ze maar gauw haar huisje heeft met de tuin en de handschoenen. Niet omdat ik haar graag kwijt wil. Want wie weet wat voor exemplaar ik dan weer krijg. Waarom ze het toch zeker verdient? Ik zal het toch morgen kittens vertellen en de anderen. Ik hoop werkelijk niet dat ik een saaierd word zoals Kit vandaag zei. Want het zou ik het land krijgen aan mezelf. 25 januari. Beste net. Het is vandaag zondag. En vanmorgen ben ik naar pa gespiebeld en ik heb gezegd mag ik haar net schrijven. Oud jaar was mijn laatste brief. En dan komt het niet uit eens per maand. Pa keek op van zijn krant. Goed, zei hij. Zal ik het even op uw kalender zetten? Vroeg ik heel gedienstig. Dan kunt u het altijd bijhouden. Ik vertrouw je ook wel zonder kalender. Joop, zei pa. Wil je wel geloven net dat ik precies zo kakelbond bloosten als Connie, wanneer ze Guus van Dille tegenkomt? Dat is nu haar laatste vlam. Zo zit ik dus op Julie's kamer. Want die is uit, ergens geen koffiedrinken geloof ik. Julie zegt lunchen. Met haar roze flanella ochtendjas om, want er brand geen kachel. Dank voor je leuke brief. Ik geloof niet eens dat ik hem in mijn dagboek heb gememoreerd. Ja, van niet van je stoel, het woord is van mezelf, niet eens van Julie. Maar dat komt omdat ik zo bar veel in mijn hoofd heb tegenwoordig. En niet eens allemaal nonsense dingen. Want ik zit nu elke avond te blokken tot ik groen wordt van aakeligheid. Ik heb een bevoegd iemand bij me zitten, die op me toeziet. Het is een zij, het is werkelijk aardig. Even, m'n pasen zul je haar wel zien. Wat typisch zeg, dat jij het al wist van Lotte's verloving? Nee, Kees heeft geen wanneer opstaat gegaan. Hij is juist veel leuker nu. En hij is me al twee keer tegengekomen toen ik om vier uur uit school kwam. Niet om mij hoor, maar omdat ik hem heb verteld dat alle meisjes van mijn klas verliefd op hem zijn. Nu kijkt hij wel een beetje als een overwinner, maar dat kan ik van hem wel verdragen. Ik heb me suffgelegd om dat verhaal van de morsmouwen. Ik zag jullie zitten. We hebben gisteren een leuke pan gehad bij Smith. Kits buurvrouw was al een paar dagen ziek en toen vroeg ik of ik naast haar zitten mocht, omdat ik dan de proeven beter kon zien. Nu is Smith al het geneigd om het beste van je te denken. Hij zei dus ook direct, goed, maar opletten hoor. Ja meneer, zei de bezoet. We wisten helemaal niets leuks om uit te voeren. We keken hem maar zo'n beetje schapig naar Smith zijn gepruts. Maar toen ontdekte ik opeens dat Pien weer haar halsband om had. Dat zijn notebenen twee oude horlogiekettingen van haar broer die zijn elkaar gehaakt heeft en die slingert ze dan op school om haar nek. Staat bespotterlijk zie je en de generaal heeft al eens gezegd Philippine, wat heb je daarom je hals? Een kettingje, vrouw. Ik zou het maar af doen. Oh, maar dat kan ik niet, zei Pien. Kun je dat niet? Nee, het zit zo vast. Was je je hals dan nooit? Jawel, maar dan schuif ik het even omhoog. Zo, dat is erg fris. Zo, dat is erg fris, zei de generaal. Oh, het kan best, zei Pien. Er zaten allemaal te stikken, want er is niets van waar. Ze draagde het ding alleen op school. Toen ik die halsband zag, kreeg ik een ingeving. Dat kun je zo plotseling krijgen, hè? Ik wend de Pien en ik hoest al eens verschrikkelijk, maar Pien zat het tekenen en zag niks. Toen schreef ik haar een klatje en dat meekte ik precies in haar nek. Roelde die netjes in een stuk papier uit hun schrift en roedt. Daar vloog hij over een paar hoofden heen en naast me op de grond. Wat valt daar? riep Smit. Niets, maar liniaal, zei ik, en ik doek al. Je hebt geen liniaal nodig. Nee, maar daarom kan hij toch wel vallen, zei ik, uit de diepte. Ik kwam met de halsband weer boven water. Toen moest de kit nog mijn plan aan het verstand brengen, maar die is nogal pinter in die dingen en ze begreep me direct. Eerst kreeg ze nog een vreselijke proest buien en toen die overwas haakten ze de ene ketting in haar rechter oorlaap. Ik de andere in mijn linker en toen kronkelde zich tussen onze gehoororganen, zoals Smit ze noemt, een bekoorlijke, dikke, silveren slang. Doet pijn he, zei Kit. Nou, zei ik, ik had het eigenlijk niet verwacht. Waven, dat moesten we op de koop toenemen. Pien had Corniel op de hoogte gebracht en Noor en Lou. Pop, die altijd scheef in haar bank zit, had het al dadelijk in de gaten. Het deed afgerazend zeer, zeg. Ik durf er mijn hoofd niet bewegen, want dan kreeg mijn oorlijl weer een nieuwe knouw. Smit merkte eerst niets. Onverdroten ging hij door met zijn gehannis. Maar toen kwam er door de hele klas zo'n stilgegrinnig, je kent het wel. Allemaal doen ze haar mee en je weet toch niet waar het vandaan komt. Kit en ik zaten als mummies gewoon. Smit, snel vallen ze als een jachttold die wild ruikt. Zijn neusgaten werden groter en met een wilde blik door de klas zag hij Kit en mij. Tegelijk knalden ze allemaal los. Geluid aan heen gesmeed meneer, zei Pop, plechter. Doe dat ding weg, zei Smit nog, kalm. Stel je voor als dat nu eens mode was, ripien. Doe dat instrument uit je oor, kitty. En ga jij op je plaats, joh, onmiddelijk. Maar dat kan ik niet, of Kit moet mee. Ik deed net of ik op wilde staan. Auw, gilded Kit, blijf toch zitten, joh. Aanstond schuurt één van de oren uit, voorspelde Pop. Wat griezelig, ripnoor. En allemaal berolden ze van het lachen. Meneer, ik ken de constructie, ripien, die al half de bank uit was. Zal ik het losmaken? Je blijft zitten, schreeuwde Smit. Wat is dat hier voor een janboel? Ga zitten, ripien. Joops oor is al helemaal blauw, zei glu kalm. Oh, ik word zo naar, snikt de konnie. Ik kreeg maagkram van het lachen. Oh, die joh. Meneer, Kit is ene oor is al langer dan het andere, zei Pop. We zijn allemaal door elkaar, en Kit en ik zaten maar recht naast elkaar. We durfden niet bewegen, want dan werd er pijn niet om uit te houden. En als Kit lachte, gilded ik, ouw! En als ik opeens proestde, schreeuwde Kit, schijtig uit joh, lach niet. Toen opeens was Smit met twee stappen van zijn lange benen bij ons. Nu is het uit, zei hij, hij trok weer aan mijn arm. Meneer, denk aan Joops bloes. Waar is goed een oor? Oh, krijgst de Kit. Ouw, mijn oor. U moet op het knopje drukken, dan laten ze los, zei Pien, die alweer uit de bank was. Smit ruikt aan de ketting en met een krijgsgehuil vloog een Kit en ik omhoog. Ik zag nog net hoe Pop en Noor voorover op de bank sloegen van het lachen. Ze zeiden later dat ze dachten dat het comedie van ons geweest was. Toen ging de deur staatig open en binnen wandelden we generaal. Ik geloof dat Kit en ik de enige waren die haar zagen. De anderen gierden door. Dit schijnt een amusante les te zijn, zei de generaal. En als niemand haar eerst verstond, zei ze nog eens, dit schijnt een heel amusante les te zijn. Pardon, zei Smit, en wist er zijn gezicht af met zo'n vlede de vladder van een zijde zaktoekje. Als uit ijzer gegoten was, ze snapten de situatie natuurlijk direct. Kit en ik sta ernaar aan met de bungelende ketting tussen onze oren en Kit zei onnozel, het kan er niet maar af. De generaal keek zo vies alsof het minstens een slang was die daar tussen ons in hing. En haar spitse wijsfinger uitstrekend spaksen er verachterlijke woorden. Hoe komt dat ding daar? Oh, gewoon, zei ik, gewoon erin gehaakt. Wat dan jou, Josefine? Ja, je vrouw, ouw, trek nog niet zo, zei Kit, hou je hoofd recht, je hoop. De meisjes waren allemaal stil, maar het was zo'n angstige stil te zien. Je wist dat ze bij het minste weer zouden losbarsten. En ik kreeg zo'n aakelige kriebel in mijn keel. We hadden ons al door nog tamelijk goed gehouden omdat het ongelukst ding zo'n pijn deed. Maar het was zo komisch, zie je, die lange, vertoorende Smit waprende zakdoek. En daarnaast, streng en statig, de generaal. Ik stelde me opeens voor hoe gek het zou zijn als de generaal nu de armen om Smit zijn boord zou slaan om hem een zoen te geven. Je denkt altijd op ongelegen momenten aan zulke mallet dingen. En toen was ik verloren. Ik zette met tanden nog in mijn onderlip om het gevaar af te wenden, maar het gaf niets meer. Ik schaterde hard op, zeg, en stijfde over zo'n brutaliteit. Je zag haar compleet groeien van verantwaardiging. Jo, ga de klas uit, zei ze. Ja maar, ik kan niet alleen, zei ik. Dreigend, wees de hand van de generaal naar de deur. Ga de klas uit. Toen stond ik op. Kit ook natuurlijk. En daar wandelde we heen, gloeiend en ingesmeed, zoals Pop zei. We waren bijna bij de deur, toen Kit struikelde over een bankje en staat neergezet. Ze ploften voorover, en Pop zei dat ik een onmenselijke sreel heb gegeven. Mijn oor schoot los. Buiten de deur hebben Kit die proestend en snuivend de klas kwam uitduikelen, losgepeuterd. En we hebben een kwartier bovenop de tap gezeten, voor we een beetje bedaard waren. Toen kwam de generaal uit onze klas getreden en ze zei, als bijna de ene van de Romeinse veld heer, volgd mij. Even, wat ze in haar kamer allemaal beweerd heeft, dat behoef ik zeker niet te omschrijven. Ik weet alleen nog dat ze van Smit gezegd heeft, dat hij een zeer bekwaam, hoogst ernstig mens is. Het verband ben ik vergeten. Wil je wel geloven dat mijn oor nog gloeid? Julie zei gisteravond dat ze rode oren zo ordineer vindt. Ik zei dat het de winter was. Verder nieuws is er niet veel. Schrijf me maar gauw eens weer. Heaps of Love dat schrijft Julie aan die eilse vriendin van haar. Ze heeft me verleden week aangeboden om met de laatste bladzij van zo'n impistil voor te lezen, omdat ik er nog wat uit leren kon, zoals ze zei. Maar ik zei, als je met de andere negen ook laat lezen. Daarvoor was ze natuurlijk niet te vinden. Dus Heaps of Love Joop Einde van Hoogstuk 5 Hoogstuk 6 van de HBS-tijd van Joop ter Hul door Sissie van Marksveld. Deze liepenvoxtopname is vrij van natuurrechten. Opname door Anna Simon. 27 januari Julie maakt me dol met studentenbal. Elke avond valt ze maar weer over aan. Gisteravond heb ik tegen haar gezegd Ik hoop maar dat je een student opduikelt. Dan kun je die vervelen met je kouzen en je schoenen in je corset. Ik begrijp werkelijk niet, zei Julie, waarom jij je altijd zo ontzettend vulger moet uitdrukken. Wat is dat nu weer? Een student opduikelen. Ik heb altijd gedacht dat het een creme zou zijn. Ging rustig door. Een creme verbeterde Julie noothebenen. Een creme als jij eens met een man aan je arm zou lopen. Maar nu begint het me wel aan te locken net als of hij met jou zou gaan tennisen. Pu, dat zou ik niet eens willen. Maar als hij het niet kan zal het wel helemaal een uil zijn. Julie kreeg weer die starende uitdrukking in haar ogen alsof ze hem door de muren van de kamer heen in zijn gezicht probeerden te zien en dan is er helemaal niets meer met uit te beginnen. Lotte heb ik zondagmiddag nog gezien. Hade Wilde hing in een hoek van 45 graden om haar een arm te kunnen geven want hij is erg lang. Hoekige mensen zijn altijd lang. Toen Lotte me zag aankomen kreeg ze een kleur en ik gooide mijn benen zo kordaat mogelijk naar rechts en naar links en wilde de recht op hen aan. Pal voor hen bleef ik staan. Bonsoe, zei ik. Dag meneer de Wilde. We zijn erg gepresseerd, joh, zei Lotte. Zo, zei ik. Ik eigenlijk ook, dat treft goed. Hoe gaat het met je? Het is avonds nooit meer. Vroeger lag je haast elke dag bij ons over huis. Lotte zag een beetje lila. Ik heb nu zoveel tijd niet meer. Kunt u zeilen, meneer de Wilde? Vroeg ik. Nee, zeilen, daar doe ik niet aan, zei de spriet. Dat spret er voor jou, Lotte, want je was altijd bang op het water. Kom, he, zijn Lotte. We moeten nog een visite maken. Dag, Jopie. Ik dacht dat je erop zo'n mooie naam vond, zei ik, ijzig, terwijl er onvrikkbaar staan bleef. Kind, wat zeur je toch, zei Lotte, en haar oogharen vlogen omhoog. Oh, daar komt Pop aan, jubelde ik opeens. Vind je Pop niet knap? Kees zegt ook dat ze zo mooi is. Dag, Pop, dat is Lottens verloofde. Pop, zo'n beetje onverschillig, zoals ze altijd is, knikte nogal familieer en ze zijn meteen. Zeg, weet je wie bij ons thuis is? Smidt. En weet je waar hij het over had? Over jouw verdervelijke invloed, Jop? Oh, wat leuk, zei ik. Nu zal hij ook nog wel naar ons koersen. Dat is van gisteren natuurlijk. Ja, en vader wist helemaal niet wie Jop was. Hij zei, Jop. Josefine ter Heul, zei Smidt. Oh, Lies, zei pa, dat is een aardige meid. Ik zat erbij te brullen, zeg. We stonden nu allebei voor Lotte en Hade wilde. En ik dacht, als de hele pluk nu op de pop er kwam, zouden we ze kunnen omsingelen. Smidt is een kennis van dolf, vertelde Pop aan Lotte, die op spellend stond. Heb je pijn aan je voet? Vroeg ik belangstellend. Zijn je schoenen te klein? Jullie koopt altijd twee mate kleiner dan ze werkelijk heeft en dan prongt ze met nummer 36. Doe jij dat ook? Zijn Lotte, kom her. We moeten nu werkelijk gaan. Gaan jullie ook naar het studentenbal? Vroeg ik, ja, wat leuk. Wat heb jij aan Lotte? Oh, gewoon wit. Doe je ook een broosje op? Je sprak daarover Smidt, zei Hade wilde tegen mij. Is hij dokter in de wist en natuurkunde? Ja, en hij heeft zwart haar met een blondes nog. Interessant, niet Pop? Nou, zei Pop met klem. Ja, Smidt, die ken ik ook. Lotte, dat is één van de lui waarmee ik een voetreis door Duitsland gemaakt heb. Weet je wel, die aardige kiek waarop een muil eeuwsel zit? Nu vraag ik hem morgen direct of hij paard rijden kan, zei ik. Ontthoud je het met me, Pop? Lotte ging geweldig tegen de wilde herg aanleunen. Wat je moekkindje vanstaan, jij? En ik was een ogenblik doodsbenoud dat hij haar midden op straat een zoen zou geven. Kom, dan moeten we nu werkelijk gaan. En hij nam zijn hoed af ten teken van een finaleafscheid. Toen nam ik Pop onder de arm en we zelden weg. Lotte had alleen maar even met dichte ogen geknikt. Toen ik thuis kom, hoorde ik dat ze een visite gemaakt hadden. Kees was aan tafel stiller dan anders. Woensdag, 28 januari. Je vrouw Weijers kan toch leuk les geven. Ze interesseert zich overal zo verschrikkelijk voor en uitpuren... Ja, uitpuren wat? Ga ik maar ook voor interesseeren. Zelfs Duitse grammeren die ik altijd vervoeilijk gevonden heb behandelt ze fideel. Vroeger leerde ik alle regels van buiten dan kon ik ze in zo'n dreun afzagen maar door elkaar heen, homaar, dan kende ik haar niets van. Nu weet ik waarom poel al dat het meer fout van ij ij er is en dan behoef ik niet eens af te lopen met dag, dorf, ij, vas, vag, veld. Hoezee! Je vrouw Weijers heeft me gevraagd of ik in zijn avondje bij haar kom en we hebben afgesproken op volgende woensdag. Dan komt ze smiddags om me te helpen fossen en ben ik savingsvrij. Natuurlijk zal pa het wel goed vinden. Het is zo braaf en zo helemaal niets voor het ere lid van de Jopopinolukiko Club. Als ik mijn pols erg intrek kan ik het woord in één adem schrijven. Het studentenbal is vervoegd dat is nu zaterdagavond maar en Julie zijn voortdurend zoek. Ik denk dat ze al door in de bonnetterie rondswerven en voor het geld dat ze vertaxen zou ik pyramide van taartjes kunnen eten. Dat maakt me nog wel eens balorig beneden ik Julie niets. Grombiné vrijdag 30 januari Ik heb je vrouw Weijers gevraagd of zij wel eens naar een bal is geweest. Eén keer, zei ik, toen ik 13 jaar was, het was maar een kinderbal. O, maar die kunnen wat griezelig zijn, zei ik. Toen ik 8 jaar was heb ik al hopsen geleerd en toen vond ik het al naar om zo opgeprikd met een opgeprikd yogi rond te springen. Hou je dan niet van dansen? Ja, dol, maar dan liefst zo gewoon in je schoolploes en in het gymlokaal. Houdt u ervan? Ik hield ervan. Vreemd he, dat ik zoveel van dansen hield en ik weet al best hoe ik verlangde naar mijn eerste echte bal. Ik had zo'n rechte roze jurk ervoor gekregen met een paar strookjes rondom en die jurk vond ik een wonder natuurlijk. Julie zegt un rêve. Houdt u bal zelf? O, dat viel tegen. Ik had al heel veel nachten gedroomd dat ik door een zaal sfeerde en dan had ik al door maar die paar strookjes onderom gezien hoe die meedansten. Die vond ik werkelijk het toppunt van elegance. Wat grappig, zei ik. Ik zei het eigenlijk omdat ik met je vrouw Weiers, zoals ze nu is, voorstelde in een korte roze jurk met strookjes en ik zei ik maar gauw, wat ze op hun opgang hebben gemaakt. Nee, zei ze, dat was het juist. Niemand nam notitie van mij en mijn strookjes en ik zat de hele avond in een hoekje als een heel bescheiden roze muurbloempje. Wat zal dat lam geweest zijn, zei ik. En dat is nu mijn enige bal herinnering, zegt die vrouw Weiers. Maar ze lachten erbij. Wat is het al vrolijk? Stel je voor die in zijn crepte schien muurbloem werd. Mijn leed zou na jaren nog niet te overzien zijn. Nee, al zou ik ze moeten werven. Ik hoop dat ze met risjes studenten gaat dansen. Ik heb er vandaag naar geïnformeerd of ze haar balboekje al vol had. Toen zei ze heel verachtelijk, het is geen kinderpartij. De Japon is al thuis. Ik kan haar niets moois aanvinden. De rok is zo maal gerimpeld van boven, net een rok om haar nacht mee te doen. Maar mij zei dat het onna volgbaar chic is. En dat moet ik zwijgen. 1 februari De dag na het bal. Julie ligt nog in bed natuurlijk. Ik heb Mina zo pas naar boven zien gaan met een kopje thee en een paar van die zalige knipknapbeschuitjes. Het lijkt wel of Julie van Porcelain is. Want al zit Jopie tot 1 uur in de nacht te blokken, dan is het voor haar toch de volgende dag om 7 uur revijen. En het is gemakkelijker om tot 4 uur te dansen dan tot 1 uur te vossen. Oh zo! En van, misschien komt mijn tijd ook nog eens, dat ik rond huppel tot ik met een nacht ride at tax naar huis moet. Bij nul van plan om dan de volgende morgen chocolaten verlangen, in plaats van thee. Wat was het gisteren avond een bende voor ze eindelijk weg waren? Maar een Julie. Ik zat op mijn bed naar Julie te kijken, terwijl Mina alle mogelijke nonsense opruimde die Julie kwistig om zich heen verspreiden en de kapper haar onder de tang had. Wat lijkt me dat naar zo'n paar frimmelende mannenhanden aan je hoofd? Vanaf mijn bed gaf ik enige goede wenken. Tegen de kapper zei ik, u moet niet zoveel van die golven maken, het lijkt de zeewel, en staat zo onnatuurlijk. Zeker dame, zei de kapper, en hij strakte kam in zijn kuif. Hou jij u nu alsjeblieft stil, zei Julie. Moet je geen lessen leren? Nee dankje, je vrouw Weijers is vanmiddag al geweest gelukkig. Ik vind het veel te leuk om te zien hoe jij opgevurnet wordt. Ik zag best dat Julie stamp voeten. U moet uw hoofd vooral stillhouden dame, anders wilde quafuren wel eens ja, juist zo. Blijft u zo zitten? Wat wilde quafuren anders wel? Vroeg ik me langstellend. Een beetje scheeftrekken dame. Zo, das angster, zei ik. Doet u die knoedel er ook op? En ik wees met mijn voet naar de krullen op de twaillet tafel. Nee dame, ik maak nu de aller modernste quafuren, die is heel invoudig, glad naar achteren gekant, zoals u ziet, met een klein weinig friseur. En tot u dat maar zo uit uw hoofd, vroeg ik. Jo, be quiet, zei Julie woest. Vroeg de kapper, en hij boog zich liefderrijk naar Julie over. Ik zei iets tegen mijn zuster. Oh, pardon, privil de kapper. Uit uw hoofd, herhaalde ik. Ja dame, maar ik heb er een degelijke studie van gemaakt. Zo bestudeer ik ook altijd de profiel van de dames, om te zien welke quafuren er het beste bij past. En wat heeft mijn zuster voor een profiel? Vroeg ik verder. Ik begon er beslist, plezierend te krijgen, te meer omdat Julie erg gevoelig is voor haar neus, die wipt. Een klassiek profiel, dame. Zo, en Mina? Mina, laat je eens van op zij zien. Maar toen kwam Ma binnen, en voelde ik me direct lucht worden. Zo kwam Ma langs over en door iemand heen kijken. Ten overvloede, zei Julie nog, oh Ma, zegt hij toch tegen Jo dat ze weg gaat. Ze maakt me zo nerveus, en dan zie ik er zo geessufeerd uit. Natuurlijk ben ik toen uit mezelf gegaan, en ik zette een gezicht of het me niet schelen kon. Ik nam me ook stelig voor om uit vraag door te slapen, als Julie zou thuis komen. Want als ze na een partij wat te vertellen heeft, dan is Joop daar op elk onwijs uur van de nacht goed genoeg voor. En dit was een studentenbal met drie uitroptekens. We hebben, toen de tax met Ma en Julie, en de klerenste kwafuren en het klassieke profiel weggesnoord was op Pa's kamer tegendronken. Pa, Kees en ik. En ik heb ze geschonken. Ik heb drie scholdertjes bekliederd, omdat ik Pa's kopje extra verzorgen wil. Ik was werkelijk blij dat Kees er bij zat, want Pa kan je soms zulke nare vragen doen die me zo'n kreebeligheid geven in mijn maag. Soms denk ik wanneens dat ik geen telg ben van Ma, dat ik maar zo een vondeling ben geweest, dat ze me uit kiesheid nog niet verteld hebben. Hoewel er tussen Pa en mij toch wanneens iets geheims bestaat, wat er, ik denk me, tussen een Pa en een vondeling, niet zou zijn. Het komt alleen heel weinig voor, dat ik, opkijkend, Pa's ogen zie, die me aankijken, zo dat ik meteen een prop in mijn keel volschieten. Dagen daarna denk ik nog, dat ik het mijn verbeeld heb. Want dan kijkt Pa weer alleen in zijn krant, of hij start naar een punt in het lucht ledigen, zo noemt Smit het. Ik heb ze te lezen, zalig. En Pa en Kees hebben gekoud over Vigilius, of z'n andere ouwe heer. Zoals werkelijk, een genoegelijke avond. En ik ging tevreden naar bed. Maar midden in de nacht werd ik wakker door een geweldig geblaas voor onze deur. Ik schrok me suff, want ik had net gedroomd, dat de generaal in een grote boezelaar met morsmouwen boven op het hoofd van Smit stond. En alleen met haar rechter, grote teen op zijn kruin staande hield. Zo balanceerde heel bevallig met haar armen, maar je kon wel aan haar gezicht zien dat het lastig was om het evenwicht te houden, want ze pubte van inspanning. En door dat gepuff werd ik wakker. Ik zat net recht op in bed, toen de deur open ging en Julie binnenruiste. Het was alleen maar de tax geweest. Knip, dadelijk een zee van licht. Voor Jopis nachtrust wordt nooit, hoe zegt Julie het ook, concideratie gebruikt. Ben je wakker, Jop? keelde Julie. Dat zie je, Bromdeek. Julie liet haar avond mantel zakken met een beweging die ze voor de spiegel heeft ingesudeerd. Dat weet ik. En zo achterloos mogelijk, want dat is Engels, gooiden ze hem op een stoel. Als je het ding niet wegangt, zei ik, ga ik haar morgen opzitten of ik droger mijn gezicht mee af. He, Jop! Toen wist ik al lang, dat ze haar balboekje stickends vol had met hopen extra's en misschien een verloofde tot slot. Ik gapte eens heel genoegelijk en lang. Jop, zei Julie, hoe vind je dat ik eruit zie? En ze draaide zich voor de spiegel heen en weer en vrommelde nog wat aan haar frisuur. Hm, nou, ze zag haar heel geschikt uit. Ik denk wel, dat die malles studenten haar om te gappen hebben gevonden. Dat zei ik niet, ik had liever mijn tong afgebeten. Vaatdoekachtig, zei ik. Nee, huis, Jopie, weet je eens eerlijk. Ik ben altijd eerlijk. Hoe vind je me er in je pond staan, Joost? Je hebt me niet gezien, he, toen ik wegging. Nee, omdat ik je nerveus maakte en dan zie je er zo geïsofeerd uit. Waar ben je toch een plaag, Jop? Zeg nu maar gauw, zei ik, wat je op je hart hebt, weet je, met wie ik zes keer gedanst heb en drie extra's, raad eens, met haden wilden. Toen niet zo raar, Jop, met dolf van Betty. Denk je dat ik de verloofde van anderen nodig heb? Ja, zei ik, hij wil bij je flauw. Nu, zeg het dan ook, ik heb mijn hersens niet bij de hand om vier uur in de nacht. Toen plukte Chili aan haar armband, en kijk eens heel lang naar de punt en ik draaide me om en ik zei, wel teruste, ik ga weer slapen. Jopie, zei Chili, zal ik je zeggen, met wie? Ik kan me al niet meer schelen, maar je kent hem heel goed. Ik raad niet meer, met Dr. Smit. Hang hem. Dat is woordelijk uit het Engels vertaald. Hey, Jop, zongen jullie weer. Wat zei de Engel? Oh, we hebben zo interessant gepraat. Het is een bijzonder aangenaam mens. Ja, bijzonder. Altijd nog over de maagde burger, halve bollen, daar is hij sterk in. Chili lachtte. Hij is wat flatteus, zei ze. Jakkes, zei ik. En hij heeft me gevraagd, of hij in z'n visite mag komen brengen. Ik zou hem maar uitkleden, zei ik, want anders vart je nog kou. En als Smit dan komt, heb je een rode neus. En dan wipt hij nog erger dan anders. Die joop, zei Julie. Weet hij dat je mijn zuster bent? Ja, dat heb ik hem gezegd. En hij zei dat jij zo verrolijk bent. Alleen een beetje speels. Dat zal ik onthouden, zei ik. En ik wilde nog iets zeggen van Smit zijn gestaar naar Pop. Maar ik dacht dat dat zo midden in de nacht toch wel een beetje stortbadderig voor Julie was. Daarom hield ik me in. Ik zei alleen nog, is Lotte ook in zwijm gevallen? Wel nee, ze was wat verrolijk. Ze heeft mijn kennis gebracht met Dr. Smit. Als je nog eens doctor zegt, blijft er niets van over, bromdik, want dat maakt me kwaad. En toen ben ik, oh, daar is Miene en ik op chocolade vormen. Ik schaar er meteen uit, want er is niets nieuws meer. Julie slaapt nog. 3 februari. Morgenavond is het club bij Kit. Maar vanmorgen vertelde ik aan de jongens dat ik morgenavond naar je vrouw Weijers ga. Natuurlijk, zeiden ze, kind wat braaf. Juist omdat ik het ook wel een beetje zo vond, had ik er maar niet eerder van gesproken. Het laatste uur hadden we les van je vrouw Ruil die erg verlegen en zenuwachtig is en die we daarom nogal pittien in. Ze vindt het zelf veel langer om ons les te geven dan wij om het van haar te krijgen. En ze doet zich niet keelachtiger voor dan ze is. Ik zat te zoeken over een gedichtje op smid om daar Julie mee te ergen want Julie is de laatste 2 dagen alweer niet te genieten. Vanmorgen heeft ze mijn stenen hond gebroken. Het was een spaarpot die ik in jaren 5 geleden eens van Mina had gekregen. Ik had er wel nooit geld in, maar om Mina te plezieren zet ik het beest altijd nogal wat in het oog. Toen Julie het stuk gegooid had, zei ze, bah die prullen van jou ook altijd. Maar ik zei ik heb geen poeierdoosjes en flesjes met stiften en weet ik wat voor rommel meer op mijn toilettafel staan. Dat heeft elk beschaafd jong meisje, zei Julie. Ja, zo'n lange lijzen als Lotte en jij bromde ik nog. En ver, ik was net na veel toppen met mijn gedicht op de wijs van het turnlit gekomen tot smid met dt in zijn wonderen baas. Hij houdt nogal vaak een vervelend gelaas en dan kijkt hij als één die van hitte, liefde, versmacht. Hij heeft zwarte haren en een blonde snag. En al is hij ook dokter, hij is toch een lach. Toen al pop mijn bankviel van Kit, er stond op, Joost, ik heb een plan. We verzetten de clubavond op morgen. Dan heb jij vrij spel omdat je zogenaamd naar die hoe heet ze ook gaat. Dat is toch niets voor jou. We zullen een reuze pret hebben. Ik wil desnoods de hele avond Kentucky Home voor je zingen en Georgine ook. We rekenen dus op je. Ik schrijf uit naam van de hele Joppo Pino Lucchico Club, Kit. Ik schreef onder. Dan moet ik weer zo geweldig aan het jokken slaan en ik loop er altijd in met mijn gedraai. En dat keilde ik weer bij Kit neer. Kit draaide zich even naar me om toch haar wenk trouwen en haar neus heel verachtelijk in de hoogte en ging weer zitten kladderen. Ik wilde smidt maar op, want ik wist wel dat daar niet meer van komen zou. Toen kreeg ik weer op mijn bank gesmeten. Ben jij een waardig ereelet? Nee, nee. Drie werf, nee. Je weet niet half hoe we je altijd hebben gemist. Je moet komen. Dat ben je aan de eer van de club verplicht. Over het gedraai spreken we elkaar naar school wel. Omgaand antwoord. Kit. Toen dacht ik maar niet langer na en ik zet haar onder, goed. Kit klapt opeens en haar handen. Bravo, Riepsen. Kit, wat is dat? Wat is dat? Zij je vrouw Ruur op angstig. Ik applaudusier, gewoon, zei Kit. Dat moet je niet doen, niet waar? Niet waar? Je vrouw Ruur op zegt altijd niet waar. We hebben het eens opgeteld. Toen hadden we in één uur 183 keer. Bien had zelfs 196. Ook goed, zei Kit gemodelijk. En ze scheurde heel ernstig een stuk vloeien in vijven en schreef er wat op. Die vlogen toen naar Pop en Noor en Pien en Loe en Kon. Die me direct allemaal gingen zitten te knikken en toe lachen gelijk Chinese. Uit school begroeten ze me als iemand die doodgewaand is geweest. Loetje was de enige die zei als je ook maar geen gezeur mee krijgt. Wel nee, zei Pop. Natuurlijk niet, daar zorgen wij wel voor. Nogal logisch zei Kit met een gezicht van een veldheer. En dus ga ik morgenavond clubben in plaats van naar je vrouw Wijers. Stilweg blijven doe ik niet. Dat vond Noor het beste. Maar dat doe ik vast niet. Ik moet er iets anders op uit vinden. En dat draait natuurlijk op draaien uit. Wat is dat een gekke zin? Maar ik moet toch ook tonen dat ik een ere lid ben en dat ik voor de club iets over heb. Daar schijnt Julie altijd mee. Hoe een andere betekenis geloof ik. Pop zei dat alle beroemde vrouwen van vroegig altijd gevaren hadden getrotseerd. Dat zei ze zeker om het te verkwikken. Maar ze wist me geen één vrouw te noemen toen ik er op doorvoeg. Woensdagavond 7 uur. Nog hou even in een krabbeltje. Vanmiddag is je vrouw Wijers geweest te pompen. Ik had net 53 keer willen zeggen. Ik wilde niet komen omdat ik naar club ga. Want toch zo heel gewoon en onschuldig geweest was. En ook bijna helemaal waar. Toen Pa die op reis was geweest binnen kwam treden en zich bij ons neerzette. Ik hoopte al door nog dat Pa voor het eind weg zou gaan. Maar tevreden en wel bleef hij er bijzitten tot het bittere slot. En hij is geen zo verruk te zijn over je vrouw Wijers pompsysteem dat hij op stond om haar zelf uit te laten. Het gaf niet of ik haar mantel en zei, blijf je toch binnen Pa. En je vrouw Wijers letterlijk de kamer uitdoede. Pa vocht ons op de hielen. Het laatste ramsalige middel wat me nog te binnen schoot was om haar een eindje weg te brengen. Maar toen ging de eetkamer deur open en zag ik de tafel al gedekt en Kees die fluitend trap af kwam. Een gelukte minste dat Kees haar fluiten kan. Tot vanavond jop zei je vrouw Wijers. Pas op, denk je om te stoep zei ik, want ik had voor geen geld van de wereld ja gezicht. Wat is alles naar en het gekste is dat ik toch verlang naar de clubavond om eens weer echt onder elkaar te zijn. Oh, daar komt Julie aan. Schrift weg en ik ga haar zingen van Smith met dt is een wonderen baas. Elf uur. Oh, alle goede grote grompies van de wereld. Als ik een oude dame was met een kante plakje op haar kruin en als oma heeft dan zou ik mijn hoofd schudden en mijn hand in elkaar slaan en zeggen wat een avond, wat een avond. Een geluk dat Julie naar Lotte is alweer een partijtje maar dat kan me niet schelen. Ik heb het gevoel van treindrama heldinnen doorleefd en dat is meer. Even geregeld vertellen. Om 8 uur luid ik bij Kit en ik werd met krijgsgehuil binnengehaald. De hele club was er al en die pop ook die anders altijd te laat komt. Ze is zelfs te laat gekomen toen ze examen moest doen. Oh, laat ik alsjeblieft niet afdwaarden. Omstuwd door de leden van de Jopopinolukiko club betrad ik de clubkamer zoals Lou het heel boekig noemde. Daar zat Georgine al voor de piano en zo ik me tegen. Het was wel plechtig bedacht en we hoorden allemaal staande aan. Maar heeft eens gezegd dat Georgine zinkt communalen ze. Dat vond ze zeker deftiger dan zo'n doodgewone Engel. Maar ik kan me best voorstellen dat de mensen als ze later concerten geeft de paarden voor haar rijtuig zullen wegspannen en haar zelf in triomphe naar huis trekken. Wanneer ze tenminste per rijtuig naar de concertzaal gaat Georgine is nogal looperig uitgevallen. Toen het uit was, zij Kit zie zo, nu kun je wel weg gaan. De rest zal ik wel voor Jop halmen. Dag, schatte Bouten, zij Georgine. En ze maakte een hele diepe reference bij de deug. Kijk, met zo'n zuster zou ik het best kunnen opschieten. Kit zegt ook dat ze een fidèle keel is. We moesten eigenlijk een clublied hebben, zei Lou. Wat zou dat aardig zijn? Jop kan het best in elkaar slaan. En dan zet Georgine het op muziek, zei Kit. En we zingen het op elke clubavond en ze zagen, staande, proestekom, die dat alweer om te lachen vond. Pop zei bij moedigend, het is je best toe vertrouwt Jop, die Sinterklaas versjes van mij vonden ze wat leuk. Ik voelde me wel een klein beetje vereerd met de opdracht. Pien beloofde dadelijk om het over te schrijven met een leuke kanttekening omheen. Dat was dat. Hoe heb je nu met je vrouw Wijers gedaan? Nog een briefje schrijven. Ik had geen gelegenheid om het haar te zeggen. Kit, heb je post? Kit had alleen papier met Kit Franken in de hoek, dus dat ging niet. Toen scheurde Pop een blad zei uit hun schrift. Het was een kahier van Georgine, maar Kit zei dat dat niet hinderde. En ik zette hem ervoor. Ik dacht dat ik pas rustig zou zijn wanneer ik dat briefje geschreven had. Want helemaal haaks was het niet met me. Noor dikteerde me, maar net. En Noor correspondeert nogal eens met ooms en tantes. Dat toen enige kinderen altijd, geloof ik. Peste je vrouw Wijers. Kun je dat zeggen? Ben je wel zo intiem met haar? Goed, vooruit dan. Tot mijn grote spijt kan ik vanavond niet bij u komen. Want ik heb na uw vertrek vanmiddag zo'n vreselijke hoofdpijn gekregen dat ik niet uit kan gaan. Er haalde Noor. Een volgende keer garen van uw vriendelijke uitnodiging gebruikmakend na vriendelijke goeten uw toegenegenen je hoopt er heel. Het is wel hoogtraafend, zei Pop, maar het zal wel goed zijn. Alleen dat toegenegen bevalt me niet, zei Pien. Oh, daar is het mens nog verguld mee, zei Kit, en schonk de thee in. Dat hoef je verrempel niet te denken, zei ik, en ik geloof dat ik een kleur kreeg. Zo is ze helemaal niet. Ze is juist nog half vier. Ze zag er anders niet naar uit. Nee, maar jullie kent haar niet. Kom je op, zei Pop. Lik dat ding nu dicht, dan kan het weggebracht worden. Kit, bell de geestje en doe haar op. Gewoon in de bus gooien hoor, en dan aanbellen. En hard weg lopen, voeg geestje. Ja, loopt maar hard weg, lacht ik kiespijnachtig. Na een paar jaar morgenavond wel van huis aan neemt ze gelegenheid om je te vragen hoe het met je is, riekt normaal aan. Wat een lam gezan ik toch, zei ik, opeens weer vervolgen. Kom, zei Lou, laten we nu een leuke avond van maken. Die nabetrachtingen geven toch niets. Lou kan soms heel deftig uit de hoek komen. Zeker omdat haar vader een instituut heeft. Dat gelukte me niet. Ik wou wel doorloen, net of ik helemaal aan touwjes zat. Als ik weer even wou uitslaan, dan werd haar aan de touwjes getrokken en voelde ik me als verland. Dat is iets voor Juliam te zeggen, maar ik kan niet helpen dat ik me zo voelde. En vroeger ben ik toch nooit zo'n pietlut geweest. Toen zij kon ik nog tot overmaat van Ram. Het is wij net zo gaiamzinnig als bij die repetities voor Kerstmis. Weet je wel Joop, toen je pa binnen kwam? En ik keek al door maar op de klok. Die grote wijzer vloog letterlijk vooruit. Pop en Pien deden een voortdracht samen. Vroeger zouden Pop en ik zoiets gedaan hebben, want wij zijn vriendinnen geweest vanaf ons derde jaar. Het hinderde me. En ik dacht opeens, zie je zo, nu zet ik alles van me af en ik doe mee. En na de voortdracht ging ik aan de piano en ik zong de Engelse dingen waarmee Julie van kostschool gekomen is. She is a lassie from Lancaster. Toen zij Pop was daddy. Moedig begon ik. Take my head on your shoulder daddy. Turn your face to the west. En toen voelde ik het al aankomen. Er kwam een tinteling in mijn ogen en mijn onderlip boelde uit. Jongens, het gaat niet, zei ik, het gaat heus niet. De piano kruk piepte. Ik vloog er met een vaartje af. Ik lijk wel maal, zei ik, maar ik kan het niet afzingen en ik moet weg. Joop, je hoofd pijn. Jammer er nog, die natuurlijk direct aan haar briefje dacht. Het kan me niet schelen. Ik zegt haar liever ronduit hoe het gegaan is. Om een reuze prik te krijgen, zei ik het. Toen zij Pop ik geloof wel dat Joop gelijk heeft. Het is beter dat ze gaat. Zullen we je brengen, Joost? Ik schudde maar van nee. Loes stopte me al in mijn mantel. Mijn onderlip boelde nog altijd. Dat verschrikten ze natuurlijk allemaal want ze hebben bij mij nog nooit een spoor van tranen gezien. Zelfs niet toen ik van driekwart hoog van de schuinen ladders geslagen ben. Pien drukte mijn hoed op mijn bol en Pop trok mijn handschoenen aan. Konny zette mijn kraag op en ze gingen mee tot de buiten deur. Ik dulkte iedereen de hand, wat erg raar was, want het doen me nooit. En toen heb ik gehold als een razende. Mijn mantel was alweer los gegaan want twee knoopschatten zijn uitgescheurd. Een paar koekjes die kids zeker in mijn zak had gestopt vlogen er uit. En een politie-gent deed of hij hem wilde aanhouden. Ik heigde als een sleeperspaard dat een bierkaar berg op heeft getrokken toen ik bij je vrouw Weyers voor het huis stond. De bel loeide compleet zo trok ik eraan en mijn hart hamerde in mijn keel. Maar dat kan ook wel van het lopen zijn. Ik moest een trap op en het meisje dat me in liet deed ergens een deur open. Ik zag dadelijk op bevet met schuimpjes staan en met spritz. Toen voelde ik me een monster gewoon weg. Je vrouw Weyers zat bij de tafel schriften te corrigeren en ze keek heel verwonderd toen ze mij zag binnenrollen. Hey Joop, ben je toch gekomen? Is je hoofdpijn beter? Trek gauw je goed uit. Direct zei ik maar ik had geen hoofdpijn. Ik ben naar de club geweest en daar heb ik het briefje geschreven. Ik zou er de hele avond blijven dat ik ik knoude op mijn onderlip die maar niet rustig wilde blijven en een geleed wat zoutig is in mijn mondhoek wat ik weglikte. Dat ik toch naar u toe ben gegaan. Zie zo, zei ik tot besluit en dat klonk nogal kordaat. Ik moet werkelijk eens met die verleidelijke club kennis maken zei je vrouw Weyers en ze kleden me uit zoals de jongens maar hadden aangekleed. Ik heb tegendronken en ik weet niet hoe de kamer is want daar heb ik niet zo op gelet. Pas toen het kwart over tien was en ik al weg zou gaan, zei je vrouw Weyers dat briefje had je toch niet moeten schrijven joh en dat was de hele reuzenpreek. Je moet eens gauw weer komen en neem dan eens een clublip mee. Dat is veiliger bedoeld u? Ze lachte maar. Nee, dat bedoelde ik niet. Kees stond nu de benen buiten op met te wachten Ik heb maar niet gescheld want met die oude je vrouw kan ik toch niet converseren. Schaap, zei je woest je mocht willen dat je een fe, daar kon ik niet uit komen en Kees begon over pop of ik ook wist of pop met iemand ging wel nee, natuurlijk niet zo onwijs is pop niet Zo, zei Kees en hij zweeg en slug met zijn stok Hey, wat je lief daar slaat een klok EEN uur en jullie nog niet thuis nu, dat is minder maar ik moet direct stoppen mijn ogen lijken wel zuurballen en morgen zie ik er uit zoals jullie na een vijf maar zo'n avond gaat je toch niet in je koude kleren zitten ik geloof zelfs dat je er grijs van kunt worden maar die grijze haren komen op pas aan hoofd Einde van hoofdstuk 6 van Joop Tarheul door Sissie van Marksveld deze liepenvoxtopname is vrij van natuurrechten, opname door Anna Simon 6 februari ik heb vandaag bij pa eens een visje uitgegooid het was een heel schamel magerbeetje en ik heb het beest nog wel op aanraden van je vrouw Weijers losgelaten die zei Joop, ik vind dat je best eens in de week of in de 14 dagen naar club kunt gaan woensdag zo'n zaterdags bijvoorbeeld middags repeteren zal ik er met je pa over spreken gloeiende kolen op mijn hoofd u bent een engel, zei ik maar dan zal ik er pa zelf wel over aanvallen, anders voel ik me helemaal zo pirele wiet na tafel, we waren vroeg want Julie heeft haar zwaar vanavond het is natuurlijk hetzelfde als onze club alleen een beetje grote mensachtig omdat Mina bedient slingerde ik me achter pa aan de kamer uit pa liep naar boven ik ook en op de 8e trap treed toen was pa al op de 12e zei ik tegen zijn rug je vrouw Weijers is nogal over me tevreden pa zo, dat op m'n plezier Joop pa keek over zijn schoudig en klom hoogig ik ook zou ik nu wel eens weer naar club mogen gaan? net op dat moment kwam er een geweldig gekletter uit de keuken dat was Mina die wat liet vallen waarop Laura onze dierbare keuken met kan niet helpen dat ze zo'n mooie naam heeft onder aard zand knorrersloeg Laura brompt eigenlijk altijd maar ze kookt heerlijk en maat trekt zich natuurlijk van Laura's humeur niets aan ik geloof zelfs dat Ma niet eens weet dat Laura een humeur heeft het is voor Mina het minst plezierig die stort haar hart nog wel eens bij me uit grompie grompie zegt ze dan ze heeft het weer zo op haar heupen vandaag en als niet was ze toch effectief een goede geïnborst heeft nou, dan liet ik er in haar vet gaar smoren ik heb ook al eens aan Mina gevraagd of Laura niet verliefd kon zijn maar Mina zegt dat Laura al 39 is en dan ben je niet meer verliefd jacques, wat wou ik weer af waar was ik? oh ja ik voeg dus aan Pa van de club eens in de vier weken bijvoorbeeld zei ik uilig toen Pa's rug zwijgen bleef Pa was op de gang gekomen toen ik me dan naast de reuze treed ook ik vind het beter dat je voorlopig aan je lessen blijft denk u niet op en niet aan pretjes en vuifjes hoe lang is voorlopig? zei ik hmm, zei Pa en hij slik eens over zijn snag zo lang als ik het goed oordeel Pa kan zulke diplomatieke antwoorden geven die je meteen paft doen staan en daarmee was het afgelopen de deur van Julie's kamer was ondopend op een tafeltje zag ik al van die zalige petit voer staan toen heb ik er lekkerste van afgegeten ik mag toch niet naar club nooit wat zal Julie straks vertoond zijn zeven februari dus vandaag zaterdag vanmiddag is je vrouw Weijerser geweest en vanavond niet te doen heerlijk nu kan ik een zalige hoop pennen of ze woest was gisteravond mijn dierbare zuster zei toen ze op mijn kamer kwam was Jo, heb jij al die petit voer opgegeten? smidt met dt in zijn wonderen baas zong ik ba, wat een qua jonge streek van je hij houdt nogal vaak een vervelend relaas ja, treiteren dat kun je over de traagheid en de zwaartekracht ik heb je nog bonbons willen geven maar nu krijg je ze niet en dan kijkt hij als één die van liefde versmacht jubelde ik gewoon weg als ik het voor Julie zing zing ik altijd liefde, een plaats van hitte ik hoop dat je een slecht geport hebt zei Julie als ik ik zo vaak gierig hij heeft zwarte haren en een blonde snag ik moest erg op een drukken anders komt het niet uit met de wijs trouwens, je moet toch al overal rekening mee houden wil je het een beetje beheurlijk kunnen zingen en dat paal je naar kostschool stuurt al is hij ook dokter hij is toch een log het zal mis benieuwen wat er van jou terecht komt en hij is verliefd op Pop Helmer, hoor pig, zei Julie en als ze van school gaat dan komt het er door fantaseerde ik, strijdt lustig toen zakte Julie plotseling op een stoel neer en ging ze te schrijen met een zakdoek, zoals mijn Pop Elizabeth ze vroeger in haar zakdoek, voor haar gezicht ik vind het altijd lang om wie ook in tranen te zien dan word ik een duif gelijk als de generaal dat wist dan zou ze een machtig wapen tegen me hebben want alleen maar het spoor van tranen in haar stem brr, ik mag haar niet aan denken Julie huilt nooit omdat ze bang is dat ze er vlekkerig van wordt dus toen ik haar daar zo zitten zag met huppelende schouders van snicken lag ik letterlijk verstond en ik kreeg een erg gewetensvoeging ik sprong direct mijn bed uit en nam een handdoek van de was tafel om haar af te vegen omdat haar zakdoek al doorweekt raakte nee joh, ga weg zei Julie, tussen twee kolossale snicken in oh goeie genaden zucht ik en ik veegte mezelf maar met de handdoek af als ik dat geweten had zou ik heusje petit four niet hebben opgegeten oh haalde Julie, werkelijk aangrijpend ik zal je volgende maand als je jarig bent voor een gulde cadeau doen Julie berulde opeens heel hard denk een paar maa waar schoede ik paar denk morgen natuurlijk dat ik nacht lawaai heb gemaakt en dan krijg ik een standje Julie bromde iets wat, voeg ik, wat zeg je dat het me niets kan schelen je bent wel hartelijk, zei ik nee, jij bent hartelijk Julie sprong op en over haar zakdoek heen keek ze me aan ze wordt werkelijk vlekkerig van het huilen je hebt geen grijn geen grijn gevoel jij haar ogen werden vuren gekolen gewoon en ik zwingelde de handdoek heen en weer en ik dacht nog altijd dat ze zo beledigd was over de petit four ja, zie je, zei het was een beetje uit de leurstelling dat ik ze heb opgegeten ik wil het je wel vertellen maar het zal je toch niet interesseren nu praat ze nog over de petit four denk je dat dat met dat afterall schelen kan maar waarom helde je dan zo pas om de petit four zei Julie smadelijk nu wat zeur je dan oh kind ga naar bed oh ik lig er alleen zei ik ik zag alleen nog dat Julie haar gezicht met het ene van de rommeltje besmeerde en toen zag ik de rustig in slaap toen ik vanmorgen van onze kamer ging werd ze netwakkelijk en tegenmine die met het warme water kwam binnenrollen, niet voor mij natuurlijk ik mag me desnoods met ijs wassen niet voor mijn tent zei ze, ik wil graag mijn ontbijt hier hebben ik heb erg gehoofd pijn ik keek nog eens om naar mijn bed dat me erg aanlokkelijk leek en trots zeer daar moedig een geweldige tocht tot de gang want er stond de raam open beterschap geelde ik nog zusterlijk maar Julie zei alleen doe toch die deur dicht joh en schreeuw niet zo ik was al op de trap toen met de binnen schoot dat Julie gereimt had en ik was af voor elk woord een letter van het alfabet en het werd een J toen ben ik nog even terug gegaan en ik heb om de kamer deur geroepen Julie, er denkt een J aan je en Johan misschien ken jij een Johan Julie zag met een blik vol uitdrukking eerst naar mina een toenouw plafond en ik moest posten opeens ik kwam niet helpen beneden vond ik alleen Kees en ik zei ik zei ik zei Kees ik heb al drie keer gebeld die is bij Julie met het warme water die flauwe nonsense die nog zwemmen gaat als het water 50 graden onder nul is tenminste als dat bestaat ik werd er gauw het boterham naar binnen en was na 5 minuten klaar ik ga met je mee zo ver juist, zei Kees maar jongen, ik moet pop halen oh, dat hinderd niet en verleden jaar lacht hij Jan van Duren altijd uit omdat hij met zijn zuster liep nu ja, maar het is me nu een eer zo zei ik met een uithaal want er ging een licht op in mijn slapere gebrijn en van, je mag best mee dank je zeer, zei Kees en hij geet parempel naar mijn boekentas om die te dragen net kwal ma de trap afd waren heel langzaam en statig ik kan me niet voorstellen dat ma er ooit als kind bij een trap neergebuiteld is jop, zei ze, het regent zal je vooral je haar bij je mantel in doen en je roken opnemen want anders zit je zoveel spatten en dat staat zo slordig ja ma, zei ik dan Kees duwde mijn bruik al onder mijn jas en daar zelden we heen Kees nam zo stiekemweg een paraplu van pa uit de bak en ik vloot heel schel zodat een slagersjonge omkeek op zijn fiets en Kees zei kwam een beetje pop kwam ons al tegemoet toen Kees haar zag stak hij dadelijk pa's spuit op en hij recht op pop afgestevend hoor maar pop wist niet dat hij haar onder die spuit wilde vangen en die koerste door naar mij Kees onder de spuit keek werkelijk sip en ik kreeg meelijden met hem kom pop, zei wij elk aan een kant van Kees dan krijgen we wel net de drupp van zijn paraplu maar dat is het ergste niet toen zagen we in een zijstraat de generaal aankomen ik zei, daar komt de generaal ze is zo meteen achter ons vooruit pop, geef Kees ook een arm dan loopt de generaal zich te ergeren gearmd met Kees die de spuit erg hoog hield omdat de generaal kippig is en ons anders misschien nog niet in de gaten zou krijgen hopsten we door pop, kijk eens even achterom langzamer zeg ze ziet ons zo nooit pas inhouden toen keek ik ter sluiks om de generaal was vlak achter ons en aan haar knipprende ogen zag ik dat ze ons ontdekt had ik drukt de Kees zijn arm eens liefderrijk en ging nog dichter naast hem lopen pas op joh aanstond vallijk over je voeten hinder niet we hoorden nu duidelijk de generaal een stap achter ons haar ene overschoen slofte toen was de overschoen vlak naast bij de generaal zette ons voorbij wij proesten en kees nam heel diep zijn hoed af ik had kees al lang losgelaten toen had hij nog pops arm vast even dat gond ik hem als hij maar niet zwemmerig gaat doen daar kan ik niet tegen nu daar is pop ook het meisje niet voor ik geloof zelfs niet eens dat ze wat met kees opheeft ze zegt tenminste altijd dat ze jongens vervelend vindt het eerste uur hadden we ruwen in de trippelen en schichtig zei ze joh ter huil en emelie helmer of jullie even bij de derritrice wilde komen niet waar waarvoor zeg rippien tegen ons filipien je bent hier niet op straat niet waar nee jammer genoeg zij pien haar voordaan toch voeg ik het aan mij eens voorbij gaan ik zat je straks al vertellen beloofde ik in de gang viel een prop en ik tegen elkaar aan van de lach en ik moest 10 keer tegen mijn knies slaan voor mijn lachweg was toen traden we op het heiligdom toe pop klopte alsof ze een spijkerende deur moest slaan binnen bij de tafel zat de generaal en ze keek ons heel vier en verontwaardigd aan haar haar was wat nat geworden en hij hing net zo'n verdronken pikje achteruit het aardappotje wat tegen haar hoofd zit aangespeld ik zag dat pop haar naar keek pikje wipte heel ondeugend op en neer als de generaal haar hoofd bewoog en hij heeft ze afkeurend yo en emily meisjes ik schame over jullie pop trapt het tegen mijn voet we keken onnozel het komt toch werkelijk niet te pas wat jullie voor schooltijd al met een heer gearmt op straat loopt onder een paar plu foei ja maar het regende zei pop emily geen brutaliteit alsjeblieft het feit op zichzelf is ergelijk genoeg ik zie me dus ook genootzaakt om jullie ouders van een kennis te stellen nu trapte ik pop niet zeggen waarom ik uit mijn linker mond hoek goed, zei pop uit haar richter dito jouw houding yo was heel ergelijk en zeer onbehoorlijk ik probeerde te blozen maar het loakte me niet hard daarom keek ik strak naar mijn bemordelder schoempunt van beschaafde wel opgevoede meisjes had ik zoiets niet kunnen denken zei de generaal met klem pop staarde ook naar haar vuile schoenen en ik zag dat ze lichtelijk schudden we zwegen als het gaf ik wagen het eens even op te kijken het piekje huppelde nog blij moedig om het aardappeltje heen kun je me zeggen yo, wie die heer was waarmee je vanmorgen gearmt liep ik trapte pop weer en zweeg jij dan misschien emily pop schudden heviger maar zweeg ook jullie wilden het me dus niet zeggen het is goed, dan ben ik verplicht dat die ouders te laten weten uw haar zit een beetje los zei ik, en ik weet op het piekje toen hoorde ik naast me een snik en ik zag hoe pop grabbelde naar haar zakdoek ik stopte haar gouden mij naartoe die ik losjes voor geval van uitbasting in mijn hand had gehouden gedurende de speeg ze had ween het direct met haar hele gezicht in ik heb nooit geweten dat je zo verstockt en bedorven was yo voei, jij alleen kunt zijn klas bederven ik zal dit ook uitdrukkelijk aan je ouders schrijven ik ben er nog niet met mezelf eens of, o, krönde pop stuip achter in mijn zakdoek of, emily hel niet zo mal jullie kunt wel gaan de generaal brak plotseling af stak een vinger uit en voelde te gelijk aan haar aardappel het zit een beetje naar rechts waar schoet ik nog in de gang gaf pop een ontzettende gril van benauwdheid de generaal kwam nog om de hoek kijken van het heiligdom wat is dat, ga direct naar jullie klas want ze zag pop tegen de muur leunen en mij ernaast ze heeft een zenuw toevallig geloof ik zei ik tragisch kom, geen gekheid emily drink wat water en bedaar onmiddellijk hoor broestend verdween pops hoofd in het fontijnbakje en ik maakte mijn zakdoek nat en vreef haar slapen toen we weer bij ruur op binnenkwamen zag die ons heel ondaan aan ze was natuurlijk al van het schrikkelijke feit op de hoogte gebracht de hele klas kwam gewoon weg in behoering want ik vertelde het kit die direct in haar bank heen en weer dansde en het verhaal doorgaaf ruur op zelf was niet meer te verstaan alleen hoorde je af en toe nog eens niet waar? slingerend van de lach zijn we om 12 uur naar huis gegaan ik heb het kees alleen nog maar verteld die heeft op zijn knie geslagen en gebrult wat een mob, wat een reuze mob zeg er is nog geen epistel van de generaal gekomen morgenochtend zeker kees zegt dat hij aan het ontbijt wil zijn als zou hij Rambecker vermoeden laten aflopen want hij wil het gezicht van de oude her zien als hij het briefje van de generaal leest zondagmorgen 8 februari om half negen prompt zaten kees en ik in de eetkamer bij paasbord lag een witte, degelijke enveloppe en ik herkende het handschrift van de generaal daar ligt je vondens al joh, zei kees toen kwam Julie beneden hoop post voor mij, voeg ze en ze keek van de tafel op het bevet en van het bevet op de schoorsteemantel je moet onder je stoel kijken zei kees daar heeft joh het bilet toe verstopt het is er flauw genoeg voor zei Julie maar ze keek toch niet en ze ging meteen aan het thee schenken met haar pink in de lucht het was wel een zeldzameheid en kees zei dat hij zich zo ongewoon voelde net of hij heimwee had toen kwam pa binnen en op ons driestemmig morgen pa zei hij alleen een verstrooit goeiemorgen Julie rijkte pa zijn thee en kees en ik knipoogte naar de brief die daar nog zo onschuldig bij het ontbijt bordje lag toen nam pa hem op en heb ik het adres, alsof hij wilde zeggen hey die hand ken ik de generaal heeft zeker wel meer hem gecorrespondeerd en hup daar ging het de brief eruit en pa aan het lezen halfweg hield hij op en keek mij aan toen las hij door kees knipoogte weer tegen mij het was een brief van vier kantjes en ik probeer er zo van terzijde of ik wat oncijferen kon maar ik zag niets dan wat dikke halen pa was eindelijk aan het laatste kantje gekomen en Julie merkte bezorgd op pa, u thee wordt koud of loodje om dat leeg te drinken nee u thee zei Julie en schoof het kopje tegen pa's hand aan maar pa liet de brief zakken en gooide het kopje haast om ik redde het nog net jo, ik heb hier een heel ernstig schrijven van je directrice ontvangen daar had je het al oh ja pa, je weet dat toch zeker wel van ja pa, zo'n beetje ik zag hoe Julie glunderde achter haar kopje thee en van, ik zou in haar plaats ook lekker gedacht hebben toen schudde pa zijn hoofd zo iets had ik van jou toch niet gedacht jo? het was toch helemaal niet erg pa ja, misschien voor jou qua jongens begrippen niet, maar voor mijn gevoel wel en ik wil weten wie het jong mens was pa legt op elk woord de klemtoon net kwam ma binnen die altijd nogal zijn toon als over een jong mens gesproken wordt welk jong mens, Louis, zei ze toen merkte ik best aan pa dat hij het naar vond direct over de brief gesproken te hebben meestal worden zulke zaken in pa's heiligdom behandeld oh, ik krijg je net een schrijven van de directrice van jo's school jo en emily helmer hebben gisteren morgen met een heer gearmd gelopen voor schooltijd, onder een paraplu en vooral jo moet zich nogal hebben aangesteld handelijk, zei pa tot wie nu eigenlijk pas het hele vreselijke feit doordrong nu hij het voor ma herhaalde de grote rimpel kwam tussen zijn wenkbrouwen shocking, zei ma en ze keek me aan als we me werkelijk voor het eerst zag ik weet dat ze me trachten te combineren met een heer en een paraplu en dat alles gearmd het is natuurlijk een hbs jochie geweest met een beetje bravoeren, zei juli ook meesprekend als oudste dochter Kees zat maar stil voor zich heen te glünderen nee zei ik tegen juli het was geen hbs jochie en gaat op het gym en het is ook helemaal geen jochje meer oh ik weet toch immers best waar jullie kinderen je voor interesseert zei juli verachtelijk fiton, zei ma die tegenwoordige jeugd toen sloeg pa met zijn vlakke hand op de brief van de generaal nu geen nonsense meer joh ik wacht er nog even met antwoorden ik moest de spanninger toch een ogenblik inhouden ondanks pa's vlakke hand nu, zei pa en de rimpel was een voor geworden het was kees, zei toen daar ver de kees los kees, zei pa kees, zei ma kees, zei juli alle drie in verschillende hoogten ja, kees knikte ik trionverend en kees lachte maar zelfs sloeg hij pa op zijn schoudig hoe hij durft, snap ik heus niet en lachte, haha, oude her daar ben je heerlijk in gevlogen maar waarom zei je dat dan direct niet zei pa en er kwamen een paar rimpeltjes bij zijn ogen oh, voor de mop wacht ik het te zeggen een mooie mop, zei juli wah, wat flauw maar je had het toch de directrice wel kunnen zeggen dat had je toch immers veel onangenaamheden bespaard denkt u dat ze het geloofd zou hebben? toen lachte pa een luid op kinderen ben je die toch die pop helmer is er ook eentje kees kroop achter zijn vingerdookje weg ik wist best dat hij kleurde en ik heb altijd gedacht dat pop zo'n goede invloed op jou had zei ma, daarmee was het afgelopen nu schrijft pa geloof ik aan de generaal en vertelt haar ik wou haast zeggen, hem van bloedverwandschap, waarin de heer met de paraplu en ik tot elkaar stonden maar ik weet zeker dat ze het nooit geloven zal oh, daar is pops fluitje op straat straks verder pop is hier weg die kwam het generale document laten zien dat bij hun thuis gearriveerd is haar pa had het eerst voor zichzelf en toen hard opgelezen hij was schitterend de brief bedoel ik haast plechtig en er stond veel in van en morele principes wat zouden dat voor drakerigheden zijn en natuurlijk heel veel van de verstocktheid van Josephine Ter Heul pops vader had gezegd hey, ik heb laatst ook nog eens iets van Lies gehoord van wie ook weer en van, dat herinner ik me niet meer maar wat bedoeld die directrice van jullie toch met verstocktheid dat weet ze zelf niet, had pop gezegd en wie was die aanbitter van Lies, had hij toen gevraagd oh, had pop heel kalm geantwoord het was helemaal geen aanbitter het was haar broer toen heeft haar vader gelachen dat de wanden van de kamer trilden en haar moeder heeft meegejubeld en Betty heeft van lauter piezelier een messenleggertje gebroken pop heeft ook de scene bij de generaal in het heiligdom beschreven dat heb ik toch niet er pal boven op gedurfd maar bij de helmers hebben ze natuurlijk helemaal meegeleefd en toen pop weg ging hij had haar nog door de gang te schudden bollen die Lies, die Lies maar pop zegt dat hij het morgen weer allemaal vergeten is einde van hoofdstuk 7 hoofdstuk 8 van de HBS tijd van Joop Ter Heul door Sissie van Marksveld deze liepenvoxtopname is vrij van auteursrechten opname door Anna Simmel 11 februari we hebben op school zo'n kleine lichtelijke tussenrepetitie hier heb ik z'avonds geen tijd om te schrijven behalve dan de gezegende woens en zaterdagen als ik je vrouw wijhers niet had zou het zeker alweer nullen hebben geregend op mijn onschuldig hoofd nu sleept ze me er glorie rijk doorheen voor mijn doen tenminste ik heb Kit hopen kunnen voorzeggen want die wist niets hele volkstammen heb ik aan haar nek geblazen vandaag hebben we onze geschiedenis teruggekregen en daar had Kit waarin we een acht voor en ik een zes Kit was erg verontwaardigd de generaal heeft nu echt de pik op me dat kun je aan alles merken als ze les geeft dan wichelt ze zo vier met haar hoofd heen en weer en kijkt naar iedereen behalve naar mij en dan als ik er heel geen erg in heb krijg ik een beurt ze heeft niets meer tegen m'n gezicht maar ze houdt een gezicht van neem aan dat dit nu je broer is geweest dan zul je toch wel eens met een ander hebben gelopen, gearmd en onder een paraplu ik trek maar niets van aan en als ze naar mij ziet dan speel ik dromerig, a la juli met een gladdige ring van Noor die ze me altijd voordat de generaal les geeft toegehooid de club begint wat te voelen voor je vrouw Weyers na die mislukte clubavond is het gekomen en vandaag zei Kit die altijd erg anti was zeg Joost kunnen we nu ook niet eens kennis maken met dat pracht exemplaar natuurlijk wel, zei ik dat men het toe een zondagmiddag zou wel geschikt zijn vond Lou maar niet allemaal tegelijk, zei Pien alsjeblieft, het lijkt wel een lawine erom Loten, stelde Noor voor en Konnie zei dat ze dan heus niet mee hoef te doen want ze nooit won en altijd nummer 13 trok maar hier zal helemaal geen 13 zijn zei Lotje, die wel erg overal op let een van ze Loten en het Loptrof Pien nu gaan Pien en ik er de zondagmiddag op af ik heb het vanmiddag al gezegd ze zei dat ze het heel prettig zou vinden en ze voeg nog door op Pien ik heb nogal veel van Pien verteld van haar rechte jurken en het touw om haar middel en dat ze zo leuk tekent ik ben toch al blij dat het Pien geworden is en niet Noor, die er nogal op let of iemands kamer stijlvol is ingericht en of de kopjes wel van porcelijn zijn ze zegt dat ze daar niets aan kan doen omdat ze zo is opgevoet en het zelf lastig zegt ze 13 februari ik heb woensdag porcelijn moeten afbreken omdat Julie op haar nieuwe kamerslof is, heel verradelijk binnen schoof ze zei natuurlijk wat doe je daar? een Duitse vertaling ik dacht dat je geen werk meer had maar dat doe ik voor mijn plezier zo zei Julie, met een uithaal ja, knikt ik toen zei ze dat ze haar haar ging maceren of ze daarvoor niet naar een inrichting kon gaan ze beweerden natuurlijk van niet ze maakte er weer een ontzettende bombardie van en ik heb met een zucht mijn dagboek maar weggesloten in mijn kast de sleutel zit aan mijn sleutelring en die weer in mijn boekentas maar zondags heb ik hem de sleutel bedoel ik aan 2 schoenveeters op mijn middel dat heeft Connie ook en is erg veilig sluig je die vertaling weg, voegst jullie dat zie je normaal, dat deed ik vroeger nooit het zal wel geen vertaling zijn het is een nieuw gedicht zei je weet wel op wie flauw toen ging ze heel hard aan het maceren en ze liep mij met rust ze vraagt me anders niets meer van smid maar ze doet nog wel afwezig misschien weer een andere bevlieging ze is weer lotterachtig de laatste dagen maar ze vertelt er maar niets van ik ben het trouwens op niets opgesteld 17 februari ik had mijn dagboek tevoorschijn gehaald en ik had mijn benen in een voetenzak gestoken want het is erg koud toen er gebeld werd het was Connie hevig opgewonden kind wat bezuild je, zei ik want ze had een erg kleur en haar neus glom met de zomerskoeten gaat het nogal tegenwoordig Joost, ik zie er zo geweldig toe zei Connie en ze stak haar regelaar zijn ook in de voetenzak helemaal bij vergissen, dat zag ik wel zal ik in jullie's kamertje het gashaartje aansteken daar zitten we knusig oh nee, het is hier best nee, laten we hier maar blijven Connie snoot haar neus in een zakdoek van haar vader en toen kreeg ze een hoestbui ik zit er zo lelijk in Joost ja, dat heb je al een keer gezegd zei ik, somber je kent Ruud Duive, he die lange jongen met de o-benen maar die ken ik wel hij heeft geen o-benen nu, dan niet hij is ontzettend aardig zei Connie, zo goedig zeg en zo leuk ik dacht dat je nog altijd verliefd was op Guus wel nee, al lang niet meer maar jullie vragen maar nooit naar nu, maar dan praat ik er maar niet over ik ben dol, zeg op Ru vind je Ru geen mooie naam ik sta er naar Connie ze glom nog altijd en ze zag er wel helemaal naar uit dat ze dol was op iemand, op Ru of wie dan ook voor haar, het lijkt me zo zenuwachtig maar ja, dus wel een mooie naam zei ik, om haar plezier te doen ik kwam hun zochten altijd tegen als ik naar school ging en dan lacht hij zo'n beetje, en ik ook en vanmorgen is hij voor het eerst een eindje met opgelopen oh, daarom kwam je dus te laat ja, knik de Connie en ze wuiften zich toe met een zakdoek van haar vader ze trapte me ook erg met haar laars in de voetenzak dat ik niks merkte, het was allemaal opbinding van haar en nu vanochtend joh, hebben we afgesproken om morgenmiddag een eindje om te lopen hoe kwam je toch zo raar? zei ik wat is daar nu aan met zo'n malle jongen te wandelen hij is helemaal niet maal, zei Connie helemaal niet, hij praat wat wat onderhoudend, heus ik trok ongelooflijk mijn schouders op en mijn voeten uit de zak wat mijn kleine teen lag al los nee joh, werkelijk toe, doe jij niet zo gek, ongelooflijk ik kan er met niemand over praten stel je voor als het thuis wisten moeders loopt me op of ze stuurde me naar een kostschool voor jonge dames stel je dat eens voor ik dacht, dat er al wat gebeurd was bij je thuis nee, nog niet, maar het kan zei Connie somber want morgen is tante Catherine jaren ik zat verstand en ik dacht werkelijk dat die hele ru niet erg goed op Connie werkte je tante wat heeft die met ru te maken ze is jarig en nu moet ik er heen met vader en moeder en boer de hele dag en ik kan natuurlijk geen minuut weg komen en dan staat ru misschien de hele middag op te wachten en dan gaat hij naar mijn huis en onze juf blijft thuis en die zegt dan natuurlijk dat ik bij tante Catherine ben wel nee, zei ik denk je dat huis? die jongen wacht niet langer dan vijf minuten denk je dat hier zo'n drukte van maakt wat ben je onheartelijk joop zei Connie toen bedacht ik opeens dat ik werkelijk niet erg hartelijk was en ik zei dus maar gauw misschien vindt hij je ontzachelijk aardig en dan is het wat anders natuurlijk Connie fleurde weer wat op zit ik er nu niet erg mee ze deed toch wat trots schrijf in mijn briefje dat je tante jarig is maar ik weet niet waar hij woont tja, zei en ik keek pijnzend wat dan? ik heb hem toch al een briefje geschreven en je weet niet waar hij woont hey joop, geef jij het hem morgen middag even je gaat toch met pien uit ik vond het niet sleuk want natuurlijk zou ik wel weer gezien worden en dan zou alles weer op mij neerkomen maar ik zei toch goed, geef maar hier waar staat die ridder van jou bij de vierde rondpunt van het conning in the park jacuz, wat een eind uit de buurt je vindt het toch niet erg? wel nee wat zal je ridder verstand staan als hij pien en mij op zich toeziet hopsen toen poes de connie weer stel je voor ik zie je al zeg je mag het briefje wel lezen joop ik zou het niet eens willen maar staat niets bijzonders in nee, liever niet nou, dan ga ik maar dank je verschrikkelijk, zei con en knoot daar jas al dicht maar toen schoot me wat keer al achterste binnen dat komt altijd zo plotseling zeg, zei ik misschien heeft hij telefoon kind, daar zeg je ze wat natuurlijk heeft hij telefoon natuurlijk laten we meteen gaan kijken er is toch niemand thuis we snorten beneden in het telefoonboek maar we wisten natuurlijk niet een paar heten en er stonden 6 duiven onder elkaar laten we ze alle 6 maar afwerken zei con, en bij jij opzeg als ik zijn stem hoor, sta ik helemaal paf wat gek het zou mij niet kunnen schelen nou zei con, veel betekend ik vroeg aan 1 8 3 3 dat was a duif ja hallo zei een woestemannenstem dat negeerde ik natuurlijk is het hem voeg conny zou ik meneer ru duif even kunnen spreken wie zegt u conny kneet me in mijn arm ou, ru duif geelde ik ja, als u niet duidelijk spreekt kan ik de horn wel ophalen ech, u duif, ru duif zei ik angstig langzaam je ken ik niet, begon de a duif als hij tenminste zelf was en rang, ik was afgesloten het was hem zeker niet je moet me niet zo geweldig knijpen die man dacht natuurlijk dat ik gek was veruit, als het volgende c duif 296 hallo je vrouw 296, zei ik nee 296 want de je vrouw verstond 70, toen hoorde ik de damestem met wie spreek ik met wie spreek ik zei ik met wie spreek ik zei ik met wie spreek ik de dame ongeduldig met wie spreek ik ik kan ja, hoort u eens, als u niet wilt zeggen wie u bent, bell ik af toen zei ik ik ben het meisje van ru duif en nu wil ik hem graag even aan de telefoon hebben dan ben je verkeerd verbonden snoude de dame maar ik spreek toch met duif ja, met christiaan duif nu, dat kan toch zijn vader zijn mijn broer is ongetrouwd snupte de bemiddelijke en weet u dan niet eens het telefoonnummer van u aanstaande zeker wel, zei ik 78 263 maar dat was maar een grapje vrouw wat had ze allemaal? informeerde konnie die bibberder van opwinding ze was vertoornd en haar boer heet christiaan en die is ongetrouwd zo, het volgende nummer he, he, is dat zoegen kijk, zei konnie en ze wees met haar vinger bij kijk, hier staat k r duif daar zit een erg in probeer die eens ik wou dat die hele duivenfamilie uitgestorven was he, en ru ook zei konnie, ru alleen over, het zou zoveel gemakkelijker voor ons zijn het is nummer 475 zei konnie ik voeg het aan de telefonie vrouw bleek vertoornd liep me erg lang wachten en mopperde ik toen wat in haar baard even, ik kreeg het en het andere eind klonk een opgewekte mannenstem hallo ik kreeg dadelijk een ingeving dat zou ru zijn heeft hij een hoge stem zei ik, daar zei hij tegen konnie ja, ja, erg hoog, prachtig spreek ik me, meneer ru duif zei ik, dus vol verwachting ja, daar spreek je mee god dank oh, zeg ru hier spreek ik met konnie ik hoorde konnie achter me trappelen en af en toe kreeg ik een por in mijn rug maar dan schopte ik achteruit met konnie ja, met konnie raland, je weet wel ja, zeg ru ik kan morgenmiddag niet wandelen ik moet naar mijn tante, die is jaren het spijt me erg, zeg het is jammer ja, even ik zie je dan zeker maandagmorgen wel hey nee, zeg konnie achter me dat had je niet moeten zeggen, staat ze opdringerig maandagmorgen ja, voor school als je wilt tenminste verminderde ik de opdringerigheid het zal moeilijk gaan nu dan niet wat zegt hij, privil de konnie kan het niet? hij wordt jammer nee, want zit u ik ben ru zijn vader oh, dat kon ik niet weten u zei dat u ru duif was ja, senior maar ik zal de boodschap aan mijn zoon overbrengen het zal hem ongetwijfeld spijten ik ben blij dat u het zo kalm opneemt, zei ik want massas vaders zouden anders zijn oh jop kerm de konnie in mijn rug zo, denkt u dat? ik weet het bij ondervinding ik begon ergens spraakzaam te worden hebt u dan zo'n boze papa ja, nogal maar ik ben konny raland niet voelde ik me verplicht om te zeggen want anders zou hij er een paar raland op aantien en dat is een klein verlegen mannetje die nooit wat durft zeggen in huis zelfs niet tegen juf zo en met wie? maar toen brak de telefoon hier vrouw die het natuurlijk verveelde, het gesprek opeens af sprak je met zijn vader voeg kon en er was zo'n malle uitdruk op haar gezicht ja, toevallig maar tind het niets, hij was erg geschikt en hij zal ru de boodschap overbrengen hij vond het erg leuk geloof ik je hebt het helemaal verkeerd ingepikt zei konny en ze is tamelijk vertoorend weg gegaan daar kon ze natuurlijk niets aan doen dat ze dat zei want pop zegt dat alle verliefde luien onturekenbaar zijn bet hij ook want die heeft laatst drie paar kausen over elkaar aangetrokken toen ze naar een partij gingen ze had al gedacht wat zijn mijn schoenen klein maar ze had het toch niet eerder gemerkt voor ze zichs avonds uitkleden 15 februari vanmorgen heb ik uitgeslagen zalig tot kwart over elf ik heb met genot gegund dat was voor het eerst in twee jaar geloof ik al door onder het aankleden zei ze moet je nog niet opstaan toe joh, wees niet zo luid waar ik zei tegen Mina die met het warme water boven kwam wees eens engelachtig en breng maar een kop chocolade en een paar beschuitjes dan zal ik je in aanzicht sturen wanneer ik in ze stad uitga wat een grote mensenau lures spotten jullie het komt haar best toe schaap er was weer wat vernederend voor mij maar het chocolas maakte me des niet tegenstaande net zo lekker en de beschuitjes waren vers en bos ik deed er heel lang over en als jullie dan weer naar me keek en wat zij, dan nam ik een nieuw hapje en knikte ze gevierend ik had net voor de koffie beneden en omdat het mooi weer was zei ma dat ik de tunneldoos op moest ik had nog in mijn hart naar regen verlangt maar die komt nooit als het je goed zou uitkomen om half twee kwam pin me halen pin in een leuke waar een van haar zusters fabriekte jas met een ingewikkelde portueersteek om de kraag en om de mouwen en ook op de centuur die pin heel nonchalant achternaast leept want ze had vergeten hem dicht te maken pin komt altijd zo genoegelijk aan kamer binnen ze denkt er helemaal niet aan of haar hoed wel recht zit of dat er misschien haren wapperen nee, ze dansen zo vier mogelijk door een deur en op de drempel zong ze al dag meneer, dag mevrouw dag Julie, dag Kees dag Joop Julie zei natuurlijk direct je centuur hangt los oh dank je, zei pin ja, dat ding vergeet ik nog alles en ze schoorde hem heel stijf om haar middel zodat de mantel overal uitpobbelde waar ma en Julie allebei naar keken veronderde men niet dat ma later beweerde dat ze pins mantel afvreus vond en toen zei pa ze lijkt me een flinke meid maar daar had ma natuurlijk niet op gelet wel, dat haar voortanden afwijken pin en ik gingen op schou eerst naar een bloemenkelder die pin van haar dienst meisje had opgekregen en die razend goed koop moest zijn want we wilden wat bloemen meenemen voor je vrouwijers ik had nog een kwartje over van mijn zakgeld en pin had 32 cent pin zei dat hun dienst meisje zei dat je in die bloemenkelder voor 50 cent een reuze bouquet kon krijgen maar je moest wel erg afdingen nou, dat lijkt me wel leuk we kwamen bij de kelder die haar nogal gagem zinnig uitzag je moest vier treden afdalen voor je bij de deur was ik stelde me opeens voor hoe hoog Julie haar neus wel zou optrekken wanneer ze wist dat haar zuster in dergelijke gelegenheden kocht pin zei ze zullen wel ontzettend over vragen als ze jou goed zien joh ja, vast zei ik somber toen duwde pin de deur open en rolde meteen in een korf want ze zag niet dat er een hoog opstapje was de korf was gelukkig leeg en pin krabbelde er behouden weer uit een jevrouw met een zijde bloes en heven gespelde met stenen in haar kwafuren die werkelijk wat had van die van Julie op het studentenbal zal Julie toch eens vertellen als ze weer erg vervelend is draaide naar binnen pin sloeg net haar mantel af want daar zat modder aan uit de korf wat is er van uw dienst, dames? zei ze en ze lachte zo zoetelijk ik kreeg direct een antipatie tegen haar rozen, zei pin wat kost ze de rozen het was erg donker in de kelder en daardoor kon je de bloemen maar schemerig zien maar pin stond net onder een vaas met rozen dus daar waren we zeker van 30 cent het stuk dames ik deelde dat zou net een roos zijn voor 57 cent en een knop misschien oh, maar dat is vreselijk duur heb je niet wat anders, voeg pin wat goedkoper is de dame draaide met haar schouders en zei hooghartig alle bloemen zijn duur en wij hebben hier dit magnifiek mooiste soorten ja, je kunt er zo weinig van zien het is hier zo donker, zei pin ik had nog niets gezegd alleen maar gesnovelen want er hing een lucht van aangebrand eten die vermengd met de geuren van onzichtbare bloemen erg vreemd aan deed en misschien zeggen pikant dat hebben ze me nog nooit eerder gezegd zeiden zij de bloes die op de rug een grote scheur had dat zag ik toen ze zich vlak voor mij omdraaide en het klonk werkelijk strijdlustig ik had niet veel puf om in de angstige kelder aan het vechten te slaan en daarom hakte ik alle verdere debatten over de donkere kelder af met de keelacht geworden geeft u ons 15 rozen voor 57 cent of heb je die niet wel zeker heb ik die magnifique theerozen 40 cent het stuk 15 voor 57 cent donk ik weer heb je misschien niet liever orgidees voor die prijs, informeerde dame natuurlijk liever orgideen had pin, mogen we die eens zien zaak rupte je vrouw na een spelong die achter de kelder was hier en laat die dame wat orgidees zien ze willen er 15 mens wat zeur je klonk een boomstem uit de spelong nou, kom dan toch toen begon ik het opeens een beetje angstig te vinden de zijde bloes ritselde zo quaraardig en de scheur gaapte en het mens zelf draaide maar voor ons langs en wiebelde met haar schouders en haalde zo'n grote monsterachtige haar speelt uit haar vettige lokkenpracht vreef hem glad op haar huub weer in pin is hier griezelig bromdijk heel zacht wat, zei pin, die zo onverschillig stond rond te kijken met haar wenkbrouwen hangend op haar neus en haar handen in de zakken het is hier afschuwelijk zei ik op onze voorzichttoon oh, zei pin, hard op had die wat dame vroeg de zijde bloes rechtstreeks aan mij nee, zei ik niets hoe goed je hebt u op en de schoonhuis uit de kelder monsterde mijn tondelboos die zeker het enige lichtpunt was in al die duistenis zoiets hebben Niki van mijn verleden week nog ander schoonmaaks te gegeven zo, dat kan zei, groot moedig ja, kom je nog oh, ha je toch stil ik kan maar vestie niet vinden nou, dan doe je geen vestie aan ik dacht ik dacht werkelijk, dat orgideen veel duurder waren hoe kom u daarbij, dame maar dat klonk zo haterlijk dat Pinter zijde tegen mij privilde wat tot ze raar juist en toen kwam uit de spelonk een man naar ons toe die erg veel leek op de zijde bloes hij zag er ook net zo glibberig uit hij naad zijn vestie gevonden, want het had hij aan en hij liep heel vier zonder jas en wat is er van de dames der believen? vroeg hij en het deed net zo zoetelijk als de kelderschonen ze waren natuurlijk poor en zuster we wilde rozen hebben, zei ik t-rozen, 15 voor 57 cent maar nu zegt hij de jevrouw dat ze er net zo goed orgideen kunnen nemen vie, je bent maar er eentje preest de man, en hij lachte heel hard met 3,5 tand Pien liet een stapje achterwaart naar de deur ik stond al op het eerste treedje want die lach gaf je kippenvel we zeiden helemaal niet, maar vie barst de plotseling heel vondwaardig los ja, ze denken bij ons soort mensen maar te kunnen pingelen wel zeker, pingel maar toe het is hier een versoenelijke zaak hoor, we staan niet met een bloemenman op het plein waarom dat we nu toevallen geen fijn spiegelruiden hebben, en ontwijn nou, oh Shaak, zet die fijn dames en zuifertjes op de kleine steentjes het was een erg vriendelijk verzoek maar Pien, die op gymnastiek de beste is was met één sprong al het treedjes op, en ze sureden mij letterlijk mee de deur uit mijn getailleerde mantelpak kreeg een knal maar dat hinderde niet we renden weg, zodat de tondeldoos op mijn hoofd geen weersprong mensen als gek, heigde Pien stapel wat een griezelige bende was het daar trus moet me eens weer een adres opgeven voor een ploemenwinkel waar moeten we nu heen naar het plein, zei Pien daar worden ze de minste niet vertoond op het plein kochten we voor twee kartjes een bos vroeg asters, waarom pleinman ons eerst 1,50 vervoeg en daarmee toegen we naar je vrouw weiers het is erg leuk geweest nu weet ik ook hoe haar camera uitziet, heel eenvoudig maar echt gezellig Pien riep dadelijk wat artistiek, wat een leuk spullen hebt u, en die matten zijn zo aardig, vind je niet joop Pien is overal dezelfde ik geloof dat hij zelfs bij de generaal op een punt van de tafel zou gaan zitten met slingeren de benen en iets mols zou roepen je vrouw weiers heeft onze bloemen direct in water gezet dat geeft je zo'n dankbaar gevoel want ik heb ook wel eens bloemen meegebracht voor iemand die 20 keer zei dat ze het vreselijk leuk van me vond maar toen ik weg ging, lagen de stumpers nog altijd op tafel in papier ik geloof nu toch wel dat die vrouw weiers niet anders is als ze zich voordoet zoals volkstamme mensen zijn ze is nooit erg uitbundig maar daarvoor is ze ook te oud en ze is zo gelijkmatig en zacht en toch ook weer zo verhoorlijk ze heeft ons het portret van haar zus te laten zien en van haar ouders en van haar vroeger thuis zo'n echt leuk oud huis met klim op langs de muren en wilde wingerd dat zei je vrouw weiers want dat wisten Pien en ik niet natuurlijk nu kan ik me best voorstellen dat ze later weer buiten wil wonen en Pien heeft zich ook direct aangemeld als lusier de vrouw weiers dat de hele club dan maar komen moet u bent een schat, zei Pien maar u weet niet wat u begint en later op straat zei Pien wat gek juist dat ik eigenlijk een hele verkeerde voorstelling van haar had zei het wat een aardig gezicht en wat praat ze lief als ik zo iemand had om mijn lessen toe te zien dan kreeg ik vast een tien voor verleid en nu heb ik een drie knikten ze somber terwijl zij er centuur vast shorden te maken einde van hoogstuk 8