 Opname deel 18 van Major Frans. Dit is een LibuVox-opname. Alle LibuVox-opname behooren tot publieke domein. Voor meer informatie, of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibuVox.org. Opname door Anna Simon. Er was licht in de zijkamer. De heren zitten al bij de thee, hernan Francis. En nu eerbaar binnengaan nog een verzoek, Leo. Zorg er belang in stelt zodra later meer van mij horen. Want het verlicht mij, u dat vertrouwen te streken. Maar spreek maar mij nooit van, uit u zelfen. Want er zijn ogenblikken waarin ik dat niet verdragen kan. Ogenblikken waarin het mij zo goed is te vergeten. Ik versta u, Francis. Wees een gerust op. Spak ik ernstig. Maar somber. En drukte maar even de hand die ze mij rijkte. Eigenlijk had zij mij gedaan wat Lord William Haar had toegebracht. Ze had mij een illusie benomen. Het was eerlijk. Het was waardig. Dat moet ik bekennen. Maar het viel mij hard. Harder dan ik mij had kunnen voorstellen dat ze ook een blik in haar verleden mij treffen kon. Ik was er op verdacht geweest dat er veel in haar hart was omgegaan. Zelfde had ze met haar stond bekend dat ze campagnejaren had doorgemaakt. Bitteren levenservaring had opgedaan. Het hart was daar niet buitengebleven, dat sprak vanzelf. Had zij mijn ene gewoon liefdesgeschiedenis verteld met een ongunstige afloop. Mijn gesproken van teleurstellingen met of zonder haar schuld. Van een gebroken engagement. Van een passie waarvan de vlammen nog lichten. Ik had me kunnen troosten. Ik zou er hoop gevoed hebben haar over dit alles heen te zetten. En de moed gevat om een smartelijk verleden door een heldere toekomst te helpen uitwissen. Maar deze Lord William had ik niet kunnen voorzien. En juist deze was het die mij de meeste ergenis gaf. Ik had indruk op haar gemaakt. Ik was er zeker van. Al kon ik niet wachten dat ik de eerste man zou zijn die haar hartstocht inboezende. Ik meende de eerste te zijn voor wie zij achting gevoelde en aan wie zij haar toekomst zou vertrouwen, omdat zij in hem haar meerdere zag. Ik schrijf het neer, Willem, wat mij door hoofd en hart ging, al zie ik uw mogelijk glimlachen over mijn aanmatiging of mijn naiviteit. Wel nu, juist diezelfde stelling die mij de nodigste, de begeerlijkste scheen bijeen de verbindenis voor het leven, had de Engelsman reeds bij haar ingenomen. Hij had die niet kunnen en niet mogen behouden, dat is waar. En hij had, zoveel ik uit haar mededelingen oordeelde kon, een fair play met haar gespeeld, mogelijke ten koste van zware, mannelijke strijd. Maar dat alles nam niet weg, dat hij bezeten had, juist datgene waar ik naar stond. Een invloed ten goede, waaraan zij met beleidschap gehoor gaf en die haar hart voor liefde had ontsloten. Al had hij uit wijze voorzorg, uit edele zelfverlogening, haar omtrend haarzelf vertrachten te misleiden, gelukt was het hem niet. Hij had haar slechts van toren tot bitterheid opgewekt en sinds had het tijd en afwezendheid haar wel kalmen gestemd, maar was er rust gekomen, geen vergetelheid. Zij was hem, haar stille verering blijven wijden en mogelijk was het dit, juist dit, wat haar voor alle verdere aanzoeken doof had gemaakt en blind voor alle verdiensten die in haar oog de vergelijking met de afgot niet kon doorstaan. Misschien had ze met mij haar vertrouwen te schenken nog iets anders bedoeld dan oprechtheid. Had ze bedoeld mij af te schrikken van iedere onderneming op haar hart? Had zij bedoeld mij als zonder opzet te zeggen dat ik haar niet oprekenen moest dit beeld uit haar hart te verdringen? Juist omdat ik haar een ogenblik had zien wankelen en zijzelf dat gevoelde hadden zich opnieuw willen vastzetten in dat besluit. Wat er ook van waren, ik had een indruk ontvangen die mij pijnlijker trof dan haar bruske uitspraak bij onze eerste kennismaking dat ze mij mede op de hei zou laten staan als ze tevrezen had dat ik met een huwelijksvoorstel aankwam. Nu ze mij kenden, nu ik er eens zover gevoorderd mee net te zijn dat ik maar een gunstig ogenblik had af te wachten om haar te spreken van mijn wensen en onze veruitzichten wie op ze mij haar lord William voerde voeten en ik voelde mij teleurgesteld niet slechts, maar ontmoedigd. Het andere was haar held geweest, wat kon ik nog voor haar zijn. De vertrouwde aan wie zij haar een Iliade uitklaagte als in het oude treurspel. Ik had een gewaarwoording of ik verminderd moest zijn naar haar ogen. Ik verloor in mijn houding die kanten en die vrijmoedigheid waarin het geheim had gelegen van het overwicht dat ik aanving op haar te verkrijgen. Dit maakte mij die ganze avond stroef en teruggetrokken. Ze moest het mij aanzien dat ik worstelde met hindelijke bijgedachten en het kwam ervoor dat zij zelf ook gedrukt en neerslachtig was. Het oproepen van die smartelijke herinneringen had haar zeker veel gekost en nog bleef zij als onder de slag van dat verleden gebukt en zat neer onder ons alsof zij niet meer van de onze was. Dit maal sloeg ze haar piano niet open, nog verraste mij met een balkosteum, maar hield zich bezig met een dames handwerkje dat hij juist niet vlug af ging en dat haar gehele aandacht scheen in te nemen. Ik plaagde haar een weinig met haar cocherie. Ze zag me aan met een verwijtende blik, terwijl ze mij toefluisterde. Dat moest hij nu niet doen, Leo. Nu gewet waarom ik zo onhandig ben. Ze had gelijk. Ik was vreed en ik was kwelsiek. Ik zag altijd Lord William in voor mij in gedachten van Willem III. Wins portret ongelukkig am medaillon boven het schoorsteenstuk prijkte. Lord William die tussen haar en mij in stond en die mij uitlacht dan dat ik te laat kwam. Ik wist niet met haar te praten. Ik zag niet hoe ik kon blijven zwijgen. Uit verdriet, uit verveling, gaf ik mij temprooi aan de generaal en zijn compare bij de speeltafel, instilte dankbaar dat Francis zich er buiten hield, maar zeer onvoldaan over mijn eigen houding, toen ik dan laatste de vrijheid vond om naar mijn kamer te trekken. Ik zal u niet vervelen, Willem, met al de tobbereien waarmee ik toen mijn slaapeloze nacht vervulde. Ik schaamde mij over mezelfen. Waar waren mijn moed, mijn volharding, mijn vaste Willem deze onderneming tot een gelukkig eind te brengen? Helaas, toen ik die vatten, vrij van geest en van haat, nog niet aangetast door de kwalen der liefde, der jalousie, die mij de helderheid van geest benevelde. Ik zou bij Francis verloren zijn als zij mij in mijn zwakheid had kunnen zien. Zo kon het niet blijven. Ik stond op met een klukbesluit. Ik wist nu wie en wat ik tot mededinger had. Het bleek uit alles dat geen ander tot hier toe, die Lord Willem, had verdrommen. Geen ander, wellicht, was ook zijn weg met haar gegaan. Ik had die uit mijzelf ingeslagen en was in elk geval geen dwaalspoor, al was het pijnlijk een ander na te treden. Het was de weg naar haar hart. Hij had het gewonnen, maar hij had het onbevredigd gelaten. Hij was teruggetreden en hij moest het, waar ik vrij en moedig kon voortgaan. Hij was het ideaal geweest dat niet kon verwezenlijkd worden. Ik was de werkelijkheid die de vervulling van al haar wensen kon bieden. Het was tien jaar geleden, die schim komen op de achtergrond worden gedrongen. Zij was nu geen tweepend kind meer, dat de hand van de mentor kusten en dat een Romeo meende te zien in een veertiger. Zij was nu een volle, jong, vrouwelijker bloei. Zij was nu de schalke, weer barstige katarine die haar Petruscio met beleidschap in de armen zou vallen als zij eens in hem haar overwinner hadden erkend. Hoe kon ik mij toch zover ontrusten over de Engelsman? Wat had mij niet al gelasterd dat mij niet had teruggeschrikt en deze, juist deze, had mogelijk juist mijn segepraal voorbereid. Was het niet mogelijk dat ik op de ene van de rewijzen zijn herinnering bij haar verlevend had en had de vergelijking mij niet schade? Ik moest haar de zekerheid van hebben. Ik kon niet lang dus wankelen tussen hoop en vrezen. Op grafaar af van onvoorzichtigheid te begaan, wilde ik haar vragen of zij het spoorloos verdwijnen van Lord William een volstrekt onvergoedbaar verlies achten. Maar die dag had iedereen op de werven het druk met het feest van de volgende. Francis was onophoudelijk in besonding met de kapitein en zo goed als ongenaakbaar voor mij. Het kwam mij zelfs voor dat ik zowat als facheur Troisem werd beschouwd. Om niet in de weg te lopen wilde ik naar mijn kamer gaan toen Francis mij terzijder riep en een billet in de hand duwde waarmee ik van het hulppostkantoor een aangetekende brief voor haar moest afhalen. Het was beter dat de generaal daar niets van merkte en zelf had zij vandaag geen tijd, sprak zij, niets onder enige verlegenheid over de dienst die zij mij vergen moest. Dat is het minstens de Francis, maar waarom maakt zij nu ook zoveel drukte van het verjaarfeest? Dat zal ik u zeggen, die lieden hier zijn dat altijd gewoon geweest en als wij nu niets doen, is het een al te spreken bewijs van verval. De schoolmeester komt zijn feest goed brengen met een kurbende uit de dorpseugd die verse opsnijen. De palsen komen feliciteren. De motabiliteiten waarmee we niet een openbare oorlog zijn, zoals de ontvanger en dominee, komen hier eten. De mogelijkheid bestaat dat er nog de een of andere oude kennis van het Groepenpaar komt opduigen die de dag onthouden heeft. Dat alles moet een weinigje geregaleerd worden en dat is niet af te weeren, tenzij we gezamenlijk de vlucht nemen. En dat gaat ook niet. Rolf was er op bedacht en ik heb hem moeten bedanken voor zijn voorzienige wijsheid, want het is morgen zondag en dan kan men hier niets gedaan krijgen. Gelukkig ben ik nu zelf weer in bonus als hij met die brief terugkeert. Het eerste is dat wij voor een paar dagen onze vrijheid missen en dat ik u zo wat links moet laten liggen. Maar neem wat geduld. Daarna heb ik weer rust en tijd tot uw beschikking. Zo scheiden we, zonder te vermoeden wat er al niet tussen zou komen, eer ons die rust en vrije tijd werden gegeven voor zulk een vertrouwelijk onderhoud als ik mij voorstelde. Ach, al hebben wij nog zo'n vaste wil en de omstandigheden zijn ons tegen, dan zijn zij de sterkste, daar is niet aan te doen. Ik had dan zet dat op mijn schade ondervonden, al verzekerd potgiet er ons. Jenny blijkt toch de omstandigheden te groot. Altruifelijk niet of hij spreekt uit ervaring, kun je het maar al te goed dat ik zo'n herkules niet ben. En zelfs, ik had hem in mijn geval willen zien om te weten hoe hij over die valammende kwelgeesten zou gezegervierd hebben. We aten laat en vrij eenvoudig die dag. De kapitein was naar de stad geweest met het wagetje van Pauls en wij hadden naar zijn terugkomst gewacht met het diner, tot grote ergernis van de generaal, terwijl Franses beslisten dat het billijk was en zo zijn moest. Aan tafel kreeg Franswenke twee brieven. De eerste verscheurde hij met een uitdrukking van vrevel en teleurstelling, na die even te hebben ingezien. De andere reikte hij open aan Franses toe, terwijl hij zeide, Willibald wil je morgen komen degeneren, kan dat? Het moet kunnen. Al zou het veel aardiger zijn zo het op een stiller dachtrof repliceerde Franses. Maar de brave jongen zou raar opkijken als we zeiden dat hij niet welkom was. Willibald. Mij schoot ineens te binnen bij welke aanleiding ik die naam voor het eerst had gehoord. Is dat een luitenant Willibald, vroeg ik, Franses aanziende? Hij is nu kapitein, is hij u bekend? Als een vermaard leider van de coutillon, antwoorde ik onvoorzichtig. Het is waar, hij is een goed danser, maar hoe weet hij dat? Herinner u dat ik een ganse avond in de zetse gezellige wereld heb doorgebracht voordat ik hier kwam? En dat was genoeg om uw vertrouw te maken met alle kankans van voorheen en tans. En gezeld wijs en weldoem daar behoorlijk notitie van te nemen en de lieden te houden voor het geen ze daar gelden, sprak zij, mij aanziende met haar klare, scherpe blik, en een ironieke glimla gespeelde om haar mond. Tals of zij raden hoe zij toen Le Fre de Lac conversation had geleverd, een mij doorzien wilde om te weten wat er daarbij in mij was omgegaan. Ik wist mij niet onschuldig, maar ik moest mij goed houden. Ik heb deze naam opgevangen en onthouden, zie daar alles, maar mijn bezoek op de werven bewijst u immers hoe ik de medisanssociaal op haar prijs weet te schatten. Als jij u daar ook niet boven had gesteld, zou ik niet weten wat van u te denken. Vluisterde ze mij toe, want het aparte, op half luide toon gesproken ging buiten de generaal om. Nu, gezeld kapitein Willibald leren kennen en ik twijfelde niet aan of gezeld bevinden dat hij nogal wat anders is dan een bodanceur. Ik boog mij, als veruit overtuigd, en hierbij blevert. Rolf en Francis hadden samen weer conferenties. Ik ging alleen wandelen. Bij de teging alles zo verluchtig toe dat ik wel zien de hoer van een gezellig avondje niet komen zou en zonder lust om de generaal gezelschap te houden die ons alle bouwdeerde omdat Rolf hem niet als gewone kendienste stond, naar mijn kamertrok en meende nu een stapper met mijn journal voor te gaan. Maar pas had ik een paar pagina's geschreven of mijn oog viel bij het verschuiven van een papier op een pakketje dat aan mijn adres was. Bij het openen vond ik een kleine portefeuille, Ankeer de La Rucie waarop met goudraad mijn naamcijfer gebeurd was en het woord Souvenir, met FM daaronder. Het was hetzelfde handwerkje dat ik de vorige dag in aanvang had gezien. Het had haar moeite gekost, ze had er mogelijk een deel van de nacht voor opgezet en ik, ondankbare, had zo onbarmhartig gespot met haar gemis van vaardigheid. Het bleek tenminste dat het haar niet aan geduld en voorharding haperde. Bij het doorsnuffelen vond ik een muntbeljet in couvert waarop geschreven stond, in dank terug, haar naam en de datum, een staaltje van haar ferme en kloeken hand dat mij zeer begierig maakte naar meer, maar ik vond niets. Het was eigenlijk een damesportfeuille en niet eens geheel nieuw. Het arme, eerlijke schepsel had de eerste gelegenheid de beste waar genomen om haar schuld af te doen en mij haar dankbaarheid te tonen en ik was in een kwade luim geraakt en had haar gekweld. Hier was al de teerheid en fijnheid van een echt vrouwelijk hart dan mijn kanwonde en krinken en dat bloedezal, maar dat ze toch niet sluit voor wie er eens in is doorgedrongen. En dat was ik, het schee me in zekerheid. De peil die zij in het wilde had geschoten over het hechten aan praatjes was mij doormerg en been gegaan. Ja, ze had gelijk. Ik was zwak en laf met mijn aarzelingen, met mijn achterdocht die de volle uiting mijn gevoelens telkens terugdroom. Dat temporiseren ben ik moeder. Ik zal haar nu in ditzelfde ogenblik opzoeken en zeggen wat er in mij omgaat. Ik heb mijn pretext om haar te storen, al stoot ze me af. Ik zal mij niet later verdrijven voor ze het nodigst heeft gehoord. Dat is in vijf minuten gezegd en wij verrassen de generaal op zijn verjaardag met onze verloving. Reeds was ik opgesprongen en had de kruk van de deur al in mijn hand toen ik een zondeling gerucht aan één der rame waarnaam. De blinden waren niet gesloten, hoe waar de licht brandde. Het kwam mij voor of mijn aan de ruiten tikte. Ik moest terugkeren om te zien wat het was. Ik hoorde een schorre stem. Francis, Francis, hoepen. En ik zag een hand die zich aan het hout vast klemde. Francis, kom me te helpen of ik zal die vermondere roeden breken, riep de stem. Ik antwoordde niet en kwam ook niet te helpen. Ik wilde zien hoe de binnenringer zich over het bezwaar heen hielp. Dat ging vlug genoeg. Het oude houtwerk kraakte als riet. Een hoofd kwam ras door de opening. De beide handen leundde op het houten kozijn. Er kraakte nog wat hout en wat glas. En de persoon die niet tegen inbraak scheen op te zien, was met een forse en vluggesprong binnen. Wat wilde van de vreule mordang, vroeg ik. De stoute indringer tegentrederde met een wand trouwen dat nu niet ongerechtigd was. Een vreemdeling hier, riep hij uit, in plaats van antwoord te geven. Dat verwondert mij. Ik dacht niet dat ze meer aan logeergassen deden. Mij dunkt ik heb nog meer reden om verwonder te zijn over de wijze waarop jij hier binnenkomt. Ja, die is somewhat irregular, dat herken ik. Maar ik ben daarom toch geen dief, geen inbrekker. Ik kom eenvoudig zo binnen omdat ik in huis geen opschudding wilde maken. En zeker meen het te zijn, Francis hier te zullen vinden, daar ik licht zag en niet raden kon dat er iemand vreemd was. Maar nu ik er helemaal ben, moet geen me toestaan wat te rusten en te overleggen hoe ik Francis te spreken kan krijgen. En hij liet zich neervallen op de grote, ouder werd ze zoven. Bra, dat ding is ook alweer vracker geworden, gromde hij, toen het meubel onder zijn zwaar te dreundde. En rondziende sprak hij halfluid. He, dat staat kaal, de oude familieportretten zijn weg. Zeker door de mod en de rotten opgegeten met huid en haar. Alles bewees dat de man hier geen vreemdeling was. Zijn er manieren waren vrij en sangen, maar niet eigenlijk gemeen. Zijn er kleding ook had niets van een havenloze vagebond. Al was hij enigszins fantastisch en opzichtig. Een kort zwart-fluële jasje met metalen knopen. Een kleurig voelaar losjes om de hals geknopt. Een pantalon, kolam van pauwgrijs laken en verlakte rijlaarzen met sporen. Ze waren gremsleren handschoenen en de chapeau croquet, die op de grond gevallen was bij zijn woestesprong, stelde een elegant rijgewaad daar, zoals een vreemdeling, of een student het zich ten onzend zou veroorloven. Heb jij hier niet wat voor mij te drinken, vroeg hij, nadat hij mij de tijd had gegund hem eens goed op te nemen? Al is het maar een glas water. Ik heb goed drie uur te paard gezeten om de wandeling naar de werven niet mee te rekenen en ik ben hees van het stof. Hij spakt zijn Hollands met zeker vreemd accent. Hij had het voorkomen van een vijftigig, hoewel hij mogelijk jonger kon zijn. Zijn een levendige, beweegelijke trekken die nooit in rust waren, de menigte fijne rimpels op zijn verbrand voorhoofd en de mattenpleekheid van zijn gelaad, getuigde van sterke hartstochten en van kampagnejaren, zoals Fransus zou zeggen. Een ogenblik viel het mij in of ik hier met Lord William te doen had, maar hij gelijk niet opwillende derde. Integendeel haalde veel eer een visionomie à la rabellet, kort ineen getrunnen met een wipneus, dikke, sensuele lippen met een rosachtige knevel en grijsachtig groene ogen, die schalk en vermetel rondkeken. Hoe ongepas zijn optreden ook zij mocht, ik vond geen reden om mijn glaswater te weigeren. Toen ik het hem aanbood, kan ik mij niet onthouden te zeggen. Gescheint hij met de locatiteit bekend te wezen. Ja, nogal, en dat is geen wonder, ik heb hier menig guitenstuk uitgevoerd in mijn jeugd. Maar gij meneer, wie zei het gij eigenlijk? Een acu-dant van de Cornell of een protégier van Fransus dat hij hier zo logeert? Maar dumt, ik zou veel eer recht hebben, u te vragen wie gij zei dat gij hier zo binnen drinkt. Dat is waar, en ik zou het u met plezier zeggen, maar het is een geheim dat niet alleen het mijne is, en ik heb mijn reden om het niet zo aan de eerste de beste over te leveren. Noem mij Master Schmitzen, dat is mijn pseudoniem voor dit ogenblik. Heel goed, maar wat wilt gij dan eigenlijk Master Schmitzen? Allereerst had gij hier de blinde sluit, want daar kon verschrikkelijk veel tocht binnen. Het idee is niet slecht, had ik daar eerder voor gezorgd, mogelijk zou ik de eer van uw gezelschap gemist hebben. Hm, dat is nog zo zeker niet, leden als ik, weet er voor alles raad. Als dat zo is, zult gij mij verplichten met mij te zeggen, hoe gij het denkt aan te leggen om de vreule mordant te spreken. Ik zal u verzoeken haar even te waarschuwen dat ik hier ben. Geloof gij dat die tijdinger genoeg is al doen? Prestie, dat mag ik niet verzekeren, maar ze zal toch komen, ze heeft wel wat voor mij over. Hier komen, op mijn kamer? Bah, ze is geen prud, onze major Frans. Master Schmitzen, ik waarschuw u. Als gij uw ongepast uitlaat over de vreule mordant, zal ik u dwingen dezelfde weg terug te nemen die gij gekomen zijt. Oh, lala, meneer NN, dan zou dan wel toch eerst moeten zien wie van ons te sterkte is. En ik ben nogal een goed poxter. Maar dat zal zover niet komen, ik ben wel de laatste om iets te zeggen, of zelfs mij te denken, dat Franses mordant beleden gekan. Maar dit schildt gij mij toch toestemmen, gij die haar ook schijnt te kennen, dat ze de laatste is om uit zotte preutijd terug te blijven, als er questie is om iemand te helpen. Dat stem ik toe, maar zo gij haar hulp nodig hebt, kunt gij mij dan niet zeggen wat gij ervan heb verlangt. Dat zou te omslachtig zijn. Anfe, zo gij mij de boodschap niet verkiezen doen, zal ik Frits de huisknech moeten opzoeken, die er vast nog wel is. Maar de oude zal zich niet goed weten te houden en een verwensd misbaar maken dat mij ter stond zou verraden aan de colonel. Gij meent de generaal. Generaal? Zo, en denk ik gepensioneerd. Ik ben enige jaren buiten slans geweest. Nu dan. Ik zal de frullen mordant opzoeken en haar vragen waar zij Master Schmitzen een onderhoud wil toestaan. Goed, maar zeg dan liever niet, Master Schmitzen, want onder die naam kent ze me toch niet. Zeg mij daarom kort en goed dien u haar namen waaronder zij u wel kent. Vraag haar of ze iemand van haar familie die zich Rudolf noemt een ogenblik wil te woord staan. Ik zou haar overbrengen menschijn met beloofd erin te berusten als zij het afslaat. Hmm, gemaakt zoveel omstandigheden men zou haast zeggen dat gij zo iets waard als haar verloofde of haar pretendent als het niet al te onwaarschijnlijk waren. Waarom zou dat zo onwaarschijnlijk zijn? Vroeg ik gespannen. Want ik was altijd bezield door zekere onrust dat er in het verleden van Francis enige geheimzinnige hindernis school wel, ik heb altijd gehoord dat Francis Marlon meer roeping had om een battalion te commanderen dan om haar vieren nek te krommen onder het huwelijksjok. Was het anders niet, dacht ik en haar nam. Moest zij zich dan onvoorrandelijk gelijk blijven? Wat dat betreft het souven van farie is de regel. Zij zou een acceptie kunnen zijn maar afterall is zij in een vrouw. Dus zij gij de gelukkige hervat hij opeens in veranderde toon en mij aanzienen met een spotachtige glimlach terwijl zij een ondeugende ogen van schalkheid tindelde. Ik zou het werkelijk tot een groot geluk rekenen zo vreule mordant om mij na het willen zulke inconsequentie kon begaan viel ik in op een toon van strakke ernst die zijn spotlust enigszins matigde. Maar tot hier toe ben ik voor haar niets dan een neef. Ik ben Leopold van Zonshoven geparanteerd aan haar grootvaardig. Nu op mijn woord gezijd een paladijn die met ijver over de familie waakt. Zo zijn wij denkelijk neven, want ik ben ook geparanteerd aan haar grootvaardig. Eindigde hij na enig aarzelling en nu gij dit weet, zult gij zeker niet langer twijfelen of Francis zal mij willen te woord staan. Misschien kan het geen kwaad als gij haar vooruit verzekerd dat ik geen geld nodig heb. In tegendeel, ik kon wat brengen, zie maar. En hij herhaalde een portefeuille tevoorschijn die hij openmaakte om een aantal fijne, groenachtig gekleurde papierjes te laten zien. Ik wil haar dat, het zal haar zeker enigszins gerust tellen, en u denkelijk ook die mij nog altijd zowat half en half voor een highwayman aanziet. Ik zie u aan voor een zondeling die hier plezier en vindt te liden te mystificeren. Als Francis hier komt, zult gij wel horen wat ervan is. Ik kon niet langer wijvelen, maar toen ik hem verliet, nam ik de voorzorg mijn kamer van buiten af te sluiten uit vrees dat hij mij volgen en Francis overvallen zou dat haar appartement gelegen was in het tegenovergestelde vleugel van het kasteel de enige die nog een redelijk bewoombare staat was, waar ook de generaal en rolf hun kamers hadden. Ik vermoedde dat ik haar vinden zou in haar bout d'oir, waarvan ze mijn eens had verteld, toch waar ik mij nog niet verstout had te voeten zetten. Ik waagte het erop, tickte en noemde mijn naam. Einde van opname deel 18 van Mayor France Deze opname behoort tot de publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org Opname door Anna Simon Ik werd verrassd door een opgeruimd Kom maar binnen Leo Ze had er mogelijk op gereken dat ik haar voor haar attentie zou komen bedanken Hoe jammer dat ik nu tot haar kwam met een onaangename tijding die niet meer opgemaakt was en niet meer opgemaakt was. Hoe jammer dat ik nu tot haar kwam met een onaangename tijding die mij de gelegen hebben nam om voor mijzelf te spreken. Het spijt me dat ik uw stoor begon ik, ziende dat zijn carriëte zeer de schoof. Volstrekt niet, ik bladende maar zowat in een oud dagboek waarin ik sinds lang niet zat op te tekenen. Hier op de werven valt zo zelde iets bijzonders voor. Nu valt er toch iets voor, Francis dat al heel ongewoon is niet. Wat dan? Geziet er ondaan uit Leo ripsen naar mijn toekomende er is toch geen ongeluk gebeurd? Nee, hoewel het bezoek dat er voor u gekomen is, uw mogelijk niet heel welkom zal zijn. Een bezoek op dit uur, wie kan er zijn? Iemand die zegt familie van u te wezen en die geen andere naam opgeveel dan die van Rudolf ze werd bleek en Francis het voorhoofd. Mijn hemel, hoe komt die ongeluksvogel nu hier? Ik deel daarmee op welke zondelingen wijzen die man was binnengedrongen. Ja, dat is er wel een van hem zwakse, eer verhevelig dan getroffen en gezegd dat hij me spreken wil maar als hij het verlangt zal ik hem de weg uitzenden die hij gekomen is Nee, nee, dat moet niet zijn geen geweld, geen opschudding we moeten zien hem weg te krijgen zonder dat de generaal er iets van merkt dat is het voornaamste. Ik ga met u mee Leo, jij moet dit man maar eens niet naar vormen zien. Ik heb u gewaarschuwd dat het hier wat vreemd toegaat. Hoe ziet hij eruit? Armerlijk? Slordig? Vroeg zij onder het voortgaan Hij is wat zoendelijk gekleed Hij heeft wel iets vreemds en stelt zich wat vrij postig aan maar hij heeft gant niet het voorkomen nog de manieren van een vagebond Dat is hij ook niet, maar hij is er niet beter om. Integendeel iemand zonder geboorte en zonder opvoeding zou aan kunnen vergeven wat in hem onvergevelijk is en veel voor hem overhaapt Ik heb tenminste voor hem gedaan al wat ik kon meer dan ik mocht wel licht en toch, hoe beloond hij het nu weer met mij opnieuw te komen plagen wie weet voor welke onaangename zaak Kennelijk was zij eerder verdriet en ergenis getroffen dan door enige zachterig gemoetsbeweging Die man was haar niet dan een lastpost, zoals men ze aantreft in bijna iedere familie die het budget van de huiselijke zorgen verhogen en de soms van het huiselijke geluk bekorten. Dit bedenkende meende ik haar gerust te stellen met te zeggen. Ik moet u verzeker dat hij geen geld kon vragen Ik ken dat, maar zeker is het dat ik niets meer voor hem doen kan op dat punt. Ach Leo, ik heb een voorgevoel dat die man hier onheil komt aanrichten. Blijf bij me ik zal het nodig hebben. We stonden bij de deur van mijn kamer. Ze geef mijn arm als had ze behoefte aan steun Ik drukt haar hand met een zwijgende belofte en werd graden binnen Maasder Schmitzen of meneer Rudolf had geen onbescheiden gebruik gemaakt van mijn afwezendheid, dat was blijkbaar hij had zich uitgestrukt op de sofa en was zo ingedommeld Francis stond voor hem eerhijren op verdacht kon zijn. Hij sprong verrast op en scheen winnenshuiten om helzen, maar zij trat cool en waardig achteruit en voorkwam die begroeting door hem de hand toe te steken Hij scheen er niet over gekringt In tegendeel, hij liet te lossen over moedige toon die hij tegen mij gevoerd had, varen, toen hij tegen Francis sprak. Hij was kennelijk wat verlegen met zijn houding. Zijn stem klonkt of en hij scheen geen moed te hebben haar aan te zien Ik kon mij wel voorstellen Francis dat mij de terugkomst ugenen blij de verrassing zou zijn, maar toch Het is tegen de afspraak, dat zult gaan mij toestemmen. Gij had beloofd op uw woord beloofd meneer dat geen Amerika zou blijven of het u daar meeliep al of niet Ik meende de zekerheid te hebben dat Thans de grenzen van uw vaderland niet weer zou het overschrijden en toch sta ik hier weer voor u, dat moet u tegenvallen. Ik begrijp het maar toch veroordeel mij niet onverhoord, mogelijk vindt gij mij minder schuldig dan gij nu meent. Onvoorzichtig al dan schijt gij in hoge mate hier heen te komen, hier naar de werven waar gij zo licht herkent kunt worden. Wat dat betreft mijn deur, laat die zorgen varen daar tegen weet ik mijn maatregelen maar dat ik mijn woord brak, mijn woord aan u, dat is een ondankbaarheid waarvoor ik u in alle oopmoedigheid, vergiffenis wil vragen en hij nam de houding aan of hij de knie voor haar zou buigen wat ik u bidder mag, speel geen comedie, spakt zij cool en met een kennelijke weerzin, nog meer terugwijkend. De hemel bewaren mij, comedie spelen om het lieve brood en op de planken dat is wat anders, daar heb ik het mijne aan gedaan, maar in tegenover hem die ik acht en lief heb tegenover u Francis bovenal mag ik zeggen dat ik waar en eerlijk ben zo goed als gijzelfen en als gij mij uw vergiffenis nog niet schenken wilt, zult gij het toch doen als ik mijn verantwoording heb afgelegd ik had het vast te voornemen u de jammerlijke personage die ik ben niet meer onder de ogen te brengen maar aan mens wordt gedreven door zijn noontlot precies in tegenovergestelde richting van die jijzelf wil ik heb niet tegen de stroom kunnen oproeien zie daar alles, ik heb allerlei wonderlijk avonturen gehad ja, van avonturen houtgen dat is bekend ik heb ze dit maar niet gezocht dit verzeker ik u op mijn woord dan, Erikse u vertel moet ik weten of ik mij veilig kan uitlaat in tegenwoordigheid van een derde ik had om de waarheid te zeggen op een tetatet gerekened al sprekenen zag hij naar mij om ik heb mij teruggetrok aan de andere zijde van het vertrek, bij de schoorsteen daar staan tegen de rijke marmere ornamenten geleund ik wilde niet heen gaan voordat ik de zekerheid had dat Francis niet door hem beledigd zou worden en dat zij zelf verlangde met hem alleen te zijn maar zijn woord was nu zo rechtstreeks aan mij dat ik, verlegen over mijn indiscretie de houding aan nam van het vertrek te willen verlaten blijf Leo, riep Francis mij toe maar Francis sprak Rudolf gekrengt en met traan in de ogen tegen mij geen beschermen behoeft op uw wenk buig ik mij neer met het voorhoofd ter aarde wat zou het gij van mij te ducht te hebben geen geweld, dat weet ik wel maar ik wil niet altijd om u en de wil verdacht en gelasterd worden ik hecht eraan Leo, dat gij getuigen zult zijn bij het geen ervoorval tussen meneer en mij ik wil niet dat er schijn van gij een bezinnigheid zal rusten op het geen wat mij aangaat, het volle licht kan velen en wat uw beveiligheid betreft Rudolf ik sta in voor mijn neef een jonger van Zonshoofen gij kunt hier gerust zeggen wie gij zeid hij zal woord houden als hij stilzwijgendheid beloofd ik boog mij tot enig antwoord en schoof een armstoel voor haar aan daar meneer Rudolf de vrijheid had genomen weer op de sofa plaats te nemen sec kili ve de la vie zei hij even de schouders ophalende willens of onwillens ene in discreetie en het is met mij gedaan maar dat zegt ook niet zoveel de dag nu dan meneer ging hij voort opstaande en zich tegen mij buigende met een teatrale houding ik zou met Ravenswood kunnen zingen als mijn stem niet zo versleten was dat wil zeggen altijd in absentie van de vrije herantitre ik was maar de vermoedelijke erf genaam een vermoede dat helaas wel een vermoedelijkheid zal komen het begon mij te schemeren toen Francis verontwaardigd over zijn lossen scherzende toon in zo'n sreel contrast met de treurige werkelijkheid inviel met de klare waarheid meneer is Rudolf von Zwenke de zoon van mijn grootvader om te zeggen valt mijn allerliefste nigt altijd wat zwaar en dat is mijn schuld voer voila en pedekonistans neef van Sonshove ging Rudolf voort de hogere lucht hard getoond maar zij moest mij toestaan haar presentatie inigszins directificeren er per staat geen Rudolf von Zwenke meer hij is burgelijk dood en zedelijk voorzucht de Francis half luid en zo hij onder deze naam wilde resuciteren hervat hij zonder zich aan de soufflet van Francis te stooren zou hij zoiets begaan als een zelfmoord want hij zou het grootste gevaarloop om gevangenen en gefusieerd te worden zonder pardon en na alles wat er gedaan is om u aan dit gevaar te onttrekken, u nog weer hier te vertonen dat is onverantwoordelijk veel franse zin my dear, wie of wat zegt u dan dat ik mij hier vertonen kom representaties geven wij hier in de provincie dat is waar maar wie zich daarbij de volken vertonen is master Richard Smitzen en wel zo goed gegrimeerd dat de colonel van Zwenke zelf voor hem zou staan zonder zijn zoon te herkennen dat is heel gelukkig ook een herkenning zou hem de dood aandoen daar ben ik zeker van sprak Francis met hardheid oh la, dearest Francis jij overdrijft mijn hervader is nooit zo bijzonder ter gevoelig geweest als het mijn god maar dat doet er niet toe hij zal nooit weten wie master Smitzen is en deze zal hem nooit onder de oog komen maar het is een ander geval met Rudolf von Zwenke die hier is om in alle eerbiedigheid een onderhoud met zijn vader te hebben en die daartoe u het tussenkomst inroept Francis te vergeefs meneer jij kunt uw vader niet spreken en zult hem niet weer zien zijn Francis met beslistheid hoe nu? gezet mij daartoe uw medewerking weigen dat zou geen hardheid zijn dat zou onmenselijk wezen als ik menselijkheid heb te betonen is het allereerst aan uw vader en deze moet de beschermer tegen het geen ga hem nu opnieuw wilt aandoen maar lieve, beste kind verstaan mij dan toch met een handkussen en een vergiffenis vragen daartoe heb ik mij over allerlei bezware en vermoeienissen heen gesteld ik heb 3 uur aan 1 te paard gezeten omdat ik de dilijansen niet durf te gebruiken ik heb 2 uur gelopen ik heb mij tot de schemer in de ruïne verscholen ik heb met de bekende tuimuur overgeklomen met gevaar van armen of benen te breken ik berekende hoe ik hier ongemerkt binnen kon sluipen ik zag licht op de logeerkamer en dacht aan niets dan aan mijn vader en aan uw ergoedheid ik vergat hoe groot een zondarek zij moet in uw ogen en ik waagte mijn entrede chambre hier die niet van de makkelijkste was dankzij de weinige voorkomendheid van jonker leopold en dat alles zou nu te vergeef zijn doorgeworsteld nee francis maar darling, dat gaat niet jij zult u beter beraden jij zult mij die ene droppel lafenis op mijn hopelig pad niet onthouden jij zult mij de gelegenheid schen mijn vader weer te zien, hem te verrassen dat zal ik zeker niet doen en gewet dat ik een vaste wil heb als mijn besluit is genomen maar je hebt toch een menselijk hart al is het geen heel week vrouwelijk dan begrijp ik wel wat uw opbijgedachte is en waarom gewijgaard gemeent dat ik kom als de volore zoon platzak thuis na van de zwijne draf te walgen het is juist omgegeerd profaneer niet Rudolf vorm aan de Franse streng ik profaneer niet, ik ga val in de tegenstelling ik kom terug niet uit behoefte maar omdat het mij beter gaat ik kom ruim 600 gulden brengen als begin van restitutie wat dunkt u als papa deze portefeuille met die mooie queen bags gevuld morgenochtend bij het ontwaken op zijn kussensfond, zou hij dan zijn verloren zoon die onder zulke gunstig omstandigheden terugkeert, niet met beleidschap de armen openen? nee Rudolf, zeker niet hij zou vreselijk schrikken en al de vroegere jammer en alende de vrees voor schanden zou opnieuw over hem komen, daar is meer verloren gegaan dan geld alleen, dat weet geweld de eer is verbeurd en zie daar wat uw vader u nooit kan vergeven en spreek niet van teruggehaven die kleine som, onbeteekend in vergelijking van de zware offers die er voor u gebracht zijn kan niet opwegen tegen het geenwijf voor u gedaan door uw geleden hebben en waarmee er wij meenden voor het minst rust en vergetelheid gekocht te hebben Rudolf boog het hoofd zuchten en bleef zwijgen in diepe verslagenheid ik was met hem bewogen ik had een merkwaardige verandering opgemerkt zijn gelaten toen Francis hem zo alle hoop opnam zijn verbleken, de gespannen trekken iets vochtigst dat de guitige ogen plotseling verduisterde wekte mijn medegevoel in hoge mate hoe kon men zo hard zijn voor een mede mens die gevallen was als Francis bleek dit te zijn voor deze ongeluk gebloedverwand van die zijde had ik haar nog niet leren kennen al wist ik hoe Major Frans in drift kon uitvallen haar trekken zelfs namen die strakke koude ernst aan die haar meer dan ooit op een Romeinse matronen deed gelijken die deugt geen deugt acht als zij niet boven het menselijke gaat juist dit maal viel zij niet uit in ruwe woorden ze bleef calm en waardig maar er was een uitdrukking van minachting in haar oog die hem weer in het gold verpletteren moest als Francis mij ooit zo kon aanzien uitwezen tussen mij en haar al grieft het mij ik kon niet tussen beide treden er moest een reden zijn voor haar onverbiddelijke strengheid die ik niet kon doorgronden tot zolang moest ik mij onzijdig houden te eerder zijn mij als met voortdacht tot haar getuig had begeerd bij de toneel eindelijk hief Rudolf zich op uit zijn gebogenen houding schonk zich een glas water in dat hij in eentug ledigde trat toen naar Francis toe en de armen over elkaar kruisende pak hij er aan op gans veranderde toon luister eens vrouw de mortel het komt mij voor dat gij onder pretext van over ons huis te waken mijn vader in zondelingen vochtij houd en dat gij zonder nog zijn wil te kennen u met ongemene hardheid verzet tegeneen een verzoening tussen hem en mij en het is wel vreemd dat een en nicht, maar een en nicht hier de rol speelt van een oudste broer want gunstig op het goed onthaal van de verloren zoon gij toe verloren zoon gij zei te verloren zoon niet gegeeft alleen toe aan een opwilling van sensiblerie die voldoening eist zoals gij altijd toegegeven hebt aan uw lusten en hartstochten ze mochten kosten wat het wilde wees tenminste niet bang dat de schade dit mal aan uwezijden zal zijn viel hij in met zekere bitterheid gij weet immers wel dat ik, verzoend of niet, geen aanspraks zal maken op de nalatenschap van mijn vader die u sang contest zal toevallen daar ik nog de wil, nog de gelegenheid heb om mijn recht in deze te laten gelden dat mankeert er nog maar aan dat gij mij van baadzucht verdenkt viel Francis in, met spreken de verontwaardiging ik verdenk u niet, in tegendeel ik ga gepukt onder het wicht van uwe edelmoedigheid en mijne verplichtingen ik zeg het alleen om u gerust te stellen omtrend de mogelijke gevolgen van mijne verzoening met uw grootvader voor de wereld ben ik Richard Smithson die te New York burgerrecht heeft verkregen laat mij nu een ogenblik Rudolf von Zwenke zijn die zijn vader nog eenmaal wensd weer te zien om hem farwel te zeggen voor eeuwig waarom zout gij u hier tegen verzetten omdat uw farwel voor eeuwig niets verzekerd voor de toekomst gij komt altijd weer maar als ik eenmaal niet per rusten wil in uw weigering, als ik mij niet stoor aan uw verzet, als ik uit de eigen mond van mijn vader wil horen dat hij mij haat en verstoot wat belet mij hem op te zoeken dan zal ik hem nog heel goed te weg hier in huis denkelijk zal ik hem nu in de grote goudlere kamer vinden de oude Frits, zo haar mij tegenkomt zal schrikken maar mij niet afwijzen de andere bediende zullen u even min terug houden uw vader is zo arm dat wij het met die ene oppasser moeten doen als gij het er dus op toe ticht om de zwakke oude man te overvallen kunt gij uw gang gaan, niemand zal u weer houden maar dit ene moet ik u waarschuwen gij zult Rudolf bij hem vinden je van zijn overste zal gehoorzamen wat het ermee kost te mogen voorziet gij niet, als ik het toneel dat dan volgen zal de drommel halen die rolf wat doet u oude Rofiaan nu ook hier Rudolf verdrietelijk en hij liet zich als verslaag op de sofa neervallen die oude Rofiaan doet alles wat hij kan meer dan hij moest om het lot te verzachten van uw vader die gij ongelukkig hebt gemaakt is het misschien daarom dat gij hem verwenst een vlak Francis onbarmhardig hoewel zij zag dat de ongelukkige vernederde man de handen voor de ogen bracht om de tranen te verbergen die hij niet langer kon terughouden mijn ellende zou niet voorkomen zijn zo u een minachting her niet voltooiden Rudolf onder snikken en ik die zowel gemoet en opgewekt herwaarts heen was gekomen ik kon maar niet begrijpen hoe Francis die zorg had voor een gekwetste hond bijtende loogkonstorten in de wonden van een leidend mens hoe schuldig hij ook zijn mocht ik voelde bitterheid tegen haar in mij opwellen en ik voelde mij gehoepen de patiënten bemoedigen tegen haar bedoeling in meneer Rudolf sprak ik sta mij toe de tussenpersoon te zijn om uw samenkomst met de generaal voor te bereiden sinds Frølle Magdan daar tegen op ziet geef u geen moeite jonker van Zonshove her naam Francis stroef en met hoogheid ik zie er niet tegenop maar ik weet dat het vruchteloos zal zijn en daarom is het beter hierin niets te doen meneer Rudolf zal zich herinneren dat ik, ikzelf eenmaal onder tranen mijn grootvader te voet ben gevallen om hem te verbidden zijn zoon niet onverzoend in de ballingschap te senden en dat het tot niets heeft geleid dan tot heftiger smart en torn dan zal ik moeten berusten sprak Rudolf verbleekend en in de houding der diepste moedeloosheid blijkbaar om brakken te forsgebouden, luchthartige man aan wilskracht, aan energie tot weerstand ja, jij moet berusten als je de grijzaard werkelijk nog enige liefde toedraagt her van de Francis ik wil u niet hard vallen om die eerste beweging die u hier heendreef ik wil geloven dat zij uit het hart voortkwam zonder bijoogmerk maar bedenkt wel, jijzelf hebt het gerucht van uw dood hier doen verspreiden en waarschijnlijk gemaakt ik was het verplicht om mijn veiligheid en de geruststelling van mijn vader die mij altijd in gevaarwaande van opnieuw gevaar genomen en geexecuteerd te worden wel nu dan, dat gevaar is niet verminderd, zelfs niet naar al de jaren van vrijwillige ballingschap de krijgswet is onverbiddelijk jij erkent het zelf, even als het eer gevoel van uw vader het gerucht van uw dood is tot hem gekomen hij gelooft er aan, hij heeft er zich over getroost al heel gemakkelijk zoals ik nu in zie nee hij heeft een smart en strijd gekost dat kan ik getuigen, maar toch nu is er kan te gekomen gevoel van veiligheid en onbezorgdheid de woonde is tot een lid teken geworden dat maar bij enkele ogenblikken nog van pijn trilt waartoe dit nu weer op te rijten waartoe, zelfs bij de mogelijkheid en die stel ik niet dat hem het weer zien niet smartelijk schokken of vertoornen zou hem die rust, die zwaar bekante rust te verstoren hij heeft geen rampen, hij vereest nu geen schande meer voor u die zekerheid houdt op, zowas hij weet dat hij leeft en de overmoed heeft gehad in het vaderland terug te keren alle angsten en zorgen die zijn grijsheid vervocht hebben zullen hem dan opnieuw overvallen hij zal rust nog duur hebben eer hij u weer veilig over de grenzen weet en het zal u nog wel heugen hoeveel moeite en bezwaren dat ons herhaaldelijk heeft gekost het is waar hij een ondankbare los behoeft aan dat alles niet te denken ik zal met dammar getrouwsten weer heen te gaan zoals ik gekomen ben verzucht door Rudolf en hief zich op met de matheid van iemand die zonder lust of kracht een zware tocht meenten moeten aanvaarden maar gezult niet gaan zonder u wat verquikt en verfrist te hebben spak Franses met goedheid nu zij zeker was van haar overwinning ik verblijde mij dat ze er uit zichzelf het toekwam ik zal u wat brood en vlees bezorgen neve Leopold zal wel toestaan dat hij hier nog wat uit rust en als het zijn kan een glas wijn want sinds mijn lunchen in 2 uren en nog wel in een poere herberg heb ik niets gebruikt ik zal voor u zorgen en als Frits komt klaarzetten zal ik mij achter het ledig kant verschuilen zei Rudolf het is niet nodig het is veel eenvoudiger dat ik u zelf kon bedienen antwoorden Franses terwijl zij het vertrek verliet brrrr geen katje om zonder handschoenen aan te tasten onze major, riep Rudolf uit zodra hij haar voetstappen niet meer hoorde het is me waarachtig of ik in het schimmerrijk ben aangelland en voor de vier schaar van Minos sta als zij mij met haar koelen doorporende blik aankijkt maar toch een goed en trouw hart op mijn woord van eer, een hart uit duizenden ik had van het goede hart wel wat minder strafheid gewenst tegen zijn bloedverwand die in het ongeluk is lid ik mij ontvallen wat zal ik u zeggen dus ik heb me eigenlijk niet dan uit de mededelingen van mijn vader bij gevolg van de ongunstigste zijde de enkele keer waarin het toeval laat ik liever zeggen mijn ongeluk en mijn schuld haar met mij in aanraking bracht was het altijd onder omstandigheden die volstrek niet geschikt waren om haar gunstig voor mij te stemmen het kost haar moeite, zorg en geld ik vrees zelfs dat ik haar reputatieschade heb gedaan zonder het te willen destijds was zij nog diep begraam met mijn ramspoede en overwoog zij in haar zucht om mij te helpen te komen, even min het kan die raton als ik die onbedacht genoeg was om dat niet te berekenen zeker, ik had niet te zet moeten komen zonder te weten hoe ik ontvangen zou worden maar toen ik er eens was bleek het dat ik mij verschuilen moest in een armzalig herbergje om niet zelfs onder mijn vermomming herkend te worden in mijn vaders huis was ik niet weer binnendringen nadat deze zelf mij doorzien adjudant als een onbekende landloper aan de deur had laten afwijzen toch wilde ik Fransus nog zien en spreken en ik had haar een belangrijke dienst te vragen zo gaf ze mijn rande voel op zekere afgelegende wandelplaats waarin de regel geen sterveling de voet zet dan op zon en feestdagen maar zoals het altijd gaat ditmaal wijden wij er betrapt en bespied door de een of andere leegloper die er zijn voor van maakte en schoon ons onderhoud dood onschuldig was ja tot strengheid toe ernstig van haar zijde was het toch een kanwas waarop de ploorten en ploortinnen van het kleine stadje allerlei moois en lelijks porduurde tot haar schade de klare zuivere waarheid had haar geen nado kunnen berocken en zou slechts haar hulpvaardigheid in het ware licht hebben gesteld daar zij tot haar het diamante toe had opgeofferd om mijn arm en zwerver voor te helpen buiten haar grootvader om maar de fabeltjes die men daarop bouwde en ook haar in de oren vluisterde moest haar declineren in de publieke opinie ik heb dat later van anderen gehoord toen het buitenstaat was er iets tegen te doen al had ik mijzelf een wille prijs geven om haar te verdedigen dit is waar men verzekerde mij tegelijk dat Francis zich er volstrekt niet aan stoorde en veel te vier was om zich daar niet over te heen te zetten maar toch als er zoiets in de luchthang tegen een vrouw dan wordt het haar voelbaar gemaakt of zij het erkennen wil of niet en deze vergeeft het nooit aan hem die er de oorzaak van is dat zou wel kunnen zijn en nu begrijp ik de uitdrukking van bitterheid waarmee zij mij eens in de reden viel toen ik haar van haar appareuren sprak het is zeer verklaarbaar en toch ik zou haar nog hoger achten om haar edelmoedigheid zoals zij u daarover geen rancune hield puwa dan zou ze volmaakt zijn en dan volmaakt de vrouw die is passe moin la comparaison evenment te vinden als een paard alle goede kwaliteiten in zich verenigd zonder een enkel gebrek daarom mag my dear frances met mijn leven zoals zij goed vindt al wil zij mij schoppen en pijten als een weerparstige merrie ik zal het hoofd eronder buigen ik ben weerloos tegen haar en hij zweeg frances kom terug haar op grovissie in een mand aan de arm draagende einde van opname deel 19 van mayor frans deze opname behoort tot publieke domein opname deel 20 van mayor frans dit is een lieprivox opname alle lieprivox opname behoort tot publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilligig ga naar lieprivox.org opname door Anna Siwon ze dekten voor ons op de grote marmeren tafel ze had rijklijk voor brood en vlees gezorgd en zette een fles wijn met 2 glazen neer terwijl ze me zijden leo, doe mij het genoegen en soeper met meneer Rudolf ik zal een pretek zoeken voor u absentie daar beneden het zou me waarlijk moeilijk vallen de generaal nu te zien en te spreken zonder iets te laten merken dat zou heel verkeerd zijn als hij deernis hebt met de grijzaart moet hij me helpen om de onweerswolk van zijn hoofd te laten afdrijven zonder dat hij er iets van heeft bemerkt de onweerswolk had zich in tussend de goed gedaan aan het brood en vlees dat hij met verbazende schikkelijkheid en guldzigheid verslond dronk een paar glazen wijn achtereen uit en scheen nu genoeg bij kracht om nog in zijn aanval op de schikkelijkheid van Francis te wagen Francis, my darling zou ik de nacht hier niet mogen doorbrengen in allergrijm zinnigheid, dat spreekt vanzelf voegte hij erbij ziende dat zij het voorhoofd vondsten ik zou het wel willen voor u Rudolf maar ik zou niet weten waar ach, kom, er zijn zoveel logeerkamers in mijn zvaarders huis kamers genoeg maar in de vleugel waar de generaal en rolflogieren kan ik u niet huisvesten, dat spreekt vanzelf en hier in deze is geen ander vertrek meer gemöbeld dan een logeerkamer van jonker Leopold alleen maar ik vraag niet naar meubels ik zou in de stal op het stroll kunnen slapen als het niet gevaarlijk was tegenover de kutsier er is hier geen kutsier meer ze Francis, enigszins verbleekend hoe nu heeft geover u kunnen verkrijgen om Harry Blant te ontslaan Harry Blant is dood antwoorden Francis zonder op te zien met een doffe stem Harry Blant dood hoe heeft die flinke jongen die malligheid kunnen begaan hij zou even dertig zijn zo ik me niet bedrig ik heb hem zelf nog leren rijden toen haar mij als groom werd toegevoegd op zijn dertiende jaar zijn vader was een juweel van een piqueur die dank ik het nog dat ik nu mijn brood kan verdienen wel, wel ik heb een stal hierop geruimd maar Francis, mijn Engel geziet er zo ontdaan uit daar moet meer aan vast zijn heb je uw mooie rijpaartje ook al vandaan moeten doen? nee, nee dat niet Tankrat wordt verzorgd bij de Paulsen maar het herdenken aan Harry Blant is maar zo schrikkelijk ik... ik ben de oorzaak van zijn dood kom, gekheid daar geloof ik niets van weervrouwelijke overdrijving zeventjes, in een ogenblik van vivaciteit hij maakte een geste of hij een karwats in de hand hield maar dat heeft hij van mij ook gehad dat zou hem de dood niet doen en ga je zult hem toch niet vermoord hebben? nee God weet wat ik ervoor had willen doen en dragen om de arme, trouwe man in het leven te behouden maar toch ligt een schuld aan mij het was bij een rijtour we hadden de mooie blauwgrijze schimmels moeten wegdoen Shirley, I'm to be damned dat prachtige span, mijn arme vader ja Rudolf, het was er toegekomen maar dat was nu juist uwe schuld niet hij had, ik weet niet meer welk verlies geleerde we hadden nu een nieuweling die wij met het ene paard dat we nog behouden hadden te samen in het thuis zouden wennen en Harry meen het alleen te doen maar gewet, ik val wat koppig als ik me eens iets in het hoofd heb gezet ik begreep dat ik erbij moest zijn ik wilde de teugels voeren schoon Harry het ernstige afraden afraden was twijfel aan mijn behendigheid aan mijn vaste hand ik kon dat niet dragen een zware afrijwagen ik naast Harry op de bok ik nam de leidzels het ging de rechte brede straatweg op die van zet naar het dorp voert en al ging het met inspanning, met overspanning zelfs Rudolf, het ging goed ik kreeg ze toch tot gedweeheid bravo, dat dacht ik wel ach ja, geniet om die jammerlijke trionf die nu mijn leven vergalt toen juigde ik ook en in mijn overmoed lacht ik Harry uit die het hoofd schudden en voorzichtigheid prikte ja Leo, geen mocht geen moed het wel horen welke een schepsel ik ben als mijn zelfgevoel mijn trots wordt geprikkeld ik vond het nodig de paarden eens firm te laten lopen om de zegenpraal op een onweel te verzekeren Harry was het met mij eens maar wilde dat ik nu verder het bestier aan hem zouden overlaten hij zag me heigen van vermoeienis en wees naar de lucht waarin men een onweer zag opkomen we moeten terugkeren freunen of er gebeurt een ongeluk, sprak hij tenzij Gemurten Leidsels overgeeft want hier is een mannenhand nodig en reed soms klemde hij de mijnen om zich daarvan meester te maken ik kon die aanmatiging dulden de wereld oorde scheen mij omgekeerd dat hij mij wilde dwingen een kutsier een weze dat ik als kind reed zoals mijn lijfeigen had beschouwd met drift, met gekrengtheid en wilde het niet opgeven op hetzelfde ogenblik als al te hemel mij willen waarschuwen of mijn overmoed straffen schoot er een velle bliksemstraal neer de donderolden, de paarden schrikten werden schichtig, stijgerden blant sprong van de bok denk ik met het klooker besluit om zich voor de paarden te werpen en ze te doen hoe het stilstaan of met geweld om te wenden het zij het zucht tot zelf behoud en ik zag van schrik verland over zijn radeloos beginnen lid ik de leidsel schieten en de verwilde de dieren gingen door gingen door over het lichaam van blant die zijn sprong had gemist in ontzetting in wilde wanhoop waag ik zelf de sprong die met leven had kunnen kosten toch die door de stoutheid zelf aan mij redden de dreuning van de schok had mij alleen duizelig gemaakt toen ik dit op mijzelf kwam was het om te zien wat er gebeurd was wat mij levenslang als een bloedschuld zal drukken Harry blant lag verpletterd ter aarde en heeft geen uur meer geleefd bleek, als waren zij zelf een lijk zonk Francis op de zove en eindig te ondersnikken zie daar Rudolf waarom ik nooit weer van die ongelukkig kan horen zonder dat dit afgrijsselijk toneel mij wedelevendig voor de ogen staat het is al machtig jammer Francis sprak Rudolf ook bewogen en ik zou voor u wensen dat ik in plaats van Beland dat ongeluk had gehad dat was een lastpost minder voor u geweest en die ferme jongen had nog plezier kunnen hebben van zijn leven maar nu het anders is uitgevallen moet gijt u maar niet te veel aantrekken er gebeuren zo dik was zokke ongelukken zonder dat men daarom zich beschuldigt gij had er immers op mee om koud kunnen zijn kindlief ik heb er zelf ook al wat van beleefd dat kan ik zeggen ik heb er menig in van het paard zien vallen die niet weer opstond toch wat zal men daar tegen doen wacht dat je beurt komt en er maar niet te veel aan denken dat is het beste maar zo luchtig kan ik het niet opnemen viel Francis in met gesmoordes stem ik kan maar wel somtijds overheen zetten en mijzelf een wijs maken dat het geen gebeurt is zo minder mij bedoeld was als ik het heb kunnen voorkomen maar toch het zelf verwijt komt altijd weer boven een nagende warm die men wel verdoven maar niet doden kan ik ben zeker dat neef Leopold niet van uw gevoel is er valt te zijn meer levenig en mij aanzien de als om mijn antwoord uit te lokken neef Francis luchtig opnemen zou ik het zeker niet maar even min vertwijfelen om de rust de conscientie terug te vinden als zulke volging mij pijnigde ze zag me aan met diep zwaar moedige blik en haalde moedeloos de schouders op ik kon haar zo niet zien zonder haar iets te zeggen van het geen mij sinds lang op het hart lag ik ging naar haar toe legde met een onwillekeurige beweging mijn hand op haar schoudig en fluisterde haar toe Francis ge hebt geen vrede met de mensen ge hebt geen vrede met u zelfen waarom zoek je geen vrede met god die zegt u dat ik die niet zoek Leo maar ze zuchten die laat zich niet vinden om dat geniet op de rechtenwijze zoekt geloof me daarin ik weet er ook iets van spaksen met een ongeloofig hoofdschudden zo ga je in mijn geval waard ga je zou te onder gedrukt blijven als ik nee ik zou me oprichten want ik zou met een oud moedig hart het onze vader bidden en in praktijk brengen hoe meent je dat ze zet de grote verwondede ogen op ik zou geen vrijheid vinden vergeef ons onze schulden uit te spreken ik zou niet durven rekenen op de verhooring zo ik er niet zelf in volle oprichtheid kon bijvoegen gelijk wij vergeven onze schulden naren dit Francis ontbreekt u vergun mij het u te zeggen ga ze het hart voor die man daar die onze medeproeder is in de schuld vergeef hem van harte wat hij tegen u misdeed en maar dit is hem sinds lang vergeven Leo geloof me daarin zijde ze half luid het geen ik tegen hem heb is niet wat hij mij heeft toegebracht maar allereerst dat hij geeft 3 mal in een uur zijn erewoord en toch ik geloof waarachtig dat neef leopold een sermoen tegen u houdt arm kind sprak nu Rudolf die in tussen aan de tafel was gaan zitten en in alle genoegelijkheid zijn soepé had afgemaakt dat moest hij niet doen hij moest u niet moeilijk vallen althans niet op mij nend wil en de eer omdat het ons afbrengt van het punt in kwestie is namelijk of hij mij hier onder dak wil houden dan wel of ik mijn voortuin moet zoeken in de ruïne een kill nacht verblijf als mij geen mantel bij ze geeft en dat nog keer er wordt als men denkt aan het vaderlijke kasteel dat zo dichtbij en zo ruim is het zou hard zijn ik herken het u hier huisvesting te weigeren en toch ik weet er geen raad op zijn franses deze vleugel, de enige waar ik u veilig toelaten kan is zo schrikkelijk verarmd en verwaarloosd er zijn kamers genoeg maar niet één meer gemuibeld ach wat geef ik daarom is er nergens een matras te vinden die je kunt planken kan neerleggen die is er juist niet sinds jaren is er alles leeg en overgelaten aan ratten en muizen om van de spinnen in te spreken op dit ogenblik is daar waarlijk niets aan te veranderen Rudolf zuchte en haar nam ik geef anders niet op een weinigje stof en voor ratten en muizen ben ik niet bang ik heb in mijn omzwervingen soms in een tent geslapen en we hebben met de decoraties toegedekt kamers waarin geen jaren iemand een voet heeft gezet nee, het gaat niet het is al te akelig er is geen mogelijkheid daar nu iets aan te doen zonder dat het in huis opschudding geeft sprak franses nu zelf met leedwezen toch weet ik er wel iets op maar en waarom kan meneer Rudolf niet in deze kamer logeren viel ik in, haar aarseling zienden dat zou je mogelijk genieren leo maar ik wil wel genen leiden voor de zoon van de huizen die eens recht mij te sterkere aanspreekt naarmate hij een uitgestotene is ik zal meneer Rudolf mijn ledig kant afstaan nee, nee riep deze met levendigheid het zou wel heel mooi zijn zogel mij toestond de nacht op deze sofa door te brengen als franses dat goed vindt dat is afgesproken, zei franses maar Rudolf, dan belooft hij mij vast in de vocht morgen stilweg te trekken het is de verjaardag van grootvader en juist daarom was ik gekomen heb je daar nog aan gedacht? zeker! en daarom meende ik is het dan volstrekt onmogelijk franses? het is de ergste dag die geuid kiezen komt er komen allerlei mensen van het dorp willibald komt ook hmm, het is of al als je je tegen mij samensweert nu, in schermels naam ik zal heen gaan, mijn hand daarop franses ik zal u nog eens op het woord vertrouwen, Rudolf sprak zij hem de handrijkenen en nu verwel het wordt tijd dat ik ga ik heb de oude heer al veel te lang alleen gelaten ga, maar neem toch de portefeuille aan als restitutie voor jezelf als een zwakke poging om iets te vergoeden voor alles wat ik je schuldig ben het spijt me alleen dat het niet meer is ik kom wel uit Amerika waar een echte onkle dameriek die met miljoenen dollars speelt ben ik helaas niet en ik zal het wel nooit worden maar toch, neem wat ik geef ik aan mijn dunk die mooie greenbacks aanlachen hij deed portefeuille open en toonde haar het fijne bankpapier zijn ze echt Rudolf voeg ze hem diep en scherp in de oog gezien de maar franses bij god, wat betekent die achterdocht waar zie je mij voor aan riep hij, terwijl een donkere gloed zijn voorhoofd overtoog het is waar, ik heb dwa zeden begaan fouten, mislagen die mij voor misdrijven worden aangerekend ik ben een onverbeterlijk los hoofd dat ik ruste kan in de ruste ik heb zwaar en herhaaldelijk tegen de discipline gezondigd een onvergevelijk vergrijp in de ogen van mijn vader dat is zo ik heb veel geld verqwist, veel te veel, helaas want ik heb geteerd op het ouderlijk erfdeel dat nog niet het mijne was ik heb mijn vader meer gekost dan het blijkt dat hij geven kon ik ontkent mijn schuld niet ik weet dat ik veel gedaan heb wat strafbaar is in de ogen der mensen en als ik hard word bejegend, zeg ik tegen mijzelf Rudolf, moorden maar niet je hebt het verdiend maar dat alles belet niet dat ik mij nog herinner dat ik van afkomst een patriceer ben de zoon van een eervol hoofdofficier en dat ik ook nog mijn vondje eer gevoel heb al meent je dat het helemaal is uitgedoofd en daarom zeg ik u met bedriegelijke handelingen van zulke aard als hij daar onderstelt, Francis, heb ik me nooit ingelaten ik zou nog eerder in een verlegen ogenblik een dief of een modenaar kunnen worden opzettelijk bedrogplegen en ik heb nooit iets gedaan dat iemand het recht kan geven mij als valsaris aan te zien en gij, Francis gij die wil mijn schuld, maar ook mijn ramspoede kent gij die, begraam met mijn ongeluk zo dikmaals voor mij gesproken hebt hoe komt zulke schrikkelijke verdenking tegen mij bij u op ik wensen dat het niet zo'n een verdenking waren Rudolf, haar nam Francis die strak en onbewogen had geluisterd maar helaas we hebben de bewijzen en de bewijzen dat ik een valsaris ben vroeger levendig en kennelijk in de smartelijkste verbazing vals wissels door u uitgegeven de namen van uw vaders hand ja, die zijn in ons bezit het is mogelijk dat ik geen verstand van heb maar ik menen dat zo iets met het bedrijf van een valsaris gelijk staat dat doet het ook maar gezult toch niet staan te houden dat ik daar aan schuldig ben zoals ik zeg, de bewijzen van hun schuld zijn in mijn hand en ze kosten mij duur genoeg om gelijk te hebben tegen u ik wil het vergeven Rudolf met al het andere want Leo heeft mij niet te vergeefs herinnerd dat wij geen schuldvergivness hebben te hopen waar wij zelf zonder verschoning zijn maar de waarheid is waarheid en de feiten zijn het die tegen u getuigen dat kan niet zijn Francis je moet een misverstand plaatshebben een schrikkelijk misverstand dat ik u om gods wil pidden mij op te helderen als mijn vader en gij dat van mij geloven dan verwondert het mij niet meer dat hij mij liever doodwaand dan te wensen mij levend voor zich te zien en even min dat gij gij die vroeger zoveel deernis met me had nu met zo diepe verachting op mij neerziet maar er valt niet anders te verklaren dan dat de wissels aan colonel von Zwänke gepresenteerd zijn en dat wij ze gehonoreerd hebben omdat er bij protest, bij verklaring van valsheid een ergelijk proces uitgevolgd zou zijn dat u niet had kunnen treffen omdat gij toen reeds lang aan de andere zijde van de oceaan waard maar dat uw vader gedwongen zou hebben reeds toen zijn ontslag te nemen uit de dienst daar zijn naam, zijn eer er bij in het spel was maar Francis, gebruik toch u verstand al wil gij het ergste van mij geloven overwege of dit misdrijf door mij gepleegd kan zijn ik ben een zwak mens een jammerlijke panier per se ik herken het maar ik ben toch geen monster om te zijn om zo iets tegen mijn vader te doen en dat zou ik juist gedaan hebben in onrustige tijd van mijn kortstondig en gejaagd verblijf te zetten juist in die tijd dat gij bezig waard het uiterste voor mij te doen om mij op fatsoenlijke wijze voor een nieuwe onderneming naar Amerika uit te rusten juist in die tijd toen ik tot op het laatste toe hoopte verzoemd van mijn vader te scheiden juist daarom achter uw handelwijze maar ze houdt het nog vol maar het is om razend te worden wat zegt gij ervan jonker leo pold het feit moet bestaan anders zou vroede markt dan er niet zo vast aan geloven mijn hemel leo daar heb ik wel mijn redenen voor toen die aakleg papieren ons aangimde was ik maar pas meere jaren geworden en daar grootvader mij bekende dat hij niets had te missen om ze te voldoen heb ik er het grootste deel van mijn toch al niet schittigend vermogen voor opgeofferd maar dankt je paille pour savoir ongelukkig heeft grootpapa de voldaanen wissels in zijn bewaren gehouden ik kan ze dus rudolf niet laten zien om hem te overtuigen maar als ik ze zag zou ik u kunnen overtuigen ik ben voor waar zo'n vaardig skribent niet om eens anders hand kunnen nadoen en dan nog de hand van vader zulk fijn keurig geregeld schrift al kon ik er milioneer mee worden ik zou er geen kans toe zien ik geloof u spak ik hem de hand drukend dat doet me goed en tranen springen de ongelukkige uit de ogen maar dat zij me niet gelooft zij dat smart mij als er een schelmstuk gepleegd is waarom moet ik het dan juist gedaan hebben kan de colonel die zijn verloftheid gewoonlijk aan de padplaatsenblad door te brengen niet in aanraking zijn gekomen met zo'n slag van lieden die wel degelijk tot zoiets in staat zijn grootvader heeft in de laatste 4 jaar zijn huis niet verlaten alleen toen wij ons naar de werven retireerden heeft hij het winterseizoen doorgebracht bij vrienden te Arnhem dus geneestment van zekere passie voor Rudolf even de schouders ophalende met een mengeling van snaaksheid en ironie fotocassion we hebben hier niets meer dan rolf om zijn partijtje te maken dan nu kan die rolf hem die poets niet hebben gespeeld rolf eerlijkste schepsel dat er is rolf die zijn ogen zou uitgragen om zijn generaal een verdriet te besparen rolf die op zijn best goed genoeg schrijven kan om een rapport op te maken rolf nee Rudolf zoekt de schuldige elders rolf is tot zoiets niet in staat nu ik ben er ook niet toe in staat sprak hij nu met drift terwijl hij zo heftig op de grond standte dat zijn sporen kletterde daarop de portefeuille aan Francis toerijken de greenbacks zijn echt jij kunt er bij de eerst bankier de beste hollandsen rijkstaaldes voor krijgen neem ze, ten bewijze dat je me geloofd ik wil het geloven Rudolf maar bedunkt dan kunt je ze zelf ook wel gebruiken over dat betreft mag ik kunt ze gerust aannemen er kleeft niets aan dan mijn eigen zweet en bloed ze zijn zuur verdiend maar eerlijk althans als mijn beroep in uw oren geen al te harde klank heeft ik weet niet welk beroep ga uitoefend geziet eruit als een piqueur ik ben kunstrijdig ik ben primeer sujet de fotiche bij het great equestrant circus van master stone horse uit boltimore met 200 dollars appointment Smaans gezweigd Francis gevind dat zeker wel wat heel erg niet waar kunstemaker nee, bedunkt, je hebt al erger bij de hand gehad, dat is tenminste een mannelijk beroep waarbij moed en behendigheid te pas komen en ik kan mij begrijpen dat de man in uw geval het aangrijpt daarbij voegde ze erbij met een melancholiek glimlachje gezegd omdat ik je hebt al iets van paarden gehouden wel wat te veel, want die liefhebberij heeft mij duizenden gekost maar dat is l'histoire en chen voor het ogenblik ben ik de paard geholpen en op de weg daar voor tuin dus, my dear, kunt gegerust deze kleinigheid van mij aannemen op afrekening nee, Rudolf, dat doe ik zeker niet goed om niet te weten dat hij vandaag weggeeft wat hij overmorgen nodig kunt hebben u met geld helpen kan ik niet meer maar wat ik gegeven heb, neem ik niet terug ons helpt het toch niet en uw beroep heeft zijn hachelijke zijde aan wie zegt het? van het paard vallen en de nekbreken is nog het ergste niet maar zoals gisteren nog gebeurde dat er een schop van een paard kreeg een kring van een hengst die hem op de borst raakte zodat hij een bloedspul in kreeg daar hij voor zijn leven de rente van zag genieten en de arme drommel heeft vrouw en kind wel, zei francis maar dunkt, dan heb je al een goede plaatsing voor dat geld hmm, ja, het idee is zo kwaad niet met master brown delen poor soul, en dat nogal een clown zo tragisch eindigen nu zijn we het eens, zei francis tevreden dat ze hem van zijn inval had afgebracht rust goed uit en laat mij nu gaan morgen in de vochten zien we ook al naar nog wel om je uit te laten het is onnodig dat geweer langs de pakon naar beneden en over de tuin muur klimt ah pa, dat komt er niet op aan premier sujet de vultiers par bleu maar als je me absoluut uitlaat wil om zeker te zijn van mijn verwijdering dan is het wat anders ik heb gezegd dat ik u nog eens vertrouwen zou ik neem mijn boord niet terug goedenacht leo, vergeet uw soepé niet geheel wegwassen maar ik voelde geen behoefte haar raad op te volgen en na het goede voorbeeld dat Rudolf op dit punt gegeven had bleef er voor mij eigenlijk ook niet veel meer te doen toch nodigde hij mij een glas wijn met hem te drinken en het zijnen aanstoot en de sprak hij ik weet niet recht of ik u feliciteren mag maar ik geloof verwachtig dat onze analitiste major haar colonel heeft gevonden ik haalde de schouders op ik had geen lust om met iemand van zijn slag over francis te spreken meent u misschien dat ik geen oog heb om dat te zien ik ken de vrouwen, dat verzeker ik u ze hebben me genoeg gekost om met waarheid te zeggen, ik ken ze in mijn omzwervingen heb ik ze ontmoet van alle kleuren en gestalten en mijnen niet, al is ze duizend maar Major Frans is toch een vrouw een vrouw met een mannen gemoet zoals Queen Bess van zichzelf verplacht te zeggen maar die heeft toch haar luchester gevonden zo ook Francis ik weet niet wat je in uw schild voert jij hebt slechts te willen ze ziet u naar de ogen, dat is zeker ze is met haar als met een paard van Edelras men moet ermee weten om te gaan veel geduld, veel attentie een krachtige, vaste hand maar die zacht weten zijn en men komt ermee terecht ik voor mij heb er nooit de slag van gehad ik meen van de vrouwen ik ben te hartstochtelijk, te ongedurig en ik heb geen vaste wil die Gracious Devils merken dat heel gauw als ze het eens weten dan begrijpt je, dan ben je ronder daar is geen helpen aan wat Francis betreft al waar ik haar eigen vader en zij kende mij zoals ze mij kent ze zou me niet ontzien u, dat is wat anders maar mogelijk echt genieten aan de conquête ging hij voort, daar ik strak plus zwijgen anders zou ik zeggen het is te hopen dat je er voor tuin bezit ik zou het wensen voor Francis die het verdient waren haar grootvader niet geruineerd door wie geruineerd vind ik uit vrij onbarmhartig maar hij had mij zo geprikkelt door telkens weer de kort sensieble aantislaan dat ik er atoeprie een eind aan maken wilde dat is de vraag hij nam hij, slim genoeg om een onderwerp te laten varen dat zo blijkbaar mishaagde ik heb er schuld aan dat is ongelukkig maar al te waar die damd als ik lig ik heb hem geld gekost, veel geld door geen groter deel van de kolonsale voortuin die mijn moeder heeft aangebracht dan mij als enige zoon toe kwam waar het andere gebleven is John Mordant zal ook wel wat van te vertellen weten als hij nog leefde maar toen die met mijn zuster trouwde kreeg ze tenminste haar buitschap mee die zou Francis nu moeten hebben als ze het niet opgemaakt hadden want ze leefde, ze leefde ik werd al het maar op de werven gelaten ik heb een verneur, want de dertien jaar geknaap keek al goed rond in de wereld en hij moest niet zien wat er daar gins om ging na de dood van mijn herzuster ben ik ook niet veel bij de Mordant zijn huis geweest ik heb Francis voor het eerst gezien toen zij tien jaar oud was en het kleine major hette en alles in huis drillde dat het een lust was ik viel toen een ongenade bij mijn vader om dat maar ik baap al zo voort ik weet niet of ik u verveel mogelijk wil het gaan slapen niet, ga gerust voort ik stel er belang in een en ander van uw lot gevallen te horen als het u niet pijnlijk valt daarvan te spreken einde van opname deel 20 van major frans deze opname behoort tot publieke domein opname deel 21 van major frans dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoort tot publieke domein voor mijn informatie of hem je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org opname door Anna Simon oh wat dat betreft in het minst niet ik ben er lang overheen maar wat zal ik u zeggen mijn geschiedenis is die van menig andere jongens van goede afkomst die in de diep te raakt ik heb 12 aanpachtig gehad en het traditionele 13 ongelukkig zei me even min ontgaan ik geloof zelfs als ik goed telt dat er nog wel een half docentje boven het getal bijgekomen zijn ook grief heb mijn mond als ik het zelf zeg maar mijn vader is de eerste oorzaak van alles gecontrarieerd in de keuze van een beroep gecontrarieerd in een jeugdige liefde waarin ik mijn geluk had kunnen vinden als de fienvleur van mijn levenslust er al af toen ik naar Leiden ging om daarin de rechter te studeren ik had de vuurigste wens om officier te worden en had mij met ijven voor het examen aan de Militaire Academie voorbereid maar mijn vader hield rankunen tegen die instelling het zei hij gepasseerd was toen deze uit opgericht het zei om de reden die hij opgaf dat hij zelf als cadet in werkelijke dienst was getreden en van gevoelen was dat men alleen op die wijze jonge officieren moest vormen zijn zoon althans zou hij niet naar predazenden die moest studeren, die moest carrière maken hmm ja ik heb ook carrière gemaakt herhaalde hij met een bitterig glimlach jiffen du shummen zoals de Franse zeggen, wijd en wild ik studeerde voor het plezier van papa ik wilde mijn plezier ook van hebben wij gebrek aan geluk aan zelf voldoening zoek mijn genot papa wilde dat ik een goed figuur zou maken op de academie en schonk er mij ruimde middelen voor ik had mijn rijpaart en mijn tilbari ik weerp mij in de wildste en woeligste studentenkring ik maakte enorm veel schilden en zeer weinig dictaten toch bezocht ik enkele colleges er waren vakken die me aantrokken en ik was niet zonder aanleg ik zou nog wel toegekomen zijn om te promoveren maar papa had in tussen processen gevoerd tegen Tante Rooslaar en verloren hij kon, of hij wilde mij althans niet toestaan het kostbaar leven aan de academie voor te zetten vanaf geschezen studenten niet veel te maken toch wist de major van zwänken door zijn relaties mij een post te bezorgen en note ben je nog wel een compatible onder belofte in tussen dat ik een riche richer zou trouwen die bewaard aangewezen maar het was een overrijpe freule en ik liet haar links liggen tot grote ergens van mijn heer vader die verklaarde van toen aan niets meer met mij te doen te willen hebben ik had niet het minste hart voor mijn post geregeld werken, geregeld uren lang op het kantoor blijven convenieerde mij niet na het woelige leven dat ik geleid had ik vond een geschikte klerk een ouderbürokgraat die al twintig jaar op dezelfde plek had gezeten zonder zich dood te zitten ik meende alles gerust aan hem te kunnen overlaten en ik vond vrienden en kennis genoeg om mij wat afleiding te bezorgen ieder hield ons voor rijk de post was maar een eerste stap om aan het trunk te komen, dacht men en zo ging het agronkie zonder optien of omzien toen op zekere dag dat wij een piknik hadden ergens buiten mijn waardige plaatsvervanger zich met de kast uit de voeten maakte het geval maakte veel opschudding en was inderdaad erg genoeg het was noodwaar dat ik geen deel had aan het liefstal maar ik was toch de verantwoordelijke persoon en Major vond zwänke de vrachting dat ik de erf genomen zou trouwen had mij naar borgstelling gestort er volgde een rechtszaak uit die opnieuw wat geld kostte dat ik niet betalen kon dat de Major niet betalen wilde en waar, zo ook maar niet bedrieg het moedelijke erfdeel van Francis voor aangesproken werd het ging met genoeg de harte maar een vol zwänke tot gevangenesschap veroordeld dat is geen iedereen in de familie te hard van haar wist ik dat ik niets meer van mijn vader te wachten had ik beproefde zowat van alles maar niet met goed geluk mijn andere studenten waren mij in de weg en ik zal de bewaret bekennen mijn karakter was mij ook tegen ik vloog van de haak op de tak had nergens rust bij en had maar één verlangen waarin ik mij om de wille mijn herfamilie niet kon overgeven ik had een goede stem altijd lust gehad in muziek een zeker graven van voorstelling ik wilde een tijd lang buitens land gaan om mij op een conservatorium te oefenen en dan als operazanger op te treden had mij mij maar laten begaan maar mij wilde mij niet behulp zijn tot dat doel mijn vader wilde mij niets meer geven en liep mij de keuze om soldaten te worden of te bedelen ik verkoze de eerste in de hoop dat mij jorgen van ons wenken en zijn vrienden wel voor mij zouden zorgen als ik in zijn dienst was en dat ik toch nog eenmaal officieer zou kunnen worden maar op mijn leeftijd na een wilderig en verwend leven als het mijne valt het hart zich aan de discipline te gewennen en was het opzettelijke hardheid en een party pri die mij zwaard te doen boeten eer me mij uit diepte of hief ik kan dat niet uitmaken maar mij schonk mij zelfs niet de laagste graad mij werd geen corvee gespaard geen vergrijpte de vingers gezien ik was niet bij het regiment mijn vaders geplaatst maar een afgelegen vestingsstatje toch was de kapitein van mijn compagnie een der vroegere tafel vrienden van mijn vader ik kon niet anders denken dan dat het op dienst verlangen was dat mij zo behandelde en hij had zijn lieveling Rolf met zijn aandgemaakt de hemel weet hoe ik werd verlogend en bij gevolg vertrapt ongelukkig had ik geen geduld om die schrikkelijke proeftijd door te staan ik had voor vijf jaar getekend ik wilde het geen vijf maanden uit en op zekere dag de kans schoonziende wie heb ik geweerd en wapens weg en wilde mij uit de voeten maken maar mijn vlucht werd opgemerkt en ik achterhaald eer ik over de grenzen was ik wist wat er op stond als mijn vatten het werdste een onder-officeer ik hoef u niet te zeggen welke lob mijn wacht toen ik voor de krijgsgraad kwam het vonders werd geveld, maar niet uitgevoerd ditmaal ontkwam ik uit de gevangenis ik zal niet zeggen als door een wonder maar door oogluikking ik vond zelfs een pak burgerkleren en geld tot mijn beschikking mijn vader had het toch niet over zich kunnen verkrijgen om zijn zoon als weder spanniger als desserteur te laten executeren later, vernam ik dat Francis die toen al heel wat had mee te praten het haren had gedaan om deze uitkomst voor mij te verkrijgen ik was nu vrij en in de vreemde, maar vogelvrij ik moest zien het nodige voer op te lopen en mij hier of daar een nest maken ik heb Duitse boeren jongens Latijn en Frans Duitse burgermeisjes zang en pianoles gegeven ik ben kamerzanger geweest van een Oostenrijk schafin die doof was en zich verbeelde dat mijn stem op die van Rogé leek ik heb ongezorgd met een troep en heb mij schoor geschreeuwd op de theaters in de open lucht ik ben Koetsier geweest van een Duitse baron een reis betiende voor een huis in Wijnen maar dit moest ik opgeven omdat ze mij naar Holland wilde zenden toen werd ik eerst koffiehuis knecht en biljardjonge maakte door mijn geoefendheid in dat gespel de kennis van een polsgraaf die mij als kamerdinaag en secretaris met zich nam naar Warschau en mij wel haast in vertrouwen mededeelden dat hij aan middel had uitgevonden om Polen onafhankelijk te maken zoals vanzelfsprekt mislukte de toelech maar de onvoorzichtige Edelman miste Siberia niet ik raakte mee in de klem omdat ik niet tegen hem getuigen wilde maar het hield me zo dom dat ik er met een weinig tortures van honger en dors leiden en enige weken kachtstero-duro af kwam toen stond weer op straat zonder een penning in de zak en gereed naar het eerste het beste dat ik maar wat er kon en van, ik wil u aan mijzelf niet vermoeien met de optelling van alles wat ik doorgemaakt heb om in leven te blijven daar heb ik veel korter geweest hier of daar aan het water te springen, dat is waar dan, ik heb altijd zeker vooroordeel gehad tegen de zelfmoord daarbij, ik bleef onder alles gezond en sterk en leed niet aan melancholie ik rolde door het leven zoals het het best kon jarenlang heb ik zo omgesworven heb alle grote steden alle badplaatsen van noord en zuid-duitsland bezocht alle landstreken van midden-europa doorkruist van de reinoevers af tot die van de spray en moldau toe en ik stond op het punt om naar boekarest te trekken met een zeer voornaam maar zeer bizar personage toen deze gevangen werd genomen als betrokken in een zeer geheim zinnige moordgeschiedenis waarbij het geld en de vrouw als gewone kunnen rol hadden gespeeld gelukkig kon ik bewijzen dat ik eerst met Forst X in aanraking was gekomen nadat de misdaad gepleegd was en ik kwam er weer af met enige weken van enge opsluiting, naar lange en lastige verhoeren hoe vaak ik onder dat alles van naam veranderd ben, weet ik zelf niet meer alleen de enige waarop ik recht had hield ik stand vastig buiten het spel ik had gezorgd dat het gerucht van mijn dood in Holland was verspreid ik had alles gedaan om maar waarschijnlijkheid aan te geven na die laatste historie waagte ik mij niet meer in het gedrang met voor name avonturiers of dubbelzinnige vrouwen maar zocht rust in het land leven in de vergetelheid van de boerenstand ik had in mijn jeugd op de werven wel enige notie gekregen van het boerenbedrijf ik kon best met paarden omgaan ik verhuurde mij als knechpijn welvarende pachtig die een mooie hoeven te beheeren had hij vat de spoedigd dat er op meer dan ene wijze partij was te trekken van zijn huurling en dat handenarbeid juist niet mijn voor was ik werd wel haast meer zijn raadsman dan zijn knecht ik kon hem een en ander van mijn lot gefallen vertellen zonder gevaar ik was onder een goedslag van die de gefallen die mij als een lid hunne familie behandelde en er bestond uitzicht dat ik daar werkelijk toe zou behoeren ik vond deze gelegenheid om paarder familias te worden ze omaardig niet de ouders hadden er niets tegen maar ik moest er voor uitkomen dat het mij moeilijk zou vallen de nodige documenten te verkrijgen om een wettig huurlijk aan te gaan dit bezwaar en de berichten van een lid ter familie die met goed gevolg naar Amerika was uitgeweken en de zijne opwekte om tot hem over te komen en gezamenlijk in die landstreek te vestigen met andere dorpsgenoten die daar toe waren over te halen deed ons besluiten die tocht te ondernemen maar de commuutlijke bouwen nooit te begrepen dat ik tenminste de toestemming van mijn vader moest zien te verkrijgen alvoor zag ik dat het vruchteloos zou zijn daarbij er moest geld wezen voor mijn uitrusting en ik moest mijn aandeel leveren tot de onderneming wilde ik niet een al te jammerlijke figuur maken onder de tochtgenoten ik berekende dat ik nu zo ongeveer de tocht doorgebracht en dat mijn gezicht wel vergeten zou zijn ik hoopte zelfs dat na die langdurige vrijwillige bellingschap de spons zo gehaald zijn over mijn vroegere misstappen ik schreef aan Francis dat ik voor korte tijd naar Holland dacht terug te keren en onder welkom standigheden mijn aanstaande, haar familie en de verdere tochtgenoten hadden zich de hamburg ingescheept naar Engeland waar ik mij uit Holland bij hen zo vroegen zoals ik geslaagd was in mijn wensen maar het antwoord dat ik kreeg was wel behalve gerust tennend mijn vader die kolonneel was geworden en het bevel voerde in de kleine festingstad Zet was zo weinig ingenomen met mijn plannen bovenal zo weinig verheugd met de tijding dat ik nog leefde en dacht weer te keren dat Francis mij het laatste ernstig ontraden ze wees op de gevaren die je kon lopen en die de kolonneel niet voornemens was af te wenden met andere woorden mijn eigen vader zou mij laten vatten en aan een krijgersgaat overleveren als ik het weigde hem onder de ogen te komen dat vond ik vreed om menselijk, om mogelijk en ik geloofde het niet ik verpeelde mij dat Francis maar dreigde om mij af te schrikken ik waagde erop kwam vermond en door vals haar en knevels onkenbaar gemaakt te zetten en tacht de toegang te verkrijgen tot het huis van de kolonneel zijn adjudant die hier zeker op afgericht was ontving mij en deelde mij de verkwikking de tijding mee dat ik de commandant de festing niet zou zien dat er geen kwestie kon zijn van een weergekeerde zoon en de dood van de jongen Rudolf van Zwenke was geconstateerd en dat iemand die er zich voor uit gaf niet kon zijn dan een indringer en bedrigig over wie mijn kort en goed recht zou doen als hij lastig werd en zijn bedrog vol hield daarop was ik niet verdacht geweest ik was dood ik moest dood blijven en zou ik mijn identiteit wilde bewijzen was dat zo goed als mijn eigen dood vond als onderschrijven ik herhaalde de poging niet maar Francis ontvermde zich toch over mij ze zocht me op ze hield mij voort ze lenigde de bitterheid van dit verstoten hij weet het overige hij weet wat er voor haar uitvolgde en gegeloofde daarom is dat zij u dit mal zo hard beyegend voor eerst omdat ik nu weer teruggekomen ben tegen mijn belofte, dat is waar maar allermeest, ik zie dat nu in om die ongelukkige zaak van de wissels omdat genen waaraan ik niet schuldig ben zoals het meer gaat toch ik zal mij die schuld nu maar laten aanleunen een schreefje meer op mijn keerstok is zo erg niet terwijl Francis al te ongeluk zou zijn als ik haar te kennen gaf welk vermoed ik heb gevat heb je gewerkelijk een vermoede? ja, er is me een licht op gegaan heb je nog wat geduld om naar mij te luisteren? zitgen ik heb zwakheden, maar niet eigenlijk datgene wat mijn hartstocht te noemt levain, legeux, libell hebben mij beurtelingsveel geld tijd en rust gekost en nog ben ik op zekere punt een groot kind maar een passie een passie die niets ontziet om haar voldoende te hebben en waar men een groot misdadiger of een groot man door wordt zulke passie houdt ik er niet op na dat ligt zeker aan de wiftheid mij naar natuur maar er is iemand in mijn familie die er wel door bezeten is in mijn jeugd heb ik daar niet zo op gelet niet over nagedacht althans later was ik niet veel in de gelegenheid hem te observeren maar eens eens heb ik hem waar genomen terwijl ik duizend reden had om mijn kochnito te bewaren gezet een van de mensen die zwijgen kunnen niet waar anders had Franses niet voor je ingestuun zo bewaar datgene wat ik u nu ga zeggen als een diep geheim voor haar want het zou haar bitter verdriet doen en zij heeft toch al zo'n onplezierig leven gekund er staat op maken om Franses leed of last te sparen zou ik veel doen of laten ook blijf ik geloven al houdt ga u nog zo leuk dat ga je nog wel eens nader aan de familie geparenteerd zot worden daarom is het ook goed omdat alles weet mogelijk wordt ga eens geroepen om heel wat linjes zou uit te wassen luister maar nee wacht even dat ik het laatste glas heb gedronken mijn keel is droog van het praten eerst na enige seconde rustig ging hij voort onder al de metier die ik heb waar genomen staande mijn omzwerving in Duitsland is ook een die niet precies tot de achternswaardigste behoort maar dat er nood mij dwong aan te nemen ik ben groepier geweest bij een speelbank gevaardig mijn eigen ongeluk gevaardigd zien spelen met een achonement dat mij in de ogen openen voor het diep verval waarin hij met de zijnen is geraakt ik heb er schuld aan dat weet ik maar toch zonder die passie die alles verslint en toch onvoorzadelijk is zou zijn grote vertein en het geen franses had moeten bezitten niet zo reddeloos verloren zijn gegaan en meneer van zwänker herken du niet dat zal ik u zeggen ik gelijk niet maar op mezelf haar een baard geveerd de kleur van het gelaat verbruindt en veroudert en daarbij groepier lap men op de machine die het spel een beweging brengt als men zo vervult is met winst en verlies ik dat is wat anders ik herkende mijn vader al was hij een politiek al was hij zeer verouderd aan zijn fijne beweeglijke trekken aan zijn rechte houding aan alles in één woord wat mij onvergetelijk was daarbij waren Hollands heren met hem in gezelschap ik haak onder elkaar hun moedertaal ze noemde hem colonel van zwänker bij de naam ik heb hem op één dag een vertuin zien winnen een vertuin zien verliezen ik heb moeite met de weerhouder om mij aan zijn voeten te werpen en hem te smeken zijn reddeloze ondergang niet te bewerken ik weet wel het zou niemand minder gepast hebben dan juist mij en toch ik die bij ondervinding wist wat gebrek en ellende zijn kon er met alle richt tegenwaarschuwen alleen de overtuiging wilde en dat ik mij zeker daarmee de verraden zou hebben hield mij terug maar dat ik op hem bleef letten hoef ik u niet te zeggen en zo werd het mij zekerheid dat hij geld heeft opgenomen van een Hollands bankier dat hij daarvoor wissels heeft getekend hoe lang kan het geleden zijn oh, dat is nu wel vele jaren geleden maar het schijnt toch dat het geen de ergonies van Francis wekte eerst kort naar uw vertrek heeft plaatsgehaald en zolang zal die bankier geen rispijt hebben gegeven nee en sinds schijnt hem de gelegenheid die meer gegeven te zijn om op die wijze aan zijn hartstof pot te vieren maar die is daarom nog niet uitgegroeid Francis omsingelt haar grootvader en houdt hem nu kort, ik wil het geloven hij is daarbij bang voor haar maar is het zeker dat hij niet achter haar om en op andere wijzen zijn revanche neemt of genomen heeft waar zij menigerlij wijzen zijn voor tuin te beproeven al is het niet met de roulette grijpt gelijk ik vrees maar al te zeer dat de generaal nog in het geheim verkeerde speculaties doet en is het dan zo onmogelijk dat hij om haar geld te komen opnieuw zijn toeflucht heeft genomen tot de bankier zijne eer voor Francis wildende redden en toch in de noodzakelijkheid zijn naar haar offers te vragen de schuld maar op mij heeft geworpen de afwezigen die zich niet konferent worden wins rug heel breed zijn eigen zoon dus te belasten wel bezien was ik er naast er toe hij moest zich redden en het kwam er voor mij niet op aan ik neem het hem zo heel kwalijk niet alleen zou ik er heel wat voor willen wagen om de zekerheid te hebben dat mijn ingest in juist is en toch al had ik die hoe dan nog Francis de overtuiging te geven van mijn onschuld zonder mijn vader te betichten iets wat niet zijn mag ik beloofde hem dat ik er toen het mijne zou doen om de gewondering uit te drukken dat hij na al de ondervinding die hij had opgedaan nog lust gevoelde om naar het vaderland naar de zijne terug te keren waarom niets dan vernedering en terugwijzing wachten wat zal ik u zeggen jonker het blijkt wel dat het geniet weet wat bankschap is en hoe het trekt naar het vaderland het vaderlijk huis onweerstandelijk wordt juist door de bezware die er zich tegen verzetten had ik Arme Zwerver in Amerika mijn geluk mijn gezien gevonden dan had ik er maar mogelijk een tweede heimat van gemaakt waarvoor ik de ander kon vergeten maar verwenste Jonas die ik ben eerst door allerlei tegenspoed veel te lang in Holland opgehouden kwam ik pas in Engeland toen mijn reisgenoten reeds toch naar Amerika hadden aanvaard ik zocht en vond gelegenheid hem te volgen op een anders schip maar we leden schipreuk reeds met de kust van het beloofde land in het gezicht de zeninf was met man en muis vergaan met de waarheid maar één ongelukkige schipreukeling die zwemmen kon en zijn ze ondanks als bij instinct van de talent gebruik maakte werd gered ik bereikte een rotsachtige kust werd door Arme Vissers ontdekt die mij uitgeputte en bewusteloos vonden liggen liefderijk opgenomen dat moet ik zeggen ter ere der mensheid en van alles verzorgd zolang ik op behoefte aan had maar van alles beroefd en zoals ik later vernam op honderden meile afstand van de plek mijn vrienden zich hadden neergezet schoot mij niets over dan bij die herbergzame kustbewoners te blijven tot er voor mij één gelegenheid op daag te omveren te komen die gelegenheid deed zich voor in de gedaanter van een koopman uit Chicago die handeldreef in Kreeften in Oesters en die met deze lieden prijs kan maken over leverantie op grote schaal ik maakte kennis met hem vertelde een en ander voor mijn ramspoede en toen hij vernam dat ik kennis had van paarden en daarmee wist om te gaan sloeg hij mij voor hem te vergezellen op zijn handelsreis daar hij uren ver langs ongebaan de wegen met een zeer primitief voertuig moest reizen en de voorlieden van die karre meest onverbetelijk dronkaarts of brutale afzetters waren waarvan hij reeds allerlei onaangename ervaringen had hij had dan tenminste iemand bij zich die hen staan en terugwijzen kon zo geschieden het en deze overeenkomst bracht mij tenlaatste naar Chicago waar ik weer in een dolhof van avonturen raakte die mij voor goed afprachten van het voornemen om de Duitse landverhuizen op te zoeken en eindelijk in aanraking brachten met de heer Stonehorse ondernemer van een Equestrian Cirque waarmee deze voornemers was Europa te bezoeken wel, ik had nu al ruim 3 jaar het oude continent verlaten ik kende Engeland en Frankrijk niet ik was al zeg ik het zelf een goed piqueur geen slecht rijder forse lichaamsoefeningen stonden mij aan ik encargeerde mij bij zijn gezelschap eens in Frankrijk kwam dat trek naar het vaderland bij me op de Oversoverg die er geen grote verwachtingen van had om zijn een reis naar Duitsland over Holland te nemen en zich in enkele grote steden op te houden het succes in de hoofdstad gaf een vertrouwen op mijn voorlichting hij liet de reisgoede die hij volgens haar mij over ik waagde het er op Arnhem aan te wijzen ik behoefde niet meer voor ontdekking te vreesen ik reis onder de Amerikaanse vlag niemand mij naar Confrere's weet iets van mijn antecedenten eens in de provincie bekroop mij met onweerstaanbaar geweldte lust naar de werven vooral toen een toevallig ontmoeting met iemand uitzet die mij niet kent ne maar die ik op het chapiet gebracht mij zo een en ander van de Von Zwenkes vertelde en de grootvader het slachtoffer noemde van de inconsequenties zijn er kleindochter Arme Francis gelasterd, zo gelasterd en om mij ik moest haar zien en spreken ik moest op mijn knieën met het hoofd in stof gebogen haar vergivness vragen grijpt gezien hoe zij het opnam was de grootste zonde die ik tegen haar plegen kon het is ook ergelijk onkruid dat niet vergaat een schipreuk die niet afdoonden blijkt sprak hij met bitterheid waarin zich me ween moet mengden nu, het is geschiet die gekke streek is weer begraan maar ik zal haar geen ergonies meer geven ik heb het haar beloofd dat is zo goed als een eet ik hoop maar dat ik die houden kan eindigt hij hem met het zucht terwijl zijn stem altijd doffig ik had het weken kussen van de soven als door de slaap overmand strikte hij de leden daarop wel haast uit en ik hoorde de ontwijfelbare bewijzen dat hij rustig sliep ik had er nu ook het mijne van en ging zelf de rust zoeken die ik hem van harte grunde toen ik juist niet heel vroeg in de morgen ontwaakte had Rudolf van Zwänke zich al uit de voeten gemaakt op dezelfde wijze als hij gekomen was de blinden waren blijkbaar open gemaakt en niet meer gesloten maar hij had het zo stelletjes bereid van iemand die meer dan eens had weten te ontsnappen alleen hij had vergeten zijn een portefeuille mede te nemen de onverbetelijke loshoofd nu zou ik hem wel uitvinden om hem die te doen toekomen het was goed die niet aan Francis op te dringen haar kiesheid, haar afvijn voelendheid op dit punt wéls mijn lief na zoveel opgeofferd te hebben soms verlegen te zijn om een kleinigheid en toch honderden te versmaden als teruggehaven omdat ze de herkomst van het geld verdacht of welom de gever niet te beroven dat was een groot moedigheid van karakter waarvoor ik respect had wat de generaal betrof zijn een schuld stond bij mij vast na het genik zelf van hem waar genomen had en meer dan ooit moest ik de voorzienige wijsheid van Tante Sophie loven die haar een maatregelaat genomen om Francis de begunstige zonder haar voortuin in die afgrond te werpen maar de ontdekking die ik gedaan had was voor mij een waarschuwing die tot onzichtigheid vermaandde de grijzaard, hoe machteloos hij ook scheen was een num ex pidion indien hij te vroeg wist wie de erf genaam van Tante Sophie was en zijn een verhouding tot Francis was hij in staat om op haar toekomstige vermogen te speculeren ik zag hem als een bezwaarpunt als een donkere stip aan de horizon van mijn geluk die voortdurend mijn opmerksamheid zou voorderen en ik voelde de drukkende waarheid van de uitspraak die het goed vermeerd vermeerde de kwellingen grijp begrijpt Willem dat ik onder zulke bijgedachten die zich mij eens ondanks telkens aan mij opdroom zeer slecht gestemd was om mijn oud oom met een opgeruimd geluid geluk te winzen met zijn feestdag 76 jaar al het uiterlijke van het chemen een respectabel man noemt en toch zo diep gevallen toch waartoe je deel gemiddeld te maken van al het strijdige en pijnlijke dat er toen in mijn omging ik moest er mij tegen verzetten en een visage dus zich constant vertonen dat spreekt vanzelf gijzelf wordt ogenblik ook wel genoeg hebben van die zondere legenden van de werven en ik ga eens naar Francis omzien die voor eerst nog niet weten moet dat ik een vriend heb die haar karakter leert kennen trek voor trek zoals het zich aan mijn blik voordoet en nu laat mij eens spoedig van u horen bedenkt je hebt nu al genoeg gehoord en gezien van het indice leven om er uw gevoelen over te kunnen zeggen al weet ik dat je de zaken liefst van alle kanten beziet eer ga je ruwen over uitlaat salut et amitié elle van z einde van opname deel 21 van mayor frans deze opname behoort tot de publieke domein